XVIII. Ήλιος (18, 19 )

Πρώτος στις Κούπες
Θεότητες: Απόλλων. Ήλιος, Σολ, Σαμάς.
Ελληνικό Γράμμα: Ρ, Ρο: Ρυτήρ = τοξοβόλος. Ραψωδός : εκφωνητής ποιημάτων
Περιγραφή
Δύο γυμνά παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, δίδυμα αδέρφια, λίγο πριν την εφηβεία τους, τραγουδούν και χορεύουν στο γρασίδι, ακουμπώντας το ένα το μπράτσο του άλλου, σε ένα δαχτυλίδι από κόκκινα μανιτάρια. Βρίσκονται μέσα σε έναν περιτοιχισμένο κήπο και από πάνω τους διακρίνεται ο δίσκος του ήλιου να ανατέλλει. Το ξανθό αγόρι είναι στην αριστερή μεριά της κάρτας. Το αριστερό του πόδι ακουμπάει στο κέντρο του κύκλου και το δεξί του εφάπτεται εξωτερικά στην περιφέρεια. Το αριστερό του χέρι ακουμπάει την αδερφή του χαμηλά, στη θέση της μήτρας. Η δεξιά του παλάμη είναι ανοιχτή προς τον ουρανό. Το μελαχρινό κορίτσι βρίσκεται στη δεξιά μεριά της κάρτας. Το δεξί της πόδι ακουμπάει στο κέντρο του κύκλου και το αριστερό της εφάπτεται εξωτερικά της περιφέρειά του, μέσα σε ένα ρηχό ρυάκι, που ρέει μέσα στο κήπο, δημιουργώντας εφαπτομένη στον κύκλο. Το δεξί χέρι του κοριτσιού αγγίζει τον αριστερό ώμο του αγοριού. Η αριστερή της παλάμη είναι ανοιχτή προς τη γη. Και τα δύο παιδιά φοράνε καπέλα σε σχήμα θόλου, στο χώμα που έχει το τσόφλι του αυγού. Ο κυκλικός τοίχος πίσω από τα παιδιά έχει πέντε σειρές από πέτρες. Σε κάθε σειρά είναι ορατές δώδεκα. Κατά μήκους του τοίχου, αναπτύσσονται αρκετά εξωτικά φυτά με καρνεόλια για καρπούς και φύλλα από λαζούριο. Ανάμεσα τους, ανοίγουν προς τον ήλιο τέσσερα κρυστάλλινα ρόδα. Ένα πέμπτο μπουμπούκι είναι στραμμένο προς τα παιδιά. Ο ηλιακός δίσκος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ακτινωτός εσωτερικός δίσκος που περιέχεται σε έναν άλλο εξωτερικό. Ο εσωτερικός είναι χρυσοκίτρινος, ενώ ο άλλος έχει ανοιχτό κίτρινο χρώμα. Τέσσερις χρυσές, μυτερές ακτίνες, σε σχήμα τριγώνου, κατευθύνονται κάθετα, και οριζόντια και εκτείνονται από τον εσωτερικό στο εξωτερικό δίσκο. Στις διαγώνιους ανάμεσα σε κάθε ζεύγος τριγωνικών ακτινών, υπάρχει μια τριάδα από ακτίνες σε σχήμα S, κυματιστές, που εκτείνονται με την σειρά τους, από μέσα προς τα έξω. Οι άκρες των παρακείμενων μυτερών ακτινών συναντιόνται στην περιφέρεια του εσωτερικού δίσκου, όπου μαζί τους ενώνεται και η κυματιστή ακτίνα. Υπάρχει μια τελεία στο κέντρο του δίσκου, που περιστοιχίζεται από τρεις άλλους μικρούς κύκλους. Μαζί, η τελεία και οι τρεις κύκλοι σχηματίζουν αριστερά και επτά στα δεξιά. Οι σταγονίτσες σε κάθε ομάδα έχουν ιώδες, λουλακί, μπλε, πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί και κόκκινο χρώμα, ξεκινώντας από την κορυφή και πηγαίνοντας προς τα κάτω.
Παρουσίαση
Έχουμε φτάσει στον Κήπο του Ήλιου και βρήκαμε το δρόμο μας μέσα στο εσωτερικό του. Εδώ, περιφραγμένο και προστατευμένο Άδυτο του τρομακτικές, αλλά τόσο απαραίτητες για την πρόοδο μας, σκιές που ρίχνει η σελήνη. Ο ανατέλλων ήλιος αντιπροσωπεύει τη συνειδητότητα που ξαναγεννιέται, άρα την αυγή ενός νέου κόσμου, αφού ο ήλιος είναι η πηγή όλης της ζωής και της ενέργειας στον κόσμο. Τα Παιδιά του Ήλιου αντιπροσωπεύουν αντίθετα μέσα από την ιερή τους ένωση. Είναι ο Λόγος και ο Έρωτας αναγεννημένοι που χορεύουν σε μια δυνατή συνέργια, ενώνοντας σώμα και ψυχή, σάρκα και πνεύμα. Αν και ο  Κήπος και του Ήλιου φαίνεται να είναι ένα φιλικό μέρος, αλλά δεν παύει να είναι και μία δοκιμασία. Όπως ο Ήλιος μπορεί να μας κάψει και να μας ξεράνει, αλλά ταυτόχρονα και να μας ανακουφίσει, έτσι και η υπερβολική συνειδητότητα, μπορεί να αποξηράνει τα πάντα και να τα απονεκρώσει. Ο Κήπος είναι ένα γοητευτικό και απολαυστικό, αλλά και απόλυτα επικίνδυνο μέρος για τα παιδιά. Κι αυτό γιατί ο Απόλλωνας, που είναι ο κύριος της συνειδητότητας, θέλει να κυριαρχεί παντού η τάξη και μπορεί να τιμωρήσει εκείνους που, με αφέλεια, θα κόψουν θα κόψουν τα λουλούδια ή θα φάνε τους καρπούς του κήπου του.  
Σημειώσεις
Στον XVI.Αστέρα βρεθήκαμε στην όχθη της ασυνείδητης θάλασσας, που αναζωογονεί την αμείλικτη ροή της με συνειδητές ασκήσεις. Βουτήξαμε μέσα στα σκοτεινά νερά για να εξαγνιστούμε από το άλας της σοφίας. Με τη βοήθεια των Θεών, αναδυθήκαμε στην ακτή της XVII.Σελήνης, όπου ήρθαμε αντιμέτωποι με το άγονο και αποκρουστικό τοπίο. Ωστόσο, διαλέξαμε τη μέση οδό και περάσαμε με επιτυχία ανάμεσα από τους διπλούς φύλακες στον Κήπο του XVIII.Ήλιου. Σε αυτό το σημείο έχομε κάθε δυνατότητα να χορέψομε το χορό της νεότητας. Ο Ήλιος, που τη λάμψη του δίνει και το χρώμα του στον ορίζοντα της XVII.Σελήνης, έχει ανεβεί στον ουρανό, για να δώσει τη λάμψη του στα παιδιά που χαιρετούν την αυγή, αφού αναδύθηκαν από την Ωκεάνια μήτρα.
Η μετάβαση από την XVII.Σελήνη στον XVIII. Ήλιο αντιπροσωπεύει την αλχημική Μεγάλη Εργασία. Η θάλασσα της XVII.Σελήνης διαποτίζεται μέχρι κορεσμού με το αλχημικό Άλας, του οποίου η ικανότητα διάβρωσης αντιπροσωπεύει την Αμαύρωση, που ανάγει την ψυχή σε Πρωταρχική Ύλη. Κατά τη διάρκεια του Μαύρου Ήλιου αναδυόμαστε από τα πικρά νερά στο σεληνόφως, που είναι ο αλχημικός Υδράργυρος. Η Χαραυγή, που απεικονίστηκε στην XVII.Σελήνη, αντιπροσωπεύει τη Λεύκανση, που εξαγνίζει την Πρωταρχική Ύλη. Ο Ήλιος αντιπροσωπεύει το αλχημικό Θείον, τη λίμπιντο, την ψυχική ζωτική δύναμη, που είναι παραγωγική και μετασχηματιστική. Όταν ο Ήλιος ανατέλλει, ξεκινά το Μέγα Έργο, μια αλχημική διαδικασία που καθοδηγεί ο ίδιος, μέσα από τον ζωδιακό κύκλο για να ολοκληρώσει όλο τον κύκλο, όπως ο ουροβόρος όφις. Ο Ήλιος είναι η Φιλοσοφική Λίθος, η Πεμπτουσία, που ενώνει όλα τα στοιχεία. Τόσο ο Σκοτεινός, όσο και ο Φωτεινός Ήλιος είναι και οι δύο απαραίτητοι για το μετασχηματισμό. Είναι δύο αδέλφια, που εναλλάξ, το ένα είναι ζωντανό και το άλλο νεκρό, όπως οι Διόσκουροι.
Ο γιος της Λητούς είναι ο Απόλλων με το σκοτεινό μανδύα και η Λητώ είναι μια θεά της νύχτας. Έτσι είναι ο φυσικός διάδοχος του Αστέρα και της Σελήνης. Στη Βαβυλώνα, ο θεός Σαμάς είναι ο γιος του σεληνιακού θεού Σιν. Η Σελήνη είναι η κοντινότερη ουράνια σφαίρα στη Γη, δηλαδή ο σεληνιακός κόσμος είναι ο πιο κοντινός στον επίγειο. Η σφαίρα του Ήλιου, ωστόσο είναι στο κέντρο του δρόμου ανάμεσα στη Γη και στο Εμπύριο, τη σφαίρα του πυρός, που είναι η εξώτατη. Κάτω από την ηλιακή σφαίρα είναι εκείνη της Σελήνης, του Ερμή και της Αφροδίτης. Πάνω από αυτήν είναι οι σφαίρες του Άρη, του Δία και του Κρόνου. Έτσι, ο Ήλιος είναι η γέφυρα ανάμεσα στον επίγειο και το ουράνιο, ανάμεσα στο\ κοσμικό και το πνευματικό.
Στην κάρτα του Ήλιου, μπαίνομε στον Κήπο του Απόλλωνα, που είναι ο υπέρτατος θεός της συνείδησης. Όπως ακριβώς ο ήλιος, έτσι και ο Απόλλων καίει με τη φωτιά που διαφωτίζει τα πάντα. Ο Εκήβολος Απόλλων που βάλλει τις ακτίνες του ήλιου, διασκορπίζει το σκότος και το φόβο όλων των Εκηβόλων και σχετίζονται με τη Σελήνη: Τη δίδυμη αδελφή του Αρτέμιδα και την Εκάτη. Εδώ, η διαφωτιστική δύναμη του Απόλλωνα έχει νικήσει θριαμβευτικά στις δοκιμασίες που μπήκαν στην XVII.Σελήνη.
Και οι δύο, η XVIII.Σελήνη και ο XVIII.Ήλιος αντιπροσωπεύουν την υπερβατική ψυχή, δηλαδή, την υπερ-προσωπική ψυχή. Στη XVII.Σελήνη αντιμετωπίσαμε το συλλογικό ασυνείδητο και στον XVIII.Ήλιο προσεγγίσαμε την υπερβατική συνείδηση, την παρόρμηση προς τη συνείδηση αυτήν που ενοποιεί το σύνολο της ζωής. Η Σελήνη και ο Ήλιος είναι συμπληρωματικοί, ύλη και μορφή. Χωρίς τον Ήλιο, η Σελήνη είναι άμορφη και χαοτική, χωρίς τη Σελήνη, ο Ήλιος είναι χωρίς ουσία και αποχωρισμένος από το σώμα. Έτσι, κάθε υπερβατική ψυχή, συνειδητή και ασυνείδητη, είναι ημιτελής χωρίς το άλλο μιστό της και η ένωσή τους είναι αναγκαία.
Ο Ήλιος θριαμβεύει επί της Σελήνης, η δύναμη της υπερβατικής συνείδησης που θα δαμάσει τα κτήνη της Αβύσσου, τις ισχυρές και άγριες δυνάμεις του συλλογικού ασυνείδητου. Έτσι, ο Απόλλων κατανίκησε τον Πύθωνα και κέρδισε τον έλεγχο των πανίσχυρων, χθόνιων δυνάμεών του. Φρόντισε όμως να μην τις καταστρέψει, έτσι, η Πυθία συνέχισε να εκπληρώνει το σκοπό της. Τα τυφλά ένστικτα και οι πρωτόγονοι φόβοι δεν σταματούν να υπάρχουν. Απλά διοχετεύονται σε πιο παραγωγικούς σκοπούς.
Μέσα στις ιδιότητες του Απόλλωνα είναι και η προστασία της προφητείας, της γνώσης και της μουσικής. Έτσι, η συνείδησή του είναι διαυγής («πεδίο με φως»). Συνδυάζει τη διανοητική προσπάθεια με την ενόραση του μέλλοντος. Στη μουσική ειδικά, ακούμε τη φωνή της υπερπροσωπικής τους συνείδησης. Η μουσική ενώνει τους ανθρώπους σε μια εκστατική κοινωνία, από την οποία μπορούν να ανέλθουν στο Εμπύριο, το βασίλειο του καθαρού πυρός και του φωτός. Η μουσική είναι το αιθέριο έλαιο των τεχνών. Η ουσία της παραγωγής του ήχου είναι η ενίσχυση των έμφυτων, δομικών αρμονιών, σε ένα φαινόμενο χαοτικό στη ουσία του. Έτσι, ο αυλός παράγει έναν αγνό τόνο από μια βίαιη πνοή αέρα και σύμφωνα με τους Πυθαγόρειους, η χορδή μιας λύρας μετασχηματίζει τη βία μιας σύγκρουσης σε έναν τόνο ευγενή. Δεν είναι τυχαίο πως τα παιδιά τραγουδούν και χορεύουν στην κάρτα του Ήλιου.
Από τη στιγμή που ο Ήλιος φέρνει τη λάμψη του σε κάθε γωνιά της γης, είναι ένας θεός της αλήθειας και της γνώσης, όπως ακριβώς ο Απόλλων και ο Σαμάς. Θα πρέπει να θυμηθούμε πως ο Ήλιος που ονομαζόταν «Πανδερκής» (από το «παν» και «δέρκομαι» που σημαίνει αυτός που βλέπει τα πάντα), ήταν ο μόνος θεός που είδε την αρπαγή της Περσεφόνης κι έτσι ενημέρωσε τη Δήμητρα, όταν η Εκάτη την έφερε σε αυτόν. Έτσι, οι άνθρωποι όταν ήθελαν να ορκιστούν, επικαλούνταν τον Απόλλωνα και τον Ήλιο σαν μάρτυρες.
Η αυγή φέρνει το ευπρόσδεκτο φως του Ήλιου, βεβαιώνοντας και πάλι την εμπιστοσύνη μας στην κοσμική τάξη. Υπάρχουν όμως δύο όψεις στη φωτεινή ηλιακή συνείδηση, μια και ο Ήλιος μπορεί να ζεστάνει αλλά και να κάψει. Ο λιτός, λαμπερός, λογικός Απόλλων ήταν συχνά αποτυχημένος στον  έρωτα, αφού ακόμα και οι ημίθεες νύμφες τον έβρισκαν πολύ δυνατό και ορμητικό.
Ο Ήλιος είναι πηγή όλων των δυνάμεων της φύσης, δημιουργεί την ημέρα, αλλά επίσης δίνει φως και τη νύχτα, από τη στιγμή που η Σελήνη αντανακλά το φως του. Είναι στην πραγματικότητα η διάνοια του κόσμου και το σύμπαν και όλα τα πράγματα είναι απόρροιες των ήλιων. Όλες οι δυνάμεις της φύσης ρέον από την υπερβατική ηλιακή συνείδηση.
Η καθοδική ηλιακή επιρροή έρχεται με μορφή σταγονιδίων ηλιακού μάννα. Όσο ο Ήλιος ανεβαίνει ψηλά, η δροσιά γίνεται αέρας, γίνεται πνεύμα.
Υπάρχουν επτά σταγονίτσες σε κάθε πλευρά, αρσενικό /θηλυκό ή συνειδητό /ασυνείδητο, που αντιπροσωπεύουν τους πλανήτες και τα Τσάκρας, τα συστατικά της ψυχής. Οι μυτερές ακτίνες του αντιπροσωπεύουν το φως του ήλιου και οι κόκκινες κυματιστές ακτίνες τη ζέστη του. Οι μυτερές ακτίνες δηλώνουν πως η ενέργεια του φωτός μεταδίδεται σε ευθεία μορφή μέσα από ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και ταξιδεύει στο κενό. Οι κυματιστές δείχνουν την ενέργεια της θερμότητας που αντιστοιχεί στην ύλη σε μορφή δονήσεων. Οι ακτίνες με τις τέσσερις μύτες συμβολίζουν και τις ποιότητες, θερμό, ξηρό, ψυχρό και υγρό. Με δεξιόστροφη φορά και τις τέσσερις ομάδες των κυματιστών ακτινών περιέχουν τις ενδιάμεσες ποιότητες, όπως φωτιά από θερμό και ψυχρό, κλπ. Υπάρχουν δώδεκα ξεχωριστές κυματιστές ακτίνες, που αντιστοιχούν στα δώδεκα ζώδια ή αστερισμούς. Είναι σε τέσσερις ομάδες, που αντιπροσωπεύουν τον αριθμό του Κοσμικού Νόμου, αλλά διαιρούνται σε δώδεκα ανεξάρτητες ακτίνες, στον αριθμό του Ουράνιου Νόμου. Αυτή η διαδικασία ολοκληρώνεται όταν τα Θεϊκά τέκνα του Ήλιου ενώνονται στην κάρτα του Κόσμου.
Οι άκριες των μυτερών ακτινών συναντιούνται στην περιφέρεια του εσωτερικού δίσκου (εκεί που οι κυματιστές ακτίνες ενώνονται μαζί τους), έτσι ώστε να τον περιστοιχίζουν απόλυτα. Αυτό αντιπροσωπεύει την πολλαπλότητα των κοσμικών εκδηλώσεων και των υλοποιήσεων (εξωτερικός δίσκος), που προβάλλονται ξανά πίσω στην ενότητα, στο Κέντρο (τον εσωτερικό δίσκο).
Η κεντρική συνένωση, όπου η αρσενική διείσδυση (μυτερές ακτίνες), ανακατεύεται με τη θηλυκή αγκαλιά (κυματιστές ακτίνες). Αυτή η συγκέντρωση της ηλιακής ενέργειας προς τα μέσα, είναι η κύρια πηγή της δημιουργικότητας, που εκδηλώνεται σαν έρωτας, δύναμη και γονιμότητα όλων των ειδών. Οι αιχμηρές και κυματιστές ακτίνες, αντιπροσωπεύουν το αλχημικό Θείον και τον Υδράργυρο, το θεμελιώδες Πυρ και το θεμελιώδες Ύδωρ, τις αρχές του σταθερού και του ευμετάβλητου. Η ένωσή τους είναι ο σκοπός του αλχημικού έργου, το Πύρινο Ύδωρ και το Υγρό Πυρ, που σταθεροποιεί το ασταθές και αποσταθεροποιεί το σταθερό. Το πνεύμα, η ψυχή, ή όποιο άλλο όνομα έχει η Ανάσα της Ζωής, συντίθεται από Θερμότητα και Υγρασία (Αέρας = Θερμό + Υγρό).
Ο ηλιακός δίσκος έχει οκτώ σύνολα ακτινών (τέσσερα μυτερά και τέσσερα κυματιστά), που αντιπροσωπεύουν τη Θέση του θριάμβου, που είναι η Οκτάδα στην Ενδεκάδα. Το κέντρο και οι ακτίνες μαζί είναι, 1+8=9, που αντιστοιχεί στον αριθμό της κάρτας 18, που ανάγεται σε 9. Η Πυθαγόρεια ερμηνεία του 9, της Εννεάδος, είναι η ολοκλήρωση, το κατώφλι μιας νέας αρχής (10, η Δεκάδα), που αντιπροσωπεύεται από τον κήπο στον XVIII .Ήλιο.
Οι τρεις μικροί κύκλοι στο κέντρο του δίσκου, αντιπροσωπεύουν τους τρεις τροχούς του ηλιακού άρματος, που συμβολίζουν με τη σειρά τους τις τρεις φάσεις του Ήλιου. Μαζί με την κεντρική τελεία, υπονοούν το πρόσωπο του θεού Ήλιου.
Ο Περίφρακτος Κήπος είναι ένας ιερός τόπος. Είναι η μήτρα της παρθένας μητέρας-θεάς, η «μήτρα του σκότους» ανάμεσα στις επιτυχημένες επανενσαρκώσεις. Στη XVII.Σελήνη συναντούμε την κύηση μέσα στην αμνιακή θάλασσα, που τη φροντίζει η Μητέρα Νύχτα. Στον XVIII .Ήλιο, η Θεά της Αυγής, η Ηώ γεννά τα παιδιά του Ήλιου. Αυτά τα παιδιά είναι τα Ακτινοβόλα Δίδυμα, τα Δύο Άστρα του Ουρανού (Ήλιος και Σελήνη), ο Απόλλων και η Άρτεμις, που γεννήθηκαν από την Λητώ, τη μόνη προ-Ελληνίδα θεά ή Τιτανίς, που λάτρευαν οι Έλληνες. Είναι κόρη της Φοίβης ( της Λαμπερής), που είναι ένα ακόμα όνομα της Σελήνης, και του Κοίου, που ονομαζόταν και Πόλος, επειδή είναι ο Κοσμικός Άξονας. Είναι η αδελφή της Αστερίας, της Θεάς των Αστεριών (XVIII.Αστήρ). Ονομάζεται «Λητώ του Σκούρου Χιτώνα», επειδή η ενδυμασία της είναι τόσο σκοτεινή όσο και η νύχτα, αφού είναι η θεά του πρωταρχικού σκοταδιού. Η απόφαση της Ήρας όριζε ότι μπορεί να γεννήσει μόνο εκεί που ο Ήλιος δεν λάμπει ποτέ ή κατά τη διάρκεια του λυκόφωτος (ή λυκαυγούς ), δηλαδή ακριβώς λίγο πριν την αυγή, εκεί που μόνο οι λύκοι βλέπουν ξεκάθαρα, μια αναφορά στη ζωική διαίσθηση, που είδαμε και στην κάρτα XVII.Σελήνη. Στην πραγματικότητα, γέννησε στην Λυκία, τη «Χώρα των Λύκων», που βλέπουμε στη XVIII.Σελήνη και οι λύκοι συνόδευσαν την Λητώ και τα δίδυμά της. Ο Απόλλων ονομάζεται και Λύκειος, που σημαίνει «σαν Λύκος» ή «από τον Λύκειο», αλλά σημαίνει και «Θεός του Φωτός», από την σπάνια ελληνική λέξη λύκη (λύκη σημαίνει φως και λυκάβας είναι ο δρόμος του φωτός από το λύκη + βαίνω, όπως και οι λυκαβαντίδες ώρες είναι οι εποχές που αποτελούν το έτος).
Τα Φωτεινά Δίδυμα, ο Απόλλων και η Άρτεμις, πανηγύρισαν τον Ιερό Γάμο με το να κάνουν έρωτα στη μήτρα της Λητούς, που είναι ο Περιφραγμένος Κήπος. Έτσι έκαναν και τα Θεία δίδυμα, ο Όσιρις και η Ίσις, που ζευγάρωσαν στη μήτρα. Η Ίσις, όπως και η Άρτεμις, είναι Θεά της μαγείας και της σελήνης. Γονείς τους ήταν οι δίδυμοι θεοί Γκεμπ και Νουτ, η Γη και ο Έναστρος Νυχτερινός Ουρανός, τους οποίους ο Πλούταρχος τους ταυτίζει με τον Κρόνο και την Ρέα (ΧΙ.Χρόνος και ΧVΙ.Αστήρ, ο Κύριος και η Κυρία της Νομοτέλειας, που κυβερνούν τη δεύτερη Ενδεκάδα). Από αυτή την ένωση γεννήθηκε ο Ώρος, ο αναγεννημένος ήλιος. Ο Ώρος των Δύο Οφθαλμών (Ήλιος και Σελήνη), ενώνει τα αντίθετα σε μια ύπαρξη.
Ο Όσιρις, όπως ο Απόλλων, αναγνωρίζεται ως Θεός των λύκων και όπως ο Κρόνος, ήταν ο Κύριος της Δύσης και αντιβασιλέας των νεκρών. Κυβερνούσε τα Ηλύσια Πεδία (V.Αρχιερεύς και XI.Χρόνος), που είναι ένας άλλος Περιφραγμένος Κήπος. Αντιπροσωπεύει το πνεύμα της αναγεννημένης Φύσης.
Λέγεται ότι ο Απόλλων και η Άρτεμις ζευγάρωσαν ξανά στον ιερό βωμό, στην Δήλο. Εκεί οι Κάβειροι γιόρταζαν το χειμερινό ηλιοστάσιο, την αναγέννηση του Ήλιου και μετέφεραν στο σπίτι τους την ιερή φλόγα, που είναι τόσο ηλιακή, όσο και σεληνιακή, από τον βωμό. Οι Κάβειροι «είχαν επιφορτιστεί με το καθήκον να κρατούν σε εφεδρεία τις άγνωστες δυνάμεις του ανθρώπινου πνεύματος». Με αυτόν τον τρόπο, ο ξαναγεννημένος ήλιος, ενσαρκώνεται ως Ηρακλής, γεννημένος από τον Δία και δίδυμος του Ιφικλή, που γεννήθηκε από έναν θνητό, όπως και σι Διόσκουροι. Θυμηθείτε ότι σι Κάβειροι, που οδηγούν τον υπερβατικό κόσμο σε υλική εκδήλωση, αποτελούνται από τέσσερα ζεύγη αρσενικού-θηλυκού. Τα αρσενικά είναι οι «αστρικοί σπόροι», και τα θηλυκά είναι οι «σπόροι των στοιχείων», που το σμίξιμο και η αποσύνδεσή τους προκαλούν την κοσμική ροή του σύμπαντος.
Οι Κάβειροι λάτρευαν τα Θεία Δίδυμα στον αστερισμό των Διδύμων, που ήταν και εναλλακτικό όνομα γι’ αυτή την κάρτα σε παλαιότερες σειρές Ταρώ, μια και οι Έλληνες, όπως αργότερα και οι Ρωμαίοι, συνέδεαν αυτό τον αστερισμό με τον Ήλιο και τον Απόλλωνα.
Οι Δίδυμοι είναι φυσικά οι Διόσκουροι, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης και είναι τόσο στενά συνδεδεμένοι με τους Κάβειρους, που συχνά συγχέονται μαζί τους. Οι Διόσκουροι αποτελούν το ένα μισό από μια πολύ σημαντική τετράδα, που περιέχει ακόμα την Ελένη και την Κλυταιμνήστρα. Είναι ήδη γνωστή η ιστορία του Δία που ήλθε σαν κύκνος στη Λήδα και έκαναν παθιασμένο έρωτα. Είναι η αρχέγονη Γυναίκα, μια Λάδα που σημαίνει «γυναίκα» στη χώρα των λύκων, τη Λυκία, αλλά και λίθος, απ’ όπου κατάγεται και η Λητώ, που επίσης το όνομά της φέρεται να προέρχεται από το Λάς. Αργότερα την ίδια νύχτα, πλάγιασε με τον άνδρα της, τον Τυνδάρεω, με συνέπεια να συλληφθούν τέσσερα παιδιά, ως διπλά δίδυμα. Αν και ο Κάστορας με τον Πολυδεύκη λέγονταν Διόσκουροι, δηλαδή, Διόσκουροι = Διός Κούροι = Γιοι, ήτοι γιοι του Δία, στην ουσία είναι ο Πολυδεύκης και η Ελένη που γεννήθηκαν από τον Δία, ενώ τα άλλα δύο παιδιά ήταν από τον Τυνδάρεω. Έτσι, έχουμε τους αρσενικούς Δίδυμους, τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη απέναντι στις θηλυκές Δίδυμες, την Κλυταιμνήστρα και την Ελένη. Αντίστροφα, έχουμε δύο ζεύγη αρσενικού-θηλυκού αδελφικών διδύμων: Τον Πολυδεύκη με την Ελένη, που γεννήθηκαν από το Δία και είναι αθάνατοι - και τον Κάστορα με την Κλυταιμνήστρα, που γεννήθηκαν από τον Τυνδάρεω και είναι θνητοί. Τελικά, η Λήδα γέννησε ένα αυγό ή δίδυμα αυγά, απ’ όπου γεννήθηκαν τα τέσσερα αδέλφια. Το κενό κέλυφος, απ’ όπου βγήκαν τα παιδιά διασωζόταν στην Σπάρτη, μέχρι την εποχή του Παυσανία. Στην εικόνα μας, τα Θεϊκά Δίδυμα φορούν τα δύο μισά του Κοσμικού Αυγού για καπέλο, κάτι που μας θυμίζει τους Φρυγικούς σκούφους που φορούσαν οι Διόσκουροι.
Οι σκούφοι που φορούσαν οι Διόσκουροι, λέγονταν πίλοι ή πίλεα, επειδή ήταν φτιαγμένα από ύφασμα μεγάλης συμπίεσης (κετσέ) και που στα Ελληνικά αποκαλείται πίλος, ένα υλικό μεγάλης μυθολογικής, αλχημικής και εσωτερικής σημασίας. Εδώ είναι αρκετό να πούμε απλώς ότι είναι φτιαγμένα από μαλλί, που είναι μια αποθήκη της ζωτικής δύναμης και αντιπροσωπεύουν τον ουράνιο θόλο. Στην αρχαία τέχνη, δύο τέτοια καπέλα με ένα αστέρι πάνω στο καθένα, συμβόλιζαν τον αστερισμό των Διδύμων. Ο αστρικός αυτός σχηματισμός χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα δύο του κύρια άστρα ποτέ δεν είναι πάνω από τον ορίζοντα την ίδια στιγμή και η εναλλασσόμενη ανατολή και δύση τους, αντιπροσωπεύει την εναλλαγή ζωής και θανάτου των διδύμων.
Οι δύο σκούφοι αντιπροσωπεύουν τη διχοτόμηση της Κοσμικής Σφαίρας, Κοσμικού Ωού: Ουρανός και Γη, θεοί και θνητοί. Τα δίδυμα κρατούν ένα όπλο και μια λύρα και με τη συνενωμένη δυαδικότητά τους, αντιπροσωπεύουν την αρμονία του κόσμου.
Στα Σατουρνάλια, οι καλεσμένοι φορούσαν πίλους, που συμβόλιζαν την απελευθέρωσή τους από τους συμβατικούς κανόνες. Ο Πολυδεύκης αντιπροσωπεύει την ανθρωπότητα, άρα, ο Κρόνος, ο Κύριος της Χρυσής Εποχής, είναι ο «Υιός του Ανθρώπου». Πίλο φορούσε επίσης ο σωτήρας θεός Μίθρας, τα γενέθλια του οποίου γιορτάζονταν στις 25 Δεκεμβρίου, σύμφωνα με το παλιό Χειμερινό Ηλιοστάσιο και ήταν ταυτόχρονα, τα γενέθλια του Ακυρίευτου Ήλιου, του Sol Invictus. Ακολουθούσαν την εβδομάδα μετά τα Σατουρνάλια, Δεκέμβριος 17-23.
Σε έναν άλλο μύθο, οι νεαροί Διόσκουροι βίασαν τις δίδυμες κόρες του Λεύκιππου, την Ιλάειρα που σημαίνει Μεγαλειώδη και τη Φοίβη που σημαίνει Λαμπερή -τα ονόματά τους είναι σεληνιακά, παρόλο που θεωρούνται πεισματικά σαν επίθετα των Παιδιών του Ήλιου. Ήδη γνωρίσαμε την Φοίβη ως μητέρα της Λητούς. Όπως οι Διόσκουροι και η Ελένη, οι δύο κοπέλες λατρεύονταν ως θεότητες από τους Σπαρτιάτες. Στο ιερό τους ήταν κρεμασμένα τα δύο μισά από το Θεϊκό Αυγό, που αναφέραμε πιο πάνω.
Ο Ίδας και ο Λυγκέας, που ήταν ξαδέλφια της Ιλάειρας και της Φοίβης, αλλά ταυτόχρονα και μνηστήρες τους, κυνήγησαν τους Διόσκουρους και στη μάχη που ακολούθησε, πέθαναν μαζί με τον Κάστορα, το θνητό από τους Διδύμους. Ο Πολυδεύκης, βουτηγμένος στο πένθος για το χαμό του αδελφού του, παρακάλεσε το Δία να του επιτρέψει να μοιραστεί το θάνατο του αδελφού του και έτσι, καθένας τους ζούσε από μισό χρόνο, ενώ τον άλλο μισό αναπαυόταν στο βασίλειο των νεκρών. Έτσι συμφιλιώθηκαν οι αντιθέσεις.
Τα δίδυμα συμβολίζουν αυτό που είναι ίδιο και ταυτόχρονα διαφορετικό. Αντιπροσωπεύουν τη δυαδικότητα, το διαχωρισμό και την αντίφαση. Ταυτόχρονα όμως, και την ομοιότητα, την αναπαραγωγή σε ομοιότυπο και την επανάληψη. Τα θεϊκά Δίδυμα αντιπροσωπεύουν την εν δυνάμει ενέργεια της αντίδρασης και τη σπουδαία δημιουργική δύναμη, που αποδεσμεύεται από την ένωσή τους. Για παράδειγμα, η Ρώμη ιδρύθηκε από τον Ρωμύλο και τον Ρώμο, τα γνωστά δίδυμα που ανέθρεψε μία λύκαινα. Κι αυτοί έπρεπε να μονομαχήσουν και να πεθάνει ο ένας.
Τα δίδυμα αντιπροσωπεύουν τα αντίθετα: Φως / σκοτάδι, εξωστρέφεια / εσωστρέφεια, αντικειμενικότητα / υποκειμενικότητα, δράση / σκέψη, απάθεια / πάθος, επιθετικότητα / ειρήνη. Στον XVIII.Ήλιο έχουμε ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, το ένα θνητό και το άλλο αθάνατο, που αποτελούν το σώμα που αντιτάσσεται στην ψυχή, τη σάρκα που αντιπαρατίθεται στο πνεύμα. Από ψυχολογική άποψη εξεταζόμενα, είναι ο συνειδητός και ο ασυνείδητος νους, ή το θνητό Εγώ και ο αθάνατος Εαυτός. Είναι ο Έρωτας και ο Λόγος, οι αρχές της ένωσης και της διαίρεσης.
Η δημιουργία απαιτεί ο αδελφός και η αδελφή να ενωθούν, αλλά αυτή τους η ένωση πρέπει να είναι ένας Ιερός Γάμος, ανάμεσα σε εξαγνισμένους συντρόφους. Η θνητή ιέρεια και ο αθάνατος θεός, ή ο θνητός ιερέας και η αθάνατη θεά. Οι μελετητές παρατηρούν πως αιμομιξία συμβολίζει τη σχέση κάποιου με τον εαυτό του, επομένως ο Ιερός Γάμος, ο αγκάλιασμα μέσα στα νερά του ασυνειδήτου, ενώνει τις αντιθέσεις μέσα στο άτομο. Αυτή είναι η αλχημική διαδικασία που «σταθεροποιεί το ασταθές και αποσταθεροποιεί το σταθερό», δηλαδή κάνει αθάνατο το θνητό, μια και μόνο η αλχημεία μπορεί να ενώσει τις αντιφάσεις, χωρίς τα αντίθετα να εξολοθρεύσουν το ένα το άλλο.
Ο Ιερός Γάμος ανάμεσα στο θνητό και το αθάνατο εορταζόταν την Πρωτοχρονιά, σε έναν Περιφραγμένο Κήπο, στην κορυφή του ζιγκουράτ που ονομαζόταν τα «Θεμέλια του Ουρανού και της Γης», ή Πύργος της Βαβέλ. Εκεί, τη στιγμή της αναγέννησης του Ήλιου μέσα στον κήπο, στο σημείο συνάντησης του Ουρανού και της Γης, στην κορυφή του ουράνιου βουνού, εκεί και μόνο εκεί, μπορούσε να ενωθεί το αθάνατο με το θνητό.
Στον XVIII .Ήλιο, ο αδελφός και η αδελφή δεν έχουν ενωθεί ακόμα. Μαθαίνουν το χορό και με το άγγιγμά τους, τα δύο αντίθετα συστατικά της ψυχής συγχρονίζονται και ξεκινούν να δουλεύουν σε συμφωνία. Κάθε σύντροφος περιφέρεται γύρω από τον άλλο και οι δύο έχουν το ένα τους πέλμα στο κέντρο ενός όμορφου κύκλου, μια και η ψυχή κινείται ελικοειδώς προς τα μέσα, προς τον ενοποιημένο Εαυτό. Από αυτή την συνένωση, γεννιέται η ακεραιότητα του ψυχολογικού ερμαφρόδιτου, του ψυχολογικά ενοποιημένου ατόμου.
Ο όμορφος κύκλος που είναι σχηματισμένος από κόκκινα, φαγώσιμα μανιτάρια, είναι το καταλληλότερο μέρος για το χορό των παιδιών. Αποτελεί το ιδανικό σκηνικό, με τη βοήθεια και της σελήνης που είναι σε γέμιση. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή, τα παιδιά μπορούν να έρθουν σε επαφή με το βασίλειο των αερικών, με το να χορέψουν εννιά φορές γύρω από το δαχτυλίδι, και οι ευχές τους για το μέλλον είναι σίγουρο ότι θα εισακουστούν. Οι εννιά κυκλικοί περίπατοι δίνονται από τον αριθμό της κάρτας ΧVIII. Ήλιος, μια και 1+8= 9.
Τα δύο παιδιά ενώνουν τα στοιχεία. Έτσι, καθένα έχει ένα πέλμα του τοποθετημένο μέσα στο κέντρο του κύκλου και ένα στην περιφέρειά του. Το δεξί (συνειδητό) πέλμα του αγοριού είναι στη γη, ενώ το αριστερό (ασυνείδητο) πέλμα της κοπέλας είναι μέσα στο νερό, που ρέει από την Κρήνη της Νεότητας, της οποίας τα νερά ξεπετάγονται σαν τριαντάφυλλο. Έτσι, τα δίδυμα ενώνουν τα κατώτερα, παθητικά ή ψυχρά στοιχεία, τη Γη και το Ύδωρ. Αυτά τα στοιχεία αντιστοιχούν στον Ταύρο και τον Καρκίνο, αντίστοιχα, που ενώνονται στους Διδύμους. Επιπλέον, το δεξί χέρι του αγοριού είναι γυρισμένο προς τον ουρανό σε μια κλασσική στάση ουράνιας προσευχής, ενώ το αριστερό χέρι του κοριτσιού είναι στραμμένο προς τα κάτω, σε μια χθόνια επίκληση. Έτσι, τα παιδιά ενώνουν τις δυνάμεις του Ουρανού και της Αβύσσου, τα αστρικά πνεύματα και τα πνεύματα των στοιχείων. Με αυτόν τον τρόπο, τα ανώτερα (ενεργά, θερμά) στοιχεία, Πυρ και Αήρ, ενώνονται με τα κατώτερα. Τα στοιχεία του αγοριού είναι η Φωτιά και η Γη, που είναι ξηρά, δηλαδή, σκληρά και αυστηρά. Τα στοιχεία του κοριτσιού είναι ο Αέρας και το Νερό, που είναι υγρά, δηλαδή, ευέλικτα και προσαρμοστικά. Από τις θέσεις των παιδιών προκύπτει ότι το αγόρι στα δεξιά, εκπροσωπεί τη συνειδητή πλευρά και το κορίτσι αριστερά, την ασυνείδητη.
Στη XVII. Σελήνη και στον XVIII.Ήλιο υπάρχουν δοκιμασίες που πρέπει να περάσουμε. Αλλά, ενώ στη XVIII.Σελήνη οι δοκιμασίες είναι τρομακτικές και στην καλύτερη περίπτωση, θα μπορούσαμε να τις χαρακτηρίσουμε «περιπέτειες», στον XVIII.Ήλιο είναι απλά ένα παιδικό παιχνίδι. Υπάρχει μία διαφορά οπτικής. Οι ενήλικοι λένε: «Αυτό δεν είναι απλό πρόβλημα, είναι μια πρόκληση». Το παιδί όμως λέει: «Δεν είναι πρόκληση, είναι ένα αστείο παιχνίδι!». Ο αυθορμητισμός του παιδιού μπορεί να επιτύχει πολλά, που είναι πέρα από τις ικανότητες του συνηθισμένου ενήλικα. Κι αυτό γιατί η ανάγκη για αναγέννηση και ανάσταση είναι πιο επιτακτική στον ενήλικα και δεσμεύει τη συμπεριφορά του. Αυτός είναι και ο σκοπός του Φυτού της Δεκτικότητας του Γκιλγκαμές, που επαναφέρει τη νεότητα. Αφού περάσουμε από τις δοκιμασίες αυτές, γινόμαστε πλέον τα Θεϊκά Δίδυμα, οι Διόσκουροι - τα Παιδιά του Δία.
Αυτή η κάρτα συχνά ονομάζεται Αιώνια Νεότητα. Η ονομασία αυτή αποκαλύπτει το ουσιαστικό της νόημα. Τα δίδυμα γεννώνται ξανά και είναι για πάντα νέα.
Τα παιδιά αντιπροσωπεύουν τον αρχετυπικό Εαυτό. Στην κάρτα μας συμβολίζουν το αθώο παιχνίδι και τον αυθορμητισμό, την απόλαυση της στιγμής, του παρόντος. Η αθωότητα του παιχνιδιού τους αποδεικνύεται από τη γύμνια τους, όπως και σε άλλες κάρτες, όπως ο Έρως και ο Αστήρ. Στον κήπο του Απόλλωνα, ο ήλιος που λάμπει, αντιπροσωπεύει τα παιχνίδια μιας γόνιμης φαντασίας κι όχι διανοητικές «ακροβασίες». Έτσι η δημιουργικότητα ανατρέφεται και ο κήπος ανθίζει. Τα Παιδιά του Ήλιου είναι ενσαρκωμένοι θεοί και η διαφώτισή τους είναι ενσωματωμένη κι όχι αποσπασματική, μια και η ξανά γέννηση απαιτεί την επανένωση του νου και του σώματος.
Ο Γιούνγκ εξηγεί ότι τα παιδιά συχνά αντιπροσωπεύουν την κατώτερη από τις Τέσσερις λειτουργίες της συνείδησης, αυτήν δηλαδή που είναι ελάχιστα ανεπτυγμένη μέσα σε κάποιον άνθρωπο. Μπορεί να είναι αντίστοιχα η Διανοητική ή η Αισθητηριακή ή η Συναισθηματική ή η Διαισθητική. Από τη στιγμή που είναι η λιγότερο ανεπτυγμένη, είναι επίσης και η πιο κοντινή στη φύση και στο ασυνείδητο. Τα παιδιά, το αρσενικό και το θηλυκό, χορεύουν με τους βραχίονες ενωμένους,
συμβολίζοντας έτσι, την επανένωση των αντιθέτων. Αν ήταν διαχωρισμένα, θα μπορούσαν ίσως να αποτελέσουν αναφορά στον διαιρεμένο, αυτοκριτικό Εαυτό, που συνθλίβει τη δημιουργικότητα, αλλά με το να χορεύουν χέρι-χέρι αντιπροσωπεύουν την αθώα αυτοπεποίθηση της νεότητας.
Όπως βλέπουμε στην κάρτα της Σελήνης, ο Κήπος του Ανατέλλοντος Ηλίου περιέχει ασυνήθιστα φυτά:
Ο Γκιλγκαμές πρόσεξε τον Κήπο των
Θεών, ένα χαρούμενο άλσος, όπου φύτρωναν πολύτιμοι λίθοι, με
σπινθηροβόλα φύλλα από Λαζούριο, και
κρέμονταν ευωδιαστοί καρποί από κόκκινο καρνεόλιο.
Στην Σουμερία και την Βαβυλώνα, το πλούσιο μπλε χρώμα του Λαζούριου συμβολίζει τους Ουρανούς και τις δυνάμεις τους. Γι’ αυτό και χρησιμοποιούσαν αυτήν την πέτρα για να διακοσμήσουν τα ταβάνια των ναών. Στην Ελλάδα και την Ρώμη, συμβολίζει επίσης την εκπλήρωση, τη φιλία και τη θεϊκή εύνοια, ειδικά της Αφροδίτης. Τα τριαντάφυλλα, που ήταν φτιαγμένα από κόκκινα καρνεόλια, ήταν μια σαφής αναφορά στο ταίρι της, τον Άρη. Στην κάρτα μας, τα μπλε φύλλα και τα κόκκινα λουλούδια αντιπροσωπεύουν τη δύναμη του σώματος και του πνεύματος.
Οι πολύτιμοι λίθοι αντιπροσωπεύουν την κρυστάλλινη αγνότητα και την τελειότητα, έτσι τα φυτά από πολύτιμους λίθους είναι σύμβολα της αποθέωσης της ζωής. Της ζωής που έχει μετασχηματισθεί στην Κορυφή του Κοσμικού Βουνού και ανεβαίνει πλέον στο ουράνιο επίπεδο. Δεν πρέπει να νιώθουμε έκπληξη που βρίσκουμε πετράδια να φυτρώνουν στον Κήπο του Ήλιου, μια και αναλύοντας την χρησιμότητά τους βλέπομε πως «οι πολύτιμοι λίθοι έχουν την πηγή τους στην Ανατολή και στις εξαιρετικά θερμές ζώνες. Εκεί ο Ήλιος θερμαίνει τα βουνά σαν φωτιά και τα ποτάμια πάντα βράζουν από τη ζέστη... Τα βουνά, πάνω στα οποία αρκετές μεγάλες πέτρες έχουν γεννηθεί με αυτό τον τρόπο, είναι τόσο φωτεινά όσο και το φως της ημέρας. Οι πολύτιμες πέτρες πηγάζουν από τη φωτιά και το νερό και γι’ αυτό το λόγο πάντα περιέχουν θερμότητα, υγρασία και πολλές δυνάμεις...
Τα ηλιακά φυτά, με τους πολύτιμους λίθους συμβολίζουν την αλχημική τήξη, τη Φιλοσοφική Λίθο, που περιγράφεται ως Πύρινο Υγρό ή Υγρό Πυρ: Πρόκειται για τον Ιερό γάμο της Αφροδίτης και του Άρη, δηλαδή του Έρωτα και της Σύγκρουσης, των πρωταρχικών και αρχέγονων δυνάμεων, που σύμφωνα με τον Εμπεδοκλή, ενώνουν και διαχωρίζουν τα στοιχεία. Είμαστε στον Κήπο με τα Τριαντάφυλλα των Φιλοσόφων. Εδώ είναι πάντα άνοιξη, μια και το τριαντάφυλλο είναι το σύμβολο της αιώνιας άνοιξης. Εδώ ο ήλιος πάντα λάμπει και η ζωή είναι πάντα νεογέννητη.
Τα τέσσερα τριαντάφυλλα που ανοίγουν στον ήλιο, αντιπροσωπεύουν τους τέσσερις κόσμους του παρόντος αιώνος. της εποχής των Ιχθύων. Στο κοσμικό επίπεδο, είναι τα τέσσερα βασίλεια: των Ορυκτών, των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων. Σε ένα πιο εσωτερικό επίπεδο, είναι οι τέσσερις Νεοπλατωνικές σφαίρες ύπαρξης: Σώμα, ψυχή, λογική σκέψη και καθαρή διάνοια. Είναι ακόμα, οι τέσσερις Καβαλιστικοί κόσμοι (Ασιάχ, Γετζιράχ, Μπριάχ και Ατζιλούτ). Τα τριαντάφυλλα ατενίζουν τον ήλιο, όπως τα τέσσερα βασίλεια και οι τέσσερις σφαίρες αντλούν τη δύναμή τους από την ζωτική δύναμή του. Υπάρχει επίσης ένα μπουμπούκι ρόδου, που αντιπροσωπεύει την εμφάνιση ενός νέου βασιλείου, που θα γίνει γνωστό στον αιώνα που έρχεται, αυτό του Υδροχόου. Το μπουμπούκι είναι στραμμένο προς τα παιδιά, αντλώντας την ενέργειά του από το ξανα-γεννημένο ανθρώπινο είδος, που η εξέλιξή του και η συνειδητή διαίσθησή του θα φτάσει σύντομα στο απόγειο.
Στο έπος του Γκιλγκαμές, το φυτό της ανανέωσης είναι αγκαθωτό σαν τριαντάφυλλο και έχει τις ρίζες του στην Άβυσσο, όπως και τα κρυστάλλινα ρόδα της εικόνας μας. Το ονομάζει «Φυτό των Ενάρξεων».
Ο τοίχος του Περιφραγμένου Κήπου δημιουργεί ένα τέμενος, έναν ιερό τόπο, κρυμμένο από τους βέβηλους. Εκεί γίνεται ο μυστικιστικός μετασχηματισμός. Ο τοίχος, συμβολικά οριοθετεί τον κήπο της συνειδητής διαφώτισης με δύο τρόπους: τον προστατεύει από τις επιδρομές πρωτόγονων πλασμάτων του ασυνειδήτου, αλλά και εστιάζει την ενέργεια της ηλιακής συνείδησης, έτσι ώστε να μπορεί να ανθίσει ο κήπος και οι καρποί. Σε αυτόν τον ιερό τόπο, τα κρυμμένα στο σκοτάδι πράγματα μπορούν να απελευθερωθούν και να μετασχηματιστούν. Εδώ είναι ένα ασφαλές μέρος για να παίξουν τα παιδιά με τη μαγεία, μια και ο Περιφραγμένος Κήπος, ως μέρος ανατροφής τους, είναι μια πνευματική μήτρα, όπου η νέα ζωή προστατεύεται.
Είναι πασίγνωστο ότι τίποτε δεν πρέπει να παίρνουμε από τον Ιερό Κήπο, εκτός και αν μας έχει δοθεί ειδική άδεια. Έτσι ο σαμάνος ξέρει ότι δεν πρέπει να κλέψει τίποτα από τον Κάτω Κόσμο και τα λαϊκά παραμύθια του βορρά, μας λένε να μην παίρνουμε τίποτε από την Χώρα των Νεραϊδών και των Αερικών. Επίσης, ξέρουμε τις συνέπειες της πράξης της Περσεφόνης, η οποία έφαγε το ρόδι στον Άδη. Το θέμα εμφανίζεται ξανά στην Οδύσσεια, μια και μετά το ταξίδι του Οδυσσέα στον Κάτω Κόσμο, είχαν πει σε αυτόν και το πλήρωμά του ότι αφού περάσουν ανάμεσα από τους δύο αντικριστούς φρουρούς, την Σκύλα και την Χάρυβδη, και μπουν στον Κήπο του Ήλιου, το Νησί του Ήλιου, τους απαγορεύεται να ενοχλήσουν τα κοπάδια των θεών. Αλλά, με αφορμή την απώλεια συνείδησης του Οδυσσέα και με κίνητρο την υπερβολική πείνα, το πλήρωμα καταπάτησε τον όρκο του. Ευχαριστημένοι και στα πρόθυρα της νιρβάνα, δραπέτευσαν από το νησί, αλλά η σχεδία έσπασε από τον κεραυνό του Δία και ο Οδυσσέας, ο μοναχικός επιζών, έπρεπε να ξαναπεράσει μέσα από τους αντικριστούς φύλακες. Πριν καταφέρει να επιχειρήσει ξανά το ταξίδι, ήταν απαραίτητη η επτάχρονη διαμονή του κοντά στην Καλυψώ που σημαίνει Απόκρυφη, το Ατλάντιο πνεύμα που κατοικεί «στον Ομφαλό της Θάλασσας». Αυτές είναι οι συνέπειες αν αγνοήσει κανείς τις απαγορεύσεις του Κήπου.
Ο τοίχος κρατά μέσα στα όριά του τη μυστικιστική εμπειρία, μια και το βέλος του Απόλλωνα μπορεί να φέρει τρέλα ή διαφώτιση. Αντίθετα από τον Πύργο, που ήταν φτιαγμένος από εύθραυστους πλίνθους, ο τοίχος του Κήπου είναι φτιαγμένος από πέτρα, που αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη σύμπνοια με τη φύση. Τα τούβλα φτιάχτηκαν από μικρά θρύψαλα της φύσης, που συγκολλήθηκαν με τέχνη. Οι πέτρες του Κήπου έχουν σφυρηλατηθεί στη μήτρα της Γαίας από τις Τιτάνιες δυνάμεις της. Οι πέντε πέτρινες σειρές αντιπροσωπεύουν τις πέντε αισθήσεις, που δεν πρέπει να παραπεταχτούν αν θέλουμε η διαφώτιση να διατηρηθεί μέσα στα όριά τους. Αντιπροσωπεύουν την επιβεβλημένη «διερεύνηση της πραγματικότητας» και τη σταθερή θεμελίωση της εμπειρίας του παρελθόντος.
Οι πέτρες του τοίχου αντιπροσωπεύουν τους κόσμους. Στα Λατινικά calculus σημαίνει ψηφίδα αλλά αυτή η λέξη χρησιμοποιείται σε μερικές διαδικασίες επεξεργασίας. Όμοια, στα Ελληνικά, η «ισοψηφία», η αρχαία Ελληνική λέξη για τη γεμάτρια, που είναι «ίσο + ψήφος» και σημαίνει ίσες ψηφίδες, σημαίνει επίσης και ίσα ψηφία, αριθμοί δηλαδή και χρησιμοποιείται πάλι στην ψηφοφορία. Έτσι, ο τοίχος αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη γλώσσα ως όργανο καθορισμού και περιορισμού προκειμένου να κρατήσουμε εντός ορίων τη δύναμη της ηλιακής λάμψης. Ωστόσο, τα παιδιά έχουν την πλάτη τους γυρισμένη στον τοίχο. Αυτό απεικονίζει την αδυναμία της γλώσσας να αιχμαλωτίσει επαρκώς τη μυστικιστική εμπειρία. Οι δύο γενεσιουργές δυνάμεις συνεργάζονται για την αναγέννηση της φύσης: Ο Λόγος, ο κλειστός τοίχος, και ο Έρωτας, η έγκλειστη ανθοφορία της ζωής. Και τα δύο είναι απαραίτητα για να επιτύχουμε το Έργο. Έτσι, στην Ερμητική παράδοση, ο Λόγος ονομάζεται «Ο Καλός Κηπουρός της Ζωής», μια και διασφαλίζει ότι ο κήπος θα καρποφορεί.
Οι δώδεκα ορατές πέτρες σε κάθε σειρά αντιπροσωπεύουν τους ζωδιακούς αστερισμούς και ολόκληρος ο τοίχος αντιπροσωπεύει το ζωδιακό κύκλο. Ο κυκλικός τοίχος είναι σπασμένος και ανοιχτός σε ένα μόνο σημείο. Αυτή είναι η είσοδος, που μας επιτρέπει να περάσουμε από τον βέβηλο στον Ιερό Κόσμο. Η πύλη είναι κρυμμένη και είναι απαραίτητο να γυρίσουμε πολλές φορές γύρω από τον τοίχο μέχρι να την βρούμε, μια και ο ασυνείδητος νους γυρίζει αρκετές φορές γύρω από τον ενοποιημένο Εαυτό προτού τον βρει. Μπορεί η πύλη να είναι ο Οφιούχος, ο Κομιστής του Ερπετού, που εδρεύει μεταξύ Σκορπιού και Τοξότη; Στην πραγματικότητα, ο σωτήρας γιος του ηλιακού Απόλλωνα και πατέρας της σεληνιακής Υγείας (Υγίεια), ο ηλιακός σεληνιακός Ασκληπιός, που θεράπευε το σώμα και την ψυχή μέσα από τις αρχέγονες πρακτικές του, μεταβιβάστηκε στον Οφιούχο, τον αστερισμό της νέας δημιουργίας, όταν θεοποιήθηκε από τον κεραυνό του Δία.
Ο Παρπόλα ταυτίζει τον Σαμάς με την Σεφίρα Ντιν (Δικαιοσύνη), χαρακτηρίζοντάς τον ως Κύριο της Κρίσης. Αυτή η Σεφίρα ονομάζεται και Γκεμπουρά (Δύναμη ή Θέληση), που αντιστοιχεί στα επίθετα του Σαμάς, Δυνατός Άνδρας και Ήρωας. Έτσι, ο Σαμάς είναι προστάτης της αλήθειας και του σωστού.
Η αριθμητική αξία του Ο Ηέλιος (Ο Ήλιος) είναι 393 και ανάγεται σε 11+3-9+3= 8, όπως επίσης και το Απόλλων ο χρυσούς Θεός (Απόλλων ο Χρυσός Θεός) είναι 3.385 και ανάγεται σε 11+5-8+3-3= 8. Η αριθμητική αξία του γνωμικού του Απόλλωνα, «Μηδέν Άγαν», είναι επίσης 162, ήτοι 11+2-6+1=8. Αυτή είναι μια τριπλή επιβεβαίωση του γεγονότος ότι ο XVIII.Ήλιος είναι η Οκτάδα της Δεύτερης Ενδεκάδας.
Από τα τέλη του 17ου αιώνα, μέχρι τα μέσα του 18ου σε αρκετές σειρές Ταρώ βλέπουμε τις δροσοσταλίδες του Ήλιου να πέφτουν πάνω σε δύο βρέφη με πάνες, που στέκονται μπροστά από έναν τοίχο. Το παιδί στα δεξιά έχει τον αντίστοιχο βραχίονά του στον αριστερό ώμο του άλλου παιδιού. Ο Ο’Νηλ παρατηρεί ότι τα παιδιά που παίζουν σε έναν κήπο είναι το κοινό Αναγεννησιακό σύμβολο για την ειδυλλιακή ζωή.
Η αναφορά στην κάρτα του Ήλιου κλείνει με μια παράφραση της 6ης πινακίδας μιας αρχαιο-Βαβυλωνιακής έκδοσης του Έπους του Γκιλγκαμές (στήλη 6η, γραμμή 31-33):
Προσευχόμαστε ο Σαμάς να μας ανοίξει το δρόμο και να κρατήσει το μονοπάτι που επιλέξαμε σε αρμονία και να διατηρήσει τη μακρόπνοη αναζήτησή μας σε αρμονία.

ΧIX Άγγελος- Κρίση (19, 20)

 Δεύτερος των σπαθιών
Θεότητες: Ερμής ψυχοπομπός
Ελληνικό γράμμα = Σ, Σίγμα : Σωτήρ = σωτήρας. Σκέψις : εξέταση, παρατήρηση, λογική. Σώμα = κορμί , πτώμα , ζωή , ύπαρξη. Σηπεδών = κάθαρση. Σαρκοφάγος. Σωρός = τεφροδόχος , νεκροκρέββατο. Σάλπιξ = τρομπέτα.
Περιγραφή
Μία ανδρόγυνη μορφή αιωρείται στον ουρανό. Έχει ροδοκόκκινο δέρμα και φοράει μία μπλε χλαμύδα , που τη στολίζουν πινελιές από ασημί και μοβ  χρώμα. Το ρούχο κυματίζει γύρω από τον άγγελο σε κάθε φύσημα του αέρα. Στα ξανθά του μαλλιά έχει ένα χρυσόφτερο , κόκκινο πέτασο (πλατύγυρο καπέλο).Φυσάει μία χρυσή σάλπιγγα (μακριά τρομπέτα) , από την οποία κρέμεται μια τετράγωνη σημαία:Ένας σταυρός σε ένα λευκό φόντο. Το πλάτος του είναι ακριβώς  το ένα τρίτο του πλάτους της σημαίας , που δημιουργείται από τρία επί τρία τετράγωνα. Οι βραχίονες του σταυρού είναι κόκκινοι ενώ το κέντρο του είναι χρυσό. Η σάλπιγγα βρίσκεται στο δεξί του χέρι και είναι στραμμένη προς τα δεξιά ενώ στο αριστερό του κρατά ένα σπαθί , γύρω από το οποίο κινούνται ελικοειδώς δύο ερπετά , που θυμίζουν το κηρύκειο στον Ι.Μάγο.
Στο μέσο της «σκούρας σαν κρασί» θάλασσας, υπάρχει μια μπρούντζινη οξειδωμένη σαρκοφάγος πάνω σε μια νησίδα. Στο μακρινό ορίζοντα, ένα δίκορφο βουνό υψώνεται πάνω από τις λευκές , απότομες πλευρές των βράχων που φτάνουν μέχρι την επιφάνεια της θάλασσας. Όρθιες πίσω από τη σαρκοφάγο, είναι δύο φιγούρες που κοιτάζουν μπροστά. Αριστερά , ένας  ροδοκόκκινος άνδρας που φοράει ηλιακό στέμμα και κίτρινο χιτώνιο και δεξιά μια ωχρή γυναίκα, που φοράει σεληνιακό στέμμα και έναν μπλε πέπλο. Μοιάζουν να λατρεύουν ένα γυμνό ερμαφρόδιτο παιδί , ορατό από τη μέση και πάνω, που στέκεται και μας κοιτάζει μέσα από τη σαρκοφάγο. Είναι σχεδόν φαλακρό και φοράει χρυσή μάσκα στο μέτωπο του. Οι βραχίονες του άνδρα είναι σταυρωμένοι στο στήθος του, ενώ της γυναίκας είναι προτεταμένοι προς το παιδί.
Ερμηνεία
Ο Ερμής, ο «Άγγελος» ο Αγγελιοφόρος, μας καλεί στο τελικό στάδιο του μετασχηματισμού. Όπως το παιδί, που αναγεννιέται από το Ερμητικό Αυγό και αναδύεται πρόωρα από την υδάτινη μήτρα, έτσι καλούμαστε να ανυψωθούμε και να υποβάλλουμε τη σχεδόν ενοποιημένη ψυχή μας σε «κρίση», σε εξέταση δηλαδή στην XX.Δίκη. Η μικρή σημαία της σάλπιγγας συμβολίζει το στόχο μας, μια μυστική ένωση με το σύμπαν, που θα έχει ως αποτέλεσμα, μια σύνθεση του παροδικού, επίγειου κόσμου με τον αιώνιο, τον πνευματικό. Οι γονείς, ο Αλχημιστής και η Μυστική Αδελφή, που αντιπροσωπεύουν το αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο της ψυχής, είναι δικαίως περήφανοι για το δημιούργημά τους και προσδοκούν ανυπόμονοι την επιτυχή ολοκλήρωση του Μεγάλου Έργου.
Σημειώσεις
Οι αρχικές καταγραφές των Καρτών του Ταρώ ονομάζουν αυτήν την κάρτα «ο Άγγελος» και όχι Κρίση. Το Πυθαγόρειο Ταρώ χρησιμοποιεί αυτήν την παλαιότερη ονομασία, γιατί η έννοια ενός «αγγέλου» (θείος αγγελιοφόρος) είναι περισσότερο συμβατική με τα παγανιστικά Ταρώ, απ’ ότι η δοξασία για τη μέρα της τελικής Κρίσης.
Στην ακολουθία του Ταρώ της Φεράρας, ο XIX.Άγγελος κατοικεί στην ένατη θέση της Ενδεκάδας και η βασική Πυθαγόρεια σημασία του Εννιά είναι «Εκείνο που φέρνει ολοκλήρωση». Είναι η «Σχεδόν Τελειότητα» και τα «Πρόθυρα της Επιστροφής στην Ενότητα». Η έννοια αυτή επιβεβαιώνεται από την ισοψηφία της φράσης Ερμής ο Άγγελος που δίνει 735, που ανάγεται σε 5-3+7= 9. Ωστόσο, η Ίρις επίσης αποκαλείται άγγελος και «η Ίρις» δίνει 328, που ανάγεται σε 8-2+3= 9. Άρα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα, ότι αυτή η κάρτα αντιστοιχεί στη συνένωση του Ερμή του Ψυχοπομπού (Ι.Μάγος) και της Ίριδος της Ψυχοπομπού (VII.Σωφροσύνη), των δύο βασικών συστατικών παραγόντων του μετασχηματισμού.
Με την ιδιότητα του Ι.Μάγου, ο Ερμής άρχισε τη διαδικασία του μετασχηματισμού. Συνέχισε μεσολαβώντας με την ιδιότητά του ως VΙ.Έρως. Τώρα, στο τέλος, παρεμβαίνει ξανά ως Ψυχοπομπός, για να οδηγήσει την ψυχή στον τελικό της προορισμό. Ακριβώς έτσι, τον βλέπουμε να χρησιμοποιεί το του για να ανεγείρει μια ψυχή από μία λάρνακα σε μια λέκιθο του 6ου π.Χ. αιώνα. Είναι ο Απεσταλμένος του Άδη, που ακουμπάει τα μάτια των νεκρών με το ραβδί του και οδηγεί τις ψυχές τους στον κάτω Κόσμο.
Ωστόσο το χρυσό ραβδί του Ερμή μπορεί να ανοίξει τα μάτια, αλλά και να τα κλείσει. 0 Ερμής, όχι μόνο οδηγεί τις ψυχές στον Κάτω Κόσμο, αλλά τους δείχνει και το δρόμο της επιστροφής κι έτσι γίνεται Λυτρωτής, αυτός που σώζει τις ζωές από το θάνατο και Απελευθερωτής, που εγείρει τους νεκρούς από τον Κάτω Κόσμο.
Για παράδειγμα, αφού η Σεμέλη αποτεφρώθηκε από τη Θεία φωτιά του Δία, ο αναγεννημένος Διόνυσος επωάστηκε στο μηρό του. Όταν γεννήθηκε, δόθηκε στην Ινώ, την αδελφή της Σεμέλης, και τον Αθάμα, για να τον μεγαλώσουν σαν κορίτσι. Η Ήρα όμως τους οδήγησε στην τρέλα και τότε ο Ερμής πήρε τον Διόνυσο μακριά στο Όρος Νύσα, απ’ όπου προέρχεται και το όνομά του (Διό-νυσος), για να μεγαλώσει με τις νύμφες. Τον Ερμή που μεταφέρει το νεαρό Διόνυσο βλέπουμε στο διάσημο άγαλμα του Πραξιτέλη.
Σε έναν άλλο τυπικό μύθο Σαμανική αναγέννησης, ο Τάνταλος, που είχε γευτεί το νέκταρ και την αμβροσία των Θεών, έγινε αφορμή να κατακρεουργηθεί ο γιος του Πέλοπας, να βράσει σε εξαγνιστικό καζάνι και να σερβιριστεί στους θεούς στη διάρκεια μιας γιορτής (εράνου). Σύμφωνα με μία εκδοχή, ο Ερμής συναρμολόγησε πάλι το αγόρι, εκτός από τον αριστερό του ώμο, που τον έφαγε η Δήμητρα. Ωστόσο φρόντισε να τον αντικαταστήσει με έναν άλλο, από ελεφαντοστό. Αυτό είναι μια διαδικασία τυπικά Σαμανική: Η ενσωμάτωση του πνευματικού κόσμου. στον φυσικό. Το να δοθεί δηλαδή ένα πρόσθετο μέλος, από «πνευματικό» υλικό σε ένα σώμα. Αυτός είναι και ο λόγος που υπάρχει το χρυσό μέτωπο πάνω από το Τρίτο Μάτι του παιδιού, στον ΧIX. Άγγελο. Η ψυχολογική ανάλυση μας λέει ότι η ψυχή αποσυναρμολογείται στα στοιχεία της και συναρμολογείται ξανά, αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της συναρμολόγησης, ενσωματώνεται και ένα στοιχείο θεϊκότητας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή του μύθου, ο Πέλοπας αναδημιουργήθηκε από την Ρέα, δηλαδή από το XVI.Αστήρ, την Κυρία της Νομοτέλειας, που είναι αρμόδια για τους μετασχηματισμούς που απεικονίζονται στις κάρτες XVII έως XX.
Σε κάποια άλλη απεικόνιση, ο Ερμής οδηγεί τον Θησέα και τον Ορφέα έξω από τον Κάτω Κόσμο. Βοηθάει την Ευρυδίκη να ξανασμίξει με τον Ορφέα πριν την άνοδό της στη ζωή και τον ξαναβρίσκουμε να την οδηγεί και πάλι στον Κάτω Κόσμο μετά το τραγικό λάθος που έκανε να κοιτάξει πίσω.
Στην κάρτα του Αγγέλου, ο Ερμής είναι λυτρωτής, αλλά λύτρωση σημαίνει και να επιστρέφουμε κάτι που δεν μας ανήκει στον κάτοχό του. Σε αυτήν την περίπτωση, αυτό που μας επιστρέφεται είναι ο ενοποιημένος Εαυτός, αυτό που κατά κύριο λόγο είναι πραγματικά δικό μας, αν και μπορεί να μην το είχαμε ποτέ πριν πραγματικά στην κατοχή μας. Αυτή η νέα τάξη, που επιτυγχάνεται στην κάρτα του Κόσμου, ολοκληρώνεται μέσω μιας διαδικασίας εξισορρόπησης σε αρκετά επίπεδα. Πρώτα, πρέπει εναρμονιστούν οι τέσσερις λειτουργίες της συνειδητότητας (Διανόηση, Αίσθηση, Συναίσθημα και Διαίσθηση). Στον Άγγελο αντιπροσωπεύονται από τις τέσσερις ανθρώπινες μορφές, και όχι από τα στοιχεία, δηλαδή τα υγρά, τα μέταλλα, κλπ., προκειμένου να φανεί ότι οι λειτουργίες έχουν εξανθρωπιστεί. Η υπέρτατη λειτουργία, δηλαδή αυτή που κάθε άτομο έχει περισσότερο αναπτύξει, που μπορεί να είναι οποιαδήποτε από τις τέσσερις, αντιπροσωπεύεται από τον Ερμή, που αιωρείται από πάνω. Η κατώτερη λειτουργία, που είναι αντίθετη στην ανώτερη, Διανόηση και Συναίσθημα είναι αντίθετες μεταξύ τους, το ίδιο όπως και Αίσθηση και Διαίσθηση, είναι η λιγότερο ανεπτυγμένη και αντιπροσωπεύεται από το παιδί, που είναι ο μέγιστος φορέας αναγέννησης. Οι δευτερεύουσες λειτουργίες αντιπροσωπεύονται από τον άνδρα και την γυναίκα. Για να δημιουργηθεί ο Χόμο Φιλοσόφικους πρέπει να ενωθούν και οι τέσσερις.
Σε δεύτερο επίπεδο, οι τέσσερις μορφές αντιπροσωπεύουν την ολότητα της ψυχής, τα ποικίλα συστατικά της, π.χ. συνειδητότητα, λογική, πνεύμα, σκιά, που πρέπει να ενοποιηθούν. Η συνένωση των αντιθέτων αντιπροσωπεύεται από τις μορφές της γυναίκας, που απλώνει τα χέρια της, σε μια στάση δράσης και τον άντρα, που λατρεύει το παιδί παθητικά. Οι χειρονομίες τους επίσης μεταφράζονται ως αντιστροφή της κοσμικής τάξης, άρα εγκαινίαση μιας νέας τάξης στον κόσμο. Τελικά, το ερμαφρόδιτο παιδί αντιπροσωπεύει την επανένωση των γονέων, του αγοριού και του κοριτσιού, που τώρα έχουν περάσει σε φάση ωρίμανσης, όπως περιγράφεται στην κάρτα του Ήλιου. Αυτοί καλούνται από τον Ερμή σε μια Μυστικιστική Ένωση, με το να ενοποιούνται τα στοιχεία της ψυχής στον Εαυτό.
Με αυτόν τον τρόπο, ο 0.Ιδιώτης, που ξεκίνησε το ταξίδι του, καθοδηγούμενος από τύχη και από διαίσθηση, φτάνει με τη βοήθεια της θεϊκής διαμεσολάβησης (XIX.Άγγελος), στο τελευταίο του στάδιο, εκεί όπου συνθέτονται οι εμπειρίες του ταξιδιού του σε έναν νέο κόσμο.
Το παιδί είναι φαλακρό, ή σχεδόν τουλάχιστον, όπως είναι τα νεογέννητα, για να δείξει την κατάσταση της πνευματικής επαναγέννησης, όπως κάνουν οι μυημένοι στην Ίσιδα, με το ξυρισμένο κεφάλι αλλά και οι Δρυίδες και οι καθολικοί μοναχοί. Αυτό αντιπροσωπεύει πως οι αυτόβουλες σκέψεις κάποιου θυσιάζονται σε μια ανώτερη αρχή.
Στην χριστιανική παράδοση, σι άγγελοι θεωρούνται άφυλοι. Το ίδιο βλέπουμε κι εδώ. Ο θεϊκός αγγελιαφόρος έχει καθιερωθεί ως ανδρόγυνος. Η τελετουργική παρενδυσία είναι επίσης κάτι κοινό ανάμεσα στους σαμάνους, μια και ταξιδεύουν απ’ άκρη σε άκρη, στα όρια ανάμεσα στους κόσμους. Ωστόσο, στον XIX.Άγγελο, υπάρχει ένας επιπλέον παράγοντας: Η ψυχή ταξιδεύει προς την Μυστική Ένωση εκεί όπου ενώνονται όλα τα αντίθετα. Έτσι, μετά την πολικότητα της XVII.Σελήνης και του XVIII.Ήλιου, οι τελευταίες τρεις κάρτες είναι προοδευτικά όλο και πιο ανδρόγυνες: Ανδρόγυνο αρσενικό (XIX.Άγγελος), ανδρόγυνο θηλυκό (XX.Δίκη) και καθαρό ανδρόγυνο (XI.Κόσμος).
Βλέπομε ότι ο Ερμής Ψυχοπομπός είναι ένας παράγοντας επαναγέννησης. Σε όρους της ψυχολογίας, μας αφυπνίζει σε μια νέα ζωή στη γη. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από μια νέα συνειδητότητα και μια διευρυμένη προσωπικότητα. Συνέπεια της πιο ανεπτυγμένης ψυχής είναι οι μεγαλύτερες ευθύνες.
Το παιδί αντιπροσωπεύει τον Διόνυσο, που επίσης αντιπροσωπεύεται από τον 0.Ιδιώτη, και όλους τους θεούς που αναστήθηκαν, όπως Άδωνις, Άττις, Μίθρας, Όσιρις, κλπ.. Ο θάνατός του ξεκίνησε στον 0.Ιδιώτη και η επαναγέννησή του ολοκληρώνεται στον ΧΙ. Κόσμο.
Η σάλπιγγα είναι μια μακριά, ίσια, πολεμική τρομπέτα. Οι μεταλλικές τρομπέτες, όπως οι σάλπιγγες, συνδέονται με τα στοιχεία της Φωτιάς και του Νερού, τα δύο κύρια αντίθετα, Θείον και Υδράργυρος, Ήλιος και Σελήνη. Την σημαντικότητα της ένωσης αυτής την αντιλαμβανόμαστε από το γεγονός ότι υπήρχε ένας ναός της Αθηνάς Σάλπιγγας στο Άργος. Πράγμα που σημαίνει ότι αρχαίος κόσμος είχε την τάση να προς στην ένωση των αντιθέτων. Ο ίδιος συμβολισμός υπάρχει και στο «Βουνό του Άρη με τις δίδυμες κορυφές», το οποίο βλέπουμε στο φόντο του XIX.Αγγέλου.
Η σάλπιγγα ήταν ένα σημαντικό μέρος των τελετών του Διονύσου (0.Ιδιώτης) από τις πρώιμες μέρες της θρησκείας. Για παράδειγμα, οι Διονυσιακές πομπές, που γιόρταζαν τον ερχομό του Νεαρού Θεού, είχαν ως οδηγό τους έναν σαλπιγκτή. Στη Λίμνη της Λέρνας, μιας πύλης του Κάτω Κόσμου, ο Διόνυσος ξύπνησε από το σάλπισμα των νεκρών, με τρομπέτες, που ήταν κρυμμένες στους θύρσους, Διονυσιακά μπαστούνια. Τον ξαναγεννημένο θεό καλωσόριζαν γυναίκες και άνδρες.
Ο θρύλος του Τρωικού Πολέμου λέει ότι η μητέρα του Αχιλλέα, ανησυχώντας για την ασφάλειά του, τον έντυσε κορίτσι και τον έκρυψε ανάμεσα στις γυναίκες, στο παλάτι του Λυκομήδη. Τον ανακάλυψε ο Οδυσσέας και ο Διομήδης, που ήχησαν την σάλπιγγα κι έτσι ο Αχιλλέας, μην μπορώντας να αγνοήσει το κάλεσμα, αυτόματα άρπαξε τα όπλα.
Έτσι, σε αυτή την κάρτα ο αρχέγονος, διεισδυτικός ήχος της σάλπιγγας αντιπροσωπεύει επίσης το Κάλεσμα, τις προσταγές που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Για τον Αχιλλέα, το Κάλεσμα τον ανάγκασε να αφήσει την προστασία της μητέρας του και να αναλάβει τις υποχρεώσεις της ενηλικίωσης. Ένα τέτοιο κάλεσμα μπορεί να είναι εξωτερικό ή εσωτερικό, αλλά και στις δύο περιπτώσεις, μας προστάζει να αναπτυχθούμε. Αν το αγνοήσουμε, βουλιάζουμε στο μαρασμό και την ακινητοποίηση και ίσως χάσουμε για πάντα την ευκαιρία να το ξανακούσουμε. Σε μια πιο κοσμική κλίμακα, ο ήχος της σάλπιγγας ακούγεται από τον Ουρανό...και διαχωρίζει τον έναν αιώνα από τον επόμενο.
Στο Πυθαγόρειο Ταρώ, το αναγεννημένο παιδί είναι στη σαρκοφάγο, ετυμολογικά «αυτή που τρώει τη σάρκα», μια και η πρώτη σαρκοφάγος φτιάχτηκε από έναν ειδικό Τρωικό ασβεστόλιθο, που έλιωνε τη σάρκα των πτωμάτων. Έτσι, η σαρκοφάγος αντιπροσωπεύει τη διάλυση της γέρικης ζωής, που έχει επιτευχθεί στις προηγούμενες κάρτες. Είναι επίσης μια κιβωτός, arc, στο μέσο του Ωκεανού, μια και στα λατινικά η λέξη arca είναι ένα κουτί, συμπεριλαμβανομένου και του φέρετρου, ένα σεντούκι που μέσα του ήταν κρυμμένοι Θησαυροί. Από εκεί παίρνουμε και τη λέξη arcana μια και είναι τα μυστικά που κρύβονται σε ένα σεντούκι. Αυτή είναι η Αποκάλυψη (το ξεσκέπασμα), κατά την οποία και αποκαλύπτεται το arcanum (το μυστικό): Η Μυστική Συζυγία της Σελήνης και του Ήλιου έχει παράγει τον μικρό άνθρωπο, ο οποίος αναδύεται από το Ερμητικό Βάζο.
Η σαρκοφάγος αντιπροσωπεύει επίσης το ορειχάλκινο καζάνι της επαναγέννησης, που εμφανίζεται σε αρκετούς μύθους. Η Σαμανική αναγέννηση απεικονίζεται επίσης στον Ορφικό μύθο, όπου ο Διόνυσος κατακρεουργήθηκε από τους Τιτάνες, που τον έβρασαν σε ένα καζάνι και μετά ο Δίας αποτέφρωσε τα πάντα με έναν κεραυνό, διάλυση της ψυχής. Ο Δίας και η Αθηνά έσωσαν τις στάχτες, την εξαγνισμένη Πρώτη Ύλη, την εξευγενισμένη ύλη, από τις οποίες ετοιμάστηκε ένα αφέψημα, που το ήπιε η Σεμέλη και έμεινε έγκυος, με τον Αναγεννημένο Διόνυσο. Αλλά και η Ινώ, η αδελφή της Σεμέλης, έβρασε το γιο της τον Μελικέρτη σε ένα καζάνι, πράγμα που βλέπουμε ν’ απεικονίζεται σε ένα αρχαίο μελανόμορφο αγγείο: ένα παιδί να αναδύεται από ένα τρίποδο καζάνι, που πλαισιώνεται από δύο άνδρες και δύο γυναίκες. Ωστόσο, η επαναγέννηση του Μελικέρτη στάθηκε αποτυχημένη και έτσι, η μητέρα και το παιδί επέστρεψαν στη Θάλασσα. Η πασίγνωστη ιστορία της Μήδειας και του Πελία εξιστορεί μια αποτυχημένη ή σκόπιμα ναυαγισμένη επαναγέννηση. Από την άλλη μεριά, η Μήδεια διαμέλισε και αναγέννησε τον Ιάσονα με επιτυχία, όπως και τον πατέρα του, τον Αίσονα, αν και σε αυτή την περίπτωση, χρησιμοποίησε λέβητα (καζάνι) από χρυσό..
Ο Παυσανίας περιγράφει τη διάσημη κέδρινη Λάρνακα του Κύψελου, όπου όταν ήταν μωρό, κρύφτηκε από τη μητέρα του. Οι πλευρές της λάρνακας απεικόνιζαν τον Πέλοπα, την Μήδεια και τον Ιάσονα στα επικήδεια παιχνίδια προς τιμή του Πελία, τον Διόνυσο σε μια σπηλιά, την Κίρκη να ξαπλώνει με τον Οδυσσέα και την Εριφύλη με το περιδέραιο της Αρμονίας. Η λάρνακα απεικονίζει ακόμα δύο «ανώνυμες γυναίκες επιδέξιες στις φαρμακο-παρασκευαστικές παραδόσεις» να αλέθουν βότανα, αλλά και αρκετές ακόμα σκηνές από τη μυθολογία.
Το αρχέγονο ζευγάρι, που επιπλέει δίπλα στην λάρνακα, μέσα στην κοσμική μήτρα, αντιπροσωπεύει τους σπόρους της επόμενης δημιουργίας. Όταν κάποτε, σε μια αρχαία Μέρα της Κρίσης, ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει τον διεφθαρμένο κόσμο, τον κατακεραύνωσε με ένα αστροπελέκι, XV. Πύργος, και υποχρέωσε τον Ποσειδώνα να πλημμυρίσει τη στεριά. Επιβίωσαν μόνο ο Δευκαλίων και η Πύρρα, μέσα σε μια λάρνακα κι έσπειραν τους σπόρους μιας νέας, καλύτερης γενιάς ανθρώπων. Οι σπόροι ήταν λίθοι, τα «κόκαλα της Μητέρας Γης». Στην αφήγηση του Απολλόδωρου, η λάρνακα επέπλεε για εννιά ημέρες και νύχτες. Εννιά είναι και ο αριθμός του XIX.Αγγέλου στην Ενδεκάδα. Επιπλέον, το τέλος της βροχής ανήγγειλε ο Ερμής που κατεύθυνε και την πράξη της επαναδημιουργίας.
Η μυθολογία περιέχει αρκετές ιστορίες ανθρώπων που επέπλευσαν μέσα σε κουτιά. Συχνά είναι η μητέρα και το παιδί της: Δανάη και Περσεύς, Σεμέλη και Διόνυσος, Αυγή και Τήλεφος. Σε άλλες περιπτώσεις είναι τα δίδυμα Ρωμύλος και Ρώμος ή αδελφός και αδελφή Τέννης και Λευκοθέα. Και, φυσικά, υπάρχει και η Κιβωτός του Νώε. Οι στεγανές κασέλες χρησιμοποιούνταν επίσης για την επώαση διάφορων μαγικών παιδιών, όπως ο Άδωνις, ο εραστής της Αφροδίτης, που ανασταινόταν μία φορά το χρόνο και ο Εριχθόνιος, ο γιος του Ηφαίστου και παιδί-ερπετό της Αθηνάς, που έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Αθήνας.
Η ορειχάλκινη σαρκοφάγος είναι πράσινη και οξειδωμένη. «Είναι η αλχημική ευλογημένη πρασινάδα που συμβολίζει τη θαλερότητα, υποδεικνύοντας έτσι από την μια μεριά τη “λέπρα των μετάλλων”, την οξείδωση δηλαδή και από την άλλη, το θεϊκό πνεύμα της ζωής, που με μυστικό τρόπο είναι έμφυτο σε όλα τα πράγματα». Πιο γενικά, το πράσινο αντιπροσωπεύει το φύτρωμα, την ελπίδα, το μέλλον και την τελειοποίηση. Φυσικά, η πράσινη οξείδωση εγκαθιδρύει μια άμεση σχέση με το χάλκινο πράσινο της ΙΙ.Βασιλείας, της θεάς της γέννησης.
Πρέπει να σημειώσουμε ότι η ελληνική λέξη χλωρός, που συχνά αποδίδεται ως «πράσινος», στην πραγματικότητα σημαίνει τις διασταλμένες ιδιότητες του πράσινου, περιλαμβανομένης της φρεσκάδας, της υγρασίας και της ανθοφορίας. Έτσι, στην αρχαία Ελλάδα, το μέλι, τα δάκρυα, ακόμα και το αίμα, περιγράφονταν σαν χλωρά. Επίσης, η λέξη Χλόη, όπως στο «Δάφνις και Χλόη», που σημαίνει «ανθίζω», ήταν ένα επίθετο για την Δήμητρα και αναφέρεται σε αυτήν ως φύλακα των πράσινων λιβαδιών.
Πράσινο είναι το χρώμα της νέας ζωής, οι σπόροι που βλασταίνουν από τη γη και συνεκδοχικά, του πνεύματος που ανατέλλει από την ύλη. Εδώ δηλαδή, στην κάρτα του Αγγέλου έρχεται σε αντίθεση με αυτήν στον Πύργο, στον οποίο το πνεύμα φαίνεται να κατεβαίνει μέσα στην ύλη. Στα Ελευσίνια Μυστήρια, που ήταν αφιερωμένα στην Δήμητρα, ο μυούμενος ξαναγεννιόταν σε έναν υπόγειο θάλαμο και αναδυόταν από αυτόν σαν από τάφο. Το πράσινο είναι ακόμα το χρώμα του Οσίριδος, που κλείστηκε σε φέρετρο. Ο εγκλεισμός του συμβολίζει την «αειθαλή ζωή μέσα στην ανθρώπινη ψυχή», γι’ αυτό και ο μύθος τον θέλει να αναβιώνει ως παιδί-θεός Ώρος.
Στον Άγγελο, ο Ερμής επιδεικνύει μια ισορροπία των ηλιακών και σεληνιακών χρωμάτων. Πρώτα, υπάρχει η αντίθεση του χρυσού, τα μαλλιά, τα φτερά και του ασημένιου, ο μανδύας. Δεύτερον είναι η αντίθεση του κόκκινου πέτασου (του καπέλου), που αντιπροσωπεύει την ενεργητική ευγένεια, με το μοβ μανδύα, που αντιπροσωπεύει την παθητική ευγένεια. Τρίτον, το ροδοκόκκινο δέρμα του αντιπροσωπεύει τη γήινη παθητικότητα και την ενέργεια της ψυχής και έρχεται σε αντίθεση με τη μπλε χλαμύδα, τον ταξιδιωτικό μανδύα που συχνά συνδέεται με τον Ερμή και αντικαθιστά τα γαλάζια σύννεφα που βλέπουμε σε αρκετές σειρές Ταρώ. Το μπλε είναι το χρώμα της αλήθειας και της αποκάλυψης Κι έτσι, η χλαμύδα, που κυματίζει στον άνεμο, αποκαλύπτει μερικές από τις βαθύτερες αλήθειες της ψυχής, ενώ κάποιες άλλες τις αφήνει κρυμμένες. Το πράσινο της σαρκοφάγου αντιπροσωπεύει επίσης την συμφιλίωση των αντιθέτων. Εναρμονίζει το ηλιακό κίτρινο και το σεληνιακό μπλε. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, το παιδί εναρμονίζει τον ροδοκόκκινο άνδρα και την κάτωχρη γυναίκα.
Είναι κάπως παραπλανητικό να αποκαλούμε την κάρτα αυτή «Κρίση», μια και δεν απεικονίζει τη διαδικασία της Κρίσης, που συμβαίνει στην κάρτα ΧΧ.Δίκη, αλλά την Πρόσκληση για την Κρίση. Δηλαδή, ο Ερμής ο Ψυχοπομπός είναι ο οδηγός, όχι ο κριτής. Έτσι, ο XIX.Άγγελος είναι ο Δεύτερος, ή Επικουρικός, του Σπαθιού, ενώ η XX.Δίκη είναι η Αρχηγός του Σπαθιού.
Οι παγανιστικές αντιλήψεις για την Μέρα της Κρίσης δεν είναι τελικές και αμετάκλητες, αλλά κυκλικές και επαναλαμβανόμενες. Η κυκλική κρίση μπορεί να εξισωθεί με το κάρμα, τον κοσμικό νόμο που διασφαλίζει ότι θα θερίσουμε αυτό που σπείραμε. Έτσι, ο XIX .Άγγελος μας καλεί στην κρίση που θα συμβεί στο τέλος της κάθε ζωής, στην επαναγέννηση. Σε εγκόσμιο πλαίσιο, αντιπροσωπεύει τα αποτελέσματα, θετικά ή αρνητικά που έχουν οι πράξεις μας.
Η Αποκάλυψη (IX) είναι το προκαταρκτικό ξεσκέπασμα για την Ολοκλήρωση (X) της δεύτερης Δεκάδας που γίνεται στην κάρτα ΧΧ.Δίκη. Εκεί το τελικό αλχημικό έργο προχωρεί προς την πρόοδό του στον ΧΙ.Κόσμο. Έτσι, όλα τα πράγματα πρέπει να ξεσκεπαστούν ώστε να επιτρέψουν μια ειλικρινή αποτίμηση του εαυτού μας, μια και η τελική κρίση πρέπει να γίνει μέσα μας και την αποδοχή όλων των μερών της ψυχής μας. Αυτό συνθέτει την ολοκλήρωση, όχι την τελειοποίηση, του πνευματικού ατόμου, την επιτυχημένη εξατομίκευση, την ολοκληρωμένη ενοποίηση του Εαυτού.
Η μικρή σημαία αντιπροσωπεύει το επόμενο στάδιο της ανάπτυξης, στο οποίο μας καλεί ο Άγγελος. Πρώτα, παίρνει τη μορφή του τετραγώνου τρία επί τρία, κι έτσι είναι τριπλά θεϊκό, μια και το τρία είναι ο αριθμός του θείου και δηλώνει επιπλέον το εννιά, που είναι ο αριθμός του ΧΙΧ.Αγγέλου στην Ενδεκάδα του. Αντιπροσωπεύει ακόμα το σταυροδρόμι ως σύμβολο της επικείμενης κρίσης. Θα δούμε στην ΧΧ.Δίκη ότι αυτή η κρίση περιλαμβάνει μια συμφωνία των αντιθέτων και αυτό αντιπροσωπεύεται από το σταυρό στη σημαία.
Όπως έδειξε ο Γιούνγκ, ο σταυρός είναι ένα σύνηθες έμβλημα της τετραπλής ένωσης των ασύμφωνων στοιχείων, ώστε να πάρουμε το Λαζούριο ή αλλιώς τη Λίθο των Φιλοσόφων. Συγκεκριμένα, οι τέσσερις λευκές γωνίες της σημαίας αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις ποιότητες ή δυνάμεις (Θερμό, Ξηρό, Ψυχρό, Υγρό) και οι τέσσερις άκρες του σταυρού αντιπροσωπεύουν τα στοιχεία, που το καθένα περιλαμβάνει ένα ζεύγος ποιοτήτων, δηλαδή, Φωτιά = Θερμό και Ξηρό κλπ.. Το κέντρο του σταυρού αντιπροσωπεύει το στόχο του αλχημικού έργου, την Πεμπτουσία, την παράδοξη ένωση των στοιχείων, που συμφιλιώνει τις αντίθετες ποιότητες. Το φόντο της σημαίας είναι λευκό, για να απεικονίσει την αγνότητα των ποιοτήτων. Οι άκρες του σταυρού είναι Κόκκινες, για να συμβολίσουν την ύλη και τις αναπόφευκτες θυσίες, που είναι απαραίτητες για το Μεγάλο Έργο. Το κέντρο του σταυρού είναι χρυσό, για να δείξει τον σκοπό του αλχημικού Μαγικού Έργου. Ακόμα, η σημαία συμβολίζει τόσο το διαχωρισμό, όσο και την ενότητα του επίγειου και του πνευματικού κόσμου. Οι τρεις κάθετες στήλες αντιπροσωπεύουν τη διάκριση στον επίγειο κόσμο. Με απλούστερους όρους, είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Οι τρεις οριζόντιες γραμμές αντιπροσωπεύουν τη διάκριση στον αιώνιο, πνευματικό Κόσμο. Είναι η Γη, η Ψυχή και ο Ουρανός. Το κεντρικό τετράγωνο αντιπροσωπεύει τη διασταύρωση του επίγειου και πνευματικού κόσμου στο «τώρα» της ψυχής.
Για να προχωρήσουμε από τον ΧΙΧ.Άγγελο στην ΧΧ.Δίκη και ακόμα μακρύτερα, δεν είναι αρκετό να δούμε τον κόσμο, ούτε με την προσωρινή, ούτε με την αιώνια όψη του μόνο. Αντιθέτως, όπως δείχνει η σημαία, πρέπει να αντιληφθούμε και τις δύο όψεις ταυτόχρονα. Συγκεκριμένα, πρέπει να βλέπουμε την προσωπική μας εμπειρία από τη ζωή, μαζί με την αιώνια, αρχετυπική της όψη, δηλαδή, έξω από το χρόνο, ή καλύτερα μέσα στο Πλαίσιο της συγχρονικότητας, όπως η ζωή ενός ανθρώπου που πεθαίνει «περνά» μπροστά από τα μάτια του. Επίσης, η σημαία μας δίνει το κλειδί για την εφαρμογή της Αρχής της Απροσδιοριστίας στην Ψυχή: Οι κάθετες λωρίδες αντιπροσωπεύουν το μέγιστο εντοπισμό του χρόνου και οι οριζόντιες λωρίδες το μέγιστο προσδιορισμό της συχνότητας. Αν και η σημαιούλα μπορεί να απλωθεί και να κυματίσει, τα μαθηματικά διασφαλίζουν ότι οι περιοχές των τετραγώνων θα μείνουν σταθερές.
Η σημαιούλα αντιπροσωπεύει επίσης το Τετράγωνο του Κρόνου μια που συχνά καταστρέφει τον κόσμο που έχει διαφθαρεί, έτσι και ο Κρόνος στο τέλος του Αιώνα, θα φάει ξανά τα παιδιά του, για να προετοιμάσει μια νέα Δημιουργία. Έτσι, το σχήμα τρία επί τρία που έχει η σημαία, αντιπροσωπεύει το μαγικό τετράγωνο της τάξης τρία, που είναι γνωστό ως Τετράγωνο του Κρόνου. Αν και αυτή η εικόνα έχει τεράστια εσωτερική σημασία, εδώ θα εστιαστούμε στο ότι είναι και το σύμβολο της κοσμικής-πληρότητας που οργανώνεται γύρω από τους αριθμούς κλειδιά: το 4 και ειδικά το 5. Πέντε είναι ο αριθμός των στοιχείων, όταν μαζί με τα τέσσερα εγκόσμια στοιχεία συνδυαστεί και το πνεύμα (ή Πεμπτουσία).
Πρώτα παρατηρούμε ότι κάθε γραμμή, στήλη και διαγώνιος έχουν σαν άθροισμα 15, που είναι η θεϊκή έξαρση του πέντε (3Χ5). Μετά παρατηρούμε ότι βασικός αριθμός του τετραγώνου είναι το 5: Είναι στο κέντρο του σχηματισμού, που αντιπροσωπεύει την Πεμπτουσία και οι αντίθετοι αριθμοί του στο τετράγωνο ισορροπούν σε δύο πεντάρια, 4+6, 9+1 κλπ.. Στην Πυθαγόρεια αριθμολογία, το πέντε είναι ο πρώτος πλήρης αριθμός, από τη στιγμή που είναι ο πρώτος αριθμός που περιέχει και το θηλυκό 2 και το αρσενικό 3. Ο κεντρικός σταυρός αντιστοιχεί στους πέντε μονούς αριθμούς, 1, 3, 5, 7, 9 και το υπόβαθρο, στους τέσσερις ζυγούς αριθμούς, 2, 4, 6, 8. Οι τέσσερις μονοί αριθμοί στα όρια, 1, 3, 7, 9, αν προστεθούν δίνουν 20 = 4*5, όπως κάνουν και οι τέσσερις ζυγοί αριθμοί. Το 20 συνδυάζει τους δύο αριθμούς της τελειότητας, το 4 και 5.
Οι Πυθαγόρειοι εξηγούν τις αριθμητικές προόδους με την επιτυχή εφαρμογή ενός γνώμονα (μέτρου), που έχει το σχήμα του τετραγώνου ξυλουργού. Σε αυτή την περίπτωση, το Τετράγωνο του Κρόνου είναι κατασκευασμένο εφαρμόζοντας τον Γνώμονα 49276 σε ένα μικρότερο τετράγωνο: Και τα δύο τετράγωνα αντιπροσωπεύουν τα στοιχεία, αλλά το Τετράγωνο του Κρόνου αντιπροσωπεύει μια ανώτερη ενοποίηση των στοιχείων απ’ ότι το μικρότερο.
Σύμφωνα με τη Θεωρία της Ισορροπίας, που αποδίδεται σε ένα μουσουλμάνο αλχημιστή του 8ου αιώνα, του  Ζαμπίρ Ίμπν Χαγιάν, ο Κόσμος και τα Πάντα σε αυτόν, είναι φτιαγμένα από τους αριθμούς 1, 3, 5, 8, 17 και 28. Αυτοί είναι το θεμέλιο όλων των υλικών πραγμάτων, αλλά και όλων των επιστημών και ακόμη, κάθε γλώσσας που υπάρχει ή που μπορεί να υπάρξει. Οι τέσσερις πρώτοι αριθμοί, σύμφωνα με τους αλχημιστές που ακολούθησαν το σύστημά του, προσδιορίζουν τα στοιχεία, 1 Φωτιά, 3 Γη, 5 Νερό και 8 Αέρας. Το άθροισμά τους είναι 17, που είναι ο πέμπτος αριθμός. Ο Γνώμονας που δίνει το μεγαλύτερο τετράγωνο, έχει άθροισμα 4+9+2+7+6=28, τον έκτο αριθμό, το δεύτερο Τέλειο Αριθμό.
Ο Στάπλετον προτείνει ότι η θέση του 5, του αριθμού του Νερού, στο κέντρο του Τετραγώνου του Κρόνου αντικατοπτρίζει τη δοξασία της Μέσης Ανατολής ότι το Νερό είναι η πρωταρχική κοσμολογική ουσία. Έχουμε δει, στην ερμηνεία του ΧΙΧ.Αγγέλου, πώς το Νερό είναι το υπομόχλιο που χρησιμοποιείται για την αναγέννηση που δημιουργεί τις ανώτερες εξάρσεις των στοιχείων.
Ο Γνώμονας δημιουργεί την ανώτερη έξαρση των στοιχείων, μια και αν πάρουμε ζεύγη αρσενικών και θηλυκών αριθμών γύρω από τα όρια του τετραγώνου, παίρνουμε τους Στοιχειώδεις Αριθμούς που δίνει ο Θεόδωρος της Ασίνης (3ος μ.Χ. αιώνας): 9+2=11= Φωτιά, 7+6=3=Αέρας,1+8=9=Νερό και 3+4+7=Γη με δεξιόστροφη φορά και σε φθίνουσα σειρά, που χρησιμοποίησε για να εξηγήσει την αρμονία των στοιχείων. Οι αριθμοί των αντίθετων στοιχείων (Φωτιά / Νερό, Αέρας / Γη) έχουν άθροισμα 20, την τετραπλάσια Πεντάδα, που συνδυάζει τα δύο είδη της ολοκλήρωσης, το 4 και το 5. Αυτή η ισορροπία των στοιχείων αποδίδεται στην ΧΧ.Δίκη, όπου και επιτυγχάνεται. Η αβίαστη αυτή σύνθεση των τεσσάρων στοιχείων, που αποτελεί το όριο, αποδίδεται στην οκταπλή Πεντάδα, δηλαδή το 40. Αν περιλάβουμε και την Πεμπτουσία, το 5, στο κέντρο των στοιχείων, το άθροισμα είναι 45, η τριπλά θεϊκή έξαρση της Πεντάδας, 5*3*3.

Tα Στοιχεία και το Τετράγωνο του Κρόνου.
Ακόμα, μπορούμε να δούμε τη μηνιαία «Αναγγελία του Χώρου και του Χρόνου». Υπάρχει μία θέση για κάθε ευθύγραμμο τμήμα στην περίμετρο κάθε τετραγώνου, δηλαδή, δύο για κάθε γωνία (άρτιο) τετράγωνο και ένα για κάθε πλευρά (περιττού) τετραγώνου, όπως στην πιο κάτω εικόνα. Τα οκτώ τετράγωνα στην περίμετρο, αντιπροσωπεύουν τον οκταπλό χρόνο, 3=Εαρινή Ισημερία, 9=Θερινό Ηλιοστάσιο, 7=Φθινοπωρινή Ισημερία, 1=Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Το κεντρικό τετράγωνο αντιστοιχεί στις επιπλέον μέρες του χρόνου, πέρα από τους δώδεκα σεληνιακούς μήνες, που αντιπροσωπεύονται από τα δώδεκα ευθύγραμμα τμήματα των εξωτερικών τετραγώνων. Εναλλακτικά, τα δώδεκα ευθύγραμμα τμήματα της περιμέτρου μπορούν να αντιπροσωπεύουν το ηλιακό έτος, αλλά και τα ζώδια. Αυτά σε ότι έχει να κάνει με την αναπαράσταση του Χρόνου.
Επίσης, προσδιορίζεται ο Χώρος, 8+3=ανατολή, 4+9=νότος, 2+7=δύση και 6+1=βορράς, οι ίδιοι τέσσερις αριθμοί όπως και στα στοιχεία, αλλά όχι και τα ίδια ζεύγη τετραγώνων. Οι αντίθετες κατευθύνσεις ισορροπούν στο 20, όπως κάνουν και τα αντίθετα στοιχεία. Ο ΧΙΧ.Άγγελος αντικατοπτρίζει αρκετές πτυχές της δημιουργίας της Πανδώρας, της γυναίκας που χάρισε τον ανθρωπισμό στους ανθρώπους. Για παράδειγμα, σε ένα αρχαίο αγγείο, η Πανδώρα πλαισιώνεται από την Αφροδίτη και τον Άρη, Νερό και Φωτιά, έρωτα και πάλη. Σε άλλες αναπαραστάσεις, η ανάδυσή της από τη γη διευκολύνεται από τις θεότητες των τεχνών, όπως η Αθηνά και ο Ήφαιστος.
Η διάταξη των μορφών στον ΧΙΧ.Άγγελο αντικατοπτρίζει εκείνη που συναντάμε σε αρκετά αλχημικά εμβλήματα. Στις εικονογραφήσεις του Ήλιου, της Σελήνης και του παιδιού που γεννιέται από τη μυστικιστική τους ένωση, ο ηλιακός άνδρας πιο συχνά απεικονίζεται στα αριστερά και η σεληνιακή γυναίκα στα δεξιά.
Το βουνό με τις δίδυμες κορυφές και τις λευκές απότομες πλαγιές είναι η Πύλη του Ήλιου και εδώ το βλέπουμε από την αντίθετη πλευρά από ότι το βλέπαμε στην VII.Σωφροσύνη και την ΧVII.Σελήνη. Η Οδύσσεια μας λέει πώς ο Ερμής, ο Ψυχοπομπός, οδηγεί τις ψυχές των νεκρών, φλυαρώντας και φτερουγίζοντας όπως οι νυχτερίδες, μέσα από την Πύλη του Ήλιου, πάνω από τους λευκούς βράχους και τον σκοτεινό Ωκεανό, περνώντας τη Χώρα των Ονείρων και πηγαίνοντας προς το σπίτι των νεκρών.
Ο ΧΙΧ.Άγγελος αντιστοιχεί στον Ακκαδικό Έα, του Θεού της Αβύσσου, που ρέει πάνω από τον Κάτω Κόσμο. Φέρνει από αυτόν το ευεργετικό για την ανθρωπότητα, αναζωογονητικό νερό και ελέγχει τη μοίρα. Κρατάει το Ιερό Με, το τελετουργικό σκεύος, που επιτρέπει την επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους και τους θεούς. Ο μυστικός του αριθμός είναι το 60, μια και είναι ο γιος του Ανού (ΧΙ.Κόσμος), που ο μυστικός του αριθμός 1, είναι ίσος με αυτόν του Έα στο Βαβυλωνιακό αριθμητικό σύστημα. Ο Έα συνδέεται με τη Σεφίρα Χοκμά (Σοφία), από τη στιγμή που ο Έα ονομαζόταν ο Σοφός, ο Φρόνιμος των Θεών, ο Συνετός του Σύμπαντος, ο Άρχοντας των Μυστικών κλπ. Ο Έα εγκαθιστά την Κοσμική Τάξη.

Είμαι Κόρη της Γης και του Νερού, και θρέμμα τ’ Ουρανού.
Διαβαίνω απ’ άκρη σ’ άκρη τους πόρους του ωκεανού και των ακτών.
Αλλάζω, αλλά δεν μπορώ να πεθάνω,
μια και μετά από τη βροχή
ο Ουρανός είναι γυμνός
σαν μηδέποτε να είχε κηλιδωθεί.
Οι άνεμοι και οι ηλιαχτίδες, με τις κυρτές αναλαμπές τους
χτίζουν αργά τον μπλε θόλο του αέρα
και πέρα από τα σπήλαια της βροχής,
γελώ βουβά στο κενοτάφιό μου,
σαν παιδί στη μήτρα, σαν ένα φάντασμα στο μνήμα,
αναδύομαι ξανά και το γκρεμίζω πάλι.

ΧΧ. Δίκη- Δικαιοσύνη (20,8/11)

 Πρώτη των Σπαθιών
Θεότητες: Αθήνα, Θέμις
Ελληνικό Γράμμα = Τ, Ταυ: Τάξις = διαρρύθμιση, βάζω σε σειρά, τακτοποίηση. Τίσις:ανταμοιβή, ποινή, πληρωμή, ανταπόδοση. Τριτογένια = επίθετο της Αθηνάς. Τεχνίτης = ειδικός, αυθεντία, καλλιτέχνης, δημιουργός τεχνίτης.
Περιγραφή
Η Αθηνά απεικονίζεται ως νεαρή γυναίκα, με ανοιχτά ξανθά μαλλιά, που φτάνουν μέχρι τους ώμους της. Είναι καθισμένη σε θρόνο, κρατώντας στο δεξί χέρι ορθωμένο, ένα χρυσό δίκοπο σπαθί. Στο σταυρό που σχηματίζει η λαβή του, υπάρχουν δύο μεγάλα ρουμπίνια ένα στη κάθε μεριά. Στο αριστερό της χέρι κρατάει ένα ζυγό: Μία χάλκινη τραβέρσα με πράσινη πατίνα, απ΄ όπου αιωρούνται δύο ασημένια τάσια. Το ένα έχει πάνω του ένα άλφα και το άλλο ένα ωμέγα.H Αθηνά φοράει ένα πράσινο ιμάτιο, που καλύπτεται στο μεγαλύτερο μέρος του από έναν μπλε πέπλο. Στο στήθος της έχει περασμένο ένα κόκκινο τομάρι κατσίκας. Είναι η αιγίς, που γύρω της έχει φίδια και στο κέντρο της διακρίνεται το πρόσωπο της Γοργόνας Μέδουσας. Το κεφάλι της Αθηνάς καλύπτεται από μία περικεφαλαία, που έχει ένα ψηλό λοφίο από κόκκινες τρίχες αλόγου. Το λοφίο πλαισιώνεται από δύο χρυσά φτερά στρουθοκαμήλου.
Ερμηνεία
Η κάρτα αντιπροσωπεύει τη «σωστή τάξη» του σύμπαντος. Συμβολίζει την εξαιρετική ισορροπία, είτε του φυσικού κόσμου-όπως είναι η εξισορρόπηση των δυνάμεων-είτε του πνευματικού κόσμου. Σ’ αυτόν περιλαμβάνεται η συμπληρωματικότητα του συνειδητού και του ασυνειδήτου, του ορθολογισμού και του συναισθήματος, της λογικής και της διαίσθησης. Το να πετύχουμε μια τέτοια ισορροπία δεν είναι μόνο θέμα αριθμητικών ισοτήτων και ισοτιμιών. Η δίκαιη χρήση των ζυγών απαιτεί σταθερό χέρι και καλό μάτι.      
Αυτή η δεξιότητα οφείλει να είναι εξαιρετικά «ακονισμένη», σαν την κόψη ενός σπαθιού. Η αίσθηση του δικαίου απεικονίζεται και με το υπομόχλιο της ζυγαριάς, που είναι ταυτόχρονα αιχμηρό συν ξυράφι, αλλά και μεγάλης ευαισθησίας και ακρίβειας όργανο.
Η πραγματική δικαιοσύνη μετράει ταυτόχρονα με σοφία και αρσενική διάκριση, αλλά και με θηλυκή συμπόνια: Πυρ και Ύδωρ. Η Αθηνά το επιτυγχάνει συνδυάζοντας ξίφος, ζυγό και πλάστιγγα: Αν και τα μέλη της πλάστιγγας είναι ξεχωριστά και τραβούν προς αντίθετες κατευθύνσεις, ο ζυγός τα συνδέει (έρως) και μετασχηματίζει την «πάλη» τους, σε μια συνεργασία ανώτερης τάξης. Ετσι οδηγούνται σε εξισορρόπηση, «αρμονία». Η σοφία οικοδομεί τέτοιου είδους αρμονία οποτεδήποτε βρίσκει διαφορές, είτε αφορούν το κεφάλι, είτε την καρδιά, την ψυχή ή την κοινωνία.
Σημειώσεις
Η σημασία της ΧΧ.Δίκης εκφράζεται με μεγαλύτερη ακρίβεια από την ελληνική έννοια της λέξης Δίκη. Αρχικά και οι δύο λέξεις αναφέρονταν σε κοινωνικά φαινόμενα. Ωστόσο, από την εποχή του Αναξίμανδρου τουλάχιστον (611-547 π.Χ.), η Δίκη απέκτησε μια κοσμολογική σημασία. Μπορούμε να αναλύσουμε σχετικά το γιατί συνέβη αυτό. Στον Όμηρο, η δίκη σήμαινε τον σεβασμό γι’ αυτό που θεωρούσαν ότι ανήκε μέσα στα όρια της φύσης (π.χ., η ταξική δομή της κοινωνίας). Η δίκη αναφέρονταν ακόμα στην φυσική ποινή που θα είχε ως συνέπεια, η παραβίαση αυτών των ορίων. Με την ανάπτυξη μιας πιο ισότιμης κοινωνίας, η δίκη έφτασε να γίνεται αντιληπτή όπως οι αιώνιες, συμπαντικές ηθικές αρχές που επέβαλε ο Δίας. Η ιδέα έγινε πιο κατανοητή από τον Αναξίμανδρο, που ισχυρίστηκε ότι τα αντίθετα στοιχεία «αποδίδουν δίκη» το ένα στο άλλο, ως μέσο αντιστάθμισης για προηγούμενες ανισορροπίες. Αυτή η «πάλη» ανάμεσα στα στοιχεία είναι η φυσική τάξη του σύμπαντος, όπως επισήμανε ο Ηράκλειτος, ενώ ο Εμπεδοκλής όρισε ότι η Σύγκρουση και ο Έρωτας, το Νείκος και η Φιλότης είναι οι πρωταρχικές δυνάμεις, που κινούν τα στοιχεία.
Αυτές οι ιδέες υπήρχαν πριν από τη διάκριση ανάμεσα στο νόμο και τη φύση, ή καλύτερα, πριν το φαινομενικό σύμπαν χωριστεί σε διανοητικό και υλικό, υποκειμενικό και αντικειμενικό. Έτσι, η δίκη αντιπροσωπεύει τη «σωστή τάξη» σε έναν ενιαίο κόσμο, που περιέχει και πολιτιστικά και φυσικά φαινόμενα. Τα κεντρικά χαρακτηριστικά αυτής της τάξης είναι η εξισορρόπηση: Η επίτευξη της ισορροπίας και ο συμψηφισμός της ανισορροπίας. Αυτή είναι η κοσμολογική τάξη που απεικονίζεται στην ΧΧ.Δίκη.
Η εξισορρόπηση των δυνάμεων είναι ουσιαστική για να κατανοήσου με τα φυσικά φαινόμενα, με τον ίδιο τρόπο που το έπραξαν ο Αναξίμανδρος και ο Εμπεδοκλής. Είναι επίσης ουσιαστική για τον καλά ισορροπημένο νου, που αντιπροσωπεύει η Αθηνά, μια και σε αυτόν, ο συνειδητός και ο ασυνείδητος νους είναι συμπληρωματικοί και βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία.
Η Αθηνά είναι η θεά που συνδέεται πιο στενά με τον καλά ισορροπημένα νου. Ονομαζόταν Πρόνοια, δηλαδή Προνοητική και Βουλαία, δηλαδή Συνετή, Σοφή, μια και έδινε συχνά συμβουλές στον Δία και μερικές φορές απειθαρχούσε στις εντολές του, όταν ήξερε κάτι καλύτερα από εκείνον. Δεν διαπνέεται από ανέφικτο ιδεαλισμό, αφού μπορεί να μετατρέπει τις ιδέες της σε πράξεις. Εξαιτίας αυτής της δυναμικής της, ονομάστηκε Εργάνη, εργάτρια δηλαδή και είναι ένα επίθετο της Αθηνάς και ήταν προστάτιδα των τεχνών, των τεχνιτών, της ιατρικής και της διδασκαλίας, ειδικότερα όμως των δραστηριοτήτων που προτιμούσαν οι γυναίκες. Υπερασπιζόταν τους πολιτισμούς που αγωνιζόταν να κρατήσουν ισορροπία ανάμεσα στη φύση και τις ανάγκες των ανθρώπων.
Οι ζυγοί είναι ένα πολύ σημαντικό σύμβολο για τη Δίκη και αντιπροσωπεύουν όλες τις έννοιες της δικαιοσύνης: Από τις αντίθετες φυσικές δυνάμεις, που παλεύουν στη δοκό της ζυγαριάς, μέχρι την εμπορική της χρήση, που διασφαλίζει το ότι «παίρνεις αυτό που πληρώνεις». Αντιπροσωπεύουν τόσο τη φυσική, όσο και την κοινωνική ισορροπία.
Ωστόσο, η ΧΧ.Δίκη μας δείχνει με αρκετούς τρόπους ότι η «σωστή τάξη» δεν είναι απλά ζήτημα μηχανικής μέτρησης. Έτσι, η Αθηνά με το να κρατά τους ζυγούς στο αριστερό της χέρι, επικαλείται τις ασυνείδητες αισθήσεις της για αμεροληψία ώστε να καθορίσει πότε η ζυγαριά έχει ισορροπήσει.
Το εσωτερικό της ένδυμα είναι μπλε, θυμίζοντας έτσι, το υγρό ασυνείδητο της XIV.Αρχιέρειας. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχει δεμένα τα μάτια, όπως σι συνηθισμένες εικόνες της «τυφλής Δικαιοσύνης». Η δικαιοσύνη των Ταρώ δεν είναι τυφλή, επειδή προσκομίζει σοφία και περίσκεψη, για να συμπληρώσει με αυτές, την αγνή αντικειμενική της κρίση. Γνωρίζει ότι κάθε κρίση (δίκη) είναι μοναδική, επειδή έχει πλήρη γνώση του πλαισίου. Από την άλλη μεριά, η Αθηνά είναι παρθένα και αυτό σημαίνει ότι η σοφία της είναι «άθικτη και ακέραια αγνή». Η κρίση της δεν έχει καταστραφεί από το πάθος, αντίθετα με του Άρη. Είναι μια από τις τρεις θεές που είναι απρόσβλητες από τη δύναμη της Αφροδίτης. Οι άλλες δύο είναι η Εστία και η Άρτεμις.
Η ζυγαριά δείχνει ότι η ισορροπία απαιτεί διαχωρισμό και ταυτόχρονη σύνδεση, αφού δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τα ξεχωριστά τάσια, αλλά ούτε και χωρίς τη μεταξύ τους σύνδεση. Τα τάσια της ζυγαριάς είναι σε αντίθετες μεριές, όμως δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά. Στην πραγματικότητα, η αντίθεσή τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνεργασία στη βαθύτερη μορφή της. Έχουν πάνω τους τα γράμματα άλφα (Α) και ωμέγα (Ω) συμβολίζοντας έτσι την αρχή και το τέλος, ή την πρόθεση και τη συνέπεια, δηλαδή «την ασταθή ισορροπία αιτίων και αιτιατών».
Η λατινική λέξη για τη ζυγαριά είναι Libra. Η ίδια λέξη πέρασε και στην αστρολογία και ονομάστηκε έτσι ο αστερισμός του Ζυγού. Το ότι κυβερνάται από την Αφροδίτη σημαίνει ότι η αίσθησή μας για ισορροπία καθορίζεται από τις καλαίσθητες αισθήσεις μας και τη δημιουργικότητά μας. Η Δίκη αντισταθμίζεται από τον Έρωτα. Στην πραγματικότητα, η Δίκη είναι το Μεταβαλλόμενο Εγώ της Αφροδίτης (ΙΙ.Βασιλεία) κι αυτό γιατί έχει το ίδιο ξανθό χρώμα στα μαλλιά, όπως έχει και η ΙΧ.Ανδρεία, μια άλλη όψη της Βασιλείας. Η τραβέρσα είναι χάλκινη, με πράσινη επίστρωση: Ο χαλκός και το πράσινο χρώμα συμβολίζουν την Αφροδίτη, την Κυπραία και τον αστερισμό του Ζυγού.
Επιπλέον, ο Ζυγός είναι ζώδιο του Αέρα, κάτι που υπαινίσσεται τη σημασία τοπ στοιχείου του Αέρα για την Δίκη, αφού ο Αέρας αντιπροσωπεύει τη διανοητική δραστηριότητα. Άλλο σύμβολο του Αέρα είναι το φτερό της στρουθοκαμήλου κι αυτό για δύο λόγους: Το φτερό γενικότερα συμβολίζει τον Αέρα, ειδικότερα όμως «τα φτερά της στρουθοκαμήλου, της διπλής αλήθειας» είναι χαρακτηριστικά της Μάατ της Δικαιοσύνης των Αιγυπτίων. Τα φτερά της στρουθοκαμήλου συμβολίζουν τον ίσο καταμερισμό της δικαιοσύνης, μια και οι φτερούγες της είναι οι πιο ευθείες και οι πιο ισορροπημένες, με οποιουδήποτε άλλου πουλιού κι αν συγκριθούν. Το φτερό είναι επίσης ένα σύμβολο επιδέξιας διάκρισης και αυτός είναι και ο λόγος που η Μάατ καθορίζει πόσο ελαφριά, ή αγνή είναι μια ψυχή, ζυγίζοντάς την συγκριτικά με ένα φτερό.
Στην ΧΧ.Δίκη ζυγίζεται η καρδιά του αναγεννημένου παιδιού (ΧΙΧ.Άγγελος) που θα κλιθεί για κρίση στον ΧΧΙ.Κόσμο. Ένα ακόμα σύμβολο του Αέρα είναι το μπλε φόντο, που αντιπροσωπεύει το πνεύμα που διαποτίζει τα πάντα.
Ο Κρόνος, ο Πατέρας του Χρόνου (ΧΙ.Γέρων), εξυψώνεται στο Ζυγό, που μας υπενθυμίζει ότι όλες οι εξισορροπήσεις συμβαίνουν με την πάροδο του χρόνου, ύστερα από συνεχείς εναλλαγές ανάμεσα στην ισορροπία και την ανισορροπία. Η δίκαιη αποκατάσταση της ανισορροπίας βασίζεται στη μνήμη, ειδικά στην ασυνείδητη εμπειρία, που αντιπροσωπεύεται από την IV.Αρχιέρεια.
Η ΧΧ.Δίκη είναι η Πρώτη του Σπαθιού, όπως φαίνεται και από το σπαθί που κρατά. Φυσικά, το σπαθί είναι το σύμβολο της λογικής διάκρισης και της διανοητικής δύναμης, που είναι και τα ουσιαστικά στοιχεία της δικαιοσύνης. Ωστόσο, είναι επίσης ένα σύμβολο δύναμης και ετοιμότητας για δράση, κάτι που δείχνει ότι οι κρίσεις της Αθηνάς δεν είναι απλά διανοητικά παιχνίδια. Κρατά το σπαθί με το δεξί της χέρι, επειδή αυτό είναι το χέρι της συνειδητής δράσης. Το σπαθί είναι δίκοπο επειδή, αν και μπορεί να θεωρηθεί ως το ανταποδοτικό όπλο της δικαιοσύνης, είναι επίσης και αμυντικό.
Ωστόσο η ανταπόδοση της Αθηνάς δεν είναι μνησίκακη. Για παράδειγμα, όταν ο Φαέθων έχασε τον έλεγχο του άρματος του ήλιου, ρίχτηκε κάτω, όχι ως τιμωρία, αλλά «ως πράξη ελέους, για να αποκατασταθεί η ισορροπία στη φύση. Το σπαθί αντιπροσωπεύει το μέσο για την αποκατάσταση της φυσικής ισορροπίας, όταν αυτή διαταράσσεται. Με αυτό το ρόλο αντιστοιχεί στη Νέμεση, την προστάτιδα της Δικαιοσύνης της Φύσης.
Η Αθηνά ήταν αρχικά γνωστή ως πολεμική θεά, ειδικά στην μυκηναϊκή εποχή, όπου απεικονιζόταν σαν θεά με ασπίδα και ήταν επίσης πασίγνωστη ως προστάτιδα των δίκαιων αγώνων. Αυτή εφηύρε το πολεμικό άρμα και την τρομπέτα, που εμφανίζεται στην VIII. Νίκη και στον ΧΙΧ.Άγγελο, αντίστοιχα. Στάθηκε ιδιαίτερα χρήσιμη στην καταπολέμηση των Τιτάνων από τους Ολύμπιους και δεν απέφυγε ποτέ τις πολεμικές συγκρούσεις. Ήταν η προστάτιδα των ηρώων και είχε υπό την σκέπη της εκείνους που πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή των στρατευμάτων. Γενικά, αντάμειβε το θάρρος και την τόλμη. Ονομαζόταν και Νικηφόρος, επειδή έφερνε την Νίκη μαζί της. Προστάτευε τις πόλεις, αλλά και τα αγροτικά ζώα και όλοι την ευχαριστούσαν για τις νίκες στους πολέμους και την ευτυχία και την ευημερία στην περίοδο της ειρήνης. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητή σε πόλεις, όπως η αρχαία Αθήνα που ήταν κέντρα πολιτισμού και τεχνών, από τις οποίες απολάμβανε και τις περισσότερες ευχαριστίες.
Ο Άρης και η Αθηνά, ως θεοί του πολέμου, ήταν πάντα σε ασυμφωνία. Η Αθηνά δεν μπορούσε να ανεχτεί την αγάπη του Άρη για τη βία και τη σύγκρουση. Εκείνη πολεμούσε μόνο για να προστατεύσει πολιτισμούς ή για να διασφαλίσει τη δικαιοσύνη. Επιπλέον, με το να δρα ενστικτωδώς, ο Άρης συχνά άφηνε την Νίκη να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια του, ενώ πολλές φορές ακολουθούσε την Αθηνά, γιατί θαύμαζε τον προσεκτικό σχεδιασμό της και τη συνετή δράση της.
Έτσι, η ΧΧ.Δίκη, η Αθηνά δηλαδή, αντιπροσωπεύει έναν συνδυασμό των καλύτερων χαρακτηριστικών της VIII. Νίκης, του Άρη δηλαδή, που αντιπροσωπεύει την αρσενική δύναμη και δράση και της ΙΙ.Βασιλείας, της Αφροδίτης δηλαδή, που αντιπροσωπεύει τη θηλυκή συνειδητότητα. Αυτός είναι και ο λόγος που ο συμβολισμός της ΧΧ.Δίκης συνδυάζει χαρακτηριστικά και από τα δύο αυτά φύλλα. Η Αθηνά θα μπορούσε να ονομαστεί πνευματική κόρη του Άρη Και της Αφροδίτης. Ωστόσο, κόρη του Άρη και της Αφροδίτης, της Σύγκρουσης και του Έρωτα, είναι η Αρμονία, η VII.Σωφροσύνη. Το σημείο εστίασης του συνδυασμού Άρη και Αφροδίτης είναι το σπαθί και τα τάσια.
Το κάθετο σπαθί με τις δύο προεξοχές είναι σύμβολο του αρσενικού. Αντίθετα από το ατσάλινο σπαθί του Άρη, αυτό της Αθηνάς είναι φτιαγμένο από χρυσό, το ευγενέστερο αρσενικό μέταλλο, για να μας υποδείξει τους αγνούς σκοπούς του. Ο κάθετος προσανατολισμός του αντιπροσωπεύει τον πνευματικό αγώνα, δεν είναι απλά ένα όργανο φονικό. Τα ρουμπίνια στο σταυρό που σχηματίζεται, είναι σύμβολα της ζωτικότητας, της δύναμης και του άτρωτου και αναφέρονται στον Άρη και την προστατευτική δράση.
Τα τάσια έχουν σχήμα στήθους. Είναι θηλυκά σύμβολα και είναι φτιαγμένα από ασήμι, το πιο ευγενές θηλυκό μέταλλο. Είναι αναπαράσταση των γνωστών πλατύστομων κυλινδρικών δοχείων, των δοχείων σε σχήμα στήθους, που χρησιμοποιούνταν για να δοθεί το ζωοδόχο γάλα στις τελετές της Ίσιδος. Θυμίζουν ακόμα τα καπέλα σε σχήμα αυγού, τα οποία φορούν τα παιδιά που συναντήσαμε στην κάρτα του Ήλιου.
Όπως είπαμε νωρίτερα, η δοκός από πρασινωπό χαλκό είναι σύμβολο της Αφροδίτης. Ο οριζόντιος προσανατολισμός της αντιπροσωπεύει τους πρακτικούς, ανθρώπινους περιορισμούς μας, που έρχονται σε αντίθεση με τις κάθετες πνευματικές επιδιώξεις.
Η αιγίδα της Αθηνάς και το λοφίο του κράνους της είναι κόκκινα και αυτό δείχνει τη σύνδεσή της με τον Άρη. Ωστόσο, στην περίπτωση της Αθηνάς, το κόκκινο είναι το χρώμα της προστασίας ή της ασυνήθιστης δράσης. Τοποθετείται πάνω από το πράσινο, κάτι που μας δείχνει τη βασική της φύση, που είναι συνεργατική και «θρεπτική». Η Αθηνά εξισορροπεί τα Αρειανά και τα Αφροδισιακά χαρακτηριστικά.
Το τελευταίο ζευγάρι άνδρα-γυναίκα της Μεγάλης Αρκάνα, είναι ο ΧΙΧ.Άγγελος, ο Ερμής δηλαδή και η ΧΧ.Δίκη, η Αθηνά δηλαδή, που έχουν και οι δύο ανδρόγυνα στοιχεία. Η ένωση των αντιθέτων είναι χαρακτηριστικό του Ερμή, που μερικές φορές θεωρείτο ερμαφρόδιτος. Επίσης, στη χριστιανική μυθολογία, οι άγγελοι είναι άφυλοι. Η ανδρογυνία της Αθηνάς είναι πιο λεπτεπίλεπτη, ωστόσο γίνεται εμφανής πρώτα στη γέννησή της από τον Δία, μετά στην παρθενία της, την άρνησή της να δεχτεί έναν θηλυκό ρόλο στο σεξ και τέλος, στη σύνδεσή της με αρσενικές δραστηριότητες, όπως ο πόλεμος. Και ο ΧΙΧ.Άγγελος και η ΧΧ.Δίκη φανερώνουν μια πιο ισορροπημένη ψυχή απ’ ότι οι κατώτερες κάρτες, αλλά η τελική ένωση θα επιτευχθεί στον ΧΧΙ. Κόσμο.
Μια άλλη θεά που συνδέεται με την ΧΧ.Δίκη είναι η Θέμις, που το όνομά της σημαίνει ορθότητα «και σταθερή επιβολή των εθίμων και του νόμου, της δικαιοσύνης. Αρχικά, Θέμις σήμαινε «ακλόνητη». Ήταν θεότητα της γης, αφού ήταν κόρη του Ουρανού και της Γαίας. Ήταν προφήτης, μητέρα του Προμηθέα (ΧΙΙ.Κρεμαστού Προδότη) και ίσως, η σημαντικότερη ερωμένη του Δία. Μερικοί μάλιστα, έφτασαν να την αποκαλούν δεύτερη σύζυγό του. Αν και ήταν Τιτανίς, καθόταν στο πλάι του Δία, απ’ όπου του έδινε σοφές συμβουλές. Έτσι, ονομάστηκε Εύβουλος, δηλαδή αυτή που δίνει καλές συμβουλές και Σωτηρία. Συχνά, τη συναντάμε να κρατά ζυγαριά. Οι Πυθαγόρειοι έλεγαν ότι η Δικαιοσύνη ονομαζόταν Θέμις στο ουράνιο Βασίλειο και Δίκη στο επίγειο.
Κόρη του Δία και της Θέμιδος ήταν η Αστραία, «η λαμπερή σαν άστρο παρθένα», που αργότερα ονομάστηκε Δίκη. Ζούσε στη γη, ανάμεσα στους θνητούς, κατά τη διάρκεια της Χρυσής Εποχής. Όταν οι θεοί απομακρύνθηκαν στο τέλος της Χρυσής Εποχής, αυτή έμεινε περισσότερο, αλλά τελικά σύμφωνα με τον Οβίδιο «η παρθένα Αστραία, η τελευταία των ουράνιων, εγκατέλειψε την αιματοβαμμένη γη». Ανέβηκε στους ουρανούς, όπου την βλέπουμε στον αστερισμό της Παρθένου, δίπλα από τον Ζυγό, τη ζυγαριά της. Οι αρχαίοι ποιητές προέβλεψαν την επιστροφή της Παρθένας και τη γέννηση μιας νέας Χρυσής Εποχής.
Θυμηθείτε ότι ο Κρόνος, ο ΧΙ. Γέρων, προσπάθησε να φάει τα παιδιά του, έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να τον εκθρονίσει. Ωστόσο, η Ρέα τον κορόιδεψε και δεν τον άφησε να φάει τον Δία, που όντως τελικά, εκθρόνισε τον πατέρα του. Η Μήτις, «η σοφότερη των Θεών», ετοίμασε ένα μαντζούνι που το έδωσε στον Δία και αυτός με την σειρά του, στον Κρόνο, που ξέρασε τα υπόλοιπα παιδιά του. Η Μήτις έγινε το πρώτο ταίρι του Δία και όταν έμεινε έγκυος, εκείνος, όπως παλιότερα ο πατέρας του, φοβήθηκε ότι θα γεννήσει τον ανατροπέα του και την έπεισε να την φάει. Την κατάπιε ενώ ήταν έγκυος στην Αθηνά. Παρ’ όλ’ αυτά, η Αθηνά βγήκε από το κεφάλι του Δία. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Αθηνά Παρθένος είναι προορισμένη να διαδεχτεί τον Δία και μαζί με τον Ερμή, να επαναφέρουν την Χρυσή Εποχή των παππούδων της, του Κρόνου και της Ρέας.
Η Αθηνά λέγεται και Γλαυκώπις, με αστραφτερά μάτια, επειδή αρχικά ήταν θεά της καταιγίδας και των αστραπών. Τις περισσότερες φορές, απεικονίζεται καθιστή. Άλλοτε πάλι είναι όρθια φορώντας έναν μακρύ χιτώνα και κράνος και κρατώντας ένα ακόντιο στο δεξί της χέρι και ασπίδα στο αριστερό. Στο στήθος της φοράει την αιγίδα, συχνά μπορεί να είναι από δέρμα Αιγός, που αρχικά υποδείκνυε τη θυελλώδη νύχτα. Το κεφάλι της Γοργόνας Μέδουσας το βλέπουμε είτε στην αιγίδα της, είτε στην ασπίδα της. Η Αθηνά συχνά συνδέεται με τα πουλιά και στους κλασσικούς χρόνους, με την κουκουβάγια, που θεωρείται το πιο σοφό πουλί.
Η Κόκκινη αιγίδα, που έχει φίδια για κρόσσια και είναι διακοσμημένη με το κεφάλι της Μέδουσας, αναλογεί στην Κόκκινη χλαμύδα με τα κρόσσια, που φορά ο Ι.Μάγος και στο κεφάλι της Γοργόνας, που είναι κρεμασμένο πίσω του, κάτι που δίνει έμφαση στη σχέση ανάμεσα στις δύο κάρτες.
Αν και η Αθηνά συχνά είναι οπλισμένη με δόρυ, σε ένα άγαλμά της στη νότια Ιταλία, κρατάει ένα σπαθί στο δεξί της χέρι και την ασπίδα στο αριστερό της. Φίδια τυλίγουν τα δυο της χέρια. Στα Ταρώ Μαντένια, η Δίκη κρατά ένα σπαθί με τη μύτη προς τα πάνω στο δεξί της χέρι και ζυγούς στο αριστερό της. Ένας ερωδιός που κρατά μια πέτρα στέκεται δίπλα στο αριστερό της πόδι.
Εκτός από το χρυσό και το ασημένιο, που αντιστοιχούν στην αρσενική και τη θηλυκή ψυχή, τα κυρίαρχα χρώματα στην εικόνα μας είναι το χάλκινο, το πράσινο, το μπλε και το κόκκινο, που αντιστοιχούν στα τέσσερα στοιχεία, τη Γη, το Ύδωρ, τον Αέρα και το Πυρ, αντίστοιχα. Ένα ακόμα χρώμα, το μαύρο, που είναι το έβδομο, έρχεται να συμπληρώσει τις σκιές και αντιστοιχεί στην Πρώτη Ύλη. Και τα επτά χρώματα μαζί αντιστοιχούν στους πλανήτες και στις αντίστοιχες κάρτες: το μπλε στον Ερμή (Ι.Μάγος), το πράσινο στην Αφροδίτη (ΙΙ.Βασιλεία), το χάλκινο στο Δία (ΙΙΙ.Βασι λεύς), το ασημί  στη Σελήνη (IV.Αρχιέρεια), το χρυσό  στον Ήλιο (V.Αρχιερέας), το κόκκινο στον Άρη (VΙΙΙ.Νίκη) και το μαύρο στον Κρόνο (ΧΙ.Γέρων).
Η ΧΧ.Δίκη αντιστοιχεί στον Βαβυλωνιακό Θεό Μαρντούκ, τον γιο του Έα, ο οποίος αντιστοιχεί στον ΧΙΧ.Άγγελο. Ο Μαρντούκ σχετίζεται με τη Δίκη, κάτι που τον συνδέει με τον Σαμάς, τον ΧVΙΙΙ.Ήλιο και με τη σοφία, η οποία τον συνδέει με τον Έα, τον  ΧΙΧ.Άγγελο. Ο μυστικιστικός του αριθμός είναι το 50 και υπάρχει ένας ύμνος που απαριθμεί τα Πενήντα Ονόματά του. Συνδέεται με την Σεφίρα Χέσεντ (Έλεος), από τη στιγμή που ονομαζόταν «Ελεήμων Θεός ή Πατέρας ή Κύριος ή Ελεήμων και Συγχωρητικός, Ελεήμων στην Ανθρωπότητα», κλπ. Το άλλο του ευρέως διαδεδομένο επίθετο, «Ύψιστος Κύριος», αντιστοιχεί στο δεύτερο όνομα αυτής της Σεφίρα, Γκεντουλά (Μεγαλείο)..
Η Πυθαγόρεια ερμηνεία της Δεκάδας (1-10) αντιστοιχεί γενικά στους Συμπαντικούς Θριάμβους, που είναι το δεύτερο μισό της Μεγάλης Αρκάνα, οι κάρτες 11-20. Έτσι, η Δίκη αντιστοιχεί στην ίδια τη Δεκάδα, που οι Πυθαγόρειοι έλεγαν ότι είναι το μέτρο για τα Πάντα. Την ονόμαζαν Αρχή της Φυσικής Εξισορρόπησης, της Ολότητας, του Πλήρως Ανεπτυγμένου Όλου, της Εμπιστοσύνης, «Μητέρα που αγκαλιάζει τα Πάντα», «Μητέρα που οριοθετεί τα Πάντα» και Ερμαφρόδιτη, επειδή ισορροπεί το αρσενικό με το θηλυκό, καθότι είναι 10=2*5. Είναι ο πρώτος αριθμός που ισορροπεί τους πρώτους, ήτοι 1, 2, 3, 5, 7 και τους σύνθετους, ήτοι 4, 6, 8, 9, 10. Η Δίκη έχει απόλυτη σύνδεση με τη μνήμη, έτσι είναι σημαντικό που οι Πυθαγόρειοι την αποκαλούσαν επίσης Δεκαδική Μνήμη και Μνημοσύνη, η θεά της μνήμης, όνομα που αντιστοιχεί στην Πλατωνική Ανάμνηση, την επιστροφή σε μια κατάσταση Αθώας αρτιότητας. Τελικά, ο Δεκαδικός χαρακτήρας της Δίκης επιβεβαιώνεται από την αριθμητική αξία της λέξης Αθήνη που ισούται με 76, που ανάγεται σε 11+6-7=10 στην Ενδεκάδα.
Η πιο παλιά κατάταξη των Ταρώ έχει την Δίκη στη θέση 20 και την Ισχύ στο 9, ανάμεσα από το Άρμα και τον Τροχό. Αυτή είναι και η θέση της στις πρώιμες σειρές Ταρώ. Ωστόσο, σε αρκετές σειρές Ταρώ με αριθμημένα φύλλα, η Δίκη μετακινήθηκε στη θέση 8, ανάμεσα στο Άρμα και τον Ερημίτη και η Ισχύς πήρε τη θέση 11. Αυτό κάνει την Αθηνά και τον Άρη συνεχόμενους, κάτι που αντικατοπτρίζει τη στενή τους σχέση. Αργότερα, κάποιοι συγγραφείς, που έλκονται από τις παραδόσεις της Χρυσής Αυγής άλλαξαν τη θέση της Δίκης και της Δύναμης που είναι στενά συνδεδεμένες.
Έτσι, την κάρτα αυτή την συνοδεύει διαφωνία ως προς τη θέση που ανήκει. Ωστόσο, ο υποβιβασμός της Δίκης πίσω, στο Θρίαμβο της Αρετής, ανάμεσα στον Έρωτα και τον Τροχό, θα διασπούσε τις Οκτάδες, όπως και τα ζεύγη αρσενικών και θηλυκών και θα κατέστρεφε την ισορροπία ανάμεσα στα δύο μισά της Μεγάλης Αρκάνα. Επιπλέον, σύμφωνα με τις Πυθαγόρειες διδασκαλίες, η Δίκη είναι η υπέρτατη Αρετή, η Μητέρα και η Τροφός των άλλων αρετών. Κι αυτό επειδή κάθε αρετή επιτυγχάνεται με Δικαιοσύνη, η οποία βρίσκει την κατάλληλη ισορροπία ανάμεσα στα άκρα, αλλά και επειδή η Δικαιοσύνη εναρμονίζει όλες τις αρετές. Έτσι, στέκεται πάνω απ’ όλες..
Από την άλλη μεριά, η Δίκη θα μπορούσε να προαχθεί στην θέση XVI.Αστήρ, που είναι η Κυρία της Νομοτέλειας, αλλά αυτό θα δημιουργούσε πολλά προβλήματα. Πρώτον, η Κυρία της Νομοτέλειας αντιστοιχεί στο σύνολο των Κούπα, που δεν ταιριάζει πολύ με την Δίκη ή την Αθηνά. Επιπλέον, ο Αστήρ, η παρούσα Κυρία της Νομοτέλειας, πιθανότατα θα έπαιρνε τη θέση της κάρτας 20, όπου όμως εκεί είναι απαραίτητο ένα Σπαθί, πράγμα που δύσκολα ταιριάζει με το Αστέρι. Αυτό όμως δεν έχει ιστορική τεκμηρίωση, από τη στιγμή που η ακολουθία Αστήρ-Σελήνη-Ήλιος είναι αμετάβλητη στα Ταρώ. Η ακολουθία αυτή είναι πολύ στεγανή για να επιτρέψει κάποια επαναδιανομή.

Όλα τα εγκλήματα πρέπει να τερματιστούν
και η αρχαία απατεωνιά πρέπει να εγκαταλειφθεί.
Επιστρέφοντας η Δίκη θα σηκώσει ψηλά τους ζυγούς της.
Alexander Pope, Messiah

XXI. Κόσμος

Ο Άρχων των Εσχάτων
Θεότητες: Ιανός, Ερμαφρόδιτος
Ελληνικό Γράμμα: Υ, Ύψιλον: Υγίεια = υγεία, πληρότητα στο σώμα και το νου, ευεργεσία, θρέψη, θεραπεία. Ύστατος = τελευταίος, έσχατος, ανώτατος, ακραίος. Ύψος = ύψος, ανάστημα, κορυφή, εξιδανίκευση.
Περιγραφή
Μια ανδρόγυνη μορφή χορεύει μέσα σε ένα οβάλ φόντο. Περιστοιχίζεται από τέσσερα κεφάλια. Η μορφή έχει δύο πρόσωπα που κοιτάζουν προς αντίθετες κατευθύνσεις, ένα χρυσό αρσενικό πρόσωπο, που κοιτάζει στα αριστερά μας κι ένα θηλυκό, που κοιτάζει στα δεξιά. Τα μαλλιά τους είναι κόκκινα. Από την κορυφή του κεφαλιού της μορφής φεγγοβολούν χρυσές κι ασημένιες αχτίδες και το περιστοιχίζουν φωτεινά νέφη, τα οποία πλημμυρίζουν το φόντο. Η μορφή χορεύει, όμως το δεξιό της πέλμα είναι τοποθετημένο στέρεα σε ένα μικρό κομμάτι χρυσής γης ενώ το αριστερό της βυθίζεται μέσα σε ασημένιο νερό που ρέει.
Στο δεξί της χέρι κρατά ένα χρυσό αντικείμενο, που κοιτάζει ψηλά προς τον ουρανό, συγκεκριμένα, προς το πρόσωπο στην πάνω αριστερή γωνία και στο αριστερό της, ένα ασημένιο, που κοιτάζει κάτω, προς τη γη. Μοιάζουν με κλειδιά ναών: Έχουν μακρύ άξονα και στο τέλος τους, δύο διακλαδώσεις σε ορθή γωνία, σαν μανιβέλα. Ένα ασαφές πέπλο σε βιολετί χρώμα, σαν ένα στρογγυλεμένο Υ, κρέμεται από τους ώμους της μορφής, κατεβαίνει στο στήθος και τη βουβωνική χώρα, κρύβοντας έτσι το φύλο της.
Το οβάλ φόντο έχει το σχήμα δύο διασταυρούμενων κυκλικών τόξων. Η σχέση ύψους και πλάτους τους είναι 1.061÷612. Το πλαίσιο της μορφής δημιουργείται από δύο ερπετά, που μοιάζουν περισσότερο με δράκους. Ένας κόκκινος και χρυσός, χωρίς φτερά, ανεβαίνει με το κεφάλι προς τα δεξιά, ενώ ένας πράσινος και ασημένιος φτερωτός κατεβαίνει με το κεφάλι προς τα αριστερά. Το πεδίο που σχηματίζουν, μοιάζει να κλείνει από τα στόματά τους, τα οποία τρώνε το ένα την ουρά του άλλου. Κάθε δράκος έχει ένα πύρινο μάτι και πέντε σημάδια από πυράκτωση στην κάθε του πλευρά, το κεντρικό στην κάθε πλευρά είναι και το πιο φωτεινό. Μια οριζόντια γραμμή, με μήκος ίσο με το πλάτος του πεδίου, είναι εφαπτόμενη στο κάτω μέρος του, σχηματίζοντας ένα είδος χάρτινου βάθρου.
Την εικόνα συμπληρώνουν τέσσερις κεφαλές, στις τέσσερις γωνίες της, που κοιτάζουν προς τα έξω. Στην κάτω αριστερή, είναι το κεφάλι ενός δαμαλιού, στολισμένο με λουλούδια και το κυρίαρχο χρώμα γύρω του είναι το πράσινο. Στην πάνω αριστερή δεσπόζει το φλογερό κεφάλι ενός λέοντα, με κίτρινο-πορτοκαλί χρώμα. Στην πάνω δεξιά γωνία, φθινοπωρινά φύλλα περιστοιχίζουν ένα κεφάλι γερακιού κι εδώ το κυρίαρχο χρώμα είναι το κόκκινο, ενώ στην πάνω αριστερή, λευκά σύννεφα, σε ίνα βαθύ μπλε ουρανό, περιστοιχίζουν το κεφάλι ενός γέρου, μαύρου άνδρα.
Παρουσίαση
Σε αυτή την κάρτα τα Σατουρνάλια τελειώνουν. Ο Ιδιώτης, ο διαλεγμένος με κλήρο ή από την μοίρα, να γίνει Βασιλιάς του Καρναβαλιού, ο Κύριος της Ανομίας, είχε ήδη αρκετές περιπέτειες. Δοξάστηκε και δοκιμάστηκε. Στην κεφαλή της Θριαμβευτικής Παρέλασης, οδήγησε μια ακολουθία από θριάμβους όλο και ανώτερης τάξης, που τώρα φτάνουν στο μεσουράνημά τους. Πέρασε τρεις φορές τις επτά πύλες. Σε καθεμιά από τις επτά μέρες του Καρναβαλιού, έφευγε από το κεφάλι του ένα από τα επτά Φτερά της Μωρίας, έτσι ώστε τώρα πια να μην έχει μείνει κανένα.
Ο Ιδιώτης χορεύει τον τελευταίο του χορό ως βασιλιάς, μια και σύντομα θα του αφαιρεθεί το ξεχωριστό του αξίωμα. Σε λίγο θα γίνει ξανά ένα με τους κοινούς ανθρώπους, πιθανότατα όμως, με το παράδειγμά του, να τους έχει μετασχηματίσει κι αυτούς. Ο Ιδιώτης έγινε Χορευτής, η μορφή της κάρτας ΧΧΙ.Κόσμος και χορεύει τον αιώνιο χορό της απελευθερωμένης ζωής, στον οποίο ανακατεύονται ο ρυθμός και ο αυθορμητισμός. Είναι η ενοποιημένη ψυχή, που ανέρχεται στα αιώνια βασίλεια και καταδύεται πάλι στον κόσμο των τεσσάρων στοιχείων. Ενώνοντας όλα τα αντίθετα σε μια δυναμική σύμπραξη, κρατάει τα κλειδιά του Ουρανού και της Αβύσσου και δείχνει το δρόμο για το νέο Αιώνα του Υδροχόου, την επιστροφή της Χρυσής Εποχής του Κρόνου.
Σημειώσεις
Ο Χορευτής αποτελεί το κατάλληλο σύμβολο για το μετασχηματισμένο Ιδιώτη, αφού ο χορός του συνδυάζει τον ρυθμό με τον αυθορμητισμό, το μεθοδικό και το απρόσμενο. Αυτός ο χορός είναι δημιουργία.
Σε αρκετές μυθολογίες, συναντούμε ένα Θεό ή μια Θεά να φέρνουν τη ζωή στο σύμπαν μέσω του χορού τους. Οι Κουρήτες με το χορό τους έφεραν τον Δία στον Κόσμο, μέσα από τη μήτρα της Ρέας, της Μεγάλης Μητέρας. Με την ίδια λογική, ο συνεχής χορός διατηρεί το σύμπαν και όταν έρθει η ώρα, το οδηγεί στη λήθη.
Οι εκστατικοί χοροί, που δεν μπορούμε να τους χρονολογήσουμε, επιτρέπουν στον Χορευτή να περάσει από το χρόνο των θνητών στον υπερβατικό χρόνο. Ωστόσο ο χορός του Κόσμου δεν μοιάζει με τις συγκεχυμένες περιστροφές του Διονύσου (0.Ιδιώτης) ή τον φρενήρη χορό των Μαινάδων. Είναι ένας ρυθμός που αναπτύσσεται αυθόρμητα στο χρόνο. Τα βήματα ακολουθούν το ένα το άλλο, σε ένα ρυθμικό μοτίβο, αλλά δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα προς τα πού θα πάει ο χορός ή ο Χορευτής. Ο ήλιος θα ανατείλει αύριο και την επόμενη μέρα θα δύσει, αλλά δεν μπορούμε να πούμε σε τι είδους κόσμο Θα ανατείλει μετά από δέκα χιλιάδες χρόνια.
Ο ρυθμός και ο χρόνος αντιπροσωπεύουν τις δύο θεμελιώδεις διαστάσεις του σύμπαντος. Συμβολίζονται από τη σημαιούλα στον ΧΙΧ.Άγγελο, όπου οι οριζόντιες ζώνες συχνοτήτων διασταυρώνονται με τα κάθετα διάκενα του χρόνου. Η μετρήσιμη και πεπερασμένη έκταση του κεντρικού τετραγώνου αναπαριστά τον Κεντρικό πυρήνα του αυθορμητισμού, την αμοιβαία αοριστία του Όντος και του Πρέποντος, της Κατάστασης και της Διαδικασίας, της Ταύτισης και της Διαφοροποίησης. Στην κβαντική μηχανική, είναι ο χρόνος και η συχνότητα αναλογικά με την ενέργεια ή η θέση και η ταχύτητα αναλογικά με την ορμή. Ο Κοσμικός Χορευτής γνωρίζει ενστικτωδώς την ισορροπία της χορογραφίας και του αυτοσχεδιασμού, του προβλέψιμου και της έκπληξης.
Ο χορός στην κάρτα ΧΧΙ.Κόσμος δεν μοιάζει επίσης με αυτόν του σχοινοβάτη (ΧΙΙ.Κρεμαστός Προδότης), που «χορεύει πάνω στο τίποτα», δηλαδή, είναι κρεμασμένος. Είναι στέρεα γειωμένος στην πραγματικότητα. Αυτό μας δείχνει άλλωστε και το δεξί πόδι, που ακουμπά τη γη. Η Μορφή είναι συνδεδεμένη με το ακατάλυτο και άφθαρτο έδαφος της ύπαρξής της, το χρυσό κομμάτι γης που πατάει. Το αριστερό της πόδι βυθίζεται μέσα σε ένα ασημένιο ρεύμα ύδατος, δείχνοντας έτσι, ότι βρίσκεται σε επαφή με το Συμπαντικό Νόμο.
Ο Χορευτής έχει αφήσει την τυφλή χορευτική αρμονία πίσω του και καθώς ο χορός του εκτυλίσσεται στο χρόνο, τίποτα δεν τον υποχρεώνει κάθε νέο βήμα του να μοιάζει απαραίτητα με τα προηγούμενα. Καθένα από αυτά είναι μια μοναδική αντίδραση στο πλαίσιο της μουσικής και των προηγούμενων βημάτων. Υπερβαίνει τους κανόνες της ακρίβειας και της κανονικότητας, μια και ακολουθεί τη ροή του Συμπαντικού Νόμου. Συμβολίζει έτσι, την αιωνιότητα του πάντα παρόντος ΤΩΡΑ.
Ο Κόσμος παρουσιάζει το αναγεννημένο παιδί του ΧΙΧ.Αγγέλου, που αναπτύχθηκε προς την ωριμότητα και δοκιμάστηκε από την ΧΧ.Δίκη. Αναλύοντάς το από ψυχολογική άποψη, ο αρχέτυπος Εαυτός εξανθρωπίστηκε πλήρως από την ενσωμάτωσή του σε ένα άτομο. Με πιο παραδοσιακούς όρους, το Πνεύμα ενσωματώθηκε στην Ύλη. Αυτό συμβολίζεται από τη δομή της κάρτας: ένας κύκλος, που αντιπροσωπεύει το πνεύμα, σε ένα τετράγωνο, που αντιπροσωπεύει την ύλη. Εδώ έχουμε την αρχετυπική Σταθεροποίηση, με την οποία το Ασταθές Πνεύμα σταθεροποιείται μόνιμα. Αυτή η σταθεροποίηση, όταν επιτευχθεί, είναι μόνιμη. Η παλινδρόμηση είναι αδύνατη. Ο Γιούνγκ εξηγεί ότι σε αυτή την κατάσταση αποκτούμε μόνιμη επίγνωση του Εαυτού, ως ένα άφθαρτο αρχέτυπο, αναλλοίωτο και αθάνατο.
Με άλλα λόγια, το άτομο ενώνεται με το Θεϊκό Εσωτερικό του: είναι η κατάκτηση του αληθινού ενθουσιασμού, καθότι η λέξη «ενθουσιαστικός είναι από το ένθεος, γεμάτος με τον θεό, κατεχόμενος, εμπνευσμένος από τον Θεό.
Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν την εσωτερική θεότητα του άνδρα Τζίνιους και της γυναίκας Τζούνο. Αντιστοιχούν, από πολλές απόψεις, με τον ασυνείδητο νου και θεωρούνταν αστείρευτες πηγές «έμπνευσης, πέρα από τη συνηθισμένη διανόηση».
Στην αρχαία λατινική λογοτεχνία, το θηλυκό Άνιμα αναφερόταν στην ενσωματωμένη, ασυνείδητη ζωτική ενέργεια, το Τζίνιους για τούς άνδρες και το Τζούνο για τις γυναίκες, ενώ το αρσενικό Άνιμους αναφερόταν συχνά στο συνειδητό νου. Η χρήση αυτή είναι φυσικά διαφορετική από του Γιούνγκ. Το Ρωμαϊκό Άνιμα αντιστοιχεί στην πρώιμη ελληνική Ψυχή που είναι θηλυκή, δηλαδή, «στο ζωτικό πνεύμα που δρα στην αναπαραγωγή, διαχωρισμένο και έξω από το συνειδητό εαυτό». Εδρεύει στο κεφάλι και αυτός είναι ο λόγος που ένας Ρωμαίος ακουμπούσε το μέτωπό του όταν ήθελε να τιμήσει το Τζίνιους του και παίρνει τη μορφή φιδιού. Αντίστροφα, το Άνιμους αντιστοιχεί στην ελληνική λέξη Θυμός ή Θύμος (αρσενικό), που θεωρούσαν ότι ήταν ο συνειδητός νους που εδρεύει στο στήθος.
Ένας άνθρωπος μπορεί να βοηθηθεί από το Τζίνιους (Ginious σημαίνει ελληνικά «ο φύλακας άγγελος») του, να αλλοτριωθεί από αυτό, ακόμα και να του αντισταθεί ή να το ανταγωνιστεί. Στον ΧΧΙ.Κόσμος ο Χορευτής ενώθηκε μαζί του. Το Τζίνιους αποτυπώνεται στην κάρτα σαν «φωτιά πάνω από το κεφάλι» που συχνά αντιπροσωπεύεται στην αρχαία τέχνη από ένα επιχρυσωμένο πρόσωπο ή από ένα νεφέλωμα, το οποίο συμβολίζεται με ένα ακτινωτό στέμμα ή με φωτοστέφανο. Μια συχνή αναπαράστασή του γινόταν επίσης, με κόκκινο μόλυβδο, που τον χρησιμοποιούσαν για να επιστρώνουν τα πρόσωπα των αγαλμάτων των Θεών και τα πρόσωπα των αυτοκρατόρων και των στρατηγών τους στους Θριάμβους.
Στην εικόνα μας, τα μαλλιά του Χορευτή είναι κόκκινα, αντιπροσωπεύοντας επίσης την αλχημική πυράκτωση, το τελικό στάδιο του Μεγάλου Έργου. Ο Γιούνγκ παρατηρεί ότι, όταν το άτομο έχει φτάσει σε αυτή την υπερβατική κατάσταση, αυτός ή αυτή ακτινοβολεί μάννα και δεν μπορούμε παρά να αισθανθούμε τη δύναμη της παρουσίας ενός τέτοιου ατόμου.
Το τελικό στάδιο του μετασχηματισμού φέρνει ένα είδος κοσμικής συνείδησης, ίσως Νιρβάνα. Όπως απεικονίζεται στον ΧΧΙ.Κόσμο, βιώνουμε τον Εαυτό μας σαν το κέντρο του Κόσμου, γύρω από μας δηλαδή, γυρίζουν τα Πάντα. Έτσι, στο Πυθαγόρειο Ταρώ, ο Χορευτής είναι περιτριγυρισμένος από το ζωδιακό κύκλο. Οι τέσσερις μορφές γύρω του συμβολίζουν τα τέσσερα στοιχεία και τα τέσσερα βασίλεια, το ορυκτό, το φυτικό, το ζωικό και το ανθρώπινο. Γι’ αυτό και το γνωμικό στην αρχή του κεφαλαίου δηλώνει, «Είμαι ο Ένας Κόσμος». Προκαλεί ενδιαφέρον ίσως ότι το λατινικό Mundus και το ελληνικό Κόσμος αρχικά αναφέρονταν στην καθαρότητα και την τάξη του θηλυκού και πολύ αργότερα, πήραν την έννοια του καθαρού και τακτοποιημένου σύμπαντος.
Ωστόσο, αυτή η θέα του εαυτού μας στο κέντρο του κόσμου δεν είναι διόγκωση του Εγώ, μια και αντιλαμβανόμαστε επίσης, ότι αυτός ο Εαυτός είναι υπερβατικός. Αντίθετα, η διόγκωση είναι χαρακτηριστικό του 0.Ιδιώτη. Στην πραγματικότητα, ο Γιούνγκ παρατηρεί ότι το μετασχηματισμένο Εγώ μπορεί να επιδράσει στον Κόσμο, μόνο στο μέτρο και το βαθμό που η ενέργεια είναι ακούσια. Ο Χορευτής ξέρει ότι η διαφώτισή του είναι περισσότερο δώρο των θεών, παρά αποτέλεσμα της δικής του προσπάθειας.
Από τη στιγμή που ο κύκλος αντιπροσωπεύει το Άνιμα (ψυχή) και το τετράγωνο το Mundus (κόσμος), μαζί είναι το Anima Mundi. Το Άνιμα με το οποίο ενωνόμαστε είναι το Άνιμα Μούντι, η Κοσμική Ψυχή, Εκείνη, η Μία που είναι Όλα. Συνεπώς, η αγωνία του ατόμου έχει να κάνει με τα πράγματα που επηρεάζουν τον κόσμο κι έτσι το άτομο εμφανίζεται χωρίς Εγώ. Στην πραγματικότητα, το Εγώ έχει επεκταθεί για να περικλύσει τον κόσμο, όχι με το να διογκωθεί, αλλά με το να διαλυθεί μέσα σε αυτόν. Ένα τέτοιο άτομο εγγυημένα παραμένει άνθρωπος, ατελής, αλλά ταυτόχρονα και ολοκληρωμένος.
Ο Χορευτής είναι ανδρόγυνη μορφή, επειδή αντιπροσωπεύει τη συμφιλίωση όλων των αντιθέτων, αλλά ειδικά την ενοποίηση του συνειδητού και του ασυνειδήτου στον ενοποιημένο Εαυτό. Σύμφωνα με τη Γνωστική Μυθολογία, είναι μια επιστροφή στην πρωταρχική ύπαρξη, που ήταν, όπως σε πολλές μυθολογίες, ερμαφρόδιτη. Συγκεκριμένα, η ανδρόγυνη μορφή και ο Ιανός ήταν σύμβολα της ένωσης όλων των αντιθέτων της ψυχής: Νους και συναίσθημα, πνεύμα και σώμα, διαμάχη και αρμονία, απομόνωση και σχέση, δράση και ιδέα, πατρικοί κανόνες και μητρική φροντίδα. Πρόκειται για την θεϊκή έκσταση, που απορρέει από μια ένωση με τη θεότητα μέσα μας, επειδή ο «ενθουσιασμός ακυρώνει την απόσταση μεταξύ των ζευγών των αντιθέτων και αυτό φέρνει εκστατική χαρά».
Ωστόσο ας μην ξεχνάμε, ότι ο γενικός χαρακτήρας της ανδρογύνου μορφής είναι θηλυκός, από τη στιγμή που είναι ψυχολογικό γεγονός ότι η γυναίκα και το Άνιμα στους άνδρες έχει ισχυρότερη σχέση με τον έμπειρο Εαυτό, απ’ ότι οι αρσενικές όψεις της προσωπικότητας. Η γνώση αυτή μπορεί να έχει πολιτισμική και όχι βιολογική προέλευση. Έτσι, το σύμβολο του ανδρόγυνου μπορεί να φανερώνει τις κατασταλμένες όψεις της προσωπικότητας. Στα αρχαία Λατινικά, το θηλυκό Άνιμα αντιστοιχεί στον ασυνείδητο νου, ενώ το αρσενικό Άνιμους αντιστοιχεί στο συνειδητό. Έτσι είναι και στα Ελληνικά, με τη θηλυκή Ψυχή και τον αρσενικό Θυμό.
Ο Χορευτής ή καλύτερα η Χορεύτρια, αντιστοιχεί στην Ίσιδα. Πιο συγκεκριμένα ωστόσο, εδώ αντιστοιχεί με τη νέα ενσάρκωση της Ρέας, που είδαμε ότι ασκούσε τον έλεγχο στην κάρτα ΧVI.Αστήρ και που τώρα χορεύει έναν ανεμπόδιστο χορό. Από τη στιγμή που υπερβαίνει το ατομικό, αντιστοιχεί στην Άνιμα Μούντι που η απελευθέρωσή της είναι και ο στόχος του αλχημικού Μεγάλου Έργου.

Στη Χορεύτρια, το πνεύμα και το ένστικτο κυλούν μαζί. Δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ τους. Αυτός είναι και ο λόγος που είναι γυμνή, για να δείξει ότι είναι στη φυσική της κατάσταση και ότι πραγματικά ακολουθεί την εσωτερική της φύση. Η γύμνια αντιπροσωπεύει την απουσία ντροπής στη φυσική κατάσταση, ειδικότερα όμως, είναι και ένα σύμβολο αλήθειας.
Ο αριθμός του ΧΧΙ.Κόσμου αποκαλύπτει ότι η Χορεύτρια είναι η ένωση της ΙΙ.Βασιλείας με τον Ι.Μάγο, δηλαδή, της Αφροδίτης και του Ερμή. Σύμφωνα με τον πασίγνωστο μύθο, ο Ερμαφρόδιτος ήταν ο γιος του Ερμή και της Αφροδίτης. Η νύμφη Σαλαμακίς τον ερωτεύτηκε όταν πήγε να κάνει μπάνιο στη λίμνη της. Τον άρπαξε και παρόλο που εκείνος πάλεψε για να ελευθερωθεί, εκείνη δεν τον άφησε, αλλά προσευχήθηκε στον Δία να μην χωριστούν ποτέ. Σε απάντηση στις προσευχές της, οι δύο τους ενώθηκαν σε μία και μοναδική ύπαρξη, στο πρώτο ερμαφρόδιτο. Ο μύθος, με αυτόν τον τρόπο, απεικονίζει την αδιάσπαστη ενοποίηση που δίνεται ως δώρο από τους θεούς.

Ο Μακρόβιος λέει στο έργο του Σατουρνάλια, ότι ο Ιανουάριος ήταν αφιερωμένος στον Ιανό, όπως ο Δεκέμβριος στον Κρόνο. Έτσι ο Ιανός είναι ο νέος θεός που κυριαρχεί στο τέλος τον Σατουρναλίων. Λέει επίσης, ότι ο Ιανός είναι διπρόσωπος, επειδή είναι μια ένωση της Αρτέμιδος με τον Απόλλωνα, δηλαδή του Ήλιου με τη Σελήνη. Ο Μακρόβιος μνημονεύει τον Κικέρωνα που λέει ότι ο Ιανός, αρχικά ονομαζόταν Εανούς, που προέρχεται από το εούντο (αυτός που πηγαίνει). Κι αυτό γιατί ο Ιανός, ο οποίος είναι το Σύμπαν, είναι πάντα σε κίνηση, περιφέρεται κάνοντας κύκλους, όπως η Χορεύτριά μας. Αυτός είναι ο λόγος, λέει, που οι Πυθαγόρειοι απεικόνιζαν τον Ιανό σαν Ουροβόρο Ερπετό. Ο Μακρόβιος τον αποκαλεί και Φρουρό των Πυλών του Παραδείσου και της Κόλασης, επειδή κοιτάζει και στα τέσσερα τέταρτα του κόσμου, όπως σε αυτή την κάρτα. Παραθέτει ένα απόσπασμα που λέει:
«...Είναι αυτός που διαπλάθει και καθοδηγεί όλα τα πράγματα. Είναι εκείνος που, στα όρια των Ουρανών, ένωσε μαζί το Ύδωρ και τη Γη... με Πυρ και Αέρα... και είναι εκείνη η κραταιά δύναμη των Ουρανών, που ενώνει δύο αντίθετες δυνάμεις».
Υπάρχει θα λέγαμε ένας αλχημικός γρίφος στη φύση του Ιανού, μια και οι αρχαίοι φυσικοί έλεγαν ότι περιέχει τον Απόλλωνα και την Αρτέμιδα (τον Ήλιο και τη Σελήνη). Επιπλέον, ο Μακρόβιος μας λέει ότι ο Ιανός, που είναι ο οδηγός στους δρόμους, αντιστοιχεί στον Απόλλωνα Αγυιέα, ένα επίθετο του Απόλλωνα ως προστάτη των δρόμων, τον συμπληρωματικό της Ντιάνα Τρίβια που με τη σειρά της ήταν η φύλακας των σταυροδρομιών. Έτσι, έχουμε το ηλιακό πνεύμα του ίσιου μονοπατιού και το σεληνιακό πνεύμα της διακλάδωσης.
Τα δύο πρόσωπα του Ιανού αντιπροσωπεύουν τις δύο Πύλες του Ουρανού, τα σημεία ανατολής και δύσης του ήλιου και ως Φρουρός της Πύλης των Θεών, πρέπει να επιτρέψει την είσοδο όλων των προσευχών και των θυσιών. Είναι επίσης, ο Φρουρός της Πύλης, τόσο του Παραδεί σου, όσο και της Κόλασης. Στην πραγματικότητα, συχνά απεικονίζεται με τέσσερα πρόσωπα που κοιτάζουν στα Τέσσερα Τέταρτα του Κόσμου. Στην κάρτα που εξετάζομε αντιπροσωπεύονται από τις μορφές στις γωνίες.
Όπως και ο Μίθρας, συχνά απεικονίζεται με σώμα άνδρα, κεφάλι λιονταριού, φτερά αετού και ένα φίδι τυλιγμένο πάνω του επτά φορές, τα τέσσερα ζώα του Τετράμορφου.
Σύμφωνα με τον Μακρόβιο και τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ο Ιανός, ως διπρόσωπος Θεός, μετράει το χρόνο κι έτσι δείχνει 300 με το δεξί του χέρι και 65 με το αριστερό του. Ευτυχώς, είμαστε σε θέση να περιγράψουμε τη χειρονομία με σιγουριά: Για το 300 γέρνει ελαφρά τον αντίχειρα και ο δείκτης του δεξιού χεριού τον αγγίζει «σε μια θωπευτική αγκαλιά». Τα άλλα δάχτυλα βρίσκονται σε έκταση. Το αριστερό χέρι απεικονίζει το 65 με τρεις κινήσεις: 1η λυγίζει τον αντίχειρα σε ορθή γωνία με την παλάμη, 2η γυρίζει γύρω του το δείκτη και 3η λυγίζει το μεσαίο δάχτυλο προς την άρθρωση της παλάμης, τα άλλα δάχτυλα είναι σε έκταση.
Πρώτα σημειώστε ότι, όταν ανάγουμε το 300 του δεξιού χεριού στη Δεκάδα, βλέπουμε ότι αντιπροσωπεύει το Αρσενικό (3+0+0=3) και το 65 στα αριστερά, αντιπροσωπεύει το Θηλυκό (6+5=11, 1+1=2). Ο Κασσιόδωρος εξηγεί ότι η χειρονομία για το 60 αντιπροσωπεύει τον αυτοέλεγχο και την αμοιβαιότητα. Η Πυθαγόρεια ερμηνεία για το 5 είναι η ένωση του αρσενικού και του θηλυκού. Το ονόμαζαν Ανδρογυνία και Γάμο. Το 300 στο δεξί χέρι φτιάχνεται με την ίδια χειρονομία που γίνεται και το 30, μόνο που αυτή είναι στο αριστερό χέρι. Αυτή η χειρονομία αναφέρεται στην ένωση του συζύγου με τη σύζυγο, η Θωπευτική αγκαλιά. Φυσικά, το 30 είναι ανδρόγυνος αριθμός στον υπέρτατο βαθμό, αφού 30=5*6, το προϊόν ων δύο ανδρόγυνων αριθμών (2+3, 2*3), που αντιστοιχούν στον ΧΙΧ.Άγγελο και την ΧΧ.Δίκη. Από τη στιγμή που το αριστερό χέρι αντιπροσωπεύει την παρούσα ζωή και το δεξί τη ζωή που έρχεται, σι αριθμοί δείχνουν τις προϋποθέσεις και τις προετοιμασίες που κάνουμε σε αυτήν την ζωή, για να επιτύχουμε τη νέα, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον ΧΧΙ.Κόσμο.
Ο Μακρόβιος συνεχίζει: Ο Ιανός έχει δώδεκα βωμούς και εξουσία πάνω στις καλένδες, τις πρώτες μέρες, κάθε μήνα. Αυτός είναι οι περιστρεφόμενοι Ουρανοί που πάντα επιστρέφουν στο μέρος από όπου ξεκίνησαν. Έτσι, οι Φοίνικες τον απεικόνιζαν σαν το Ουροβόρο Ερπετό, το φίδι που μασά την ίδια του την ουρά. Είναι ο «Θεός των Θεών». Αλχημικά, είναι ο συμπαντικός διαλύτης,  μια και ο Ιανός «διαπλάθει και οδηγεί όλα τα πράγματα» και είναι ο παράγοντας της ένωσης, που συνδέει τα από τη φύση τους βαριά στοιχεία (Ύδωρ και Γη), που είναι Ψυχρά, με τα αντί θετά τους, τα από τη φύση τους ελαφρά στοιχεία (Αήρ και Πυρ) που είναι Θερμά. Με αυτόν τον τρόπο, συντίθεται η Πεμπτουσία.
Σύμφωνα με το Σιρλώ που επισήμανε την ατέλεια του Ιανού, που κοιτάζει μόνο στο παρελθόν και στο μέλλον, αλλά χάνει το αιώνιο παρόν, στο οποίο γράφεται και η πραγματική μας μοίρα. Αυτός είναι και ο λόγος λέει, που συναντάμε τρίμορφες πλέον εικόνες του, όπως η Εκάτη η Τρίμορφος, που έχουν τα τρία πρόσωπα «διαρρυθμισμένα στη μορφή ενός περιστρεφόμενου τριγώνου». Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι το θηλυκό συμπλήρωμα του Ιανού, που απεικονίζεται σε αυτή την κάρτα, είναι η Τζάνα ή Ντιάνα Τρίμορφος, που ως σεληνιακή θεότητα, είναι ισοδύναμη της Τρίμορφης Εκάτης. Έτσι αποκτούμε επιπλέον βαθιά γνώση για το μυστήριο αυτής της κάρτας, αν φανταστούμε ότι το ανδρόγυνο έχει κι ένα τρίτο πρόσωπο, κρυμμένο από εμάς, πίσω από τα άλλα δύο.
Ο Ιανός συχνά απεικονίζεται με Κλειδί και τη Βέργα, που είναι τα σύμβολά του ως Φρουρού των Πυλών, μια και με τη Βέργα αποθαρρύνει εκείνους που δεν επιτρέπεται να περάσουν, ενώ με το Κλειδί ανοίγει την πύλη. Ένα άλλο σύνηθες χαρακτηριστικό του Ιανού είναι ένα ζευγάρι κλειδιά, με αυτά απεικονίζεται και στο Πυθαγόρειο Ταρώ.
Αναλύοντας γενικότερα το κλειδί, βλέπουμε ότι είναι το σύμβολο του δεσίματος και της χαλάρωσης των δεσμών, κλείνει και ανοίγει. Ειδικότερα, το ασημένιο κλειδί λύνει και το χρυσό δένει. Είναι η αλχημική διάλυση και πήξη. Τα κλειδιά είναι σύμβολα απελευθέρωσης και μύησης και συγκεκριμένα, το ασημένιο κλειδί αντιπροσωπεύει τα Ελάσσονα Μυστήρια και το χρυσό κλειδί τα Μείζονα Μυστήρια. Είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένα με τον Ιανό ως Θεό της Μύησης, μια και επιβλέπει την κατάληξη, αλλά και την εκκίνηση των πάντων. Έτσι, σφραγίζει τον παλιό χρόνο και ξεκινάει το νέο, επιβλέποντας τη σπορά και το θερισμό. Ιδιαίτερα σχετικό με την κάρτα που περιγράφουμε είναι το ότι ο Ιανός κρατάει τα Κλειδιά της Ισχύος, που επιτρέπουν την πρόσβαση ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους. Το ένα κλειδί είναι για την Ουράνια Πύλη, το δρόμο των ουράνιων όντων, από τον οποίο περνά ο ήλιος όταν ανέρχεται στην εξουσία. Είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο στον Αιγόκερω. Το άλλο κλειδί ταιριάζει με τη Χθόνια Πύλη, το δρόμο των επίγειων όντων, από τον οποίο περνάει ο ήλιος όταν χάνει την εξουσία. Είναι το θερινό ηλιοστάσιο στον Καρκίνο. Πέρα από την ειδική τους σημασία, τα κλειδιά είναι σύμβολα των πόλων της Ζωτικής Ενέργειας: Αρσενικό και θηλυκό, γιανγκ και γιν, προβολή και αποδοχή, εξέλιξη και γήρανση, καταστροφή και δημιουργία, αποσύνθεση και ενοποίηση, διαχωρισμός και ένωση, Άρης και Αφροδίτη. Έτσι, η Χορεύτρια χορογραφεί επιδέξια τη δυναμική αλληλεπίδραση των αντίθετων πόλων της Ζωής. Είδαμε ότι η Ντιάνα Τρίβια που κοιτάζει σε τρεις κατευθύνσεις, είναι το θηλυκό συμπληρωματικό του Ιανού και ότι η Τρίμορφος Εκάτη μας φανερώνει το τρίτο της πρόσωπο, χωρίς το οποίο δεν μπορούμε να ξέρουμε την πραγματική μας μοίρα. Επομένως, δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι τα κλειδιά συχνά εμφανίζονται σε τριάδα και ότι το τρίτο κλειδί με τα το ασημένια και το χρυσό και το οποίο είναι κρυμμένο από τη θέα μας, είναι αδαμάντινο.
Στο Πυθαγόρειο Ταρώ, ο Ιανός κρατάει κλειδιά ναού, που έχουν έναν μακρύ, περίπου μισό μέτρο, άξονα και κάνουν δύο ορθές γωνίες. Έτσι, μοιάζουν με τη Βέργα που συχνά εμφανίζεται να την κρατάει ο Ιανός, αλλά και με τα μπαστούνια που κρατάει η Χορεύτρια στην κάρτα του Κόσμου σε άλλες σειρές Ταρώ. Γενικά, η Βέργα είναι κάθε βέργα ή μαγικό ραβδί περιλαμβανομένου του κηρυκείου του Ερμή, με ο οποίο οδηγούνται οι ψυχές. Είναι σύμβολο της αρσενικής δύναμης και εξουσίας και ο Ιανός το χρησιμοποιεί για να οδηγήσει τους ανάξιους μακριά από τις πύλες που φυλάει. Από εσωτερική άποψη, το μπαστούνι είναι ο Κοσμικός Άξονας, το δένδρο στον Ομφαλό του Κόσμου.
Το τελείωμα των δύο κλειδιών έχει κι αυτό ιδιαίτερη σημασία, αφού αντιπροσωπεύει τις ποιότητες των τεσσάρων στοιχείων. Το ασημένιο κλειδί αντιστοιχεί στην Υγρή ποιότητα, επειδή είναι σεληνιακό. Το χρυσό κλειδί είναι η Ξηρή, επειδή είναι ηλιακό. Το τελείωμα του κάθε κλειδιού που το χρησιμοποιούμε για λαβή, αντιστοιχεί στη Θερμή ποιότητα, επειδή από εκεί το ελέγχουμε. Το ακριανό τμήμα του κλειδιού, που μοιάζει με μανιβέλα, με την προφύλαξη στην κορυφή, αν υπάρχει, αντιστοιχεί στην Ψυχρή ποιότητα, επειδή είναι παθητικό. Επομένως, η λαβή και το τελείωμα του χρυσού κλειδιού αντιστοιχούν στο Πυρ και τη Γη, ενώ αντίστοιχα η λαβή και το τελείωμα του ασημένιου, στον Αέρα και το Ύδωρ. Τα τελειώματα επίσης αντιστοιχούν στα Τέσσερα Μυστικά Όπλα: Τη Θέληση, τη Γνώση, την Τόλμη και τη Σιωπή, που μπορούν να ταυτιστούν με το Πυρ, τον Αέρα, το Ύδωρ και τη Γη, αντίστοιχα. Τελικά, τα δύο κλειδιά ναού αποτελούνται από τέσσερις ορθές γωνίες, που συμβολίζουν τον τετραγωνισμό του κύκλου.
Το χυτό ρούχο της Χορεύτριας αντιπροσωπεύει το πάντα κινούμενο πνεύμα. Είναι βιολετί, για να απεικονίζει τη σοφία, τη λογική, τη μετριοπάθεια και τη θεϊκότητα. Επιπλέον, συμβολίζει σαν βιολετί χρώμα, το τελευταίο στάδιο του αλχημικού Μεγάλου Έργου. Το ρούχο κρύβει το φύλο της για να δώσει βαρύτητα και να επισημάνει την ανδρογυνία που υπάρχει στην κατάσταση της ψυχικής ολοκλήρωσης.
Το ρούχο έχει σχήμα Υ, επειδή στην αλχημεία το Υ αντιπροσωπεύει το δίπτυχο, δηλαδή, την ένωση της αρσενικής και της θηλυκής ενέργειας στο ανδρόγυνο. Γενικά, είναι η ενοποίηση όλων των αντιθέτων. Συνδέεται επίσης με τον Ιανό και κυρίως με την ιδιότητά του να εμφανίζεται στη διακλάδωση του δρόμου.
Το Υ, όπως και ένα ιερογλυφικό με παρόμοιο σχήμα, είναι κι αυτό θηλυκό σύμβολο, επομένως απεικονίζει το προφανές θηλυκό φύλο της Χορεύτριας. Φυσικά, το Υ προέρχεται από το Ελληνικό ύψιλον (Υ), που το νόημά του έχει ήδη καταγραφεί: Υγιεία (Υγεία, Πληρότητα στο σώμα και το νου, Ευεργεσία, Θρέψη, Θεραπεία), Ύστατος (Τελευταίος, Έσχατος, Απώτατος, Ακραίος και Ύψος (που σημαίνει Ανάστημα, Κορυφή, Εξιδανίκευση), που είναι όλα χαρακτηριστικά του ΧΧΙ.Κόσμου. Επιπλέον, το αρχαίο σύνθημα των Πυθαγόρειων ήταν Υγιεία, που συχνά το συναντάμε και χαραγμένο γύρω από τα πεντάκτινα ή σε μαγικά φυλακτά. Οι μελετητές εξηγούν ότι, «Αυτό το Υ είναι, όπως δίδαξε ο Φίλωνας, το σύμβολο του Κόσμου, που διαπερνά την ουσία των όντων και της ύπαρξης. Οι Γνωστικοί της σχολής Νασίνι, δίδαξαν ότι αντιπροσωπεύει τη μύχια Φύση των όντων, που είναι και αρσενική και θηλυκή όπως και αιώνια».
Το διπλό ουροβόρο ερπετό σχηματίζει ένα τέμενος, έναν ιερό τόπο, στον οποίο χορεύει η Χορεύτρια. Όπως ο Περιφραγμένος Κήπος στον XVIII.Ήλιο, από τη μια περιέχει τις ενέργειες, ενώ από την άλλη, κρατάει απ’ έξω τις βέβηλες επιρροές. Ωστόσο, ο κύκλος όπως απεικονίζεται στον XVIII .Ήλιο, ήταν ατελής και τεχνητός. Στον ΧΧΙ.Κόσμο έχει ολοκληρωθεί και είναι μια ζωντανή, φυσική και αυτοαναπαραγώμενη ενέργεια. Στην πραγματικότητα, όπως απεικονίστηκε στο Πυθαγόρειο Ταρώ, είναι ένα οβάλ πεδίο, εφαπτόμενο σε μια γραμμή που βρίσκεται από κάτω, που το κάνει να μοιάζει με το ιερογλυφικό στοιχείο Σιν. Απεικονίζει την προστασία και τον ατέρμονα κύκλο. «Το αιγυπτιακό όνομα προέρχεται από μια λέξη που σημαίνει “να περικλείω, να πηγαίνω τριγύρω”, που την χρησιμοποιούσαν ευρέως για να περιγράψουν την αιώνια κυκλωτική τροχιά του ήλιου». Ένα ουροβόρο ερπετό συμβολίζει την αιωνιότητα. Εδώ, το ζευγάρι των ουροβόρων όφεων, μας υπενθυμίζει ότι ο ΧΧΙ.Κόσμος αντιπροσωπεύει τον τελικό θρίαμβο, το Θρίαμβο της Αιωνιότητας. Τα ερπετά υποδηλώνουν τη Ζωτική Ενέργεια, που συνεχώς ταΐζεται και θρέφει τον εαυτό της. Ο Ελιφάς Λεβί εξηγεί:
«Η ζωή είναι ένα ερπετό που δημιουργεί και τρώει τον εαυτό του ακατάπαυστα. Πρέπει να αψηφήσουμε το φόβο και να στυλώσουμε στέρεα το πόδι μας πάνω στο κεφάλι του. Ο Ερμής, διπλασιάζοντάς το, το έστρεψε ενάντια στον εαυτό του και με αιώνια ισορροπία, έφτιαξε από αυτό το φυλαχτό της δύναμης και της δόξας του, το κηρύκειο».
Τα ερπετά στον ΧΧΙ. Κόσμο είναι τα ίδια που συναντήσαμε στον Ι.Μάγο και στον ΧΙΧ.Άγγελο, αν και σε αυτές τις κάρτες, η δράση τους ήταν αντιθετική. Στον ΧΧΙ.Κόσμο δρουν μαζί.
Μια παρόμοια εικόνα βλέπουμε σε ένα αλχημικό χειρόγραφο του Βρετανικού Μουσείου, που δύο ουροβόροι δράκοι, ο ένας ανέρχεται και ο άλλος κατέρχεται. Αντιπροσωπεύουν τον ήλιο και τη σελήνη και είναι περιστοιχισμένοι από το ζωδιακό κύκλο. Γυρίζουν αριστερόστροφα, αντίστροφα από τους δείκτες του ρολογιού, επειδή αυτή είναι η κατεύθυνση της αυξανόμενης ολοκλήρωσης του συνειδητού.
Στον ΧΧΙ.Κόσμο δεν βλέπουμε τον «Ουροβόρο του Πρωταρχικού Χάους» που μπορεί να ταυτιστεί με την ατέρμονα, μάταιη, επανάληψη. Τα δύο ερπετά αντιπροσωπεύουν περισσότερο την ουράνια και την επίγεια πραγματικότητα, το βασίλειο των Θεών και της φύσης, τις δύο όψεις της Ζωτικής Δύναμης.
Ο άπτερος δράκος είναι ο αλχημικός Υδράργυρος, το ασημένιο λευκό. Όπως εξηγεί ο Γιούνγκ, το ουροβόρο ερπετό είναι ταυτόχρονα σύμβολο του αιδοίου (στόμα, τριγωνικό κεφάλι), αλλά και του φαλλού (ουρά).
Επομένως στο διπλό ουροβόρο έχουμε τη συνένωση δύο ανδρογύνων (ΧΙΧ.Άγγελος και ΧΧ.Δίκη) που ενώνονται σαν ερμαφρόδιτα σκουλήκια, για να δημιουργήσουν τον Κόσμο.
Κάθε δράκος ενώνεται με τον άλλο, καταναλώνεται τρώγοντας τον άλλο, αλλά ταυτόχρονα, μπορούμε να πούμε ότι ο ένας τιθασεύει τον άλλο. Έτσι προκύπτει το πασίγνωστο Ερμητικό γνωμικό, «η Φύση απολαμβάνει τη Φύση, η Φύση περιλαμβάνει τη Φύση και η Φύση ξεπερνά τη Φύση». Ο Burckhardt εξηγεί: «Η τελευταία πρόταση σημαίνει ότι οι δύο δυνάμεις, όταν έχουμε αναπτυχθεί τόσο, ώστε η μία να μπορεί να αγκαλιάσει την άλλη, ξαναενώνονται σε ένα ανώτερο επίπεδο, έτσι ώστε η αντίθεσή τους που μέχρι τώρα περιόριζε την ψυχή, να γίνει μια καρποφόρα συμπληρωματικότητα, διαμέσου της οποίας, η ψυχή επιτυγχάνει την κυριαρχία της πάνω στον κόσμο των ψυχικών μορφών και ροπών. Έτσι, η Φύση ως απελευθερωτική δύναμη, ξεπερνά τη Φύση ως τυραννία και περιπλοκή». Τα δύο ερπετά, που το ένα καταναλώνει το άλλο, απαρτίζουν αυτό που ο Δαμασκηνός ονόμασε περιχώρησις (περιστροφή), την οποία οι μεσαιωνικοί λόγιοι την μετέφρασαν τόσο σαν περιστροφή, όσο και σαν αμοιβαία ενσωμάτωση. Στον ΧΧΙ.Κόσμο έχουμε μια περιχώρηση, στην οποία ο Ουρανός είναι μέσα στον Κόσμο και ο Κόσμος είναι μέσα στον Ουρανό.
Ο Νίκολς εξηγεί ότι: «Δύο ερπετά ή δράκοι, που ο ένας δαγκώνει την ουρά του άλλου υποδεικνύουν ότι, αν και φαινομενικά, στο βασίλειο της δυαδικότητας αποτελούν αντίθετες δυνάμεις, στην πραγματικότητα, αναβλύζουν από την ίδια πηγή». Σε αρκετά παραμύθια, ο ήρωας κερδίζει το Θησαυρό, όταν γίνει αφορμή να καταστρέψουν οι δύο δράκοι ή γίγαντες ο ένας τον άλλο. Δηλαδή, το Εγώ αποσυνδέει τον εαυτό του κι επιτρέπει στα αντίθετα να καταναλώσουν το ένα το άλλο. Στην Ινδουιστική παράδοση, «τα δύο ερπετά που το ένα κινείται προς τα κάτω και το άλλο προς τα πάνω, αντιπροσωπεύουν τον Θεϊκό Ύπνο και τη Θεϊκή Αφύπνιση στις νύχτες και τις μέρες του Βράχμα». Οι αλχημιστές λένε: «Εξατμίστε το σώμα και πήξετε το πνεύμα». Δηλαδή, να κάνουμε αιώνιο το άτομο, μέσα από την ανάταση του σώματος και να προσωποποιήσουμε το αρχέτυπο, μέσα από την ενσάρκωση του πνεύματος. Έτσι, στο «Σμαραγδένιο Πίνακα», διαβάζουμε:
«Ανεβαίνει από τη γη στον ουρανό και ξανά κατεβαίνει στη γη και παίρνει τη δύναμη των ανώτερων και των κατώτερων πραγμάτων. Μέσα από αυτό θα πάρετε τη δόξα ολόκληρου του κόσμου κι επομένως, όλος ο ζόφος θα φύγει μακριά σας».
Από ψυχολογική άποψη, αυτό σημαίνει ότι «η ενοποιημένη προσωπικότητα έχει δημιουργηθεί έτσι, ώστε η προσωπική ψυχή (από κάτω), να συνδέεται με την αρχετυπική ψυχή (από πάνω). Η εξάχνωση (άνοδος) ακολουθείται συχνά από πήξη (κάθοδο) και μαζί αποτελούν την αλχημική κύκλωση.
Ο Ντόρν το περιγράφει σαν την «κυκλική απόσταξη». Οι δύο δράκοι γίνονται το αγγείο, μέσα στο οποίο το στοιχείο που υπήρχε προηγουμένως, τώρα μετατρέπεται σε ένα άλλο και επιπλέει δονούμενο. Σταδιακά, η οδυνηρή περιδίνηση ανάμεσα στα αντίθετα, αλλάζει και γίνεται η αμφίδρομη και ισότιμη δραστηριότητα, που χαρακτηρίζει το σημείο που βρίσκεται στο κέντρο. Αυτό ακριβώς το ήρεμο σημείο στη μέση μιας σφοδρής αναταραχής είναι η Χορεύτρια στο κέντρο του Κόσμου.
Αλλά ο Edinger λέει: «Η μικρότερη εξάχνωση πρέπει πάντα να ακολουθείται από κάθοδο, ενώ η μεγαλύτερη εξάχνωση είναι μια κυκλική διαδικασία, που αντιπροσωπεύει τον τελικό και αιώνιο μετασχηματισμό, εκείνου που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του χρόνου». Έτσι, ο ΧΧΙ.Κόσμος βασικά συμβολίζει τη Μεγαλύτερη Εξάχνωση και δευτερευόντως την Μικρότερη, μια και η Χορεύτρια έχει υπερβεί την κυκλική διαδικασία του επίγειου κόσμου. Αντιπροσωπεύει πλέον την ίδια την εξάχνωση που ενσωματώνει το εγκόσμιο και το προσωρινό στο ουράνιο και αιώνιο. Αντιπροσωπεύει δηλαδή τη διαδικασία με την οποία αναπτύσσονται και τα αρχέτυπα, όπως για παράδειγμα στους μύθους Θεοποίησης.
Οι θεϊκές μορφές συχνά απεικονίζονται περιτριγυρισμένες από ένα λαμπερό ελλειπτικό νέφος ή ένα φωτοστέφανο, την άλω (η άλως, το φωτοστέφανο), που αντιπροσωπεύει τη θεϊκή τους ακτινοβολία. Τέτοια άλω είχαν σι κλασσικές απεικονίσεις του Δία και του Απόλλωνα, τα πασίγνωστα αρχαία ανάγλυφα του Μίθρα. Αυτό το φωτεινό περίβλημα ονομάζεται αμύγδαλο (mandorla), που είναι και η ιταλική λέξη για το «αμύγδαλο» ή «κουκούτσι». Το μυστικιστικό αμύγδαλο συμβολίζει ένα πολύτιμο κουκούτσι, έναν πυρήνα, που είναι κρυμμένος και προστατευμένος από ένα ανθεκτικό, σχεδόν αδιαπέραστο κέλυφος. Αντιπροσωπεύει λοιπόν τη δυσκολία του μυητικού μονοπατιού. Ωστόσο συμβολίζει και τη γλύκα της αναγέννησης, αυτήν που γευόμαστε όταν κερδίσουμε την είσοδό μας στα Μυστήρια. Το αμύγδαλο είναι επίσης μια αλάνθαστη απεικόνιση του αιδοίου κι έτσι, είναι σύμβολο του ανοίγματος της πύλης για μια νέα ζωή. Τέλος, είναι ο Άξονας της Μεγάλης Μητέρας.
Στο Πυθαγόρειο Ταρώ, το αμύγδαλο παίρνει μια πολύ ειδική μορφή, την Κύστη του Ιχθύος, η οποία «χαρακτηρίζεται από δύο κύκλους του ίδιου οχήματος που ο ένας διεισδύει τέλεια στον άλλο». Αντιπροσωπεύει τη διασταύρωση της ουράνιας και της επίγειας σφαίρας.
Το κοινό τμήμα και των δύο. Όταν είναι τοποθετημένο κάθετα, όπως εδώ, η αριστερή μεριά της Χορεύτριας αντιστοιχεί στην ύλη και η δεξιά στο πνεύμα. Στο κοινό τμήμα, που αντιστοιχεί στο χώρο ανάμεσα στις δίδυμες κορυφές των βουνών, συμφιλιώνονται όλα τα αντίθετα. Επίσης, αντιπροσωπεύει τις άρτιες, αμοιβαίες δυνάμεις της Ανόδου και Καθόδου, της εμφάνισης και της εξαφάνισης, της εξέλιξης και της στασιμότητας, της ζωής και του θανάτου.
Μπορεί να αποδοθεί και γεωμετρικά: η Κύστη πλαισιώνει δύο αντίθετα ισόπλευρα τρίγωνα κι έτσι αντιπροσωπεύει την Πεμπτουσία, ως μια συνένωση της Φωτιάς και του Νερού. Αυτή είναι και η βάση για την Κατασκευή αρκετών άλλων εμβλημάτων για την ολοκλήρωση, όπως το εξάγραμμα και η Τετρακτύς.
Όπως εξηγεί ο Πλάτων, όλα τα στοιχεία μπορούν να αναχθούν σε τρίγωνα, αλλά το Ύδωρ, ο Αήρ και το Πυρ είναι αμοιβαία αλληλομετατρεπόμενα, επειδή είναι αναγώγιμα σε ισόπλευρα τρίγωνα, μια και τα αντίστοιχα Πλατωνικά στερεά, το εικοσάεδρο, το οκτάεδρο και το τετράεδρο, έχουν ισόπλευρα τρίγωνα για πλευρές. Κάθε ισόπλευρο τρίγωνο ανάγεται, με τη σειρά του, σε ορθογώνιο τρίγωνο, που η αναλογία των πλευρών του είναι 1, 2 και τετραγωνική ρίζα του 3.  Αυτά τα μισά ισοσκελή τρίγωνα είναι οι συνιστώσες των τριών αλληλομετατρεπόμενων στοιχείων, του Ύδατος, του Αέρα και του Πυρός, που είναι αδύνατο να σμικρυνθούν. Το ένα μετατρέπεται στο άλλο μόνο εξαιτίας του μετασχηματισμού τους.
Από τα προηγούμενα, βλέπουμε ότι η κύστη (λατινικά vesica) περιέχει τέσσερα στοιχειώδη, μισά ισόπλευρα τρίγωνα, κι επομένως βλέπουμε ότι έχει πλάτος 1 και ύψος την τετραγωνική ρίζα του 3, που είναι περίπου 1,732. Ο Κάις υποστηρίζει ότι η εμπιστοσύνη (mandoria) δίνεται με λάθος αναλογίες στην κάρτα του Κόσμου και ότι η σωστή αναλογία, αυτή που χρησιμοποιήθηκε και στον Ταρώ ΒΟΤΑ, είναι 5÷8. Ωστόσο, από τα μαθηματικά για την κύστη μπορούμε να δούμε ότι η καλύτερη αναλογία είναι 5÷8,66 ή ακριβέστερα, 15÷26. Σύμφωνα με τους μελετητές, παρατηρήθηκε το 1897, ότι μια ακόμη πιο ακριβής αναλογία είναι η 612÷1.061. Αυτό είναι πραγματικά αξιοσημείωτο γιατί, σύμφωνα με την ισοψηφία, το 612 είναι η αριθμητική αξία του Δία (Ζεύς) και 1.061 είναι η αριθμητική αξία του Απόλλωνα (Απόλλων). Επιπλέον, αν εγγράψουμε μια μικρή κύστη σε μια μεγαλύτερη, βλέπουμε ότι η αναλογία τους είναι 353÷612 και 353 είναι η αριθμητική αξία του Ερμή (Ερμής). Έτσι η κυκλική μετατροπή μιας κύστης οδηγεί στη γεωμετρική πρόοδο 353÷:612÷1061, δηλαδή, Ερμής: Ζευς: Απόλλων. Βλέπουμε λοιπόν, ότι υπάρχει ένα γεωμετρικό-κοσμολογικό μυστήριο που κρύβεται στα ονόματα που έδωσαν οι αρχαίοι Έλληνες στους Θεούς τους.
Το σχήμα του ωού αντιπροσωπεύει το αμύγδαλο στο τσόφλι του, αλλά και το έμβρυο στο αυγό του, είναι το Φιλοσοφικό Αυγό της αλχημείας, στο οποίο επωάζει η ανδρογυνία, καθώς και το Μιθραϊκό Κοσμικό Αυγό, από το οποίο γεννιέται το δημιουργό πνεύμα.
Έτσι, στο διάσημο ανάγλυφο Μοντένα, που έχει πολλά κοινά με τον ΧΧΙ.Κόσμο, βλέπουμε τον Μίθρα ή τον Φάνη να αναδύεται από το Κοσμικό Αυγό και να περιτριγυρίζεται από ένα τέτοιο σχήμα ωού, με το ζωδιακό κύκλο, που αντιστοιχεί στις «φωτιές των βωμών» στον Πυθαγόρειο Ταρώ.
Τέσσερις αρσενικές εικόνες αντιπροσωπεύουν τους Ανέμους που έρχονται από τις γωνίες. Ο νεογέννητος Θεός έχει φτερά αετού και κεφάλια ζώων γύρω από τη μέση του, ταύρων, λιονταριών, κριών και τράγων και ένα φίδι τυλίγεται γύρω του δηλώνοντας έτσι το Τετράμορφο. Στο δεξί του χέρι κρατάει ένα αστροπελέκι ενώ στο αριστερό ένα ραβδί.
Το σχήμα του ωού αντιπροσωπεύει το αιδοίο, άρα και την άφιξη μιας νέας ύπαρξης στον κόσμο. Είναι ο ξαναγεννημένος Ιδιώτης. Είναι επίσης, σύμβολο της ένωσης, της έλευσης, της κλιμάκωσης, του ανοίγματος και της άφιξης μιας νέας ζωής. Στα Σατουρνάλια, σηματοδοτούσε την αρχή ενός νέου χρόνου και το νέο ταξίδι που ξεκινούσε για τον Ιδιώτη. Ωστόσο, η αρχή ενός νέου κύκλου δεν σήμαινε μια επανέναρξη από εκεί που ξεκινήσαμε και αυτός είναι ο λόγος που η Χορεύτρια περικλείεται από έλλειψη και όχι από κύκλο, μια και η έλλειψη αντιπροσωπεύει την ανάπτυξη και όχι την αιώνια επανάληψη, που μπορούμε να βρούμε στην Χ.Τύχη. Επιπλέον, η έλλειψη έχει δύο εστίες αντί για μία που αντιπροσωπεύουν τη δημιουργική αλληλοδιείσδυση του Ουρανού και της Γης. Ωστόσο, αυτό που συμβολίζεται από τα αμοιβαία ουροβόρα ερπετά είναι ο ουράνιος και ο επίγειος κόσμος, σαν να είναι ο ένας είδωλο του άλλου.
Οι τέσσερις εικόνες στις γωνίες της κάρτας αποτελούν το Τετράμορφο. Σε αυτό εδώ στηρίζεται το οράματα του Ιεζεκιήλ και του Ιωάννη, που συνδέονται με ισχνή αιτιολόγηση, με τους τέσσερις Ευαγγελιστές. Ωστόσο, απουσιάζουν από τις πρώτες κάρτες Ταρώ, αλλά κατά τον 18ο αιώνα άρχισαν να γίνονται όλο και ποιο κοινά τα χαρακτηριστικά της κάρτας και σε γενικές γραμμές.
Τα ζώα στις γωνίες αντιστοιχούν άμεσα στα Σταθερά ζώδια: το Μοσχάρι με τον Ταύρο, ο Λέων με το Λέοντα, ο Αετός με το Σκορπιό και ο Άνδρας με τον Υδροχόο. Τα Σταθερά ζώδια διασφαλίζουν τις τέσσερις γωνίες του Κόσμου. Η σημασία τους μπορεί να βρεθεί στις Βαβυλωνιακές πινακίδες που χρονολογούνται από το 700 π.Χ.
Οι Βαβυλώνιοι είχαν χωρίσει τον ουρανό σε τρεις «δρόμους», τους οποίους κυβερνούσαν οι θεοί. Ο Δρόμος του Ανού είναι η ζώνη που ορίζεται από τον ουράνιο ισημερινό, περίπου 16ο 40’ σε κάθε πλευρά, ο Δρόμος του Ενλίλ είναι στο βορρά και ο Δρόμος του Έα είναι στα νότια. Η ετήσια πορεία του ήλιου έχει τέσσερα μέρη, καθώς πηγαίνει από το Δρόμο του Έα βόρεια, προς το Δρόμο του Ανού, μέσα από το Δρόμο του Ενλίλ και πίσω νότια, μέσα από το Δρόμο του Ανού, για να επιστρέψει στον Έα.
Τα σημάδια που οριοθετούν τα τέσσερα μέρη είναι τα Σταθερά ζώδια: Ο Ταύρος σημειώνει το πέρασμα προς τα βόρεια, από τον Ανού στον Ενλίλ, το σημείο ΒΑ, ο Λέων το πέρασμα προς τα νότια, από τον Ενλίλ στον Ανού, το σημείο ΒΔ, ο Σκορπιός το πέρασμα
προς τα νότια, από τον Ανού στον Έα, το σημείο ΝΔ και ο Υδροχόος το πέρασμα προς τα βόρεια, από Τον Έα στον Ανού, το σημείο ΝΑ. Οι περισσότεροι από τους σύγχρονους αστερισμούς ήταν ίδιοι και για τους Βαβυλώνιους. Συγκεκριμένα ο Ταύρος ήταν ο Γκουντάνα, Ο Ταύρος του Ουρανού, τον οποίο συναντάμε στο έπος του Γκιλγκαμές και στο «Ο Γκιλγκαμές και ο Ταύρος του Ουρανού». Δημιουργήθηκε από τον Ανού προς τιμή της Ιστάρ. Ο Λέων ήταν Ουργκούλου, το λιοντάρι, ο Σκορπιός ή Γκιρτάμπ, ο σκορπιός και ο Υδροχόος ήταν ο Γκούλα, ο Μεγάλος Ένας, ο οποίος μάλλον αντιπροσώπευε τον Έα, τον Άρχοντα των Νερών της Αβύσσου, που συχνά απεικονιζόταν με νερά να κυλούν από τους ώμους του ή κρατώντας μια υδρία και ο Υδροχόος είναι επίσης ένα από τα όρια στην πορεία του Έα.
Οι Βαβυλώνιοι χρειάζονταν λαμπερά αστέρια για να σημειώνουν τα τέσσερα τέταρτα, ειδικά, τους πρωτεύοντες αστερισμούς που υπήρχαν στην τρίτη και τέταρτη χιλιετία π.Χ., έτσι χρησιμοποίησαν τον Αλντεμπαράν στον Ταύρο, τον Ρέγκιουλους στον Λέοντα, τον Αντάρη στο Σκορπιό και τον Αλτάιρ στον αστερισμό του Αετού,  από τη στιγμή που ο Υδροχόος είναι ένας μικρός αστερισμός, χωρίς κάποιο λαμπερό αστέρι. Έπειτα, από τη στιγμή που ο Σκορπιός απεικονίζεται με τον άνθρωπο-σκορπιό της Μεσοποταμίας, παίρνουμε τις αντιστοιχίες, το Μοσχάρι με τον Ταύρο, τον Λέοντα με τον Λέοντα, τον Άνδρα με τον Σκορπιό, τον Αετό με τον Υδροχόο, που δεν είναι και τόσο συνηθισμένη, παρόλο που τη συναντάμε και στον Αγρίππα στο 2ο βιβλίο του στο κεφάλαιο 7.
Ωστόσο, υπάρχουν λόγοι για να κρατήσουμε τις καθιερωμένες αντιστοιχίες, επειδή οι τέσσερις σταθεροί αστερισμοί αντιστοιχούν στους τέσσερις γιους του Ώρου, που στηρίζουν τις τέσσερις γωνίες των ουρανών στην Αιγυπτιακή κοσμολογία. Είναι οι γιοι του «Πρεσβύτερου ‘Ωρου», που ο Πλούταρχος τους ονομάζει «τελειοποιημένους και ολοκληρωμένους» και τους εξισώνει με τον Κόσμο.
Στην Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών βλέπουμε τους τέσσερις γιους να κάθονται σε έναν λωτό, που συμβολίζει την αναγέννηση, μπροστά από τον ‘Ωρο, στην Αίθουσα των Δύο Αληθειών. Στο Κεφάλαιο 17, ονομάζονται «Κύριοι της Δικαιοσύνης» και απεικονίζονται να στέκονται γύρω από το Λόφο της Αβύδου, της πρώτης γης που εμφανίστηκε από τα νερά της Αβύσσου. Επίσης, εικονίζονται στο Κεφάλαιο 15, όπου όμως και οι τέσσερις έχουν ανθρώπινο κεφάλι. Λέγεται ότι «δεν αντίκρισαν ποτέ την διαφθορά» κι έτσι αντιπροσώπευαν την εντιμότητα στα τέσσερα βασίλεια της υλικής ύπαρξης..
Πρέπει επίσης να αναφέρουμε τους Τέσσερις Αρχηγούς, που αναγνωρίστηκαν στην Περσία περίπου το 224 πΧ. Έχουμε τον Σείριο του Μεγάλου Κυνός στην ανατολή, την Μεγάλη Άρκτο στο βορρά, τον Αντάρη του Σκορπιού στη Δύση και τον Φομαλλότ του Νότιου Ιχθύος στο νότο. Για να δούμε την αντιστοιχία, πρέπει να επισημάνουμε ότι η Άρκτος είναι ευθυγραμμισμένη με το Λέοντα, ωστόσο όμως, ο Ταύρος δεν είναι κοντά στο Σείριο, που παραμένει το αστέρι της Ιστάρ και είναι ο Ταύρος των Ουρανών που της ανήκει.
Από την εποχή των Βαβυλωνίων, η αστρολογία είχε χωρίσει το ζωδιακό κύκλο σε τριπλότητες ή σε τρίγωνα και τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Ουεττίου Ουάλεντος, κάθε τρίτο συνδυαζόταν και με ένα στοιχείο. Αυτές οι αντιστοιχίες δεν είναι σύμφωνες με εκείνες που υπάρχουν ανάμεσα στις τριπλότητες και τις ποιότητες που παραθέτει στην Τετράβιβλο ο Πτολεμαίος, τον ίδιο αιώνα με τον προηγούμενο. Οι τελευταίες έχουν περισσότερο νόημα και είναι πιο συνεπείς με την αλχημεία. Ωστόσο, είχαν γίνει ένα πολύ γερά θεμελιωμένο τμήμα της αστρολογικής κι εσωτερικής παράδοσης, που τους έδωσε έτσι την δική τους αξία. Γι’ αυτό το λόγο, ο Πυθαγόρειος Ταρώ δεν απεικονίζει σαφώς την αντιστοιχία του τετράμορφου με τα στοιχεία, επιτρέποντας έτσι στον αναγνώστη να ακολουθήσει, είτε τις αλχημικές, τις βασισμένες στον Πτολεμαίο, αντιστοιχίες, είτε τις αστρολογικές, τις βασισμένες στον Ουάλης, ανάλογα με τη θέλησή του.
Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος, τις αλχημικές αντιστοιχίες του τις ανάγει στους «Χαλδαίους» και όντως μπορούν να ανεβρεθούν στις βαβυλωνιακές αστρολογικές πινακίδες, που χρονολογούνται από τον 4° αιώνα π.Χ. Οι Βαβυλώνιοι συνέδεσαν κατάλληλα τους πλανήτες Δία, Αφροδίτη, Κρόνο και Άρη με τα ζώδια. Επομένως, ο Δίας είναι ο κυβερνήτης των Κριού – Λέοντα – Τοξότη,  η Αφροδίτη είναι κυβερνήτης των Ταύρου – Παρθένου – Αιγόκερω, ο Κρόνος των Διδύμων – Ζυγού – Υδροχόου και ο Άρης των Καρκίνου – Σκορπιού – Ιχθύων. Ο Δίας και η Αφροδίτη θεωρούνται ευεργετικοί και σύμφωνα με τον Πτολεμαίο, συνδέονται με τη Θερμή και την Υγρή Ποιότητα, αντίστοιχα. Ο Κρόνος και ο Άρης είναι μοχθηροί και έχουν τις ποιότητες του Ψυχρού και του Ξηρού, αντίστοιχα. Ο Ερμής είναι ουδέτερος από κάθε άποψη.
Μέσα από τις ποιότητες Υγρό, Θερμό, Ξηρό και Ψυχρό που ακολουθούν αυτή τη σειρά, εναλλάσσονται πολλοί κύκλοι οργανικής ανάπτυξης και αποσύνθεσης. Εδώ περιλαμβάνονται οι εποχές, άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο και χειμώνας, τα στάδια της ζωής, παιδική ηλικία, νεότητα, μέση ηλικία, τρίτη ηλικία, οι φάσεις της σελήνης, πρώτο τέταρτο, πλήρης, τρία τέταρτα και νέα και αρκετά άλλα. Αυτό συμβαίνει επίσης και με το σταθερό Τετράγωνο των Διαμετρικών των Στοιχείων και των Ποιοτήτων, που το συναντάμε σε αρκετά αλχημικά κείμενα και το οποίο ενσωματώνεται στο Τετράγωνο του Κρόνου. Ο Ταύρος είναι το Σταθερό ζώδιο της άνοιξης, που είναι κατά κύριο λόγο Υγρή. Ο Ταύρος των Ουρανών δημιουργήθηκε από την Ιστάρ = Αφροδίτη. Ο Λέων είναι το Σταθερό ζώδιο για το καλοκαίρι, που είναι Θερμό. Επίσης το τρίγωνο Κριός – Λέων - Τοξότης κυβερνάται από τον Δία, που είναι κατά κύριο λόγο Θερμός. Ο Σκορπιός είναι το Σταθερό ζώδιο του Φθινοπώρου, που είναι Ξηρό. Ακόμα, το τρίγωνο Καρκίνος – Σκορπιός - Ιχθύς έχει για κυβερνήτη του τον Άρη, που είναι κατά κύριο λόγο Ξηρός. Τέλος, ο Υδροχόος είναι το Σταθερό ζώδιο του Χειμώνα, που είναι Ψυχρός. Επίσης, το τρίγωνο Δίδυμοι – Υδροχόος -  Ζυγός έχει για κυβερνήτη του τον Κρόνο, που είναι κατά βάση Ψυχρός. Τα τέσσερα πρόσωπα συμβολίζουν τους τέσσερις ανέμους: Τον Υγρό δυτικό άνεμο, τον Θερμό νότιο άνεμο, τον Ξηρό ανατολικό άνεμο και τον Ψυχρό βόρειο. Αυτές οι κατευθύνσεις είναι αντίθετες από τους γιους του Ώρου, αλλά συμφωνούν, αν πάρουμε την κατεύθυνση προς την οποία φυσούν και όχι την κατεύθυνση από την οποία προέρχονται: Ο Υγρός άνεμος φυσάει προς την ανατολή, ο Θερμός προς το βορρά, ο Ξηρός προς τη δύση και ο Ψυχρός προς το Νότο. Επομένως, οι μορφές κοιτάνε προς τα έξω, για να δείξουν τις τέσσερις κατευθύνσεις προς τις οποίες φυσούν. Έτσι, το μοσχάρι αντιπροσωπεύει τον Ζέφυρο (δυτικός) τον Υγρό άνεμο που φυσάει ανατολικά. Το λιοντάρι το Νότο, το Θερμό άνεμο που φυσάει προς το βορά. Το γεράκι τον Απηλιώτη (ανατολικός), τον Ξηρό άνεμο που φυσά προς τη δύση και ο άνδρας τον Βορρά, τον Ψυχρό άνεμο που φυσάει προς τον νότο.
Έτσι, ολοκληρώνουμε τους προσδιορισμούς του Πτολεμαίου. Η Τετράμορφος στον Πυθαγόρειο Ταρώ παραδέχεται και την αστρολογική ερμηνεία του Ουάλης αλλά και την αλχημική του Πτολεμαίου.
Το κεφάλι του μαύρου άνδρα είναι περιτριγυρισμένο από το μπλε ουρανό στο πάνω αριστερό σημείο και αντιπροσωπεύει τον Υδροχόο, τον Κρόνο, την Αμαύρωση, το χειμώνα και την Ψυχρή ποιότητα που, σύμφωνα με τους Στωικούς, αντιστοιχεί στον Αέρα. Τα κυρίαρχα χρώματα είναι το μαύρο (Κρόνος) και το σκούρο μπλε. Το κεφάλι του δαμαλιού με τα λουλούδια, στο κάτω αριστερό σημείο, αντιπροσωπεύει τον Ταύρο, την Αφροδίτη, τη Λεύκανση και την άνοιξη. Αστρολογικά είναι η Γη, αλχημικά το Υγρό. Το Κυρίαρχο χρώμα είναι το πράσινο. Το φλογερό κεφάλι του λιονταριού που είναι στην κάτω δεξιά γωνία αντιπροσωπεύει το Λέοντα, τον Δία, τον κιτρινισμό, το καλοκαίρι, τη θερμή ποιότητα και το Πυρ. Το Κυρίαρχο χρώμα είναι το κιτρινοπορτοκαλί, του Δία. Το κεφάλι του γερακιού ανάμεσα στα φθινοπωρινά φύλλα, που είναι στην πάνω δεξιά μεριά, αντιπροσωπεύει το Σκορπιό, τον Άρη, τον κοκκινισμό και το φθινόπωρο. Αστρολογικά είναι το Νερό και αλχημικά είναι το Ξηρό. Το Κυρίαρχο χρώμα είναι το Κόκκινο, του Άρη. Το κόκκινο και το πράσινο είναι συμπληρωματικά χρώματα, όπως το μπλε και το κίτρινο.
Η Χορεύτρια φυσικά, ορίζεται από τον Ερμή, το ανερχόμενο προς τον Ήλιο, κόκκινο και χρυσό, ερπετό και το καθοδικό προς τη Σελήνη, πράσινο και ασημί. Έτσι, το αστρολογικό σύμβολο του Ερμή συνδυάζει το σταυρό των στοιχείων, τον κύκλο δηλαδή τον Ήλιο και την ημισέληνο δηλαδή τη Σελήνη. Άσχετα με το πώς είναι τοποθετημένα τα στοιχεία, η Χορεύτρια είναι στο κέντρο τους και έτσι αντιπροσωπεύει την Πεμπτουσία, το στόχο του αλχημικού Μεγάλου Έργου.
Η Τετράμορφος ορίζει και τα τέσσερα τέταρτα του κόσμου, μια και η Γη, οι Ουρανοί και η Άβυσσος, χωρίζονται το καθένα τους σε τέσσερα τέταρτα. Επομένως, σι εικόνες στις γωνίες του ΧΧΙ.Κόσμου ορίζουν τα εξωτερικά όρια της ύπαρξης. Ο ΧΧΙ.Κόσμος αντιπροσωπεύει τη σύνδεση με την Όγδοη Σφαίρα, τη σφαίρα των σταθερών αστεριών ή αλλιώς την Απλανή Σφαίρα, αυτήν των μη περιπλανώμενων. Η Πύλη για την πρόσβαση σε αυτή τη σφαίρα φυλάσσεται από τον Κρόνο, μέσα από τα Σατουρνάλια, μια και αυτός είναι ο κυβερνήτης των ανώτερων πλανητικών, περιπλανωμένων, σφαιρών. Σημείωσε πως πλάνη σημαίνει περιπλάνηση. Με αυτή την έννοια, η Όγδοη Σφαίρα είναι απλανής, ανίκανη να πλανηθεί, άρα και να σφάλλει, από τη στιγμή που η πλάνη είναι το να φύγουμε από το Μονοπάτι.
Τους «Φύλακες των Τετάρτων» βρίσκομε σε αρκετούς πολιτισμούς: Στην Κίνα είχαν τα Τέσσερα Κοσμικά Όντα: Τον Πράσινο Δράκο (μοσχάρι), τη Λευκή Τίγρη (λιοντάρι) ή τον Σκύλο με τις Βούλες, το Κόκκινο Πουλί (αετός) και το Μαύρο Πολεμιστή σε μια Χελώνα (άνθρωπο). Αν η εξίσωση σκύλος = λιοντάρι φαίνεται αυθαίρετη, τότε αξίζει να επισημάνουμε ότι «όσον αφορά τους Σουμέριους, ο σκύλος ταξινομούνταν μαζί με τους λύκους σαν «κύων». Σε ένα μαγικό πάπυρο (Berlin, Parthey II, 101) βρίσκουμε έναν κροκόδειλο (μοσχάρι), ένα φίδι (λέων), ένα γεράκι (αετός) και τον Ώρο, σαν παιδί επάνω σε έναν λωτό (άνθρωπος). Έχουμε δει επίσης ότι ο κροκόδειλος / δρά κος συχνά υποκαθιστά τον ταύρο και το μοσχάρι.
Σύμφωνα με την Ορφική κοσμολογία, ο Φάνης (ο Θεός της Διαφώτισης) γεννήθηκε από το Κοσμικό Αυγό. Έχει δύο φύλα και τέσσερα κεφάλια. Ο Μακρόβιος τον ταυτίζει με το Βάκχο, που συνδέεται με τη Δήμητρα και λέει ότι περιλαμβάνει τέσσερις σκύλους: Τον Δία την άνοιξη, τον Ήλιο το καλοκαίρι, τον Διόνυσο το φθινόπωρο και τον Άδη το χειμώνα. Τα τέσσερα πρόσωπα του Φάνη συνδέονται με το Τετράμορφο: Τον Δία, Κριό, Άνοιξη, τον Ήλιο, Λέων, Καλοκαίρι, τον Άδη, Φίδι, Χειμώνας και τον Διόνυσο, Μόσχο, Νέο Έτος.
Ο Γκράβις ανασυγκροτεί την Ορφική θεογονία, όπου η Ευρυνόμη, «η Θεά όλων των Πραγμάτων», χορεύει γυμνή στο κενό και μετασχηματίζει το Βορρά, το Βόρειο Άνεμο, σε ένα ερπετό, τον Οφίωνα. Καθώς χορεύει με όλο και μεγαλύτερη αγριότητα και αυθορμητισμό, το ερπετό τυλίγεται γύρω της και ζευγαρώνουν. Έτσι, προκύπτει το Κοσμικό Αυγό. Μετά από διαταγή της, το ερπετό τυλίγεται γύρω από το αυγό επτά φορές και το χωρίζει στα δύο απελευθερώνοντας τον κόσμο και όλα τα είδη του. Επιπλέον, δημιουργεί τις επτά πλανητικές σφαίρες, που καθεμιά έχει για κυβερνήτη έναν Τιτάνα ή μια Τιτανίδα. Αργότερα, η Ευρυνόμη και ο Οφίων παραχώρησαν την εξουσία τους στην Ρέα και τον Κρόνο, τους κυβερνήτες της Κρόνιας Σφαίρας.
Το Τετράμορφο αντιστοιχεί στη Σφίγγα, που είχε πρόσωπο γυναίκας, ουρά φιδιού, σώμα λιονταριού και φτερά αετού ή εναλλακτικά, κεφάλι ανθρώπου, πόδια λιονταριού, σώμα μόσχου και φτερά αετού. Έτσι, οι Βαβυλωνιακές σφίγγες συνδεόταν με τους Βαβυλωνιακούς αστρικούς «δείκτες» των τετάρτων (Αλτάιρ, Αντάρης, Αλντεμπαράν, Ρέγκιουλους). Η Σφίγγα συμβολίζει το «Υπέρτατο Αίνιγμα», όπως στον μύθο του Οιδίποδα. Είναι «ένα σύμβολο που ενώνει, στο κέντρο της ετερογενούς ύπαρξης, τα Τέσσερα Στοιχεία, που αντιστοιχούν στο Τετράμορφο με την πεμπτουσία ή το πνεύμα».
Ο Γιούνγκ συνδέει το μπλε με τη διανοητική λειτουργία, που συνδέεται και με τον Αέρα. Το πράσινο είναι η αισθητηριακή, που αντιστοιχεί στη Γη. Το κίτρινο είναι η διαισθητική και το Πυρ. Τέλος, το κόκκινο είναι η συναισθηματική και αντιστοιχεί στο Ύδωρ. Έτσι, έχουμε τον Άνδρα στο διανοητικό, το Μόσχο στο αισθητηριακό, το Λέοντα στο διαισθητικό και τον Αετό στο συναισθηματικό, που είναι και σι κυρίαρχες λειτουργίες σύμφωνα με την αστρολογία. Οι δύο επάνω μορφές (Άνδρας-Αετός), αντιπροσωπεύουν τις ορθολογιστικές λειτουργίες (διανοητική, συναισθηματική) και οι δύο κάτω (Μόσχος, Λέοντας) τις μη ορθολογιστικές λειτουργίες (αισθητηριακή, διαισθητική). Οι δύο στα δεξιά της Χορεύτριας (Άνδρας, Μόσχος) αντιπροσωπεύουν τις αντικειμενικές λειτουργίες (διανοητική, αισθητηριακή) και οι δύο στα αριστερά (Αετός, Λέων) τις υποκειμενικές λειτουργίες (συναισθηματισμός, διαίσθηση).
Το Τετράμορφο αντιπροσωπεύει τις τέσσερις ομάδες Μικρής Αρκάνα, αλλά οι αντιστοιχίες γίνονται με βάση τις αντιστοιχίες των στοιχείων. Σύμφωνα με την αστρολογική άποψη ο Μόσχος με τα Πεντάκτινα (Δηνάρια), ο Λέων με τα Μπαστούνια, ο αετός με τις Κούπες και Άνθρωπος με τα Σπαθιά, που συμφωνεί και με τις κατά Γιούνγκ λειτουργίες, αίσθηση, διαίσθηση, συναίσθημα και διανόηση, αντίστοιχα. Αντιπροσωπεύουν τις δυνατότητες της νέας προσωπικότητας που είναι στο κατώφλι της πλήρους ανάπτυξης και οι τέσσερις θεοί που κυβερνούν αυτές τις δυνατότητες είναι: Ποσειδών (Κύριος της γης, σώμα και υλική πραγματικότητα) Δίας (ο κεραυνός από τον σκοτεινό ουρανό, δημιουργική φαντασία) Αφροδίτη (έρωτας, συναίσθημα) και Αθηνά (διανόηση, σοφία). Σύμφωνα με τον Γιούνγκ, το Τετράμορφο αντιστοιχεί επίσης στην «τετραδικότητα της Μάρκαμπα στις τέσσερις Σεφιρώθ, Χοκμά ο Αετός, Μπινά ο Άνδρας, Γκεντουλά ο Λέων και Γκεμπουράχ ο Μόσχος
Το Τετράμορφο επίσης, αντιπροσωπεύει αμέτρητες άλλες τετραπλότητες, όπως τα τέσσερα κεφάλια του Βράχμα, τις τέσσερις αρετές, τους τέσσερις χυμούς μέσα από τα στοιχεία ή τις ποιότητες και τα τέσσερα γράμματα του Τετράπλευρου μέσω των στοιχείων.
Στην Αναγέννηση ήταν πολύ κοινές τέτοιες εικόνες, παρόμοιες με τον ΧΧΙ.Κόσμο. Για παράδειγμα, η αλχημική ανδρογυνία (αρσενικό στα δεξιά, θηλυκό στα αριστερά μας) είναι περιτριγυρισμένη από το Ζωδιακό κύκλο. Το δεξί χέρι κρατά μια φιάλη οίνου προς τα επάνω, από όπου αναδύεται
ένα πουλί. Το αριστερό χέρι κρατά μια φιάλη οίνου προς τα κάτω, από όπου κατέρχεται ένα πουλί.
Στο Πυθαγόρειο Ταρώ, οι «δώδεκα εστίες των βωμών», οι πυρακτωμένες βούλες, στους δράκους, αντιπροσωπεύουν το ζωδιακό κύκλο και τους Δώδεκα Ολύμπιους ως φύλακες των αστερισμών, σύμφωνα με τις συνηθισμένες αντιστοιχίες: ο Κριός έχει την Αθηνά, ο Ταύρος έχει την Αφροδίτη, οι Δίδυμοι έχουν τον Απόλλωνα, ο Καρκίνος έχει τον Ερμή, ο Λέων έχει  το Δία, η Παρθένος έχει τη Δήμητρα, ο Ζυγός έχει τον Ήφαιστο, ο Σκορπιός έχει τον Άρη, ο Τοξότης έχει την Αρτέμιδα, ο Αιγόκερως έχει την Εστία, ο Υδροχόος έχει την Ήρα και ο Ιχθύς έχει τον Ποσειδώνα. Αυτό δίνει επίσης και τις πλανητικές αντιστοιχίες για τις τέσσερις μορφές στις γωνίες, εκτός από τον Υδροχόο που είναι συνδυασμένος με τη Θεά Ήρα και όχι με τον Κρόνο, μια και εξορίστηκε από τους Ολύμπιους.
Τα μάτια των δράκων αντιστοιχούν στον Ταύρο και το Σκορπιό, Αφροδίτη και Άρη που οίνε Ύδωρ και Πυρ. Μια και αυτοί είναι θηλυκοί αστερισμοί έτσι και τα Κεφάλια των Δράκων είναι θηλυκά. Αντιθέτως, οι φλόγες στις Ουρές των Δράκων αντιστοιχούν στους Δίδυμους και τον Τοξότη, Απόλλωνα και Αρτέμιδα που είναι ο Ήλιος και η Σελήνη, που είναι αρσενικοί αστερισμοί, όπως και οι ουρές Τους. Έτσι, και τα άλλα ζώδια ακολουθούν με τη σειρά τους.
Οι «εστίες των βωμών» συνδέονται επίσης με τους δώδεκα κύριους Βαβυλωνιακούς θεούς και τους συντρόφους τους: Ανσαρ ο Ολόκληρος ο Ουρανός. Η πρώτη Τριάδα: Ανου > Ουρανοί, Ενλιλ > Αέρας και Εα > Άβυσσος. Η δεύτερη Τριάδα: Σιν > Σελήνη, Σαμας > Ήλιος και Ανταντ > καταιγίδες. Οι πέντε: Νινουτρα > Κρόνος, Μαντρούκ > Δίας, Έρρα / Νεργαλ > Άρης, Ιστάρ > Αφροδίτη και Ναβού > Ερμής.
Εκτός από τον Ανσαρ, τον γεννήτορα όλων, οι υπόλοιποι αντιστοιχούν στη Δεύτερη Ενδεκάδα. Αντιστοιχούν επίσης στους μήνες. Ο Ανου είναι ο πρώτος και συνδέεται με το μήνα Νισάν, τον Απρίλιο.
Η κάρτα ΧΧΙ.Κόσμος αντιπροσωπεύει το Νέο Αιώνα, μια και βλέπουμε τη Χορεύτρια να γεννιέται από μία κύστη Ιχθύ που αντιπροσωπεύει τον Αιώνα των Ιχθύων. Στην πραγματικότητα, τα δυο ερπετά αντιστοιχούν σε δύο ψάρια: Το ψάρι που πηγαίνει προς τα κάτω και είναι η Αφροδίτη, που αντιπροσωπεύει τη φύση και το σώμα και το ψάρι που πηγαίνει προς τα πάνω και είναι ο Άδωνις. Αντιπροσωπεύει την ξαναγεννημένη ψυχή. Είναι αδιαχώριστα, συνδεδεμένα σε έναν ατέρμονο κύκλο. Σε έναν παλιό μύθο, ο αστερισμός των Ιχθύων δημιουργήθηκε όταν η Αφροδίτη και ο Άδωνις - ή ο Έρως πήδηξαν μέσα στον Ευφράτη και μεταλλάχθηκαν σε ψάρια.
Το δεξί χέρι της Χορεύτριας δείχνει το πρόσωπο του άνδρα στην πάνω αριστερή γωνία, που αντιπροσωπεύει τον Υδροχόο κι έτσι προαναγγέλλει την Εποχή του Υδροχόου. Η Εποχή των Ιχθύων ανήκει στην τριπλότητα του νερού που αντιπροσωπεύεται από τον Αετό στην πάνω δεξιά γωνία. Έτσι και οι προκάτοχοι Αιώνες του Κριού και του Ταύρου, απεικονίζονται από το λιοντάρι και το μόσχο, αντίστοιχα. Έτσι, όπως το ρολόι των αιώνων γυρίζει, κινηθήκαμε από την κάτω αριστερή μεριά, στην κάτω δεξιά και μετά στην πάνω δεξιά. Η πρόοδος στην Εποχή των Ιχθύων χαρακτηρίστηκε από την άνοδο του πνεύματος και την συνεπαγόμενη άρνηση του σώματος. Ο Αετός, που αντιπροσωπεύει το Σκορπιό, ορίζεται από τον Άρη, που συμβολίζει τη βία που προκύπτει από την άρνηση της σεξουαλικότητας. Η Χορεύτρια δείχνει με το χρυσό κλειδί στην πύλη της Εποχής του Υδροχόου. Είναι σύμβολο του Κρόνου, του κυβερνήτη της Χρυσής Εποχής και σύμβολο της ύλης. Ο καθοδικός δράκος δείχνει ότι ο νέος αιώνας θα χαρακτηρίζεται από κάθοδο του πνεύματος στην ύλη, εξαγνίζοντας και κάνοντας πιο πνευματική την ύλη. Από τη στιγμή που η κυκλική πορεία είναι προς τα δεξιά, αντιπροσωπεύει τη συνειδητή επιστροφή στα Διονυσιακά. Όπως ο Αγνός Τρελός ανέβηκε στον Αιώνα των Ιχθύων, έτσι και η Απελευθερωμένη Χορεύτρια κατεβαίνει ξανά στην Εποχή του Υδροχόου.
Σύμφωνα με τον Επιγένη (3ος αιών π.Χ.), οι Χαλδαίοι θεωρούσαν τον Κρόνο, που κυβερνά τον Υδροχόο, σαν τον πιο ισχυρό θεό, επειδή η σφαίρα του είναι πιο ψηλά απ’ όλες Ονομαζόταν « Ήλιος της Νύχτας», δηλαδή, ο ολονύχτιος ήλιος, ο Ήλιος ο κρυμμένος κάτω από τη Γη. Πνεύμα κρυμμένο στην ύλη.
Ο γενικός σχεδιασμός του ΧΧΙ.Κόσμος, ένας κύκλος σε ένα τετράγωνο, συμβολίζει τον Τετραγωνισμό του Κύκλου, που αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση του αλχημικού Μεγάλου Έργου. Ο Γιούνγκ εξηγεί ότι το τετράγωνο αντιπροσωπεύει τη γήινη πραγματικότητα, τα τέσσερα στοιχεία, τα τέσσερα τέταρτα του κόσμου, κλπ. και ο κύκλος αντιπροσωπεύει το άπειρο, την περιστροφή του ζωδιακού κύκλου, κλπ. Από τη στιγμή που ο κύκλος είναι μέσα σε τετράγωνο, αντιπροσωπεύει την επίτευξη του «Παραδείσου» στη Γη.

Ο Γιούνγκ εξηγεί ότι το τρία αντιπροσωπεύει το αρσενικό και το τέσσερα το θηλυκό. Έτσι, βλέπουμε ότι το τετράγωνο και το τρίγωνο ενώνονται στο σύμβολο του Ερμή, που εμφανίζεται επίσης σε αλχημικές απεικονίσεις του τετραγώνου σε έναν κύκλο. Στην εικόνα μας, το ένδυμα σε σχήμα Υ ενσωματώνει το τρία και το Τετράμορφο ενσωματώνει το τέσσερα. Το δύο αυτά είναι ενωμένα από έναν ατελείωτο Κύκλο ενός ανοδικού κι ενός καθοδικού ερπετού.
Ο ΧΧΙ.Κόσμος αντιπροσωπεύει τον προορισμό πέρα από τις Επτά Πύλες της Μύησης, που αντιστοιχούν στις πλανητικές σφαίρες, στο Γνωστικισμό και στα Τσάκρας, στη γιόγκα.

Έχουμε δει τον Άδη, το Δία και τον Ποσειδώνα, τους τρεις αδελφούς που χώρισαν τον κόσμο, αφού εκθρόνισαν τον Κρόνο.
Ο αριθμός αυτής της κάρτας, 21, είναι ο αριθμός της θεϊκής σοφίας, μια και παράγει τον αριθμό 3, τον αριθμό της θεότητας, και 7, τον αριθμό της μυστικιστικής σοφίας. Το 7 αντιστοιχεί στην Αθηνά, ως θεά της σοφίας κι επομένως, το 21 είναι η Αθηνά Τριτογένεια, που συμβολίζει τη σοφία τριπλασιασμένη. Έτσι και ο 0.Ιδιώτης μετασχηματίζεται από τρεις επτάδες. Πρώτα σαν VII.Σωφροσύνη, μετά σαν XIV.Διάβολος και τελικά σαν ΧΧΙ.Κόσμος. Όπως εξηγήσαμε και πριν, το Μηδέν είναι το αρχέγονο χάος. Το Ένα είναι η VII.Σωφροσύνη, η Πρώτη εκδήλωση της κατευθυντήριας δύναμης. Το Δύο είναι ο XIV.Διάβολος, το απαραίτητο συμπλήρωμα του Ένα, η σκιά που ρίχνει το φως. Τέλος, το Τρία είναι ο ΧΧΙ.Κόσμος, η ενοποίηση του Ένα και του Δύο σε μια μη χαοτική ολότητα. Στην Εξακτίνα της Φωτιάς, ο ΧΧΙ.Κόσμος περιέχει την ουσία και το απόσταγμα της Πρώτης έβδομης κάρτας, μια και 0+1+2+3+4+5+6 = 21. Είναι ο Ιδιώτης, ο Μάγος, η Βασιλεία, ο Βασιλεύς, η Αρχιέρεια, ο Αρχιερεύς και το Ερμητικό πνεύμα του Έρωτα, που τα ενώνει όλα. Από αυτά γεννιέται η Χορεύτρια σαν VII.Σωφροσύνη, που με τη σειρά της, εξισορροπεί τις επόμενες κάρτες.
Έτσι, ο κήπος των Εσπερίδων φυλάσσεται από ένα τρομερό δράκο. Στην είσοδο υπάρχει η κρήνη του καθαρότερου ζωντανού Νερού, που πηγάζει από επτά πηγές και ρέει άφθονο προς ύλες τις κατευθύνσεις. Ο δράκος, έχοντας πιει αυτό το νερό, σύμφωνα με τη μαγική αριθμητική αρχή, τρεις φορές από επτά φορές, μέθυσε και αφαίρεσε από τον εαυτό του το ένδυμά του.
Τελικά, επισημαίνουμε ότι το 21 είναι αναστροφή του 12 και αυτός είναι και ο λόγος που ο ΧΙΙ.Κρεμαστός Προδότης είναι μια αναστροφή του ΧΧΙ.Κόσμου.
Η τελευταία θέση του ΧΧΙ.Κόσμου στη Δεύτερη Ενδεκάδα φαίνεται και από την αριθμητική αξία του Διόνυσος ο Αρσενοθήλυς Θεός από το οποίο προκύπτει 2.431, η Πυθαγόρεια Τετρακτύς, 1-2-3-4, που ανάγεται σε 11+1-3+4-2 = 11 κι επίσης από την αριθμητική αξία του «ο Δύαλος Κόσμος» (ο κόσμος του Διονύσου, καθότι Δύαλος είναι ο Διόνυσος από τους Παίονες που ήταν Μακεδονικό έθνος), που κάνει 1.375, που ανάγεται σε 11+5-7+3-1 = 11. Αλλά και «ο Δαύλος Κόσμος («ο Κρυφός Κόσμος», κατά σχέδιο, ο πυκνός) δίνει τον ίδιο αριθμό, ενώ ο «ο Δίαλος Κόσμος (ο δήλος, ο φανερός κόσμος) δίνει 985 που ανάγεται σε 6.
Παρατηρούμε επίσης ότι το έμβλημα των Πυθαγορείων «Υγίεια» ισοδυναμεί με 429, που ανάγεται σε 9-2+4=11 και συγκεκριμένα ο αριθμός είναι 11*39 ή 11*13*3.

Τώρα έφτασε η τελευταία εποχή σύμφωνα με το χρησμό
που έδωσε η Σίβυλλα στη σπηλιά της.
Η μεγάλη σειρά της ύπαρξης εκ νέου ξεκινά.
Τώρα, επιστρέφει επίσης η παρθένα θεά.
Οι χρυσές μέρες της κυριαρχίας του Κρόνου ξανάρχονται.
Τώρα, μια νέα φυλή κατεβαίνει από τον ψηλό ουρανό.

Βιργίλιος, «Εκλογαί»

Έτσι, την τελευταία μέρα των Σατουρναλίων ο κύκλος των καρτών έρχεται στο τέλος για να επιστρέψουν ξανά τον 0.Ιδιώτη,
σε αυτόν που οδήγησε τους Θριάμβους.

Πρώτος και έσχατος ένας Ιδιώτης μας μαθαίνει πώς να ζούμε με τη Φύση, αν ο Θεός μέσα μας ξυπνήσει και γίνουμε πιο γνήσιοι και πνευματικοί.
Ο Ευφυής Ιδιώτης θα κερδίσει την θεοποίηση.

Βιβλιογραφία: