Παραπήγματα
Τα Άνουα (παραπήγματα) προορίζονται για τα ατμοσφαιρικά φαινόμενα όπως οι βροχές, οι άνεμοι, η ζέση, το κρύο, η υγρασία κλπ, τα οποία εικάζονται σαν αντικείμενα της επιρροής των Αστέρων. Λέγοντας Νάου, αρχικά εννοούσαν τις βροχές.
Η τέχνη της αναγνώρισης των Άνουα διαμορφώνει μία ειδική επιστήμη, στην αραβική κοινότητα. Είναι στενά συνδεδεμένη με τις Μονές της Σελήνης και για αυτό συχνά, λέγοντας Άσμα ανάτζουμ ή μανάζιλ αλκάμαρ ή αλάνουα, δηλώνουν τις 28 Μονές της Σελήνης. Οι Ινδοί έχουν το δικό τους σύστημα σύνδεσης των Σεληνιακών Μονών με το αστρολογικό σύστημα. Οι μουσουλμάνοι που κληρονόμησαν και τα δύο συστήματα, το περσικό και το ινδικό, τα ένωσαν και συνέταξαν ένα ετήσιο ημερολόγιο πρόβλεψης, μετεωρολογίας, γεωργίας και θεραπευτικής-υγιεινής για ποικίλες περιόδους. Αυτή η πληροφόρηση που βασίστηκε σε μακροχρόνιες παρατηρήσεις γενικής εμπειρίας, κληρονομήθηκε από τους αρχαίους χρόνους και ερευνήθηκε αυστηρά επιστημονικά από τον Μπιρούνι, από τόπο σε τόπο. Οι τέσσερις εποχές οι φυσικές καταστάσεις που παραχθήκαν από τους προηγούμενους, είναι πραγματικά, το αποτέλεσμα της σχετικής θέσης του Ήλιου στον ορίζοντα. Όλες αυτές οι προβλέψεις ήταν μιας αβέβαιης φύσης.
Για παράδειγμα, ο χειμώνας αρχίζει σε διάφορες χρόνους σε διάφορα μέρη. Ο Μπιρούνι επισημαίνει ότι το συνολικό σύστημα αντανακλά την αναλογία των αποτελεσμάτων της ανατολής του Ήλιου στην κίνησή του στον Ζωδιακό.
Για τις επισημασίες, μπορούμε να πάρομε σημαντικές πληροφορίες από τα Ελληνικά κείμενα.

Άνουα (الأنواء), πληθυντικός της λέξης Νάου (النوء) που σημαίνει ένας Αστέρας.
Στον τρίτο τόμο του Αλκανούν Αλμασούντι, στη Μάκαλα 9η, κεφάλαιο 9ο αναφέρεται στις Άνουα και τα δόγματα των Αράβων (σελίδα 1146) Οι Άραβες θεωρούν πως κατά τη διάρκεια του έτους ανατέλλουν οι Αστέρες, χαρακτηρίζοντας τις τέσσερις εποχές. Κάθε Μονή διαρκεί 13 μέρες, εκτός της Τζίμπχα που διαρκεί 14 μέρες. Είναι κάπως περίπλοκο το σύστημα των ανατολών, κατά τον Μπιρούνι, καθότι έχει υπολογίσει την Μετάπτωση στο μήκος τους. Όταν ανατέλλει μία Μονή, η δέκατη πέμπτη (απέναντί της) δύει, η όγδοη είναι στο Υπόγειο και η εικοστή πρώτη στο Μεσουράνημα.
Ο Μπιρούνι δίνει τις Άνουα, αρχίζοντας από τον Σαρατέιν, για το έτος 1330 Αλεξανδρινό, καθορίζοντας πως η ανατολή του είναι στις 22 Νισάν (22 Απριλίου 1019 μΧ Ιουλιανό). Λέγει ακόμα, πως κάθε 66 έτη έχει συμπληρώσει μια ολόκληρη μοίρα. Λαμβάνοντας τις θέσεις των Αστέρων από την Αλμαγέστη του Κλαύδιου Πτολεμαίου, που τελείωσε περίπου το 142 ή 146 πΧ και μετρώντας τη θέση του Σαρατέιν στην εποχή του, διαπίστωσε πως ο Αστέρας είχε κινηθεί 13 μοίρες. Συνοπτικά, ο πίνακας είναι:

1 Σαρατέιν شرطين
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Νισάν 10.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Νισάν 22.
2 Μπουτέιν بطين
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Νισάν 23.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Άγιαρ 5.
3 Θουράγια ثريا
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Άγιαρ 6.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Άγιαρ 18.
4 Νταμπαράν دبران
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Άγιαρ 19.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Άγιαρ 31 .
5 Χάκα هقعة
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Χαζιράν 1.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Χαζιράν 13.
6 Χάνα هنعة
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Χαζιράν 14.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Χαζιράν 26.
7 Διρά ذراع
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Χαζιράν 27.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Ταμούζ 9.
8 Νάθρα نثرة
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Ταμούζ 10.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Ταμούζ 22.
9 Τάρφα طرفة
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Ταμούζ 23.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Άμπ 5.
10 Τζίμπχα جبهة
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Άμπ 5.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Άμπ 17.
11 Ζούμπρα زبرة
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Άμπ 19.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Άμπ 31.
12 Σάρφα صرفة .
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Αϊούλ 1.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Αϊούλ 13.
13 Άουα عواء
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Αϊούλ 14.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Αϊούλ 26.
14 Σιμάκ سماك
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Αϊούλ 27.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Τασρίν αλάουαλ 9.
15 Γάφρ غفر
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Τασρίν αλάουαλ 10.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Τασρίν αλάουαλ 22.
16 Ζουμπάνα زبابا
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Τασρίν αλάουαλ 23.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Τασρίν Αθάνι 5.
17 Ικλίλ إكليل
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Τασρίν αθάνι 5.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Τασρίν αθάνι 17.
18 Κάλμπ قلب
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Τασρίν αθάνι 18.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Τασρίν αθάνι 30.
19 Σάουλα شولة
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Κανούν αλάουαλ 1.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Κανούν αλάουαλ 13.
20 Νααΐμ نعايم
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Κανούν αλάουαλ 14.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Κανούν αλάουαλ 26.
21 Μπαλντά بلدة
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Κανούν αλάουαλ 24.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Κανούν αθάνι 8.
22 Σάντ Δάμπιχ سعد الذابح
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Κανούν αθάνι 9.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Κανούν αθάνι 21.
23 Σαντ Μπούλα سعد بلع
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Κανούν αθάνι 22.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Σουμπάτ 3.
24 Σαντ α-σουούντ السعود سعد
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Σουμπάτ 4.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Σουμπάτ 16.
25 Σάντ Αλαχμπίγια سعد الاخبية
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Σουμπάτ 17.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Αδάρ 1.
26 Φάργ Αλμουκάντιμ فرع المقدم
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Αδάρ 2.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Αδάρ 14.
27 Φάργ Αλμουχίρ فرع الموخر
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Αδάρ 15.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Αδάρ 27.
28 Ράσα رشا
Περίοδος Πτολεμαίου: Ανατέλλει τον Συριανό μήνα Αδάρ 28.
Περίοδος Μπιρούνι: Ανατέλλει για το έτος 1330 Αλεξάνδρου περίοδος Νισάν 11...

Ο Πτολεμαίος τελείωσε την Αλμαγέστη («Μαθηματικὴ Σύνταξις») ανάμεσα στα έτη 142 ως 146 μΧ. Άρα τα έτη που μεσολάβησαν μέχρι το Αλκανούν Αλμασούντι, είναι 875. Οι υπολογισμοί μου μπορεί να χάνουν ένα με δύο χρόνια. Δεν παίζει σημαντικό ρόλο αυτό. Κατ’ επέκταση, στα τόσα χρόνια, οι θέσεις των Αστέρων, με ενδεικτική τιμή του Σαρατέιν, είναι 43601 δεύτερα λεπτά της μοίρας. Τις θέσεις στα έτη μπορείς να βρεις σε ένα καλό πρόγραμμα αστρολογίας.

Οι κοπτικοί μήνες είναι στο Γρηγοριανό ημερολόγιο:
1 Τουτ توت. 11 Σεπτέμβριος
2 Μπάμπαχ بابه . 11 Οκτώβριος
3 Χατούρهاتور 10 Νοέμβριος
4 Κιγάχκكيهك . 10 Δεκέμβριος
5 Τουμπάχطوبه . 9 Ιανουάριος
6 Αμσίρأمشير . 8 Φεβρουάριος
7 Μπαραμχάτبرمهات . 10 Μάρτιος
8 Μπαραμουντάχبرموده . 9 Απρίλιος
9 Μπασάνςبشنس . 9 Μάιος
10 Μπαουνάχباؤونه . 8 Ιούνιος
11 Αμπίμπأبيب . 8 Ιούλιος
12 Μίσραمسرى . 7 Αύγουστος
13 Νασίنسئ . 6 Σεπτέμβριος

Τα αντίστοιχα ονόματα των κοπτικών μηνών στα ελληνικά:
1 Τουτ توت. Θωθ
2 Μπάμπαχ بابه . Φαωφί
3 Χατούρهاتور Αθύρ
4 Κιγάχκكيهك . Χοιάκ
5 Τουμπάχطوبه . Τυβήτ
6 Αμσίρأمشير . Μεχίρ
7 Μπαραμχάτبرمهات . Φαμενώθ
8 Μπαραμουντάχبرموده . Φαρμουθί
9 Μπασάνςبشنس . Παχών
10 Μπαουνάχباؤونه . Παϋνί
11 Αμπίμπأبيب . Επιφεί
12 Μίσραمسرى . Μεσορί
13 Νασίنسئ . Επαγόμενος

Οι αραβικοί ηλιακοί μήνες είναι:
1 آذار Αδάρ Μάρτιος
2 نيسان Νισάν Απρίλιος
3 ايار Αγιάρ Μάιος
4حزيران Χαζιράν Ιούνιος
5تموز Ταμούζ Ιούλιος
6 آب Άμπ Αύγουστος
7أيلول Αϊούλ Σεπτέμβριος
8 تشرين الأول Τασρίν αλάουαλ Οκτώβριος
9 تشرين الثاني Τασρίν αθάνι Νοέμβριος
10كانون الاول Κανούν αλάουαλ Δεκέμβριος
12 كانون الثانيΚανούν αθάνι Ιανούαριος
12 شبط Σουμπάτ Φεβρούαριος
Ενδεικτικές θέσεις ανατολής, από αρχαία ή παλιά αραβικά χειρόγραφα. Σημείωσε πως σε πολύ λίγα χειρόγραφα υπάρχουν ισλαμικοί μήνες. Είναι όλα με κοπτικούς και αραβικούς ηλιακούς μήνες
Έτος: 643 πΧ Νάθρα (Φάτνη) 0:44:24 Καρκίνου
Έτος: 669 μΧ 1 Ιανουαρίου 669 μΧ, Σιμάκ (Στάχυς) 5:19:22 Ζυγού
Έτος: 1386 Αλεξάνδρου εποχή, δηλαδή 1075 μΧ 1 Ιανουαρίου 1386, Σαρατέιν 20:17 Κριού
Έτος: 1177 Χίτζρα 1 Ιανουαρίου 1764 μΧ, Σαρατέιν 0:40 Ταύρου
Έτος 1270 Χίτζρα 1 Ιανουαρίου 1863 μΧ, Σαρατέιν 2:03 Ταύρου
Έτος: 1877 μΧ Θέση Μπουτέιν 19 μοίρες Ταύρου
Έτος 1340 Χίτζρα. Στο χειρόγραφο αναφέρονται οι ανατολές των Σταθμών. Παράδειγμα, αναφέρει πως ο Σαρατέιν ανατέλλει στις 7:50 πρωί, στις 24 Απριλίου. Για το έτος αυτό, 1921 μΧ, ο Χαριθάν (Ζούμπρα, Ζώνη) στην Παρθένο, βρίσκεται στο μήκος 10:12 Παρθένου.
Έτος: 1437 Κοπτικό. Ισοδυναμεί με 1132 Χίτζρι και 1720 μΧ
Για τις 4 Χατούρ 1437 (20 Οκτώβρη 1720 Ιουλιανό ή 31 Οκτώβρη 1720 Γρηγοριανό), η Νέα Σελήνη έγινε στις 8:14 Σκορπιού, στην όγδοη μοίρα του Σταθμού Γάφρ. Η Σελήνη, δύο μέρες μετά, βρίσκεται στις 21 Σκορπιού, στην ένατη μοίρα της Ζουμπάνα (Αίγα). Ενδεικτικά, αναφέρω η Ανατολή του Σαρατέιν είναι στις 5 Μπασάνς, 11 Μαΐου Γρηγοριανό, με μήκος 0:30 Ταύρου. Η Ανατολή του Γάφρ είναι στις 3 Χατούρ, 22 Οκτωβρίου Γρηγοριανό, με μήκος 29:52 Ζυγού.

Ο Γεώργιος Σύγκελλος που πέθανε το 810 μΧ δίνει τις εποχές του έτους:
Άνοιξη:
Εβραϊκός μήνας Νισάν 30 μέρες, από 24 Μαρτίου ως 23 Απριλίου Ρωμαϊκό, από 29 Φαμενώθ ως 28 Φαρμουθί Κοπτικό
Εβραϊκός μήνας Ιάρης (Ιάρ) 30 μέρες, από 24 Απριλίου ως 23 Μαΐου Ρωμαϊκό, από 29 Φαρμουθί ως 28 Παχών Κοπτικό.
Εβραϊκός μήνας Σουιάν (Σιουάν) 31 μέρες, από 24 Μαΐου ως 23 Ιουνίου Ρωμαϊκό, από 29 Παχών ως 29 Παϋνί Κοπτικό.
Θέρος:
Εβραϊκός μήνας Θαμνεί (Θαμούζ) 30 μέρες, από 24 Ιουνίου ως 23 Ιουλίου Ρωμαϊκό, από 30 Παϋνί ως 29 Επιφεί Κοπτικό.
Εβραϊκός μήνας Αρεί (Αβς) 30 μέρες, από 24 Ιουλίου ως 22 Αυγούστου Ρωμαϊκό, από 30 Επιφεί ως 29 Μεσορί Κοπτικό.
Εβραϊκός μήνας Ειλού (Αλούλ) 31 μέρες, από 23 Αυγούστου ως 22 Σεπτεμβρίου Ρωμαϊκό, από 30 Μεσορί ως 24 Θωθ Κοπτικό.
Φθινόπωρο:
Εβραϊκός μήνας Θεελείφ (Θεσρή) 30 μέρες, από 23 Σεπτεμβρίου ως 22 Οκτωβρίου Ρωμαϊκό, από 25 Θωθ ως 25 Φαωφί Κοπτικό.
Εβραϊκός μήνας Μερσουάν (Μαρσουάν) 30 μέρες, από 23 Οκτωβρίου ως 21 Νοεμβρίου Ρωμαϊκό, από 26 Φαωφί ως 25 Αθύρ Κοπτικό.
Εβραϊκός μήνας Χασσαλεύ (Χασλεύ) 31 μέρες, από 22 Νοεμβρίου ως 22 Δεκεμβρίου Ρωμαϊκό, από 26 Αθύρ ως 26 Χοιάκ Κοπτικό.
Χειμών:
Εβραϊκός μήνας Τυβήθ 30 μέρες, από 23 Δεκεμβρίου ως 21 Ιανουαρίου Ρωμαϊκό, από 27 Χοιάκ ως 26 Τυβήτ Κοπτικό.
Εβραϊκός μήνας Σαββάτ 30 μέρες, από 22 Ιανουαρίου ως 20 Φεβρουαρίου Ρωμαϊκό, από 27 Τυβήτ ως 26 Μεχείρ Κοπτικό.
Εβραϊκός μήνας Αδάρ 30 μέρες, από 21 Φεβρουαρίου ως 23 Μαρτίου Ρωμαϊκό, από 27 Μεχείρ ως 28 Φαμενώθ Κοπτικό.

Ο Ιωάννης Καματηρός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, στο σύγγραμμα προς τον Εμμανουήλ Κομνηνό, αναφέρει πως ο Ήλιος τέμνει την Παρθένο από Μεσορί 18, ήτοι Αυγούστου και μέχρι Θωθ 17, ήτοι Σεπτέμβρη. Πράγματι, ο Ήλιος μπαίνει στην Παρθένο στις 17 Αυγούστου 1150.

Μετάφραση από το προτότυπο αραβικό κείμενο, από τη Φάιζα Κωδωνά
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της ηλεκτρονικής αυτής σελίδας.

Απόσπασμα από το έργο الآثار الباقية من القرون الخالية

Κεφάλαιο ΧΧΙ
Για να ολοκληρώσομε την παρουσίαση αυτής της επιστήμης, το μόνο κεφάλαιο που απαιτείται, είναι η ανατολή των Μονών της Σελήνης στις μέρες του Ηλιακού έτους. Για αυτήν την επιστήμη είναι πρακτική μια έκθεση των γενικών χρήσιμων για τον προορισμό των προγνωστικών όλων των μετεωρολογικών περιστατικών, τα οποία περιστρέφονται μαζί με τις Σεληνιακές Μονές. Ως εκ τούτου, τώρα θα προβούμε στην εξήγηση αυτού του ζητήματος και σε εύρος και στη λεπτομέρεια, και θα προσθέσομε μερικά από τα παροιμιώδη που ειπώθηκαν που σχετίζονται με αυτές. Αυτά που συλλέξαμε από φιλολογίες αυτού του είδους, πχ από το βιβλίο Αλκουλθούμι (كتاب الكلثومي), από τον βιβλίο του Ιμπραχήμ μπιν Α-σαρί α-ζατζάτζ (إبرهيم بن السري الزجاج), από τον Άμπι Γιούχεϊ μπιν Κουνάσα (ابي يحيي بن كناسة), από τον Άμπι Χανίφα Α-ντιναουάρι (ابي حنيفة الدينوري) στο βιβλίο του «Αλάνουα» (الانواء), το βιβλίο του Άμπι Μουχάμεντ Αλτζαμπαλί (ابي محمد الجبلي) στην επιστήμη της σύνθεσης των αστέρων, από το βιβλίο του Άμπι Αλχουσεΐν Α-σούφι (ابي الحسين الصوفي) για τους Σταθερούς Αστέρες (Απλανείς Αστέρες) και από τα βιβλία άλλων.
Οι Ινδοί διαιρούν την σφαίρα ομοιόμορφα σε 27 Σεληνιακές Μονές, σε 27 τμήματα, καθεμία Μονή καταλαμβάνει 13 μοίρες και ¼ της μοίρας, πάνω στην Εκλειπτική. Από τους Αστέρες που εισέρχονται εκείνες οι Μονές, που καλούνται Τζουφούρ (جفور), αντλούν τα αστρολογικά τους δόγματα πρακτικά, για κάθε ζήτημα και γεγονός. Η περιγραφή αυτών των Αστρολογουμένων (كتب الأحكام معروفة) απαιτεί μια επί μακρόν εξήγηση των πραγμάτων, ξένη προς τους σκοπούς μας, όλων αυτών μπορεί να βρεθούν και να διδαχθούν από το βιβλίο αυτό
Οι Άραβες διαιρούν την ουράνια σφαίρα σε 28 τμήματα, έτσι κάθε Μονή καταλαμβάνει 12 μοίρες και 5/6 της μοίρας. Και κάθε ζώδιο περιέχει 2 1/3 Μονές. Λέει ο ποιητής:

عدتها لمن أراد عدها              عشرون نجما و ثمان بعدها

تكون في البرج من المنازل       منزلتان بعد ثلث كامل

لها حساب و لها أنواء              يدور لها الصيف و الشتاء

«οι αριθμοί τους είναι, αν θέλεις να τους υπολογίσεις, 20 αστέρες και ένας αριθμός οκτώ μετά από αυτούς. Υπάρχουν σε κάθε ζώδιο, από τις Μονές, δύο Μονές, μετά ένα τρίτο ολόκληρο (το 1/3 της τρίτης Μονής) Υπάρχει για αυτές, ο υπολογισμός και η ανατολή (ένα σύστημα υπολογισμού δικό τους και οι ηλιακές ανατολές και δύσεις), περιστρέφουν προς αυτές το θέρος και ο χειμώνας. (η αιτία της περιστροφής του θέρους και του χειμώνα)»
Οι Άραβες χρησιμοποίησαν τις Σεληνιακές Μονές, με άλλο τρόπο από τους Ινδούς, καθώς ήταν το αντικείμενο διαμέσου του οποίου γνώριζαν όλες τις μετεωρολογικές αλλαγές, στις εποχές του έτους. Αλλά οι Άραβες, όντας αμόρφωτος λαός, δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τις Σεληνιακές Μονές εκτός από τα σίγουρα σημεία, ορατά στο μάτι. Επομένως, σημείωναν τις Μονές με αυτούς τους Αστέρες που ήταν τοποθετημένοι σε αυτές. Την ανατολή των Απλανών Αστέρων νωρίς το πρωί, μετά τη χαραυγή, την υπολόγιζαν σαν σημείο του Ήλιου που έμπαινε σε κάποια Μονή και έτσι μπορούσαν να κάνουν, αφού οι Αστέρες δεν υποχωρούσαν από τις θέσεις τους, εκτός μετά από την μεσολάβηση μιας μακράς χρονικής περιόδου. Και άλλωστε, οι Άραβες δεν ήταν αρκετά μορφωμένοι για να σημειώσουν μια τέτοια μεταβολή. Περαιτέρω, συνέθεσαν στίχους και ρυθμικά ποιήματα, γιατί αυτά τα πράγματα μπορούσαν εύκολα οι αναλφάβητοι να θυμούνται και κατέγραφαν σε αυτά τις ετήσιες φυσικές επιρροές, οι οποίες σύμφωνα με τις παρατηρήσεις τους και εμπειρία τους, συνεπίπτανε με την ανατολή κάθε Μονής, πρακτικά. Αυτοί οι στίχοι και τα λεγόμενα χρησιμεύουν για να υποδεικνύουν τα σίγουρα γεγονότα τους, πχ:

أذا ما قارن القمر اثريا    لثالثة فقد ذهب الشتاء

«Αν όταν συνδέεται η Σελήνη με την Θουράγια (Πλειάδες) για το τρίτο, ήδη ο χειμώνας φεύγει.» Αυτό επειδή τοποθετείται η Θουράγια από τις 10 ως τις 15 μοίρες του Ταύρου. Όταν, λοιπόν, η Σελήνη ενωθεί με τη Θουράγια την τρίτη νύχτα στις 30 κάποιου μήνα, η απόσταση μεταξύ Ήλιου και Σελήνης είναι περίπου 40 μοίρες. Όταν ο Ήλιος βρίσκεται στο πρώτο τμήμα του Κριού. Περαιτέρω, λένε:

أذا ما البدر ثم مع الثريا    أتاك البرد أوله الشتاء

«Αν όταν η Πανσέληνος είναι μαζί με τη Θουράγια, έρχεται η ψύχρα πρώτιστα του χειμώνα» Γιατί όταν η Σελήνη στέκεται σε αντίθεση με τη Θουράγια, ο Ήλιος στέκεται στο μέσον του Σκορπιού και αυτό τον καιρό ξεκινά η κρύα εποχή. Περαιτέρω, λένε:

أذا ما قارن الدبران يوما لأربع عشرة قمر التمام

فقد حف الشتاء بكل ارض فوارس موذنات باحتدام

و حلق في السماء البدر حتى يقلص ظل أعمدة الخيام

و ذلك في انتصاف الليل شطرا و يصفو الجو من كدر الغمام

«Αν όταν ενωθεί ο Ντεμπαράν (Λαμπαδίας) με ημέρες δεκατέσσερις της Σελήνης είναι η ολοκλήρωση (Πανσέληνος)
Ήδη κραδαίνει ο χειμώνας σε όλη τη γη, όπως καθορίζουν οι τελάληδες ιππείς με το κροτάλισμα Και ίπταται στον ουρανό η Πανσέληνος μέχρι να ελαττωθεί η σκιά των πασσάλων της σκηνής Και αυτό όταν φθάσει η νύχτα στο μισό της και να είναι διαυγής η ατμόσφαιρα από θολά σύννεφα» Αυτό το διάστημα, ο Ήλιος στέκεται στον Σκορπιό κοντά στον Κάλμπ (Αντάρης), στην 18η Μονή. Είναι το διάστημα του κρύου και της πρωινής παγωνιάς. Η Σελήνη στέκεται σε κάποια μοίρα Βόρειας Απόκλισης και συχνά στέκεται σε τέτοιο πλάτος από την Εκλειπτική προς την κατεύθυνση της Απόκλισης, ώστε να μεσουρανεί πάνω από τα κεφάλια των Αράβων. Κατά συνέπεια, οι σκιές από όλα τα σώματα εξαφανίζονται την ώρα που φθάνει (η Σελήνη) στο μέσον του ουρανού, πχ το μεσονύχτιο. Περαιτέρω, λένε:

إذا ما هلال الشهر أول ليلة بدا لعيون الناس بين النعائم

أتتك ريح القر من كل وجهة و طاب قبيل الصبح كور العمائم

«Αν όταν η Νέα Σελήνη του μήνα την πρώτη νύχτα φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων μεταξύ του Νααΐμ (Ασκέλλα και Νούνκι στον Τοξότη) Λαμβάνεις ανέμους κρύους από όλα τα μέρη και είναι καλό προηγουμένως το πρωί να περιτυλίσσεις το σαρίκι» Για αυτήν την εποχή ο Ήλιος στέκεται στο πρώτο τμήμα του Τοξότη.
Περαιτέρω, λένε (σελίς 337):
«Μια πλήρης νύχτα και ότι της ανήκει, γίνεται κρύα
Και ο Ήλιος στέκεται στην Μονή Άουα».
Για τους Αστέρες της Άουα, της 13ης Μονής, τοποθετούν περίπου στην Φθινοπωρινή Ισημερία, όπως ο πίνακας των Σεληνιακών Μονών θα δείξει.
Όμως, αν μεταβιβάσω στον αναγνώστη όλα τα εδάφια και τα λεγόμενα του λόγου με ομοιοκαταληξία που σχετίζονται με την ανατολή κάθε Σεληνιακής Μονής, θα πρέπει επίσης να ερμηνεύσω τα νοήματά τους και να εξηγήσω τις έξοχες λέξεις που εμφανίζονται σε αυτά. Αυτό, οπωσδήποτε, θα παραλείψομε, εφόσον είναι επαρκή από τους συγγραφείς των βιβλίων Άουα, τους οποίους αναφέραμε, πιο πάνω.
Από τότε που οι Άραβες αποδίδουν όλες τις μετεωρολογικές αλλαγές στις επιρροές των ανατολών και δύσεων των Αστέρων, στο αποτέλεσμα της απειρίας των φυσικών επιστημών, σκέπτονται πως όλες οι αλλαγές των ειδών, εξαρτώνται από τα σώματα των Αστέρων και των ανατολών τους, όχι από σίγουρα μέρη της ουράνιας σφαίρας και την πορεία του Ήλιου πέριξ αυτών, αυτοί πιστεύουν κατά πολύ πράγματα όμοια με ότι μνημονεύσαμε για τον Σιαήρ Ιαμανή, δηλαδή τον Σείριο, του Μεγάλου Κυνός, κατά την ανατολή του οποίου, ο Ιπποκράτης (بقراط) απαγόρευσε να παίρνουν ζεστά φάρμακα και παίρνουν αίμα.

Ο الشعري اليمانية – Α-σίρι Αλγιεμένι -Sirius Jemenicus, είναι ο Σουχέιλ [نجم سهيل] των σημερινών Αράβων, που από τη θέση του μετρούν τις αποστάσεις των ανατολών των Σεληνιακών Μονών ή Σεληνιακών Σταθμών.

Μετάφραση από το προτότυπο αραβικό κείμενο, από τη Φάιζα Κωδωνά
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της ηλεκτρονικής αυτής σελίδας.

Φι ταχακάκι μα λιλχίντι μιν μακάλα μακμπάλα φι αλίκλ άου μαζδάλα

Απόσπασμα: Μεγάλη Άρκτος

Κεφάλαιο 45
στον Αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου – Μπανάτ Νάς (بنات نعش) [σημαίνει κόρες του φέρετρου, γιατί οι 7 πλανήτες μοιάζουν να δείχνουν ένα φέρετρο]

Η Μεγάλη Άρκτος καλείται στη διάλεκτό τους (ινδική) Σάμπτα Ρίσιν (سبت رشين), δηλαδή Επτά Ρις (επτά άτομα μόνα ή ερημίτες). Λένε πως ήταν ερημίτες που τράφηκαν μόνο με αυτό που επιτρεπόταν να φαγωθεί και μαζί τους υπήρξε μια ευσεβής γυναίκα, η Ασουχά (السهى) (Ursa Major star 80 = Alcor (الخَوَّار ή السهى) = Saidak, Suha, Arundhati; visual double star with Mizar). Εξοικονομούσαν λωτούς για να τραφού από τις λίμνες. Εν τω μεταξύ, ήρθε η Θεία Δίκη (الدين) και τους έκρυψε. Καθένας τους ντράπηκε τους άλλους και ορκίστηκαν ευλαβικά στη Θεία Δίκη να προοδεύουν. Και τους ανύψωσε σε αυτήν την θέση, την οποία τώρα βλέπομε.
Τα Ινδικά βιβλία περιγράφουν με εικόνες και δίνομε ένα εδάφιο με την δική μας μετάφραση. «η βόρεια περιοχή είναι κοσμημένη με αυτούς τους Αστέρες, όπως μια όμορφη γυναίκα είναι κοσμημένη με περιλαίμιο από μαργαριτάρια δεμένα μεταξύ τους και ένα περιλαίμιο με λουλούδια άσπρου λωτού, με όμορφη ρύθμιση. Έτσι, κόσμησαν, όμοια με παρθένες που χορεύουν και περιστρέφονται γύρω από τον Πόλο σαν ο Πόλος να τις προστάζει. Και λέω, πως μας λένε με την εξουσία του Γκάργκα (گرگ που σημαίνει λύκος), οι αρχαίοι, οι πανάρχαιοι, ότι οι Αστέρες στην Μεγάλη Άρκτο, ήταν στην Μάγκα (مگه), την Δέκατη Μονή της Σελήνης, όταν ο Τζουδιστίρα (جذشتر) βασίλευε στη Γη και ο Σαγκαγκάλα (شگگال) ήταν 2526 έτη μετά από αυτόν. Η Μεγάλη Άρκτος παραμένει σε κάθε Μονή της Σελήνης, 600 έτη και ανατέλλει στα Βορειοανατολικά. Αυτός ο Αστέρας από τους επτά, που κυβερνά την Ανατολή, είναι ο Μαρίτσι (مريچ). Δυτικά του βρίσκεται ο Μπασίστα (بسشت), μετά ο Ανγκίρας (آنگر), ο Άτρι (اتر), ο Πουλάστα(پلست), ο Μπουλάχου(بله), ο Ακράτου(اكرت) και κοντά στον Μπασίστα υπάρχει μια παρθένα γυκαίκα που καλείται Αρουν-ντχάτι (ارندهت).»
Και ο Ήλιος στέκεται στην Μονή Άουα».
Καθώς αυτά τα ονόματα μερικές φορές μπερδεύονται το ένα με το άλλο, θα προσπαθήσομε να τα προσδιορίσομε με τους αντίστοιχους Αστέρες στη Μεγάλη Άρκτο.

Ο Μαρίτσι είναι ο 27ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (η UMa)
Ο Μπασίστα είναι ο 26ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (ζ UMa)
Ο Ανγκίρας είναι ο 25ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (ε UMa)
Ο Άτρι είναι ο 18ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (δ UMa)
Ο Ακράτου είναι ο 16ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (α UMa)
Ο Μπουλάχου είναι ο 17ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (β UMa)
Ο Πουλάστα είναι ο 19ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (γ UMa)

Αυτοί οι Αστέρες εμφανίζονται στους χρόνους μας, δηλαδή το 952 από Σακακάλα (شگكال), από 3ο του Λέοντα ως 13ο και μισό της Παρθένου και υπολογίζοντας την τροχιά την οποία καλύπτει ο Σταθερός Αστέρας, όπως την ξέρομε, οι ίδιοι Αστέρες εμφανίστηκαν την εποχή του Τζουδιστίρα (جذشتر) από τις 8ο και 2/3 των Διδύμων ως 20ο και 5/6 του Καρκίνου και υπολογίζοντας την τροχιά την οποία έκαναν, όπως υιοθετείται από τους αρχαίους αστρονόμους και τον Πτολεμαίο, αυτοί οι Αστέρες εμφανίστηκαν σε αυτό το διάστημα μεταξύ 26ο και μισό των Διδύμων ως 8ο και 2/3 του Λέοντα και η Μονή είναι η Μάγκα (مگه), την 10η Μονή της Σελήνης που εμφανίζεται από το πρώτο (λεπτό) του Λέοντα μέχρι ακριβώς 800 λεπτά του Λέοντα. Επομένως, θα ήταν καλύτερο να παρουσιάζονται οι Επτά Ρις σαν βρισκόμενοι στη Μονή Μάγκα, από ότι στην εποχή του Τζουδιστίρα. Και αν οι Ινδοί προσδιορίζουν την Μάγκα με την Καρδιά του Λέοντα (α Λέοντα, Βασιλίσκος ή Ρήγουλος), το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι αυτός ο αστερισμός, σε αυτήν την εποχή βρίσκονταν στις πρώτες μοίρες του Καρκίνου.
Έχω πει στο ημερολόγιο του έτους 951 από Σακακάλα που ήρθε από το Κασμίρ, η αναφορά πως οι Επτά Ρις βρισκόταν από 77 έτη στη Μονή Ανουράντα (آنراد) [Ικλίλ]. Αυτή η Μονή εμφανίζει το διάστημα μεταξύ 3ο και 1/3 του Σκορπιού ως 16ο και 2/3 του Σκορπιού. Ωστόσο, η Μεγάλη Άρκτος προπορεύεται αυτού του μέρους, σχεδόν ένα ολόκληρο ζώδιο και 20ο, δηλαδή 1 και 2/3 ζώδια. Αλλά, ποιο άτομο θα ήταν σε θέση να μάθει όλες τις διαφορετικές θεωρίες των Ινδών, αν δεν διέμενε μεταξύ τους! Ας υποθέσομε πως είναι σωστό, ότι βρισκόταν στο συγκεκριμένο μέρος στην Μάγκα, στην οποία εγκαθίστανται οι Επτά Ρις και σας υποθέσομε πως αυτό το μέρος ήταν 0ο της Μάγκα, η οποία συμφωνεί με τις 0ο Λέοντα στη δική μας εποχή. Επιπλέον, μεταξύ του χρόνου του Τζουδιστίρα και το παρόν έτος, δηλαδή το έτος 1340 από Αλέξανδρο, υπάρχει μια απόσταση 3479 έτη. Τελικά, ας υποθέσομε πως η Μεγάλη Άρκτος παραμένει 600 έτη σε κάθε Σεληνιακή Μονή. Άρα, θα έπρεπε στο παρόν έτος να βρίσκεται στις 17ο 18΄ του Ζυγού, που είναι ταυτόσημη με τις 10ο 38΄του Σβάτι (اسوات Γαφρ). Όμως, αν υποθέσομε ότι βρίσκονταν στο μέσον τη Μάγκα και όχι στην αρχή, θα έπρεπε τώρα να βρίσκονται στις 3ο 58΄της Μπισάκα (بشاك Ζουμπάνα). Και αν υποθέσομε πως βρίσκονταν στο τέλος της Μάγκα, θα έπρεπε τώρα να βρίσκονται στις 10ο 38΄της Μπισάκα.
Είναι προφανές ότι η αναφορά του ημερολογίου του Κασμίρ, δεν συμφωνεί με την αναφορά στο Σανγκχιτά (سنگهت). Επιπλέον, αν υιοθετήσομε τον κανόνα που αναφέρεται στο ημερολόγιο, αναφορικά στη Μετάπτωση των Ισημεριών και λογαριάσομε με αυτό το μέτρο προς τα πίσω, δεν φθάνομε με κανένα τρόπο στη Μάγκα (Τζίμπχα), την Μονή που διέμεναν οι Επτά Ρις την εποχή του Τζουδιστίρα. Σύμφωνα με μας, οι Αστέρες κινούνται ανά 66 ηλιακά έτη, μία μοίρα, ενώ μας εκπλήσσει πολύ η αναλογία του, μία μοίρα ανά 55 έτη.
Ο συγγραφέας των Αστρονομικών Πινάκων Κάρανα Σάρα (كرن سار) δίνει τον ακόλουθο κανόνα για τον υπολογισμό της κίνησης της Μεγάλης Άρκτου και το μέρος στο οποίο εμφανίζεται σε κάθε χρόνο:
«Αφαίρεσε 821 από Σακακάλα. Το υπόλοιπο είναι η βάση, δηλαδή ο αριθμός των ετών επιπλέον 4000, που έχουν περάσει από την αργή του Καλιτζούκα (كلجوك). Πολλαπλασίασε τη βάση με το 47 και πρόσθεσε 68000 στο γινόμενο. Διαίρεσε το άθροισμα με το 10000. Το πηλίκο της διαίρεσης παρουσιάζει τα ζώδια και τα κλάσματά τους, δηλαδή τη θέση της Μεγάλης Άρκτου την οποία αναζήτησες.»
Η πρόσθεση του 68000, που ορίστηκε σε αυτόν τον κανόνα, πρέπει να είναι η πρωταρχική θέση της Μεγάλης Άρκτου στην αρχή της βάσης, πολλαπλασιασμένη με το 10000. Αν διαιρέσομε το 68000 με το 10000, παίρνομε το πηλίκο 6 και 4/5, δηλαδή έξι ζώδια και 24ο από το έβδομο ζώδιο.
Είναι προφανές ότι αν διαιρέσομε το 10000 με το 47, η Μεγάλη Άρκτος έχει περπατήσει ολόκληρο ένα ζώδιο σε 212 έτη, 9 μήνες και 6 μέρες, σύμφωνα με την ηλιακή ώρα. Άρα, περπατά μία μοίρα του ζωδίου σε 7 έτη, 1 μήνα και 3 μέρες και ολόκληρη μια Σεληνιακή Μονή σε 94 έτη, 6 μήνες και 20 μέρες.
Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ των αξιών του Μπαρά Χαμιχίρα (براهمهر) και του Μπιττίσφαρα (بتيشفر), αν δεν υπάρχει λάθος στην παράδοση. Για παράδειγμα, αν κάνομε έναν τέτοιο υπολογισμό για το παρόν έτος (1030 από Αλέξανδρο), παίρνομε 9ο 17΄ τη θέση της Μεγάλης Άρκτου, στη Μονή Ανουράντα (آنراد) [Ικλίλ].
Οι άνθρωποι του Κασμίρ πίστευαν πως η Μεγάλη Άρκτος ολοκληρώνει μία Σεληνιακή Μονή σε 100 χρόνια. Επομένως, το πιο πριν ημερολόγιο λέει ότι στην παρούσα εκατονταετία, της κίνησης της Μεγάλης Άρκτου παραμένουν ακόμα 23 έτη. Λάθη και συγχύσεις όπως αυτές που τοποθετήσαμε εδώ, ανοίγουν κατά πρώτον, αναγκαιότητες αστρονομικών ερευνών.

Μετάφραση από το προτότυπο αραβικό κείμενο, από τη Φάιζα Κωδωνά
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της ηλεκτρονικής αυτής σελίδας.

Φι ταχακάκι μα λιλχίντι μιν μακάλα μακμπάλα φι αλίκλ άου μαζδάλα

Απόσπασμα: Μεγάλη Άρκτος

Κεφάλαιο 45
στον Αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου – Μπανάτ Νάς (بنات نعش) [σημαίνει κόρες του φέρετρου, γιατί οι 7 πλανήτες μοιάζουν να δείχνουν ένα φέρετρο]

Η Μεγάλη Άρκτος καλείται στη διάλεκτό τους (ινδική) Σάμπτα Ρίσιν (سبت رشين), δηλαδή Επτά Ρις (επτά άτομα μόνα ή ερημίτες). Λένε πως ήταν ερημίτες που τράφηκαν μόνο με αυτό που επιτρεπόταν να φαγωθεί και μαζί τους υπήρξε μια ευσεβής γυναίκα, η Ασουχά (السهى) (Ursa Major star 80 = Alcor (الخَوَّار ή السهى) = Saidak, Suha, Arundhati; visual double star with Mizar). Εξοικονομούσαν λωτούς για να τραφού από τις λίμνες. Εν τω μεταξύ, ήρθε η Θεία Δίκη (الدين) και τους έκρυψε. Καθένας τους ντράπηκε τους άλλους και ορκίστηκαν ευλαβικά στη Θεία Δίκη να προοδεύουν. Και τους ανύψωσε σε αυτήν την θέση, την οποία τώρα βλέπομε.
Τα Ινδικά βιβλία περιγράφουν με εικόνες και δίνομε ένα εδάφιο με την δική μας μετάφραση. «η βόρεια περιοχή είναι κοσμημένη με αυτούς τους Αστέρες, όπως μια όμορφη γυναίκα είναι κοσμημένη με περιλαίμιο από μαργαριτάρια δεμένα μεταξύ τους και ένα περιλαίμιο με λουλούδια άσπρου λωτού, με όμορφη ρύθμιση. Έτσι, κόσμησαν, όμοια με παρθένες που χορεύουν και περιστρέφονται γύρω από τον Πόλο σαν ο Πόλος να τις προστάζει. Και λέω, πως μας λένε με την εξουσία του Γκάργκα (گرگ που σημαίνει λύκος), οι αρχαίοι, οι πανάρχαιοι, ότι οι Αστέρες στην Μεγάλη Άρκτο, ήταν στην Μάγκα (مگه), την Δέκατη Μονή της Σελήνης, όταν ο Τζουδιστίρα (جذشتر) βασίλευε στη Γη και ο Σαγκαγκάλα (شگگال) ήταν 2526 έτη μετά από αυτόν. Η Μεγάλη Άρκτος παραμένει σε κάθε Μονή της Σελήνης, 600 έτη και ανατέλλει στα Βορειοανατολικά. Αυτός ο Αστέρας από τους επτά, που κυβερνά την Ανατολή, είναι ο Μαρίτσι (مريچ). Δυτικά του βρίσκεται ο Μπασίστα (بسشت), μετά ο Ανγκίρας (آنگر), ο Άτρι (اتر), ο Πουλάστα(پلست), ο Μπουλάχου(بله), ο Ακράτου(اكرت) και κοντά στον Μπασίστα υπάρχει μια παρθένα γυκαίκα που καλείται Αρουν-ντχάτι (ارندهت).»
Και ο Ήλιος στέκεται στην Μονή Άουα».
Καθώς αυτά τα ονόματα μερικές φορές μπερδεύονται το ένα με το άλλο, θα προσπαθήσομε να τα προσδιορίσομε με τους αντίστοιχους Αστέρες στη Μεγάλη Άρκτο.

Ο Μαρίτσι είναι ο 27ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (η UMa)
Ο Μπασίστα είναι ο 26ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (ζ UMa)
Ο Ανγκίρας είναι ο 25ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (ε UMa)
Ο Άτρι είναι ο 18ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (δ UMa)
Ο Ακράτου είναι ο 16ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (α UMa)
Ο Μπουλάχου είναι ο 17ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (β UMa)
Ο Πουλάστα είναι ο 19ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (γ UMa)

Αυτοί οι Αστέρες εμφανίζονται στους χρόνους μας, δηλαδή το 952 από Σακακάλα (شگكال), από 3ο του Λέοντα ως 13ο και μισό της Παρθένου και υπολογίζοντας την τροχιά την οποία καλύπτει ο Σταθερός Αστέρας, όπως την ξέρομε, οι ίδιοι Αστέρες εμφανίστηκαν την εποχή του Τζουδιστίρα (جذشتر) από τις 8ο και 2/3 των Διδύμων ως 20ο και 5/6 του Καρκίνου και υπολογίζοντας την τροχιά την οποία έκαναν, όπως υιοθετείται από τους αρχαίους αστρονόμους και τον Πτολεμαίο, αυτοί οι Αστέρες εμφανίστηκαν σε αυτό το διάστημα μεταξύ 26ο και μισό των Διδύμων ως 8ο και 2/3 του Λέοντα και η Μονή είναι η Μάγκα (مگه), την 10η Μονή της Σελήνης που εμφανίζεται από το πρώτο (λεπτό) του Λέοντα μέχρι ακριβώς 800 λεπτά του Λέοντα. Επομένως, θα ήταν καλύτερο να παρουσιάζονται οι Επτά Ρις σαν βρισκόμενοι στη Μονή Μάγκα, από ότι στην εποχή του Τζουδιστίρα. Και αν οι Ινδοί προσδιορίζουν την Μάγκα με την Καρδιά του Λέοντα (α Λέοντα, Βασιλίσκος ή Ρήγουλος), το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι αυτός ο αστερισμός, σε αυτήν την εποχή βρίσκονταν στις πρώτες μοίρες του Καρκίνου.
Έχω πει στο ημερολόγιο του έτους 951 από Σακακάλα που ήρθε από το Κασμίρ, η αναφορά πως οι Επτά Ρις βρισκόταν από 77 έτη στη Μονή Ανουράντα (آنراد) [Ικλίλ]. Αυτή η Μονή εμφανίζει το διάστημα μεταξύ 3ο και 1/3 του Σκορπιού ως 16ο και 2/3 του Σκορπιού. Ωστόσο, η Μεγάλη Άρκτος προπορεύεται αυτού του μέρους, σχεδόν ένα ολόκληρο ζώδιο και 20ο, δηλαδή 1 και 2/3 ζώδια. Αλλά, ποιο άτομο θα ήταν σε θέση να μάθει όλες τις διαφορετικές θεωρίες των Ινδών, αν δεν διέμενε μεταξύ τους! Ας υποθέσομε πως είναι σωστό, ότι βρισκόταν στο συγκεκριμένο μέρος στην Μάγκα, στην οποία εγκαθίστανται οι Επτά Ρις και σας υποθέσομε πως αυτό το μέρος ήταν 0ο της Μάγκα, η οποία συμφωνεί με τις 0ο Λέοντα στη δική μας εποχή. Επιπλέον, μεταξύ του χρόνου του Τζουδιστίρα και το παρόν έτος, δηλαδή το έτος 1340 από Αλέξανδρο, υπάρχει μια απόσταση 3479 έτη. Τελικά, ας υποθέσομε πως η Μεγάλη Άρκτος παραμένει 600 έτη σε κάθε Σεληνιακή Μονή. Άρα, θα έπρεπε στο παρόν έτος να βρίσκεται στις 17ο 18΄ του Ζυγού, που είναι ταυτόσημη με τις 10ο 38΄του Σβάτι (اسوات Γαφρ). Όμως, αν υποθέσομε ότι βρίσκονταν στο μέσον τη Μάγκα και όχι στην αρχή, θα έπρεπε τώρα να βρίσκονται στις 3ο 58΄της Μπισάκα (بشاك Ζουμπάνα). Και αν υποθέσομε πως βρίσκονταν στο τέλος της Μάγκα, θα έπρεπε τώρα να βρίσκονται στις 10ο 38΄της Μπισάκα.
Είναι προφανές ότι η αναφορά του ημερολογίου του Κασμίρ, δεν συμφωνεί με την αναφορά στο Σανγκχιτά (سنگهت). Επιπλέον, αν υιοθετήσομε τον κανόνα που αναφέρεται στο ημερολόγιο, αναφορικά στη Μετάπτωση των Ισημεριών και λογαριάσομε με αυτό το μέτρο προς τα πίσω, δεν φθάνομε με κανένα τρόπο στη Μάγκα (Τζίμπχα), την Μονή που διέμεναν οι Επτά Ρις την εποχή του Τζουδιστίρα. Σύμφωνα με μας, οι Αστέρες κινούνται ανά 66 ηλιακά έτη, μία μοίρα, ενώ μας εκπλήσσει πολύ η αναλογία του, μία μοίρα ανά 55 έτη.
Ο συγγραφέας των Αστρονομικών Πινάκων Κάρανα Σάρα (كرن سار) δίνει τον ακόλουθο κανόνα για τον υπολογισμό της κίνησης της Μεγάλης Άρκτου και το μέρος στο οποίο εμφανίζεται σε κάθε χρόνο:
«Αφαίρεσε 821 από Σακακάλα. Το υπόλοιπο είναι η βάση, δηλαδή ο αριθμός των ετών επιπλέον 4000, που έχουν περάσει από την αργή του Καλιτζούκα (كلجوك). Πολλαπλασίασε τη βάση με το 47 και πρόσθεσε 68000 στο γινόμενο. Διαίρεσε το άθροισμα με το 10000. Το πηλίκο της διαίρεσης παρουσιάζει τα ζώδια και τα κλάσματά τους, δηλαδή τη θέση της Μεγάλης Άρκτου την οποία αναζήτησες.»
Η πρόσθεση του 68000, που ορίστηκε σε αυτόν τον κανόνα, πρέπει να είναι η πρωταρχική θέση της Μεγάλης Άρκτου στην αρχή της βάσης, πολλαπλασιασμένη με το 10000. Αν διαιρέσομε το 68000 με το 10000, παίρνομε το πηλίκο 6 και 4/5, δηλαδή έξι ζώδια και 24ο από το έβδομο ζώδιο.
Είναι προφανές ότι αν διαιρέσομε το 10000 με το 47, η Μεγάλη Άρκτος έχει περπατήσει ολόκληρο ένα ζώδιο σε 212 έτη, 9 μήνες και 6 μέρες, σύμφωνα με την ηλιακή ώρα. Άρα, περπατά μία μοίρα του ζωδίου σε 7 έτη, 1 μήνα και 3 μέρες και ολόκληρη μια Σεληνιακή Μονή σε 94 έτη, 6 μήνες και 20 μέρες.
Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ των αξιών του Μπαρά Χαμιχίρα (براهمهر) και του Μπιττίσφαρα (بتيشفر), αν δεν υπάρχει λάθος στην παράδοση. Για παράδειγμα, αν κάνομε έναν τέτοιο υπολογισμό για το παρόν έτος (1030 από Αλέξανδρο), παίρνομε 9ο 17΄ τη θέση της Μεγάλης Άρκτου, στη Μονή Ανουράντα (آنراد) [Ικλίλ].
Οι άνθρωποι του Κασμίρ πίστευαν πως η Μεγάλη Άρκτος ολοκληρώνει μία Σεληνιακή Μονή σε 100 χρόνια. Επομένως, το πιο πριν ημερολόγιο λέει ότι στην παρούσα εκατονταετία, της κίνησης της Μεγάλης Άρκτου παραμένουν ακόμα 23 έτη. Λάθη και συγχύσεις όπως αυτές που τοποθετήσαμε εδώ, ανοίγουν κατά πρώτον, αναγκαιότητες αστρονομικών ερευνών.

Μετάφραση από το προτότυπο αραβικό κείμενο, από τη Φάιζα Κωδωνά
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της ηλεκτρονικής αυτής σελίδας.

Οι απλανείς αστέρες ονομάστηκαν από τους αρχαίους "Σταθεροί Αστέρες" για να διακρίνονται από τους "περιπλανώμενους" αστέρες, οι οποίοι αναγνωρίζονται σαν πλανήτες, αφότου ανακαλύφθηκαν οι ουράνιες τροχιές τους, που ήταν περιστροφές σε ένα επίπεδο. Οι απλανείς αστέρες έχουν μια ακριβή κίνηση ανεξάρτητη. Όμως, εξαιτίας της απόστασής τους, αυτή η κίνηση μπορούσε να καταμετρηθεί μόνον με παρατηρήσεις που παρελήφθησαν από μια παρατεταμένη και για πολύ καιρό χρονική περίοδο πριν από τη γέννηση του Χριστού, εξαιτίας της έλλειψης σχετικού μέτρου καταμέτρησης. Δεν υπάρχει αιτία γιατί αποδόθηκε ο όρος “αστέρας” και όχι “πλανήτης”, σαν απλός χαρακτηρισμός σε αυτά τα σώματα.
Οι απλανείς αστέρες είναι βέβαιο ότι ασκούν κάποια επιρροή λόγω της ανεξάρτητης φύσης τους, όταν είναι σε σύνοδο ή παραλληλία με έναν πλανήτη, είτε αυτός βρίσκεται στη γενέθλια θέση, είτε είναι σε περιόδους διέλευσης.
Ένας απλανής αστέρας πρώτου μεγέθους στον Ωροσκόπο ή στο Μεσουράνημα στα γενέθλια, δηλώνει ότι το γηγενές άτομο (επηρεαζόμενος) θα γίνει διακεκριμένος, επιφανής μέσα στη σφαίρα της ζωής, ένας "αστέρας" στην κοινωνική, πολιτική, ή εμπορική ζωή. Η δύο μεγάλοι αστέρες, Αλντεμπαράν και Αντάρης, οι οποίοι είναι στη δέκατη μοίρα των ζωδίων Διδύμων και Τοξότης, αντίστοιχα, όταν κατευθύνονται στις γωνίες του ωροσκόπιου, παράγουν περιόδους με έντονο άγχος. Πιστεύεται ότι είναι περισσότερο ισχυροί όταν βρίσκονται στις γωνίες. Εκείνοι οι οποίοι περιγράφουν τις επιρροές που ακούν οι απλανείς αστέρες, συμφωνούν ότι η επιρροή είναι απόλυτα περιορισμένη στις όψεις της συνόδου ή της διαμέτρου και με τις εξής ανοχές:
Όρια δόνησης των απλανών αστέρων:
Ανοχή όψης 6ο για τους απλανείς μεγέθους 1.
Ανοχή όψης 5ο για τους απλανείς μεγέθους 2.
Ανοχή όψης 4ο για τους απλανείς μεγέθους 3. Οι υπόλοιποι απλανείς δέχονται μόνο μέχρι 2 μοίρες ανοχή όψης.

Έχει αποδειχθεί ότι οι απλανείς αστέρες ασκούν σημαντικές επιρροές στην πρόκληση ενός σεισμού. Έτσι, οι μεγάλοι σεισμοί έχουν Κρόνο σε σύνοδο (0 μοίρες απόσταση), διάμετρο (180 μοίρες απόσταση) ή τετραγωνισμό (90 μοίρες απόσταση) με τις Πλειάδες (Πούλια).
Ακόμα, πρωτεύουσες και κύριες ξεχωριστές μοίρες του ζωδιακού εμφανίζονται να κατέχουν ιδιάζουσες επιρροές και πιθανά αυτές μπορεί να έχουν κάποιες συνδέσεις με απλανείς αστέρες που κατοικούν σε αυτές τις μοίρες, έστω κι όταν οι αυτές μοίρες έχουν εγκαταλειφθεί από τους πλανήτες.
Οι αρχαίοι έδωσαν ονόματα σε ορισμένους απλανείς αστέρες και πολλά από αυτά τα ονόματα διατηρούνται και στις μέρες μας. Το 1603 επινοήθηκε ένα πιο επιστημονικό σύστημα με το οποίο οι αστέρες ενός αστερισμού αναγνωρίζονται από το όνομα του αστερισμού στον οποίο ανήκουν κι οι μοναχικοί αστέρες αναγνωρίζονται με προθέματα Ελληνικών γραμμάτων που τους έχουν δοθεί σύμφωνα με το μέγεθος, ξεκινώντας με το κεφαλαίο Α και συνεχίζοντας προς τα κάτω με το Ω. Το σύστημα είναι ακόμη σε χρησιμότητα εκτός από τους τηλεσκοπικούς αστέρες που υπολογίζονται σε ένα εκατομμύριο και αναγνωρίζονται βάση καταλόγου.
Οι απλανείς αστέρες είναι μοίρες ξεχωριστές και μπορεί να είναι ορατοί, εμφανής στο αβοήθητο μάτι σε έναν αριθμό μικρότερο από πέντε χιλιάδες. Αυτοί που υπάρχουν κοντά στον Πολικό Αστέρα μπορεί να τους δει κάποιος μόνον στο Βόρειο Ημισφαίριο, ενώ στο Νότιο Σταυρό και τους αστέρες που είναι κοντά του, μπορεί να τους δει κάποιος στο Νότιο Ημισφαίριο.

Θέσεις Απλανών Αστέρων

Οι απλανείς αστέρες που καταγράφονται στον πίνακα που υπάρχει πιο κάτω, έχουν τοποθετηθεί όπως ήταν από το 1990. Για να τους προσαρμόσετε σε άλλη χρονολογία, προσθέσετε 0΄και 50'' της μοίρας του κύκλου, στη θέση του μήκους του ζωδιακού, για κάθε χρόνο αργότερα ή αφαιρέσετε για κάθε χρόνο νωρίτερα.
Ο πίνακας έχει τους περισσότερο σημαντικούς απλανείς αστέρες που είναι ορατοί και είναι ταξινομημένοι σύμφωνα με τα ζώδια, δίνοντας το γεωγραφικό μήκος κάτω από το οποίο μπορεί να βρεθούν, τους πλανήτες που τους κατοικούν ή δεσπόζουν και σε συγκεκριμένο έτος.

Οι αστερισμοί στο Βορρά

Οι αστερισμοί στο Νότο

Στους πιο κάτω καταλόγους, η πρώτη στήλη είναι τα στοιχεία του αστέρα, η δεύτερη το Γεωγρ. Μήκος στο Ζωδιακό και η τρίτη ο Βαθμός Λαμπρότητας.

Αστέρες στον Κριό

Οι Αστερισμοί, αυτά τα ξεχωριστά τμήματα της Ουράνιας Σφαίρας, περιέχουν καθένα τις δικές τους ομάδες Αστέρων. Αυτές οι ομάδες στην παρατήρηση του ανθρώπου έλαβαν διάφορες μορφές, δηλαδή ζώων, ανθρώπων, αντικειμένων, θεών.
Σήμερα υπάρχουν 88 αστερισμοί και κάθε αστερισμός χαρακτηρίζεται από μια λατινική ονομασία και μια συντομογραφία από 3 γράμματα.

Τον 8ο αιώνα, ο Όμηρος στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια και ειδικά στην περιγραφή της ασπίδας του Αχιλλέα και οι οδηγίες

Φάσεις Πλανήτη : Διαφορετικές όψεις του πλανήτη λόγω της καθηµερινής κίνησης γύρω από τον Ήλιο και ανάλογα µε την περιοχή που φωτίζεται. Οι εξωτερικοί Πλανήτες δεν παρουσιάζουν φάσεις πολύ αισθητές όσο οι εσωτερικοί πλανήτες.

Φάσεις Σελήνης : Νέα Σελήνη (Σύνοδος 0ο ), Μηνίσκος, στραµµένος στην ανατολή (0ο –90ο ) , Πρώτο Τέταρτο, στρέφεται στην ανατολή, (Τετραγωνισµός­90ο ), Πανσέληνος(180ο), Τελευταίο Τέταρτο, στρέφεται προς τη Δύση (180ο –270ο ), Μηνίσκος στραµµένος στη Δύση (270ο –360ο).
Συνοδικός Μήνας : Ο χρόνος που µεσολαβεί ανάµεσα σε δύο συνόδους
Περίγειο : ισχύει για την Σελήνη µόνο. Ελάχιστη απόσταση Γης – Σελήνης.

Επειδή οι αστέρες δεν διανέμονται ομοιόμορφα στον ουρανό, τόσο ως προς την λαμπρότητα όσο και ως προς το πλήθος τους, εις τρόπον ώστε είναι μεν περιοχές της ουρανίου σφαίρας να παρουσιάζονται κατάστικτοι, ενώ αντιθέτως άλλες είναι λίαν πτωχές σε αστέρες επειδή δε συγχρόνως αυτή η διανομή των προσδίδει στις διάφορες ομάδες των άστρων κατά το μάλλον ή ήττον καθορισμένες μορφές, ώστε με τη βοήθεια της φαντασίας, είναι δυνατόν στις ομάδες αυτές να δει κανείς μορφές αντικειμένων ή και ζώων και ανθρώπων από της αρχαιότητας ακόμη, κάθε μια από αυτές τις ομάδες καθορίζονταν δια του όρου αστερισμός, ενώ συγχρόνως καθένας από τους αστερισμούς ελάμβανε και ίδιον όνομα αναλόγως μορφής του.

Η αστρονομία είναι τόσο παλιά, σχεδόν όσο και η ανθρωπότητα. Βηματίζοντας στη γη ο άνθρωπος πάντα στρέφει τα ανήσυχα βλέμματά του στον έναστρο ουρανό, γεμάτος δέος.
Οι πλανήτες του ηλιακού συστήματος, αλλά πρωταρχικά η Σελήνη και ο Ήλιος, τράβηξαν τον ενδιαφέρον του. Οι φάσεις της Σελήνης, οι εκλείψεις και όλα τα φαινόμενα στον ουρανό, τον ώθησαν σε μια σταδιακή παρατήρηση και καταγραφή. Έτσι, ξεκίνησε η Αστρονομία, μια βαθιά και πλούσια επιστήμη, χαρτογραφώντας τους αστέρες, καταγράφοντας τις κινήσεις τους, ορίζοντας τις εποχές και τις φάσεις της σελήνης.

Υπάρχουν δύο εποχές κάθε χρόνο με εκλείψεις. Μία έκλειψη κάθε 173 μέρες. Μια εποχή έκλειψης διαρκεί 37,5 μέρες δεδομένου ότι η Σελήνη χρειάζεται 29,5 μέρες για να ολοκληρώσει μια τροχιά. Σίγουρα υπάρχει μια ηλιακή και μια σεληνιακή έκλειψη, που μπορεί να μην είναι ολικές, σε κάθε εποχή έκλειψης. Κάθε έξι μήνες υπάρχουν τουλάχιστον δύο ή μερικές φορές τρεις εκλείψεις, άρα σε ένα έτος πρέπει να υπάρξουν τουλάχιστον 4 εκλείψεις.
Στην πραγματικότητα, δεδομένου ότι μια τροχιά της Σελήνης χρειάζεται λιγότερο χρόνο από το μήκος μιας εποχής έκλειψης, είναι αρκετά εφικτό να συμβούν δύο ηλιακές ή δύο σεληνιακές εκλείψεις σε μια εποχή. Όχι όμως δύο από κάθε είδος. Αυτό συμβαίνει περισσότερο κάθε 4 έτη, κατά μέσον όρο, για τις ηλιακές εκλείψεις και κάθε 3 έτη για τις σεληνιακές εκλείψεις. Ωστόσο, πρέπει   να γίνουν δύο εκλείψεις σε κάθε τέλος της εποχής και είναι συνήθως και οι δύο μικρές μερικές εκλείψεις, αλλά περίπου κάθε 300 χρόνια εμφανίζονται, μια ολική έκλειψη Ηλίου και μια μερική έκλειψη Ηλίου, στην ίδια εποχή έκλειψης. Αυτό συνέβη για τελευταία φορά το 1928, όπου το Μάιο, μια πολύ μικρή ολική έκλειψη στο Νότο, ακολουθήθηκε τον Ιούνιο από μια μικρή μερική έκλειψη στο Βορρά. Η επόμενη φορά που θα συμβεί αυτό είναι ο Ιούλιος και Αύγουστος 2195.
Έτσι, κάθε έτος υπάρχουν τουλάχιστον 4 εκλείψεις, 2 ηλιακές και 2 σεληνιακές. Περίπου 1 φορά στα 3,5 έτη γίνονται 5 εκλείψεις. Κάθε 4,5 έτη γίνονται 6 εκλείψεις σε ένα έτος κλπ. Μπορεί να γίνουν 7 εκλείψεις σε ένα έτος, αλλά αυτό είναι σπάνια, μόνο για κάθε 31 έτη. Το τελευταίο έτος που συνέβη ήταν το 1982 και η επόμενη φορά θα είναι το 2038. Οι ολικές εκλείψεις είναι σπανιότερες. Κατά μέσον όρο, μια ολική ηλιακή έκλειψη συμβαίνει περίπου δύο φορές στα τρία έτη ενώ οι σεληνιακές εκλείψεις επαναλαμβάνονται λίγο περισσότερο. Είναι δυνατό να γίνουν 2 ολικές ηλιακές εκλείψεις σε ένα έτος, αλλά συμβαίνει μόνο κάθε 170 έτη. Ωστόσο, γίνονται δύο ολικές σεληνιακές εκλείψεις σε ένα έτος, περίπου μια φορά κάθε 3,5 έτη και 3 σε ένα έτος κάθε 200 έτη.
Για να δει κάποιος μια έκλειψη, είναι σχετικό. Για τις ηλιακές εκλείψεις, επειδή η μερική φάση μιας ολικής ηλιακής έκλειψης καλύπτει μια σχετικά μεγάλη έκταση, μπορεί να γίνει ορατή κάθε 2,5 έτη κατά μέσον όρο, από κάποιον δεδομένο τόπο στη Γη. Βασικά, ένας τόπος μπορεί να δει καθόλου ή δύο σε ένα έτος, περίπου 360 έτη. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τις σεληνιακές εκλείψεις που είναι πιο εύκολο να τις δει κάποιος, επειδή το γεγονός συμβαίνει στη Σελήνη και στην πλευρά που βλέπουμε.

Από το -1999 ως το 3000, υπάρχουν μεταξύ των 4 και 7 εκλείψεων σε κάθε ημερολογιακό έτος, με μέσο όρο 4,82 εκλείψεις ανά έτος.
Έτσι στο διάστημα αυτό είναι: Τα 2352 έτη έχουν 4 εκλείψεις (47,0%, 1 ανά 2,13 έτη), τα 1372 έτη έχουν 5 εκλείψεις (27,4%, 1 ανά 3,64 έτη), τα 1117 έτη έχουν 6 εκλείψεις (22,3%, 1 ανά 4,48 έτη), τα 159 έτη έχουν 7 εκλείψεις (3,2%, 1 ανά 31,45 έτη).
Συνολικά μεταξύ των άλλων, εμφανίζονται 7 εκλείψεις στα έτη 1908, 1917, 1935, 1973, 1982, 2038, 2094.
Ακόμα είναι: 7528 εποχές εκλείψεων με 2 εκλείψεις (71,5%, 1 ανά 1,40 εποχές) και 3008 εποχές εκλείψεων με 3 εκλείψεις (28,5%, 1 ανά 3,50 εποχές)

Ηλιακές Εκλείψεις

Είναι όλες μαζί 11897 Ηλιακές Εκλείψεις (2,38 ανά έτος).
Αναλυτικά: 3190 Ολικές Ηλιακές Εκλείψεις (26,8%, 1 κάθε 1,57 έτη), 550 Δακτυλιοειδείς/Ολικές Εκλείψεις (4,6%, 1 κάθε 9.09 έτη), 3960 Δακτυλιοειδείς Εκλείψεις (33,3%, 1 κάθε 1,26 έτη), 4197 Μερικές Εκλείψεις (35,3%, 1 κάθε 1.19 έτη).
Ακόμα: 3625 έτη έχουν 2 Ηλιακές Εκλείψεις (72,5%, 1 ανά 1.38 έτη), 878 έτη με 3 Ηλιακές Εκλείψεις (17,6%, 1 ανά 5,69 years), 472 έτη με 4 Ηλιακές Εκλείψεις (9,4%, 1 ανά 10,59 έτη), 25 έτη με 5 Ηλιακές Εκλείψεις (0,5%, 1 ανά 200,00 έτη).
Μέχρι το έτος 1000, έγιναν 5 Ηλιακές Εκλείψεις στα έτη 1255, 1805, 1935, 2206, 2709, 2774, 2839, 2904.
Από 0 ως 2 Ολικές Εκλείψεις, είναι: 1839 έτη με καμιά Ηλιακή Έκλειψη (36,8%, 1 ανά 2,72 έτη), 3132 έτη με 1 Ολική Έκλεψη (62,6%, 1 ανά 1,60 έτη), 29 έτη με 2 Ολικές Εκλείψεις (0,6%, 1 ανά 172,41 έτη).
Μέχρι το έτος 1000, έγιναν 2 Ολικές Εκλείψεις στα έτη: 1014, 1209, 1358, 1535, 1554, 1712, 1889, 2057, 2252, 2429, 2606, 2801, 2996.

Οι Σάρος έχουν αριθμό σειράς από -13 ως 190. Υπάρχουν 204 ολοκληρωμένες σειρές Σάρος και 91 σειρές μερικώς. Ο αριθμός των Εκλείψεων σε μια σειρά εκτείνεται από 70 (Σάρος 104, 116, 122, 123, 137, 138, 141, 144) ως 86 (Σάρος 34, 52).

Σεληνιακές Εκλείψεις

Είναι όλες μαζί 12186 Σεληνιακές Εκλείψεις (2,44 ανά έτος).
Αναλυτικά: 3505 Ολικές Σεληνιακές Εκλείψεις (28,8%, 1 κάθε 1,43 έτη), 4213 Μερικές Σεληνιακές Εκλείψεις (34,6%, 1 κάθε 1,19 έτη), 4468 Εκλείψεις Σελήνης Παρασκιάς (36,7%, 1 κάθε 1,12 έτη.
Ακόμα υπάρχουν: 3489 έτη με 2 Σεληνιακές Εκλείψεις (69,8%, 1 ανά 1,43 έτη), 873 έτη με 3 Σεληνιακές Εκλείψεις (17,5%, 1 ανά 5,73 έτη), 601 έτη με 4 Σεληνιακές Εκλείψεις (12,0%, 1 ανά 8,32 έτη), 37 έτη με 5 Σεληνιακές Εκλείψεις (0,7%, 1 ανά 135,14 έτη).
Μέχρι το έτος 1000, έγιναν 5 Σεληνιακές Εκλείψεις στα έτη 1181, 1246, 1311, 1676, 1694, 1749, 1879, 2132, 2262, 2400, 2653, 2718, 2783, 2848, 2968.
Από 0 ως 3 Ολικές Σεληνιακές Εκλείψεις είναι: 2956 έτη με καμία Ολική Σεληνιακή Έκλειψη (59,1%, 1 ανά 1,69 έτη), 607 έτη με 1 Ολική Σεληνιακή Έκλειψη (12,1%, 1 ανά 8,24 έτη), 1413 έτη με 2 Ολικές Σεληνιακές Εκλείψεις (28,3%, 1 ανά 3,54 έτη), 24 έτη με 3 Ολικές Σεληνιανές Εκλείψεις (0,5%, 1 ανά 208,33 years).
Μέχρι το έτος 1000, έγιναν 3 Ολικές Σεληνιακές Εκλείψεις στα έτη 1414, 1479, 1544, 1917, 1982, 2485, 2550, 2615.
Υπάρχουν 1649 διπλές εποχές Σεληνιακής Έκλειψης (1 ανά 3,03 έτη) που δεν περιέχουν καμία Ολική Σεληνιακή Έκλειψη.
Οι Σεληνιακές Εκλείψεις είναι από τις σειρές Σάρος, από την -20 ως την 183. Υπάρχουν 204 ολοκληρωμένες σειρές Σάρος και 85 μερικώς.
Ο αριθμός των Εκλείψεων σε μια σειρά εκτείνεται από 71 (Σάρος 111, 113, 114, 128, 129, 132, 133, 135) ως 87 (Σάρος 26, 43, 45).

Σε όλες τις ηλιακές εκλείψεις, η Σελήνη περνά μεταξύ της Γης και του Ήλιου ρίχνοντας τη σκιά της πάνω στη Γη. Οπωσδήποτε, ο τύπος της έκλειψης για να είναι ορατός σε έναν τόπο, εξαρτάται από ποιόν τόπο περνά κατ' ευθείαν η Σελήνη ή περνά μερικώς μεταξύ Γης και Ήλιου, από ποιό τόπο γίνεται η παρατήρηση και επίσης ακόμα, σε ένα αριθμό άλλων συντελεστών.
Εδώ, θα περιγράψομε τις μορφές των ηλιακών εκλείψεων.

Ολική Έκλειψη (Total Eclipse)

Ολική έκλειψη έχουμε όταν ο Ήλιος ολοκληρωτικά καλύπτεται από τη Σελήνη. Η εικόνα που ακολουθεί εξηγεί το γεγονός. Εδώ, η Σελήνη περνά μεταξύ της Γης και του Ήλιου σε ένα σημείο στην δική της ελλειπτική τροχιά όπου αυτό είναι σχετικά κοντά στη Γη. Καθώς αυτό γίνεται, ρίχνει μια σκιά. Το σκιώδες τμήμα της σκιάς (umbra = πλήρης σκιά σχηματιζόμενη κατά τις εκλείψεις) είναι η περιοχή  όπου ο Ήλιος θα είναι ολικά σκοτεινός από τη Σελήνη. Κατά τη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης, η Σελήνη είναι αρκετά κοντά στη Γη ώστε το τμήμα της σκιώδους (umbra) να πέφτει πάνω στη Γη. Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτό το τμήμα της Γης, εντός της σκιώδους (umbra), θα δουν τον Ήλιο να κρύβεται ολοσχερώς από τη Σελήνη. Αυτή είναι μια ολική έκλειψη του Ηλίου.

Μερική έκλειψη (Partial Eclipse)

Η μερική ηλιακή έκλειψη είναι όταν η Σελήνη καλύπτει μόνο τμήμα του Ήλιου. Βλέποντας την εικόνα πριν, θα δούμε μια περιοχή έξω από τη σκιώδη (umbra), όπου ο Ήλιος έχει καλυφθεί μερικώς από τη Σελήνη. Αυτό είναι γνωστό σαν παρασκιά (penumbra) και στη Γη έχει έκταση πολύ πιο μεγάλη από τη σκιώδη. Η επιφάνεια της Γης που πέφτει πάνω της η παρασκιά, βλέπει μια μερική ηλιακή έκλειψη. Με την παρασκιά, ο Ήλιος καλύπτεται μερικώς και το φώς του θαμπώνει.
Οι άνθρωποι που είναι στην παρασκιά και κοντά στην σκιώδη θα δουν τον Ήλιο σχεδόν να έχει καλυφθεί, ενώ οι άνθρωποι στο περιθώριο της παρασκιάς θα δουν τη Σελήνη το πολύ να βγάζει λίγο από τον Ήλιο. Κατά τη διάρκεια ακόμα, μιάς μεγάλης μερικής έκλειψης, ο υπόλοιπος μηνίσκος του Ήλιου είναι τόσο έντονος, τόσο όσο μια φυσιολογική, καθαρή μέρα, που δεν είναι σωστό να θεωρείται ο Ήλιος κατ' ευθείαν. 
Κάθε ολική έκλειψη συνοδεύεται με μια μερική έκλειψη που πέφτει σε μια μεγαλύτερη περιοχή της Γης, εφόσον η σκιώδης είναι πάντα περιστοιχισμένη από μια παρασκιά. Οπωσδήποτε, είναι εντελώς εφικτό για τη σκιά της παρασκιάς της Σελήνης να πέφτει στη Γη όταν η σκιώδης πλήρως πέφτει έξω από τη Γη, μέσα στο διάστημα. Όταν συμβαίνει αυτό, τμήματα της Γης βλέπουν μια μερική έκλειψη, αλλά αυτό βέβαια δεν είναι ολική έκλειψη. Τούτο συμβαίνει αρκετά συχνά.

Δακτυλιοειδής έκλειψη (Annular Eclipse)

Η δακτυλιοειδής έκλειψη εμφανίζεται όταν η Σελήνη καλύπτει το κέντρο του Ήλιου, αλλά όχι τις άκρες του αφήνοντας ένα δακτυλίδι (annulus) του Ήλιου εμφανές ολόγυρα στις άκρες

 Στην εικόνα φαίνεται πώς εμφανίζεται μια δακτυλιοειδής έκλειψη. Εδώ η Σελήνη στην ελλειπτική τροχιά της είναι πολύ μακριά από τη Γη και η σκιώδης είναι πολύ μικρή στην έκτασή της στη Γη. Οπωσδήποτε, η Σελήνη είναι κατ' ευθείαν μπροστά από τον Ήλιο, έτσι οι περιοχές της Γης κάτω από αυτήν, βλέπουν μια μερική έκλειψη όπου το κέντρο του Ήλιου καλύπτεται λίγο. Αυτό αφήνει ένα δακτυλίδι του Ήλιου ορατό στις άκρες της Σελήνης. Το δακτυλίδι είναι μια μορφή κύκλου με κομμένο το κέντρο του. Οι άνθρωποι που είναι σε απόσταση από τη μία πλευρά της ατραπού της έκλειψης υπάγονται στην παρασκιά θα δουν την δακτυλιοειδή έκλειψη σαν μια φυσιολογική μερική έκλειψη.

Η Δακτυλιοειδής/Ολική έκλειψη (Annular/Total (ή Hybrid) Eclipse)

Η δακτυλιοειδής/ολική έκλειψη είναι μια έκλειψη στην οποία φαίνεται σαν δακτυλιοειδής σε μερικά μέρη της Γης και ολική σε άλλα μέρη της Γης. Η εικόνα που ακολουθεί δείχνει κάτι τέτοιο.

Εδώ, η Σελήνη μακρυά από τη Γη κι έτσι η σκιώδης δεν μπορεί να απλωθεί στη Γη. Καθώς η έκλειψη αρχίζει, τα δυτικά τμήματα της Γης που είναι στην περιφέρεια της ατραπού της έκλειψης (πράσινο χρώμα) βλέπουν μια δακτυλιοειδή έκλειψη.

Καθώς η ατραπός της έκλειψης προχωρά, η σκιώδης μετακινείται σε μικρότερη απόσταση στην έκτασή της στη Γη ενώ είναι αρκετά εκτενής στην έκτασή της στο κέντρο. Έτσι, τα τμήματα που βλέπουν κατ' ευθείαν τη Σελήνη, (χρώμα κόκκινο) θα δουν μια ολική έκλειψη. Οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά αλλά όχι μέσα στη σκιώδη, η δακτυλιοειδής/ολική έκλειψη θα φανεί σε αυτούς σαν μια φυσιολογική μερική έκλειψη.
 Η επόμενη δακτυλιοειδής/ολική έκλειψη θα γίνει στις 8/4/2005 κατά μήκος του Νότιου Ειρηνικού, κοντά στη Νέα Ζηλανδία και προς την Κενρτική Αμερική. Το ολικό κομμάτι της έκλειψης θα είναι ορατό για 42 δευτερόλεπτα και η ατραπός της δεν θα είναι πιο μεγάλη από 27 χιλιόμετρα.      

Μια σεληνιακή έκλειψη (lunar eclipse) γίνεται όταν η φάση της Σελήνης είναι Πανσέληνος, όταν η κλίση της τροχιάς της Σελήνης φέρνει το σώμα μέσα στη σκιά της Γης.  Ενώ δεν είναι τόσο θεαματική όπως μια ολική έκλειψη Ηλίου, η σεληνιακή έκλειψη είναι εύκολα ορατή. Μια ολική έκλειψη Σελήνης είναι ένα όμορφο και εκπληκτικό θέαμα, όπως άλλωστε όλες οι μορφές του σώματος.
Εδώ, θα περιγράψομε τις μορφές των σεληνιακών εκλείψεων.

Ζώνες Σκιάς

Μια σεληνιακή έκλειψη είναι πολύ διαφορετική από μια ηλιακή έκλειψη στο πώς δημιουργούνται τα αποτελέσματα που βλέπομε, καθ' ότι έχομε διαφορετικό σημείο θέασης. Σε μια ηλιακή έκλειψη, στεκόμαστε πρακτικά μέσα στη σκιά στης Σελήνης και βιώνομε τα αποτελέσματα της σκιάς σ' αυτό το σημείο. Στην σεληνιακή έκλειψη είμαστε μάρτυρες της ολικής σκιάς της Γης που πέφτει πάνω στη Σελήνη. Για αυτόν το λόγο, οι τύποι των εκλείψεων της Σελήνης δεν ισοδυναμούν ακριβώς με αυτούς των ηλιακών εκλείψεων. Στην αύξηση, η σκιά της Γης είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν της Σελήνης, επειδή η Γη είναι μεγαλύτερη, έτσι είναι εφικτό όλη η Σελήνη να μπει ολικά σε σκιά. Στην εικόνα που ακολουθεί, φαίνεται ότι η σκιά που χύνεται από τη Γη έχει δύο τμήματα:

Στην παρασκιά (penumbra), το φως από τον Ήλιο εμποδίζεται μερικώς από τη Γη, αλλά όχι πλήρως.
Στη σκιώδη (umbra), το φως από τον Ήλιο εμποδίζεται ολοσχερώς από τη Γη. Η παρασκιά και η σκιώδης σχηματίζουν δύο ομόκεντρους κύκλους, διαμέσου των οποίων περνά η Σελήνη κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης. Ο τύπος της έκλειψης εξαρτάται από το πόσο κοντά περνά η Σελήνη στο κέντρο της σκιάς, όπως φαίνεται εδώ: Τα διαγράμματα πιο κάτω διευκρινίζουν πώς λειτουργεί αυτό κατά τη διάρκεια των διαφορετικών τύπων μιας σεληνιακής έκλειψης.
Όπως φαίνεται πιο κάτω, μια ολική έκλειψη πάντα προηγείται και ακολουθείται από μια παρασκιά και μερική στάση, έτσι η περιγραφή που ακολουθεί ανήκει στην έκλειψη παρασκιάς και στη μερική έκλειψη, καθώς επίσης ταιριάζουν και στην ολική έκλειψη.

Έκλειψη Σελήνης Παρασκιάς (Penumbral Eclipse)

Σε μια έκλειψη παρασκιάς, η Πανσέληνος μπαίνει στη σκιά της γήινης παρασκιάς. Το φως από τη Γη είναι μερικώς εμποδισμένο και η Σελήνη αναπτύσσει άλλη φωτιστική ένταση. Κατά κανόνα, μιά έκλειψη παρασκιάς μπορεί να είναι μερική, μόνο με ένα μέρος της Σελήνης στην παρασκιά ή ολική.

Μερική Έκλειψη Σελήνης

Σε μια μερική έκλειψη Σελήνης, τμήμα της Σελήνης είναι μέσα στη σκιώδη σκιά της Γης. Από τη Γη, φαίνεται μερικώς η Σελήνη μέσα στη σκιά, σχεδόν σαν να μην ήταν πανσέληνος.

Ολική Έκλειψη Σελήνης

Μιά ολική έκλειψη Σελήνης γίνεται όταν η Σελήνη είναι ολόκληρη σκιασμένη από τη Γη. Η Σελήνη δεν δέχεται κανένα φως απο τον Ήλιο. Οπωσδήποτε, η ατμόσφαιρα της Γης διαθλά πάνω της φως το οποίο φιλτράρει την ίδια ώρα, έτσι η Σελήνη δείχνει να έχει σκούρο κόκκινο χρώμα. Βέβαια, η επικρατούσα κατάσταση της γήινης ατμόσφαιρας (σύννεφα ή σκόνη από ηφαιστειακές εκρήξεις) κάνουν το πραγματικό χρώμα της Σελήνης να αλλάζει από σχεδόν μαύρο σε κόκκινο χρώμα της σκουριάς ή λαμπερό χάλκινο κόκκινο ή ακόμα πορτοκαλλί.

Στον 21ο αιώνα η Γη θα βιώσει 230 σεληνιακές εκλείψεις:

• 87 Σεληνιακές εκλείψεις παρασκιάς, το 37,8% στο σύνολο.
• 58 Μερικές εκλείψεις Σελήνης, το 25,2% στο σύνολο.
• 85 Ολικές εκλείψεις Σελήνης, το 37,0% στο σύνολο.

Ακόμα,

• 76 είναι τα έτη που έχουν 2 εκλείψεις.
• 18 είναι τα έτη που έχουν 3 εκλείψεις.
• 6 είναι τα έτη που έχουν 4 εκλείψεις.

Επίσης,

• Τέσσερις διαδοχικές ολικές εκλείψεις έχουν τα έτη: 2003-2004, 2014-2015, 2032-2033, 2043-2044, 2050-2051, 2061-2062, 2072-2073 και 2090-2091.

και αναφορικά στο Σάρος,

• 3 σειρές Σάρος ξεκινούν:  2013/150, 2042/156 και 2096/151
• 3 σειρές Σάρος τελειώνουν: 2016/109, 2027/110 και 2092/111

Οι εκτενείς και οι σύντομες σεληνιακές εκλείψεις του αιώνα:

Η περιστροφή της Σελήνης γύρω από τη Γη κάνει τη Σελήνη να φαίνεται σαν να αλλάζει σχήμα στον ουρανό. Αυτό προκαλείται από τις διαφορετικές οπτικές γωνίες από τις οποίες εμείς βλέπομε το φωτεινό τμήμα της επιφάνειας της Σελήνης. Πρόκειται για τις «Φάσεις» της Σελήνης. Φυσικά, η Σελήνη δεν εκπέμπει η ίδια φως. Αντανακλά το φως του Ήλιου. Η Σελήνη περνά μέσα από τέσσερα μεγάλα σχήματα κατά τη διάρκεια ενός κύκλου που επαναλαμβάνεται κάθε 29,5 ημέρες. Οι Φάσεις επαναλαμβάνονται πάντα με τον ίδιο τρόπο.

Περιγραφή των Φάσεων

Αν και ο κύκλος της Σελήνης είναι μια συνεχής διαδικασία, υπάρχουν οκτώ διαφορετικά, παραδοσιακά αναγνωρισμένα στάδια, δηλαδή οι Φάσεις. Οι Φάσεις ορίζουν τόσο τη μοίρα της φωτισμένης Σελήνης όσο και την γεωμετρική εμφάνιση του φωτισμένου μέρους. Τις Φάσεις της Σελήνης, με τη σειρά εμφάνισής τους, βλέπετε στο σχήμα που ακολουθεί, ξεκινώντας πάντοτε από την Νέα Σελήνη)

Οι τροχιακές θέσεις του Ήλιου και της Σελήνης που απαιτούνται από τις προρρήσεις ης Έκλειψης, υπολογίζονται χρησιμοποιώντας τον Δυναμικό Χρόνο (TD) και αυτό επειδή είναι μια ενιαία χρονική κλίμακα. Ωστόσο, οι Άτρακτοι Ωρών και ο χρόνος της καθημερινής ζωής βασίζονται στον Παγκόσμιο χρόνο (UT). Για την μετατροπή των προρρήσεων της Έκλειψης από Δυναμικό χρόνο (TD) σε Παγκόσμιο χρόνο (UT), πρέπει να γωρίζομε την διαφορά μεταξύ αυτών των δύο χρονικών κλιμάκων. Η παράμετρος Δέλτα-T (ΔΤ) είναι η αριθμητική διαφορά, σε δευτερόλεπτα, μεταξύ των δύο αυτών. Δηλαδή: ΔΤ= TD - UT

Μπορούν να εξαχθούν παρελθούσες τιμές του ΔΤ από τα ιστορικά αρχεία. Συγκεκριμένα, εκατοντάδες παρατηρήσεις Εκλείψεων, Ηλιακών και Σεληνιακών, καταγράφηκαν από την αρχαιότητα, στην Ευρώπης, στη Μέση Ανατολή και στην Κίνα. Υπάρχουν χειρόγραφα και παρότι έχουν μικρή ακρίβεια, τα στοιχεία τους αποτελούν τη μόνη απόδειξη για την τιμή του ΔΤ πριν από το 1600 μΧ. Βέβαια, μετά την εφαρμογή του τηλεσκοπίου, περίπου το 1609 μΧ, έχουν γίνει χιλιάδες υψηλής ακριβείας παρατηρήσεις, για την Σελήνη και τους Αστέρες.
Ο αριθμός και η ακρίβεια των εν λόγω παρατηρήσεων δίνει πολύτιμα στοιχεία για τον καθορισμό του ΔΤ.

Εκτός της περιόδου των παρατηρήσεων (500 πΧ έως το 2005 μΧ), η τιμή του ΔΤ μπορεί να γίνει χρησιμοποιώντας μια μακροπρόθεσμη μέση παραβολική κατεύθυνση:
ΔΤ = -20 + 32 * t^2 δευτερόλεπτα όπου, t = (year-1820)/100

Η επίδραση της παραμέτρου επιτάχυνσης της Σελήνης μπορεί να μελετηθεί αλλάζοντας την ονομαστική αξία του χρόνου, –26.0 τόξοδεύτερα/αιών/αιών. Οι τιμές που ακολουθούν, υιοθετούνται από τις αρχικές σχέσεις του ΔΤ

• –22.44 /αιών/αιών στο IAU (1952) και στις σχέσεις των Αστρονομικών Εφημερίδων (μέχρι το 1960) relations
• –23.8946 /αιών/αιών στις σχέσεις που έρχονται από Borkowski (1988) και Chapront-Touzé & Chapront (1991)
• –25.7376 /αιών/αιών στις σχέσεις που έρχονται από Chapront και υιοθετούνται από το Jet Propulsion Laboratory της NASA
• –26.0 /αιών/αιών σε διάφορες σχέσεις που έρχονται από Morrison και Stephenson
• –30.0 /αιών/αιών στη σχέση που έρχεται από Stephenson (1978)
• –37.5 /αιών/αιών στη σχέση που έρχεται από Muller & Stephenson (1975) και Stephenson & Clark (1978)

  ---

Η περιοδικότητα και η επανάληψη των ηλιακών και σεληνιακών εκλείψεων εξαρτώνται από τη σειρά Σάρος, μια περίοδος περίπου 6.585,3 ημέρες (18 έτη 11 ημέρες 8 ώρες). Όταν δύο εκλείψεις χωρίζονται από μια σειρά Σάρος, έχουν σχεδόν όμοια γεωμετρία. Οι εκλείψεις εμφανίζονται στον ίδιο δεσμό με τη Σελήνη σχεδόν στην ίδια απόσταση από τη Γη και στην ίδια χρονική περίοδο του έτους. Κατά συνέπεια, ο Σάρος είναι χρήσιμος για τις εκλείψεις στις σειρές. Κάθε σειρά διαρκεί τυπικά 12 έως 13 αιώνες και περιέχει 70 ή περισσότερες εκλείψεις.
Η ολική έκλειψη στις 4 Δεκεμβρίου 2002, είναι η εικοστή δεύτερη στη σειρά Σάρος με αριθμό σειράς 142. Ο Σάρος 142 είναι μια νέα σειρά που άρχισε με μια μικρή μερική έκλειψη στα ψηλά νότια γεωγραφικά πλάτη στις 17 Απριλίου 1624. Μετά από επτά μερικές εκλείψεις, η πρώτη σκιώδης έκλειψη εμφανίστηκε στις 3 Ιουλίου 1750. Ένα Σάρος αργότερα, η έκλειψη στις 14 Ιουλίου 1768 ήταν μια σύντομη Δακτυλιοειδής/Ολική έκλειψη στα νότια της Αυστραλίας. Η επόμενη έκλειψη στη σειρά στις 25 Ιουλίου 1786 ήταν η αρχή μιας μακροχρόνιας ακολουθίας από ολικές εκλείψεις. Η μέγιστη διάρκεια του συνόλου ήταν κάτω του ενός λεπτού και το πλάτος της διαδρομής ήταν στη Νότια Αφρική.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο αιώνων, η διάρκεια της ολότητας κάθε έκλειψης είχε αυξηθεί βαθμιαία καθώς η Σελήνη κινιόταν πιο κοντά στο περίγειο. Εντούτοις, κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, η μέγιστη διάρκεια είχε ταλαντευθεί κοντά στα δύο λεπτά καθώς η Γη προσέγγιζε το Περιήλιο.
Η πιο πρόσφατη έκλειψη της σειράς εμφανίστηκε στις 22 Νοεμβρίου 1984. Το σκιώδες πλάτος διαδρομής της έκλειψης (σκιώδης) ήταν από Παπούα Νέας Γουϊνέας ως Νότιο Ειρηνικό. Μετά από το 2002, εμφανίζεται το επόμενο μέλος στις 14 Δεκεμβρίου 2020. Το πέρασμα θα εκτείνεται από το Νότιο Ειρηνικό, διαγώνια από τη Νότια Αμερική και μέσα στο νότιο Ατλαντικό.
Μέχρι τον εικοστό τρίτο αιώνα, ο Σάρος 142 θα παράγει ολικές εκλείψεις με μέγιστες διάρκειες που θα υπερβαίνουν τα έξι λεπτά στις βόρειες τροπικές ζώνες. Η πιο μακροχρόνια έκλειψη της σειράς εμφανίζεται στις 28 Μαΐου 2291 και θα   διαρκέσει 6 λεπτά 34 δευτερόλεπτα. Η διαδρομή κάθε γεγονότος ταλαντεύεται επιπλέον βόρεια, έτσι θα είναι ορατή μια έκλειψη διάρκειας έξι λεπτών, σε ένα μεγάλο μέρος στις Η. Πολιτείες, στις 30 Ιουνίου 2345. Η διάρκεια του συνόλου μειώνεται σταθερά καθώς η διαδρομή της έκλειψης περνά από ψηλότερα βόρεια γεωγραφικά πλάτη. Η τελευταία ολική έκλειψη εμφανίζεται στο βόρειο Καναδά στις 20 Οκτωβρίου 2543.
Μολονότι το γεγονός είναι κεντρικό και διαρκεί πάνω από δύο λεπτά, η βόρεια άκρη της σκιώδης σκιάς θα πέφτει εντελώς, έξω από τη Γη. Οι μερικές εκλείψεις θα είναι ορατές από το βόρειο ημισφαίριο για τους επόμενους τρεις αιώνες. Ο Σάρος 142 φθάνει στο τέλος του με τη μερική έκλειψη στις 25 Μαΐου 2886. 
Συνοπτικά, ο Σάρος 142  περιλαμβάνει 72 εκλείψεις. Άρχισε με 7 μερικές, ακολούθησε 1 δακτυλιοειδής, 1 δακτυλιοειδής/ολική, 43 ολικές εκλείψεις και θα κλείσει με 20 μερικές εκλείψεις. Η ολική διαδρομή του Σάρος 142 είναι 1280,1 έτη.

 Υπολογισμός θέσεων

Αστρικός χρόνος είναι η ωριαία γωνία του σημείου της εαρινής ισημερίας, του ανοδικού σημείου της εκλειπτικής σχετικά με τον ουράνιο ισημερινό. Η καθημερινή κίνηση αυτού του σημείου, δίνει το μέτρο της περιστροφής της Γης σε σχέση με τα αστέρια, και όχι με τον Ήλιο.

Μέσος Αστρικός Χρόνος Greenwich (Greenwich Mean Sidereal Time, GMST) είναι η ωριαία γωνία (το γωνιακό τόξο εκφρασμένο σε ώρες) μεταξύ του κύριου μεσημβρινού (γεωγραφικού μήκους 0 °) στο Greenwich και του μεσημβρινού που διέρχεται από το σημείο της εαρινής ισημερίας, η οποία μετράται δυτικά κατά μήκος του ουράνιου ισημερινού. Ως εκ τούτου, στο Greenwich ο Μέσος Αστρικός Χρόνος Greenwich αντιστοιχεί στη γραμμή της ορθής αναφοράς που διέρχεται από το ζενίθ (τον ουράνιο μεσημβρινό) του Greenwich. Η ονοματολογία Μέσος Χρόνος υποδηλώνει ότι το εαρινό σημείο που χρησιμοποιείται είναι η τομή του ισημερινού της Γης για τη συγκεκριμένη ημερομηνία ενδιαφέροντος (που λαμβάνει υπόψη τη μετάπτωση, αλλά όχι και την κλόνιση του γήινου άξονα περιστροφής) και του επιπέδου της εκλειπτικής για τη συγκεκριμένη ημερομηνία ενδιαφέροντος (που μεταβάλλεται εξ αιτίας της μετάπτωσης).

Αληθής Αστρικός Χρόνος Greenwich (Greenwich Apparent Sidereal Time, GΑST) διαφέρει από τον Μέσο Αστρικός Χρόνος Greenwich δεδομένου ότι χρησιμοποιείται το σημείο της αληθούς εαρινής ισημερίας, δηλαδή την τομή της εκλειπτικής για τη συγκεκριμένη ημερομηνία ενδιαφέροντος και του αληθούς ισημερινού (που υπολογίζεται από τον μέσο ισημερινό μετά από τη διόρθωση για την κλόνιση). Η διόρθωση είναι γνωστή ως εξίσωση των ισημεριών και δεν πρέπει να υπερβαίνει το 1.15 δευτερόλεπτα του χρόνου.

Τοπικός μέσος αστρικός χρόνος υπολογίζεται από τον τρέχοντα Μέσο Αστρικό Χρόνος Greenwich συν μια αντισταθμιστική διόρθωση στο γεωγραφικό μήκος (χρησιμοποιώντας την αναλογία 1.00273790935 της μέσης ηλιακής μέρας προς την μέση αστρική ημέρα) Εφαρμόζοντας την εξίσωση των ισημεριών, ή την κλόνιση του μέσου πόλος της Γης από τη μέση θέση στην αληθή θέση, οδηγούμαστε στον τοπικό αληθή αστρικό χρόνο (Local Apparent Sidereal Time, LAST). Στην αστρονομία χρησιμοποιείται ο τοπικός αληθής αστρικός χρόνος, διότι αντιστοιχεί στην ορθή αναφορά του ουράνιου σώματος ενδιαφέροντος όταν διέρχεται από τον τοπικό μεσημβρινό.

Ηλιακή και Αστρική Μέρα
Τα ρολόγια μας βασίζονται στην ηλιακή μέρα και ο Ήλιος δείχνει να παρασύρει ανατολικά τους αστέρες ή ακόμα να καθυστερεί ο ίδιος πίσω τους, περίπου 1 μοίρα ανά ημέρα. Αυτό σημαίνει ότι αν εξετάσομε τις θέσεις των αστέρων για μία περίοδο αρκετών ημερών, θα παρατηρήσομε σύμφωνα με τα ρολόγια μας, πως οι αστέρες ανατέλλουν και δύουν 4 λεπτά νωρίτερα κάθε ημέρα. Λέμε πως η ημέρα έχει μήκος 24 ωρών, έτσι και οι αστέρες έχουν μήκος κίνησης γύρω από τη Γη, 23 ώρες 56 λεπτά.

Θέσεις σωμάτων

Η UT offset πρέπει να γράφεται σε λεπτά της ώρας.
Ο πιο κάτω πίνακας των Ατράκτων Ώρας, παρέχει την τιμή σε ώρες. Η μετατροπή γίνεται αν πολλαπλασιαστεί η τιμή με το 60. Πχ, στη θερινή τιμή της Ελλλάδας, -3 ώρες, έχομε 3*60=180. Άρα γράφομε στη θέση UT offset "-180"

Standard Time Zones (από Μεσημβρινό)