بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ﴿1﴾ الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿2﴾ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ﴿3﴾ مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ﴿4﴾ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ﴿5﴾ اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ ﴿6﴾ صِرَاطَ الَّذِينَ أَنعَمتَ عَلَيهِمْ غَيرِ المَغضُوبِ عَلَيهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ ﴿7﴾

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι δική μου απόδοση και ανάπτυξη από το πρωτότυπο αραβικό κείμενο.

Γνώριζε, πως αν κάποιος ξέρει το χρονικό διάστημα της ευκαιρίας για να εργαστεί, για το καλό ή το κακό, σύμφωνα με τους κανόνες, είναι εύκολο διαμέσου της κατεύθυνσης και της εικόνας που είναι το συνολικό σχήμα. Αυτό βέβαια, εφόσον γνωρίζει ότι πρεσβεύεται για τα πύρινα, γήινα, αέρινα και υδάτινα ζώδια. Η Σελήνη στα ζώδια της φωτιάς συμφωνεί με εργασίες φωτιάς και όμοια συμφωνεί με τα υπόλοιπα ζώδια.

Αστρολογικές ώρες και πίνακας πορείας Σελήνης
Όπως είναι γνωστό, η ημέρα χωρίζεται σε ημερήσιες ώρες και σε νυχτερινές. Οι ώρες από την ανατολή μέχρι τη δύση ονομάζονται ημερήσιες ώρες και οι ώρες από την δύση μέχρι την ανατολή είναι οι νυχτερινές ώρες.

Οι δύο αυτές κατηγορίες ωρών, έχουν από 12 ώρες η κάθε μία. Το χρονικό διάστημα, της κάθε ώρας, βρίσκεται απ' τη διαίρεση του  συνολικού διαστήματος ανατολής-δύσης με το 12, για τις ημερήσιες ώρες. Το χρονικό διάστημα δύσης-ανατολής, αφού διαιρεθεί με το 12, δίνει τις νυχτερινές ώρες.

Λίγες συμβουλές...

Για δεις αν συμφωνεί ένα ζευγάρι. Βρες με τη μέθοδο της ισοψηφίας τον αριθμό του ονόματος της γυναίκας. Κάνε το ίδιο με το όνομα του άνδρα. Μετά πρόσθεσέ τα. Διαίρεσέ τα με τον αριθμό 5. Το υπόλοιπο καθορίζει, αν συμφωνούν ή όχι. Αν το υπόλοιπο είναι 3 ή 1 ή 0, τότε είναι μαζί και συμφωνούν. Αν είναι 2 ή 4, τότε δεν συμφωνούν με τίποτα.

Στις εργασίες που σχετίζονται με ποτίσματα ή ταΐσματα, πρόσεξε να είναι η Σελήνη, σε μια καλή θέση στα σταθερά ζώδια, δηλαδή στον Ταύρο, τον Λέοντα, τον Σκορπιό και τον Υδροχόο.

Το Εβραϊκό αλφάβητο έχει 22 πρωταρχικά γράμματα. Με την αποδοχή των κανόνων της γραμματικής επτά ζεύγη των γραμμάτων έχουν την ίδια μορφή με ένα μέλος από κάθε ζευγάρι, έχοντας μία τελεία στο μέσον. Η τελεία αλλάζει την προφορά ελαφρά στο γράμμα. Αυτά τα επτά ζεύγη είναι οι επτά Διπλότητες.

Συμπεραίνω, μέσα από μακροχρόνια έρευνα στο χώρο του Απόκρυφου, στη Σφαίρα της Σοφίας των Σούφι, πως όλα  έχουν μία Αρχή Γνώσης, μία και μοναδική Πηγή: τον Αριθμό. Η ολότητα της Απόλυτης Γνώσης κάρπισε αφειδώς στις "καρδιές" του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πρόκλου κι άλλων.
Πριν από όλα, κάθε ερευνητής πρέπει να μελετήσει τη Φύση των Αριθμών και  των Γραμμάτων. Να βρει τις τέλειες εφαρμογές τους. Να αγαπήσει αυτό που ο Αριστοτέλης αποκάλεσε,  <<Τα τρία επίπεδα της έκφρασης  των γραμμάτων>>, των Αγγέλων, των Ψυχών και των Ανθρώπων.

Κώδικας είναι ένα σύνολο κανόνων για πολλά και ποικίλα θέματα της μαγείας. Κώδικας υπάρχει επίσης στην ταξινόμηση της Αλχημείας, της αστρονομίας, της θεραπευτικής.
Στην αραβική μαγεία τα είδη του κώδικα - جَفْر είναι ο κόκκινος, ο μυστικός, ο μαύρος, της στοιχειοθέτησης, του φωτός, της ομιλίας. Συνήθως η έναρξη γίνεται με έναν τρόπο, αυτόν της ανάπτυξης από μια απλή πρόταση, που ας την ονομάσουμε αίτημα.

Σήμερα, συνήθως τα κρύσταλλα και οι πολύτιμοι λίθοι χρησιμοποιούνται μάλλον στον διαλογισμό, στα κοσμήματα, στη διακόσμηση και αλλού. Ωστόσο, η πρακτική χρήση τους στη θεραπεία ή τη μεταφυσική είναι πολύ παλιά.

Έχουν καταγραφεί από την εποχή του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα. Ειδικά για τον πρώτο διασώθηκαν σημαντικές πληροφορίες και έχουν ταξινομηθεί από τους ερευνητές στο πέρασμα των αιώνων. Τα αλφάβητα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για δύο κυρίως σκοπούς. Την κρυπτογράφηση και τη μαγεία.

Γνωρίζομε πως έχει 28 ονόματα. Κάθε όνομα έχει αντίστοιχα και ένα όνομα του Θεού. Οι αριθμοί των ονομάτων της Μπαρχατέια και το όνομά τους είναι:

Στο εγκόλπιο του Αρχιερέα στην Έξοδο στο κεφάλαιο 28, το εγκόλπιο το Αρχιερέα περιγράφεται ως εξής. Έθεσε δώδεκα πολύτιμους λίθους σε αυτό, τέσσερις σειρές με τρία κοσμήματα σε κάθε σειρά. αντιστοιχούν στις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.

نور  الله  فوق  كل  نور

Σε λατρεύω μόνο για χάρη Σου, μην κρύβεις από μένα το αιώνιο κάλλος Σου! Ραμπία

Τρεις βασικές ομάδες και αρκετές υποομάδες έχουν παραμείνει σαν αγώνας της φθοράς των αιώνων για να διαιωνίζουν τις αξιοσημείωτες εκδοχές της Ισλαμικής ορθοδοξίας.ς μεγαλύτερες ομάδες είναι: Οι Σούννι (οι ορθόδοξοι Μουσουλμάνοι - αυτό το δόγμα επίσημα επικρατεί στους Έλληνες Μουσουλμάνους ), οι Σιίτες και οι Σούφι.
Οι διαφορές δεν είναι σπουδαίες ή βασικές από εκείνες που διακρίνουν τις Χριστιανικές ή Εβραϊκές κοινωνίες.
Ο όρος "Σούφι" (Ο Μυστικιστής) είναι παράγωγο της αραβικής λέξης "σουφ" που σημαίνει "μαλλί" και έχει χρησιμοποιηθεί στους μοναχούς και μυστικιστές οι οποίοι κάποια περίοδο στη ζωή τους, φόρεσαν τραχύ μάλλινο ρούχο κατάσαρκα. Η δραστηριότητα του Σούφι (Μυστικιστής) αναπτύχθηκε σαν μια αντίδραση εναντίον της ανιαρής πλούσιας ισλαμικής κοινωνίας.

Λένε οι Σοφοί πως πρέπει να υπολογίζομε με γράμματα την εσωτερική πλευρά του φυλακτού σφαιρικά, του μυστικού που προσωποποιεί τη γη. Μετά ξεκινά η αρμονία του Θεού στη συμφωνία και κατά γράμμα και κατά αριθμό. Και αυτό είναι για το όνομα στη συμφωνία, στην πλευρά του και στην περιοχή του και στη διάμετρό του και επίσης για τη συμφωνία του στην εργασία. Και τα γράμματα είναι η μήτρα (η μητέρα που τα γεννά) και η κόρη είναι οι αριθμοί. Βρίσκεις την δράση από αυτό το αντικείμενο, από αυτό τον αριθμό και τα γράμματα. Η προφορά δεν δίνει το όνομα της συμφωνίας (ουαφίκ), αλλά η μέθοδος της παράστασης.

Ο κόσμος της αραβικής μαγείας σήμερα, είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν της Ερμητικής μαγείας. Είναι πιο εξειδικευμένος, πιο δυνατός. Στον τομέα της πρακτικής, διδάσκεται οπωσδήποτε η Αστρική μαγεία. Αυτό το δίδασκε ο Πυθαγόρας. Η αραβική μαγεία είναι πιο εξειδικευμένη αλλά όχι πιο τυπική, απ’ ότι στην ερμητική. Ο Αμπου Μασάαρ, έβαλε κάποια οργάνωση στα τυπικά, καθότι ήταν καλά μυημένος στα ερμητικά.

Έτσι μπήκαν οι περιορισμοί που υπάρχουν μέχρι σήμερα.

Η ακριβής αστρολογική σημασία των Σεληνιακών Σταθμών και των μεθόδων της χρησιμοποίησής των έχουν σχεδόν ολοσχερών χαθεί και υπάρχει πολύ ανάγκη στην αναζήτηση αυτού του θέματος. Αν και πιστεύομε πως οι αρχαίοι συγγραφείς είναι υπερβολικά σπουδαίοι και μεγάλο τμήμα της Παλιάς Αστρολογίας βασίστηκε σ’ αυτούς. Ο Κορνήλιος Αγρίππας λέει: “σε αυτούς τους εικοσιοκτώ Σταθμούς γίνεται μια μίξη που έκρυψε πολλά μυστικά της Σοφίας των Αρχαίων, με τα οποία αυτοί εργάστηκαν με δέος για όλα τα πράγματα τα οποία είναι κάτω από τον Κύκλο της Σελήνης”. Στάθηκα πολύ τυχερή στα 25 έτη έρευνας της Αραβικής Αποκρυφολογίας. Βρήκα αρχαίο βιβλίο στην αραβική καθαρεύουσα που αναφέρει μεταξύ άλλων, σημαντικές πληροφορίες για αυτούς τους Σταθμούς της Σελήνης. Κάθε Σταθμός έχει ένα όνομα, ένα γράμμα, ένα εδάφιο από το Άγιο Κοράν, μια ωφέλεια. Παραθέτω πίνακα με τις ιδιότητες αυτές:

1^ος Σταθμός.
 شرطين
Γράμμα:أ
Εδάφιο:      هو الاول و الا خر و الظاهر و الباطن و هو بكل شيً  عليم 

2^ος Σταθμός.
 بطين
Γράμμα:ب
Εδάφιο:  بديع السموت و الارض أنى يكون له و لم تكن له صاحبة و خلق كل شىء و هو بكل سىء عليم

 3^ος Σταθμός.
 ثريا
Γράμμα:ج
Εδάφιο: سورة الملك

4^ος Σταθμός.
دبران
Γράμμα: د
Εδάφιο:      هو الاول و الا خر و الظاهر و الباطن و هو بكل شيً  عليم 

5^οςΣταθμός.
هقعة
Γράμμα: ﻫ
Εδάφιο:      هو الاول و الا خر و الظاهر و الباطن و هو بكل شيً  عليم 

6^ος Σταθμός.
 هنعة  
Γράμμα:و
Εδάφιο: Το εδάφιο       كرسي 

7^ος Σταθμός.
 ذراع
Γράμμα:ز
Εδάφιο:      سورة الفاتحة 

8^ος Σταθμός.
 نثرة
Γράμμα:ح
Εδάφιο:       سورة ال عمران

9^ος Σταθμός.
طرفة
Γράμμα:ط
Εδάφιο: τα τρία πρώτα εδάφια της         سورة ط

10^ος Σταθμός.
  جبهة
Γράμμα:ي
Εδάφιο: Τα 5 πρώτα εδάφια     سورة يس  

11^ος Σταθμός.
زبرة
Γράμμα:ك
Εδάφιο: انما امره اذا اراد شينا ان يقول له كن فيكون

12^ος Σταθμός.
صرفة
Γράμμα:ل
Εδάφιο:       الله لطيف يعباده برزف من يشاء و هو الفوى العزيز

13^ος Σταθμός.
عواء
Γράμμα:م
Εδάφιο: Το εδάφιο       قل اللهم مالك الملك

14^ος Σταθμός.
   سماك
Γράμμα:ن
Εδάφιο:     ربنا افرغ علينا صبرا و ثبت اقدامنا و انصرنا على القوم الكافرين 

15^ος Σταθμός.
غغر
Γράμμα:س
Εδάφιο:       سلام قولا من رب رحيم

16^ος Σταθμός.
   زبابا
Γράμμα:ع
Εδάφιο:       و الله خلقكم و ما تعماون

17^ος Σταθμός.
 كليل
Γράμμα:ف
Εδάφιο:       و عنده مفاتح الغيب لا يعلمها الا هو و يعلم ما فى البر و البحر و ما تسقط من و رقة الا يعلمها ولا حبة فى ظلمات الارض و لا رطب و لا يابس الا فى كتاب منين

18^ος Σταθμός.
  قلب
Γράμμα:ص
Εδάφιο: و نزلنا من السماء ما مباركا فانبتنا به جنات و حب الحصيد 

19^οςΣταθμός.
 شولة
Γράμμα: ق
Εδάφιο:      اعف عنا و اغفرلنا و ارحمنا انت مولينا فانضرنا على القوم الكافرين

20^οςΣταθμός.
نعايم
Γράμμα: ر
Εδάφιο:ربنا و سعت كل شىء رحمة و علما – فأ ما إن كان من المقربين فروح و ريحان و جنة نعيم       

21^οςΣταθμός.
   بلدة
Γράμμα: ش
Εδάφιο:       و كذلك اخذ ربك إذا اخذ القرى و هى ظالمة ان اخذه اليم شديد

22^οςΣταθμός.
ذابح
Γράμμα:ت
Εδάφιο:       ثم تاب عليهم ليتو بوا إن الله هو التواب الرحيم 

23^ος Σταθμός.
  سعد بلع
Γράμμα:ث
Εδάφιο:       ربنا أفرغ علينا صبرا و ثبت أقدامنا و انصرنا على القوم الكافرين – الثابت فى الحياة الدنيا و فى الاخرة 

24^ος Σταθμός.
سعد السعود
Γράμμα:خ 
Εδάφιο: Το εδάφιο قل اللهم مالك الملك  

25^ος Σταθμός.
سعد الاخبية  
Γράμμα:ذ
Εδάφιο:      يا أيها الذين امنوا اذكروا الله ذكرا كثيرا و سبحوه بكرة و أصيلا

26^ος Σταθμός.
فرع المقدم
Γράμμα:ض
Εδάφιο:      و يضل الله الظالمين و يفعل الله ما يشاء

27^ος Σταθμός.
فرع الموخر
Γράμμα:ظ
Εδάφιο:       ألا لعنة الله على الظالمين الذين يصدون عن سبيل الله و يبغو نها عوجا و هم با لاخرة هم كافرون 

28^ος Σταθμός.
رشا
Γράμμα:غ
Εδάφιο: ألم يجدك يتيما فا وى و وجدك ضالا فهدى و وجدك فاغنى  

 Όταν επιθυμείς να εκτελέσεις την εργασία σου μέσα στην ημέρα, κανόνισε να είναι η Σελήνη στον Ωροσκόπο και ένα ημερήσιο ζώδιο να ανέρχεται. Αν γίνεται τη νύχτα, άφησε ένα νυκτερινό ζώδιο να ανέρχεται. Και άφησε να ανέρχεται ένα ζώδιο Μακράς Αναφοράς, για εργασίες της μαγείας που είναι ελαφρές και εύκολες, δηλ., ασήμαντες και σίγουρες. Και άφησε να ανέρχεται ένα ζώδιο Σύντομης Αναφοράς για σοβαρότερες εργασίες. Και για εκείνο τον λόγο άφησε τους χρήσιμους πλανήτες να είναι σε μια τυχερή όψη με την εργασία. Γιατί εάν ανέρχεται ένα ζώδιο Ορθής Ανάβασης και ένας Κακότυχος είναι παρών εκεί μέσα, η εργασία καταστρέφεται και χαλά.
Το παράδειγμα που ακολουθεί δείχνει πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένας Σταθμός. Σε μια πλήρη ερμηνεία χάρτη, η τοποθέτηση της Σελήνης, η θέση αυξημένης επιρροής και οι Όψεις, πρόκειται να διαδραματίσουν έναν σημαντικό ρόλο. Εντούτοις, ο Σταθμός μπορεί να δώσει επιπλέον και μερικές φορές, ζωτικής σημασίας πληροφορίες.
Πιστεύω ότι το παράδειγμα που δίνεται αποδεικνύει ότι υπάρχει μια περίπτωση στη χρήση του Τροπικού Ζωδιακού και βεβαίως αφθονία πεδίων για περαιτέρω έρευνα.
Είναι σημαντικό να είναι η Σελήνη εντός των ορίων του Σταθμού και στον Ωροσκόπο. Να μην είναι σε καύση και να μην έχει κακές όψεις από τους επιβλαβείς πλανήτες, Άρη και Κρόνο.
Παράδειγμα επιλογής και Τάλισμαν για τον 13ο Σταθμό της Σελήνης για Αγάπη και Έρωτα από τον Πικατρίξ.
Ο Άραβας αστρολόγος του 10ου αιώνα Αλ Μπιρούνι του δίνει το όνομα عَوَى Άουα, είναι ο αστέρας μ Παρθένου και το όνομα σημαίνει "το Ουρλιαχτό (του σκύλου)".
Οι οδηγίες για την εικόνα του Σταθμού που είναι διπλή, από τον Πικατρίξ είναι: "Ο 13ος Σταθμός είναι για την ελευθέρωση των ανδρών που δεν μπορούν να έλθουν στις γυναίκες και για τη δημιουργία της αγάπης μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Όταν η Σελήνη έλθει σε αυτόν το Σταθμό, φτιάξε από κόκκινο κερί την εικόνα ενός όρθιου άνδρα, με ένα όρθιο πέος. Άσε το να είναι σε όλους τους τρόπους, η εικόνα ενός άνδρα σε συνουσία με μια γυναίκα. Από άσπρο κερί φτιάξε την εικόνα της γυναίκας. Δέσε τις δύο εικόνες μαζί, πρόσωπο με πρόσωπο και θύμιασέ τις με άμπαρ και ξύλο αλόης και τύλιξέ τις σε ένα κομμάτι άσπρου μεταξιού, το οποίο έχει πλυθεί σε ροδόνερο και στην αντίστοιχη εικόνα γράψε το όνομα αυτού που ποθείς.
Αν μια γυναίκα μεταφέρει αυτές τις εικόνες μαζί της, θα γίνει πολύ πιο δυνατά ποθούμενη από τον άνδρα του οποίου το όνομα είναι πάνω στην εικόνα, όταν αυτός την βλέπει. Και αν κάποιος άλλος είναι δεμένος ή δεσμευμένος, ο οποίος δεν είναι ικανός να πράττει σεξουαλικά με γυναίκες, αν αυτός κουβαλά τις εικόνες μαζί του, το δέσιμο θα διαλυθεί και θα είναι ικανός να δρα με τις γυναίκες. Και γνώριζε πως το όνομα του Κυρίου του Σταθμού είναι Αζιρούτ." Πικατρίξ, Βιβλίο IV, Κεφάλαιο 9
Επεξηγήσεις
Μακρά Αναφορά (Direct ή Long Ascension): τα ζώδια "σύντομα" ανατέλλουν σε μια γωνία του ορίζοντα που είναι πλησιέστερα σε μια κατακόρυφο (ζενίθ) 90°. Οι 30ο του μήκους αυτών των ζωδίων χρειάζονται 30ο+ του Ισημερινού για να ανατείλουν επί του ορίζοντα και θέλουν περισσότερο από 2 ώρες για την ανατολή τους. Και έτσι καλούνται "τα ζώδια της μακράς αναφοράς". Άρα, αυτά τα ζώδια χρειάζονται περισσότερο χρόνο από τα υπόλοιπα. Είναι ο Καρκίνος, ο Λέων, η Παρθένος, ο Ζυγός, ο Σκορπιός και ο Τοξότης.
Η Μακρά και η Σύντομη Αναφορά αντιστρέφονται στο νότιο ημισφαίριο.
Σύντομη Αναφορά (Tortuous ή Short Ascension): Τα ζώδια που είναι "πλάγια" ή "σύντομα" και μερικοί τα αποκαλούν "κυρτά", ανατέλλουν σε μια γωνία που είναι πιο κεκλιμένη. Αυτή η κλίση εξασφαλίζει ότι ολόκληρο το ζώδιο ανατέλλει πριν να περάσουν οι 30° του Ισημερινού από τον Ορίζοντα και για αυτό κλήθηκαν "ζώδια της σύντομης αναφοράς" ή "ελικοειδούς αναφοράς".
Τα ζώδια της Σύντομης Αναφοράς βρίσκονται συχνά αναχαιτισμένα ή τεμνόμενα στα ωροσκόπια. Είναι ο Αιγόκερως, ο Υδροχόος, οι Ιχθείς, ο Κριός, ο Ταύρος και οι Δίδυμοι. Η αναχαίτιση δεν είναι ούτε μια θέση αυξημένης επιρροής του πλανήτη, ούτε μια αδυναμία. Για τις θέσεις στο νότιο ημισφαίριο, η Μακρά και η Σύντομη Αναφορά αντιστρέφονται.
Ορθή Αναφορά (Right Ascension): Είναι η μέτρηση κατά μήκος του Ισημερινού σε μοίρες μόνο από την πρώτη μοίρα του Κριού. 360ο κατά τη διάρκεια 24 ωρών, που σημαίνει κάθε μοίρα διαμένει 4 λεπτά της ώρας στον Ισημερινό.
Κλείνοντας το θέμα των Σεληνιακών Σταθμών στη Δυτική Αστρολογία, θα αναφέρω πως μια από τις παλαιότερες και πρακτικότερες εφαρμογές της αστρολογίας είναι η εκλογή μιας κατάλληλης στιγμής για ένα γεγονός. Είναι επομένως θλιβερό ότι υπάρχει έλλειψη έντυπου υλικού στο θέμα, από τις παλιές περιόδους.
Ωστόσο, υπάρχοντας το κείμενο με την γενική ονομασία Πικατρίξ, καλύπτεται η δυναμική αστρολογία που κοιτάζει στο μέλλον με σκοπό τη βελτίωσή της. Η αστρολογία του Πικατρίξ είναι Εκλεκτική, επιλέγοντας τη βέλτιστη στιγμή, σταθερά δυναμική και εξουσιοδοτημένη. Η πεποίθηση ήταν ότι ο κόσμος ήταν πλήρης από αόρατα, δηλ. απόκρυφες δυνάμεις, πλανητικές και θείες δυνάμεις που θα μπορούσαν να διοχετευθούν και να προσελκυστούν με την χρήση της συμπονετικής μαγικής και αστρολογικής τεχνογνωσίας. Το δόγμα των συμφωνιών ήταν ένας βασικός παράγοντας και τέτοιες συμφωνίες συντάχθηκαν από τον Πικατρίξ. Θεωρήθηκε ότι το άτομο ήταν υπεύθυνο για τον κόσμο του και θα ήταν μεγάλος επιστήμονας εάν θα μπορούσε να μάθει τη χρήση αυτών των δυνάμεων για να διαμορφώνει το πεπρωμένο του.
Μελετώντας τις ηλιακές λατρείες όπως ο Μιθραϊσμός, όταν σχεδιάζουμε τη διάδοση του ηλιακού ζωδιακού συστήματος, έτσι πρέπει να γνωρίζουμε αυτές τις σεληνιακές λατρείες κατά την έρευνα στο σεληνιακό σύστημα Σταθμών (ή Οίκων ή Σπιτιών). Η Σεληνιακή Θεά Σιν είχε έναν σημαντικό ναό στο Χαρράν, του οποίου παρούσα περιοχή είναι στη νοτιοανατολική Τουρκία, αλλά τότε πολιτιστικά στη Συρία ή τη Μεσοποταμία, η οποία ήταν ένα κέντρο οπαδών του Ερμητισμού και τύπων όπως ο Πικατρίξ, με πιστούς στην ισλαμική περίοδο, τουλάχιστον μέχρι τις σταυροφορίες.
Ο Θωθ ή Ερμής Τρισμέγιστος ήταν σημαντική Σεληνιακή θεότητα των Αιγυπτίων. Ήταν επίσης ο Θεός της φρόνησης και του γραψίματος. Λατρεύτηκε ιδιαίτερα στην Ερμούπολη που αποκαλείται στην αραβική Αλ Ασμουνέιν. Το κείμενο του Πικατρίξ έγινε πολύ σημαντικό στη Νεοπλατωνική φάση στο τέλος του 15ου αιώνα. Καλείται μερικές φορές Ερμητικό αλλά γράφτηκε πολύ αργότερα από τις Ερμητικές γραφές. Είναι η πιο λεπτομερής σύνταξη αστρικού μαγικού που είναι γνωστή από τον αραβικό κόσμο, που προέρχεται από τις πηγές του 8ου και 9ου αιώνα που είναι γνωστές στην Μέση Ανατολή. Το αρχικό αραβικό κείμενο ήταν γνωστό ως Χατιάτ Αλ Χακίμ (حياة‏ الحكيم), ο Βίος του Σοφού.
Υπάρχουν πολυάριθμοι κατάλογοι και φράσεις σταθερές στο Πικατρίξ, που προτείνουν ότι αναπτύχθηκε σε ένα μυστικό σχολείο απόκρυφων κάπου στην Μέση Ανατολή. Το κείμενο είναι μια σύνταξη από πολλές διαφορετικές πηγές σε εκείνη την περιοχή και δηλώνει συχνά, "τα σοφά άτομα της Ινδίας λένε"... όχι τα σοφά άτομα της Ινδίας γράφουν, αλλά λένε.
Οι 12 Ηλιακοί – οι 28 Σεληνιακοί
Το σύστημα των Εκλογών δεν βασίζεται στον Πικατρίξ στην Ηλιακή αστρολογία, αλλά στη Σεληνιακή στην οποία η Σελήνη τοποθετείται σε έναν ανάλογο αστερισμό των 12ο 51΄26΄΄, ένας Σεληνιακός Σταθμός ή το 1/28 της διαίρεσης του Ζωδιακού κύκλου, με κατά προσέγγιση μια μέρα και μια νύχτα στο «ταξίδι» της Σελήνης. Αυτό είναι σημαντικό για να αποκαλυφθεί η φύση και η τοποθεσία σε κάθε Σταθμό του συστήματος.
Υπάρχουν τέσσερα κύρια συστήματα αστρολογίας στα οποία χρησιμοποιούνται οι Σεληνιακοί Σταθμοί: το ελληνικό, το κινέζικο, ο ινδικό και το αραβικό. Για το ελληνικό σε παραπέμπω στο «Έργα και Ημέρες» του Ησίοδου.
Μια θρησκεία στη Μέση Ανατολή που λατρεύτηκε παρασύρθηκε και μάλλον δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ποία στοιχεία πήρε από τον Ελληνο-Αιγυπτιακό Ερμητισμό, σαν κλειδιά. Δημιουργεί μια περίεργη αίσθηση, το γιατί ο συγγραφέας αποκαλεί ο ίδιος τον εαυτό του Πικατρίξ. Μερικοί μελετητές λέγουν πως είναι μια παραφθορά του Μπουκρατίς ή στην πραγματικότητα του Ιπποκράτους από την Κω, του οποίου αρκετές εργασίες ήταν λανθασμένα αποδιδόμενες.
Σίγουρα, ο αυθεντικός συγγραφέας ήταν ένας Άραβας Ερμητιστής ή Νέο-Πλατωνικός που έζησε όχι αργότερα από τον 13ο αιώνα και ίσως πιο μπροστά. Σχηματίζεται η άποψη, πως έντονα πιθανολογείται να είναι ο Άραβας αστρολόγος Άμπου Μασάρ (Απομασάρ) που έγραψε σε μια περίοδο όταν οι Άραβες εξουσίαζαν την αστρολογία. Το κείμενο αναφέρει θεούς, συχνά παραμορφωμένους, με ονόματα Ελληνικά, Λατινικά, Αραβικά και Ινδικά.
Ας δούμε μερικές εξέχουσες όψεις του Πικατρίξ. Συμφωνίες, Δεκανοί και Σεληνιακοί Σταθμοί.
Συμφωνίες
Το δόγμα των συμφωνιών είναι ένας πίνακας αστρολογίας, με βοτανολογικά θέματα και αναφορές στην Εβραϊκή Καμπαλά. Στην αρχαιότητα, οι κύριοι λίθοι, τα φυτά και τα ζώα είχαν μια σχέση με τους επτά πλανήτες και τα δώδεκα ζώδια. Γνωρίζομε έναν κατάλογο με σφηνοειδή γραφή από τους Σελευκίδες που καταγράφει για κάθε ζώδιο ένα ναό ή μια πόλη, ένα ή δύο δέντρα, ένα ή δύο φυτά και μία ή δύο λίθους. Αυτή ουσιαστικά η ιδέα ευδοκίμησε πολύ στη Μεσοποταμία. Ένας κατάλογος πλανητών διασώθηκε από τις Ανθολογίες που έγραψε ο Ουέτιους Ουάλης. Υπάρχουν πολύ περισσότερα στον Πικατρίξ, είτε για λίθους, για μέλη του ανθρώπινου σώματος, θρησκείες, χρώματα, δέντρα κλπ. Σήμερα, αυτά είναι χρήσιμα στην Ωριαία Αστρολογία.
Αυτοί οι κατάλογοι εμφανίστηκαν κατά πρώτον στην Ινδία, τον 3ο αιώνα σε μορφή ποιήματος, με στοίχους δηλαδή, από μια μετάφραση του 2ου αιώνα από τα Ελληνικά. Ο συγγραφέας, στα Σανσκριτικά, σύνθεσε Ελληνικούς και την Ινδικούς καταλόγους. Μετά αυτοί μεταφράστηκαν στα Συριακά και Αραβικά. Ο Θεόφιλος από την Έδεσσα κατά πρώτον, σύνθεσε στη Συρία τον 8ο αιώνα και στον Ιράκ ο Άμπου Μασάρ τον 9ο αιώνα.
Δεκανοί
Αυτό είναι αναμφίβολα μία Αιγυπτιακή συμβολή στην αστρολογία. Οι 36 Αιγύπτιοι θεοί του χρόνου κυβερνούν 10ο της Εκλειπτικής, εκτείνοντας αρχικά την επιρροή τους από Τροπικό σε Τροπικό. Οι δεκανοί ήταν η ζωή της αθάνατης ψυχής του θεού.
Η πρόσφατη γνωστή εικόνα των Δεκανών ήταν στο Μέσο Βασίλειο, όταν οι Αιγύπτιοι ενταφιαζόταν με καλύμματα όπου χάραζαν τους αναφερόμενους αστερισμούς σε 36 κολώνες διαιρεμένες με 12 γραμμές. Περιελάμβαναν τον Ορίωνα και το Σόθις (Σείριος, αστερισμός του Κυνός), πιθανά τον Προκύνα και την Ύδρα, επίσης. Εικόνες με πνεύματα Δεκανών εμφανίζονται σε Ελληνικό χειρόγραφο αστρολογίας που μεταφράστηκε στα Σανσκριτικά περίπου το 150 μΧ.
Οι Δεκανοί στην μετέπειτα αστρολογία ήταν απλά το ένα τρίτο της διαίρεσης του ζωδίου, όπως ο Λίλλυ χρησιμοποίησε στα Πρόσωπα στο σύστημα των πλανητικών ευαισθησιών. Αυτή η μέθοδος, οι Χρονοκράτορες,  ήταν γνωστή στην Ινδία σαν Κύριοι του Χρόνου. Το Ερμητικό σύστημα τον 5ο αιώνα μΧ έκανε έναν κατάλογο από ασθένειες που σχετίζονται με κάθε Δεκανό, ένα ζωδιακό σχήμα που ξεκινούσε από τον Κριό στο κεφάλι του ανθρωπίνου σώματος.
Σεληνιακοί Σταθμοί
Το σύστημα είναι δανεικό από το ποίημα περί αστρολογίας του Δωρόθεου του Σιφωνίου.
Πλανητικές όψεις στον Πικατρίξ
Στο 1ο βιβλίο του, στο 4ο κεφάλαιο αναφέρει πως «αν θέλεις να κάνεις τις καθημερινές εργασίες του, ταξινόμησε τη Σελήνη να είναι στον Ωροσκόπο και να ανατέλλει από τα ημερήσια ζώδια. Αν θέλεις για τη νύχτα, πρέπει να ανατέλλει από τα νυχτερινά ζώδια. Ο στόχος σου θα πραγματοποιηθεί πιο εύκολα αν η Σελήνη είναι σε ένα ζώδιο με σύντομη ανάβαση, λιγότερο αν είναι σε ζώδιο μακρύτερης ανάβασης. Θα πρέπει να είναι σε καλές όψεις από τους ευεργετικούς πλανήτες. Ένας επιβλαβής στο ανατέλλον ζώδιο θα κάνει κακό στη δουλειά. Μια σύνοδος ή μια άλλη καλή όψη από έναν ωφέλιμο στο ανατέλλον ζώδιο, θα βοηθήσει. Όμοια, όταν τα ημερήσια ζώδια ανατέλλουν τη νύχτα και τα νυχτερινά την ημέρα και οι ωφέλιμοι κάνουν όψεις πάνω της.
Ο επαγγελματίας πρέπει να γνωρίζει τις αρετές των πλανητών και ζωδίων, που είναι τα Σταθερά, τα Μεταβλητά και τα Κοινά, που είναι ωφέλιμα ή ζημιογόνα». Μετά προειδοποιεί ενάντια στη χρήση μιας έκλειψης Σελήνης ή μια κάτω από τις Ακτίνες του Ήλιου (δηλαδή σε απόσταση μικρότερη από 12ο όψη εκατέρωθεν της ηλιακής συζυγίας, με άλλα λόγια μια Νέα Σελήνη δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί. Και λέει «μην χρησιμοποιήσεις μια Σελήνη εξασθενισμένη στην πορεία της, που ταξίδεψε λιγότερο από 12ο την ημέρα και απόφυγε να είναι σε Καύση. Μην χρησιμοποιήσεις το τέλος των ζωδίων που κυβερνούνται από επιβλαβείς πλανήτες, δηλαδή Κριός, Σκορπιός, Αιγόκερως και Υδροχόος. Μην χρησιμοποιήσεις τη Σελήνη που πέφτει πριν το Μεσουράνημα στον 9ο Οίκο. Να θέσεις το Δία ή την Αφροδίτη στον Ωροσκόπο ή στο Μεσουράνημα επειδή αυτοί βάζουν καλό σε μια άτυχη Σελήνη».
Οι πλανητικοί κυβερνήτες είναι αυτοί των ημερών της εβδομάδας. Ολόκληρος ο κατάλογος επαναλαμβάνει κάθε τέσσερις εβδομάδες, δεδομένου ότι κάθε σπίτι (Οίκος ή Σταθμός) καλύπτει τη μέση καθημερινή κίνηση του φεγγαριού. Η Σελήνη αρχίζει τους Οίκους ή Σταθμούς της από τις 0ο του Κριού και τελειώνει στον αστερισμό των Ιχθύων.

Οι άνθρωποι είναι καθορισμένες υπάρξεις και επομένως δεν μπορούν να περιγράψουν ή να προδιαγράψουν το χαρακτήρα του Θεού, με απόλυτή αίσθηση. Εν τούτοις, συνηθίζεται, να προσφωνείται ο Θεός, ειδικά με κοινές λατρευτικές μορφές εκφράσεων με ανθρώπινες έννοιες.

Η Ισλαμική θεολογία δίνει έναν από τους πλέον εκτενής καταλόγους από λατρευτικές εκφράσεις για το Θεό. Αυτός ο κατάλογος συνίσταται από ενενήντα - εννέα "πλέον Πανέμορφα Oνόματα του Θεού".

Ο Εκτός από τις συμφωνίες, υπάρχουν τα τάλισμαν - τάλσαμ طلسم και τα φυλακτά - χατζάμπ حجاب . Τα φυλακτά είναι διάφορα αντικείμενα, κείμενα σε αντικείμενα, κείμενα σε χαρτί ή περγαμηνή. Μπορεί να είναι σύνθεση ουαφίκ με κείμενα. Τα τάλσαμ είναι σχήματα χωρίς γεωμετρική συνοχή, γράμματα με αριθμούς και σχήματα. Και τα τρία είδη, περιέχονται στο όρο «περίαμμα ή περιάμματα» που σημαίνει κάτι που έχει ως προορισμό τη φύλαξη από κάποιο κίνδυνο αόρατο.

 Χνουμίς, ο Αγαθοδαίμων

Χνουμίς, ο μέγας δαίμων της θεραπευτικής

Ελεύθερη απόδοση του πάπυρου 122 (PGM VIII)

Μια μαγική επίκληση για την εύνοια του Ερμή. ِΑπό τον Papyrus 122 (PGM VIII),

ένα μαγικό εγχειρίδιο χρονολογημένο τον τέταρτο ή πέμπτο αιώνα μ.Χ, στις γραμμές από 1 ως 63, είναι ένα χαριστήριον (μαγική επίκληση για εύνοια) γραμμένο στα Ελληνικά, εκτός από μια φράση στα Κοπτικά. Αποδίδεται στον Αστραψοίκο που ίσως είναι το όνομα διαφόρων Περσών μάγων, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο. Η μαγική επίκληση είναι μια αυθεντική όψη της Αρχαίας Ελληνικής μαγείας, η οποία επικαλείται τους Θεούς διαμέσου των Αιγυπτιακών Ονομάτων τους, ιδιοτήτων τους κλπ. Είναι ένα κομμάτι της δημιουργίας της σωστής διάταξης της λογικής για την αποτελεσματική μαγεία.

Προετοιμασία
Πάρε ξύλο ελιάς και φτιάξε ένα καθισμένο κυνοκέφαλο με το πτερωτό καπέλο του Ερμή, στο κεφάλι του. Και στη ράχη του θήκη και γράψε το όνομα του Ερμή με μύρρα σε χαρτί και βάλε το στη θήκη και λιβάνισε με λιβανωτό και βάλε το όπου θέλεις στο κατάστημα μέσα. Αυτό είναι το όνομα ‘φθορον, φθιονη Θωύθ’ και γράψε επιπλέον τα μεγάλα ονόματα ‘Ίάω Σαβαώθ Αδωνιαίε αβλαναθαναλβα ακραμμαχαρει τξε δος τω εργαστηρίω την πράξιν, την χάριν, την ευπορίαν, επαφροδισίαν, αυτώ τω δείνα και τω εργαστηρίω, ήδη, ήδη, ταχύ, ταχύ’
Πρέπει να υπάρχει στην πλάτη ένα καπάκι για να κλείνει.

Τα λόγια της μαγικής επίκλησης στο λιβάνισμα είναι:

«Έλα σε μένα, Κύριε Ερμή, απολύτως ως τα έμβρυα φθάνουν μέσα στις σπείρες των Γυναικών. Έλα σε μένα, Κύριε Ερμή, ο συλλέγων τις τροφές των Θεών και ανθρώπων. Έλα σε μένα, Κύριε Ερμή, τον [τάδε] και δώσε μου χάρη, τροφή, εύνοια, αίθριο πρόσωπο, γοητεία, καλή ζωή, νίκη και δύναμη για κάθε άνδρα και γυναίκα. Γνωρίζω τα Ονόματά σου που λήφθηκαν στον Ουρανό: Λαμφεν Ουωθι - Ουασθεν Ουωθι - Οαμενωθ - Ενθομουχ. Αυτά είναι τα Ονόματά Σου στις τέσσερις γωνίες του Ουρανού. Γνωρίζω Εσένα και γνωρίζω τις Μορφές Σου που είναι: στην Ανατολή έχεις τη μορφή μιας Ίβεως. Στη Δύση έχεις τη μορφή ενός Κυνοκεφάλου. Στο Βορρά έχεις τη μορφή ενός Όφεως. Στο Νότο έχεις τη μορφή ενός Λύκου. Γνωρίζω ποίο είναι το Φυτό Σου: Άμπελος και Ελιά. Και γνωρίζω το Δένδρο Σου: Έβενος. Σε γνωρίζω Ερμή, οποίος είσαι και από πού είσαι και ποία είναι η Πόλη σου: Ερμούπολις. Γνωρίζω τα βαρβαρικά Ονόματά Σου Φαρναθαρ - Βαραλήλ - Χθα και το αληθινό Σου Όνομα το γραμμένο στην Ιερή Στήλη στα άδυτο της Ερμούπολης, όπου η γέννησή Σου. Έλα σε μένα, Κύριε Ερμή και όποτε η Ίσις, η Μεγαλύτερη των Θεών, Σε είχε επικαλεσθεί, σε κάθε κρίση και σε κάθε μέρος, έναντι ανθρώπων, Θεών και δαιμόνων και ότι ζει κάτω από τη θάλασσα και πάνω στη γη, Αυτή είχε συγκρατήσει τη εύνοιά Σου και είχε νίκη πάνω σε Θεούς και ανθρώπους με κάθε πλάσμα στον κόσμο. Ως εκ τούτου εγώ επίσης [τάδε], επικαλούμαι Εσένα. Για αυτό το λόγο, δώσε μου κάλλος, δομή και χάρη. Άκουσέ με Ερμή, ευεργέτη και εφευρέτη των φαρμάκων. Γίνε Εσύ καλόβουλος για να συνομιλώ μαζί και να ακούω. Εσύ έχεις κάνεις όλα τα πράγματα να διαμορφώνονται σαν το δικό Σου Αιθιοπικό Κυνοκέφαλο, τον Κύριο των Δαιμόνων του Κάτω Κόσμου. Γαλήνεψε όλα και δώσε μου δύναμη. Κάνε [πες το συνηθισμένο] Άσε τους να μου δώσουν χρυσό, ασήμι, ατελείωτη τροφή. Διέσωσέ με πάντα και διαμέσου όλης της αιωνιότητας, από απάτες, όλες τις συκοφαντίες,  δηλητήρια, διαβολικές γλώσσες, από κατοχή, μίσος και των Θεών και των ανθρώπων. Άσε τους να δώσουν σε μένα εύνοια, νίκη και αφθονία. Διότι Εσύ είσαι εγώ και εγώ Εσύ. Το δικό Σου είναι δικό μου και το δικό μου δικό Σου. Εγώ είμαι το ομοίωμά Σου. Αν ίσως κάποιο κακό μπορεί να εμφανιστεί σε μένα κάθε ώρα αυτό το έτος ή μήνα ή μέρα ή ώρα, θα γίνει αυτό στο Μεγάλο Θεό Αχχεμεν Εστροφ. Έτσι, η πλώρη του πιο Ιερού Πλοίου δημιουργήθηκε. Το δικό Σου Αληθινό Όνομα είναι χαραγμένο στην Καθαγιασμένη Στήλη, υψωμένη στον Ιερό Χώρο στην δική Σου γενέτειρα, την Ερμούπολη, το δικό Σου Αληθινό Όνομα Οσεργαριαχ Νομαφι, γιατί είναι δικό Σου Όνομα με δεκαπέντε χαρακτήρες και ο αριθμός των ημερών της Σελήνης που ανατέλλουν. Και το δικό Σου δεύτερο Όνομα έχει τον αριθμό επτά, που συμφωνεί στον Έναν που Κυβερνά τον Κόσμο. Αληθινά: Αβρασάξ. Γνωρίζω Εσένα, Ερμή, και Εσύ γνωρίζεις εμένα. Είμαι Εσύ και Είσαι εγώ. Ως εκ τούτου, Εσύ κάνεις κάθε τι που ζητώ. Με Τύχη και Καλό Δαίμονα γύρισε σε μένα. Τώρα! Τώρα! Γρήγορα! Γρήγορα!»

Αρχαίο κείμενο

  Φιλτροκατάδεσμος Ἀστραψοίκου. λόγος. ἐλθέ μοι, κύριε Ἑρμῆ, ὡς τὰ βρέφη εἰς τὰσ κοιλίας τῶν γυναικῶν. ἐλθέ μοι, κύριε Ἑρμῆ, συνάγων τὰς τροφὰς τῶν θεῶν καὶ ἀνθρώπων, ἐλθέ μοι, τῷ δεῖνα, κύριε Ἑρμῆ, καὶ δός μοι χάριν, τροφήν, νίκην, εὐημερίαν, ἐπαφροδισίαν, προσώπου εἶδος, ἀλκὴν ἁπάντων καὶ πασῶν. ὀνόματά σοι ἐν οὐρανῷ· Λαμφθεν Οὐωθι: Οὐασθεν Οὐωθι: Ὀαμενώθ: Ἐνθομουχ: ταῦτά εἰσιν τὰ ἐν ταῖσ δ γωνίαις τοῦ οὐρανοῦ ὀνόματα. οἶδά σου καὶ τὰς μορφάς, αἵ εἰσι· ἐν τῷ ἀπηλιώτῃ μορφὴν ἔχεις ἴβεως, ἐν τῷ λιβὶ μορφὴν ἔχεις κυνοκεφάλου, ἐν τῷ βορέᾳ μορφὴν ἔχεις ὄφεως, ἐν δὲ τῷ νότῳ μορφὴν ἔχεις λύκου. ἡ βοτάνη σου ηλολλα: ετεβεν θωητ: οἶδά σου καὶ τὸ ξύλον· τὸ ἐβεννίνου. οἶδά σε, Ἑρμῆ, τίς εἶ καὶ πόθεν εἶ, καὶ τίς ἡ πόλις σου· Ἑρμούπολις. ἐλθέ μοι, κύρι' Ἑρμῆ, πολυώνυμε, εἰδὼς τὰ κρύφιμα τὰ ὑπὸ τὸν πόλον καὶ τὴν γῆν. ἐλθέ μοι, κύρι' Ἑρμῆ, τῷ δεῖνα, εὐεργέτησον, ἀγαθοποιὲ τῆς οἰκουμένης. ἐπάκουσόν μου καὶ χάρισόν με πρὸς πάντα τὰ κατὰ τὴν γῆν οἰκουμένην εἴδη. ἀνοίξας μοι τὰς χεῖρας πάντων συνδωροδοκούν- των, ἐπανάγκασον αὐτοὺς δοῦναί μοι, ἃ ἔχουσιν ἐν ταῖς χερσίν. οἶδά σου καὶ τὰ βαρβαρικὰ ὀνόματα· Φαρναθαρ: Βαραχήλ: Χθα: ταῦτά σοί ἐστιν τὰ βαρβαρικὰ ὀνόματα. Ἐὰν ἐπεκαλέσατό σε Ἶσις, μεγίστη τῶν θεῶν ἁπάντων, ἐν πάσῃ κρίσει, ἐν παντὶ τόπῳ πρὸς θεοὺς καὶ ἀνθρώπους καὶ δαίμονας καὶ ἔνυδρα ζῷα καὶ ἐπίγεια καὶ ἔσχεν τὴν χάριν, τὸ νῖκος πρὸς θεοὺς καὶ ἀνθρώπους καὶ παρὰ πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὸν κόσμον ζῴοις, οὕτως κἀγώ, ὁ δεῖνα, ἐπικαλοῦμαί σε. διὸ δός μοι τὴν χάριν, μορφήν, κάλλος· ἐπάκουσόν μου, Ἑρμῆ, εὐεργέτα, φαρμάκων εὑρετά, εὐδιάλεκτος γενοῦ καὶ ἐπάκουσον, καθὼς ἐποίησασ πάντα τῷ Αἰθιοπικῷ κυνοκεφάλῳ σου, τῷ κυρίῳ τῶν χθονίων. πράϋνε πάντας καὶ δός μοι ἀλκήν, μορφήν #κοινόν$, καὶ δότωσάν μοι χρυσὸν καὶ ἄργυρον καὶ τροφὴν πᾶσαν ἀδιάλειπτον. διάσωσόν με πάντοτε εἰς τὸν αἰῶνα ἀπὸ φαρμάκων καὶ δολίων καὶ βασκοσύνης πάσης καὶ γλωττῶν πονηρῶν, ἀπὸ πάσης συνοχῆς, ἀπὸ παντὸς μίσους θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων. δότωσάν μοι χάριν καὶ νίκην καὶ πρᾶξιν καὶ εὐπορίαν. σὺ γὰρ ἐγὼ καὶ ἐγὼ σύ, τὸ σὸν ὄνομα ἐμὸν καὶ τὸ ἐμὸν σόν· ἐγὼ γάρ εἰμι τὸ εἴδωλόν σου. ἐπάν τί μοι συββῇ τούτῳ τῷ ἐνιαυτῷ ἢ τούτῳ τῷ μηνὶ ἢ ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἢ ταύτῃ τῇ ὥρᾳ, συββήσεται τῷ μεγάλῳ θεῷ Αχχεμεν: εστροφ: τῷ ἐπεγραμμένῳ ἐπὶ τῆς πρώρης τοῦ ἱεροῦ πλοίου. τὸ δὲ ἀληθινὸν ὄνομά σου ἐπεγραμμένον ἐστὶ τῇ ἱερᾷ στήλῃ ἐν τῷ ἀδύτῳ ἐν Ἑρμουπόλει, οὗ ἐστιν ἡ γένεσίς σου. ὄνομά σου ἀληθινόν· Οσεργαριαχ: νομαφι: τοῦτό ἐστίν σου τὸ ὄνομα τὸ πεντεκαιδεκαγράμματον ἔχον ἀριθμὸν γραμμάτων πρὸς τὰς ἡμέρας τῆς ἀνατολῆς τῆς σελήνης, τὸ δὲ δεύτερον ὄνομα ἔχον ἀριθμὸν ζ τῶν κυριευόντων τοῦ κόσμου, τὴν ψῆφον ἔχον τξε πρὸς τὰς ἡμέρας τοῦ ἐνιαυτοῦ. ἀληθῶς· Ἀβρασάξ. οἶδά σε, Ἑρμῆ, καὶ σὺ ἐμέ. ἐγώ εἰμι σὺ καὶ σὺ ἐγώ. καὶ πρᾶξόν μοι πάντα καὶ συνρέποις σὺν Ἀγαθῇ Τύχῃ καὶ Ἀγαθῷ Δαίμονι, ἤδη, ἤδη, ταχύ, ταχύ. Λαβὼν ξύλον ἐλάϊνον ποίησον κυνοκεφάλιον καθήμενον, ἔχοντα τὴν τοῦ Ἑρμοῦ περικεφαλαίαν πτερωτὴν καὶ ἐκ τοῦ νώτου γλωσσόκομον καὶ ἐπίγραφε τὸ ὄνομα τοῦ Ἑρμοῦ εἰς χάρτην καὶ ἐπιτίθει εἰς τὸ γλωσσόκομον. γράφε ζμύρνῃ ἐπευξάμενος, ὃ ποιεῖς ἢ ὃ θέλεις, καὶ πωμάσας ἐπίθυε λιβανωτὸν καὶ τίθει, ὅπου θέλεις ἐν ἐργαστηρίῳ μέσον. ἔστι δὲ τὸ ὄνομα τὸ γραφόμενον· φθορον, φθιονη Θωύθ: προσέτι γράφε καὶ τὰ μεγάλα ὀνόματα ταῦτα· Ἰάω: Σαβαώθ: Ἀδωναῖε ἀβλαναθαναλβα ἀκραμμαχαμαρει, τξε, δὸς τῷ ἐργαστηρίῳ τὴν πρᾶξιν, τὴν χάριν, τὴν εὐπορίαν, ἐπαφροδισίαν, αὐτῷ τῷ δεῖνα καὶ τῷ ἐργαστηρίῳ, ἤδη, ἤδη, ταχύ, ταχύ.

Σημειώσεις

ΘΩΥΘ. Είναι ο Θωθ, ταυτίζεται με τον Ερμή.
 ΑΔΩΝΑΙΕ. Το Εβραϊκό όνομα του Θεού.
 ΑΒΛΑΝΑΘΑΝΑΛΒΑ. Μια κοινή μαγική λέξη ή επιγραφή, γενικά χρησιμοποιημένη για ευεργετικούς σκοπούς.
 ΑΚΡΑΜΜΑΧΑΜΑΡΕΙ. Μια κοινή μαγική λέξη ή επιγραφή, γενικά χρησιμοποιημένη για ευεργετικούς σκοπούς. Σπείρες των Γυναικών Παραπέμπει στη μήτρα, αλλά επίσης υπαινίσσεται τις Σπείρες του Κάτω Κόσμου και την Κοσμική Μήτρα της Εκάτης για μέσου της οποίας έλαβε μέρος η αποκάλυψη. Έτσι, ο Ερμής έρχεται στο μάγο σαν μια ψυχή που εισχωρεί σε μια μήτρα μητέρας.
 ΟΥΡΑΝΟ. Σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο, είναι τα αρχικά ονόματα των Θεών και ειδικά αγαπητών σε αυτούς.
 Τις Μορφές Σου που είναι η Ίβις είναι ο Θωθ, ο Κυνοκέφαλος είναι ο Άνουβις στη Δύση, ο Όφις είναι ο Ουτο στο Βορρά, ο Λύκος είναι ο Άνουβις στο Νότο.
 Για αυτό το λόγο Το υπόλοιπο της μαγικής επίκλησης είναι προσαρμοσμένο από τη μετάφραση.
 Πες το συνηθισμένο Συμπληρώνεις τι επιθυμείς.
 Αληθινό Όνομα ΟΣΕΡΓΑΡΙΑΧ ΝΟΜΑΦΙ. Αντίθετα για τις ακόλουθες δηλώσεις, το πλήρες όνομα έχει 16 Ελληνικά γράμματα, μάλλον παρά 15 και 6 γράμματα στο δεύτερο όνομα, μάλλον παρά 7 (εκτός αν αυτός παραπέμπει προς το ƒAbrasaj.   
 Κυβερνά τον Κόσμο Οι επτά πλανήτες.
 ΑΒΡΑΣΆΞ Ό πως είναι καλά γνωστό, η αριθμητική αξία του Αβρασαξ είναι 365.

Σημείωση

Υπάρχει ένα κείμενο Λειτουργίας που είναι γνωστό σαν λατρεία του Μίθρα και είναι η διάδοση των μυστηρίων του στο δυτικό κόσμο. Το κείμενο πρέπει να εξεταστεί από την άποψη ενός τελετουργικού που είναι από τα πιο διδακτικά και με έντονο χαρακτήρα, το οποίο μας εισάγει στην ενδότατη ιεροτελεστία των προσεκτικά φρουρημένων μυστικών του Μίθρα. Είναι πολύτιμο για τις πληροφορίες που δίνει για τα τελετουργικά. Μερικά τεμάχια παραμένουν υπό μορφή ύμνων.

Το κείμενο της Λειτουργίας αποτελείται από δύο κύρια μέρη: ένα λειτουργικό μυστήριο από την άνοδο στις γραμμές 475-750 και ένα σύνολο οδηγιών στις γραμμές 750-834 για τη χρήση του μυστηρίου. Μετά από τη συνοπτική εισαγωγή στις γραμμές 475- 485, το μυστήριο της ανόδου παρουσιάζει τα επτά λειτουργικά στάδια για το εκστατικό ταξίδι της ψυχής: Η ψυχή έτσι αντιμετωπίζει τα τέσσερα στοιχεία στις γραμμές 485-537 στις παραγωγικές και αναπαραγωγικές πτυχές τους. Οι χαμηλότερες δυνάμεις του αέρα στις γραμμές 537-585, περιλαμβανομένων και των ανέμων, των ορμών της βροντής και της αστραπής και των μετεωριτών. Στις γραμμές 585-628 είναι οι πλανητικοί φύλακες των Θεϊκών Θυρών. Ο Ήλιος στις γραμμές 628-657, νεαρός και φλογερός, οι επτά Τύχες στις γραμμές 657-672 και μετά οι επτά Κύριοι του Πόλου στις γραμμές 673-692. Και οι δύο ομάδες είναι από την περιοχή των Απλανών Αστέρων και οι δύο είναι απεικονισμένες στην Αιγυπτιακή μορφή. Και τελικά ο Υψηλότερος Θεός στις γραμμές 692-724, απεικονισμένος ομοίως με τον ίδιο τον Μίθρα.
Μετά το τέλος στις γραμμές 724-750 στο μυστήριο της ανόδου, οι οδηγίες για χρήση του μυστηρίου παρουσιάζουν ένα ιερό σκαραβαίο, τελετή του Ηλίου στις γραμμές 750-798 παρέχουν τις οδηγίες για την λήψη του φυτού Κεντρίτη και την διαμόρφωση των φυλακτηρίων στις γραμμές 798-830 και επισυνάπτουν δύο πρόσθετες μαγικές επικλήσεις στις γραμμές 831-834. Η κυρίαρχη θέση της μαγείας μέσα στη Λειτουργία του Μίθρα, αξίζει ειδική αναφορά. Το σύνολο του κειμένου της Λειτουργίας είναι διαποτισμένο με την μαγεία, συμπεριλαμβανομένων των τεχνικών της αναπνοής στις γραμμές 537-538: προσεγγίζοντας την αναπνοή από τις ακτίνες, ειδικές συνταγές στις γραμμές 750-755: προπαρασκευάζοντας την πίτα για το σκαραβαίο, μαγικά τελετουργικά στις γραμμές 767-769: θάβοντας το σκαραβαίο, φυλακτήρια στις γραμμές 659-660: φιλώντας τα φυλακτήρια και τέλος οι μαγικοί τύποι.
Οι μαγικοί τύποι είναι διαφορετικοί στο χαρακτήρα. Μερικοί δείχνουν ονοματοποίηση στη γραμμή 488, κάνοντας έναν ξερό ήχο, πιθανά όμοια με την βροντή, συμβολικοί στη γραμμή 487, χρησιμοποιώντας τα επτά φωνήεντα σε μια σειρά, ή ίσως γλωσσο-λαλική στη σειρά 492. Μερικοί φαίνονται προερχόμενοι από τα Ελληνικά ή μιμούνται τα Ελληνικά γραμμή 562, την Αιγυπτιακή γραμμή 672. Ο Ώρος των δύο οριζόντων 717, ο Ρα, ο Ήλιος, ή Σημιτικές λέξεις γραμμή 591. Ο Αιώνιος Ήλιος, γραμμή 593.

Τα στοιχεία που παραθέτονται είναι από τον μεγάλο μαγικό πάπυρο 574 του Παρισιού, η ημερομηνία του οποίου καθορίζεται με κάθε πιθανότητα στις αρχές του 4ου αιώνα μΧ.  Το αρχικό κείμενο του τελετουργικού, εντούτοις, έχει λειτουργηθεί από μια σχολή των Αιγυπτίων μάγων, που παρενέβαλαν μερικές πιο ακατανόητες λέξεις και συνδυασμούς φωνηέντων και μεταλλαγές (βοές απόκρυφες), της θεουργικής γλώσσας τους, οι οποίες ήταν γνωστές στην Αίγυπτο σαν «λέξεις δύναμης».
Το θέμα είναι στη φυσική του πραγματικότητα ένα πιο σκοτεινό και κανείς μέχρι τώρα δεν έχει ρίξει πραγματικό φως σε αυτό. Ωστόσο, ένας επιστήμονας που ερευνούσε την Αίγυπτο και τη Χαλδαία αναφορικά στη «Γλώσσα της φύσης» ή «Γλώσσα των Θεών», είπε: «Στην Αίγυπτο οι ιερείς υμνούν τους Θεούς με τη βοήθεια των επτά φωνηέντων, άδοντας αυτά με σειρά, σε αντικατάσταση του αυλού και του λαγούτου η μουσική εξυμνεί αυτά τα γράμματα στην καρδιά. Έτσι, αν φύγεις από αυτή τη συνοδεία, απλά θα αφαιρέσεις όλη τη μελωδία και μουσική του λόγου».
Πληροφοριακά, ο Αριστοφάνης και ο Πλίνιος, μας λένε τι είχαν χρησιμοποιήσει σαν μια προστασία ενάντια της αστραπής ή μάλλον για να τη χαιρετήσουν ευλαβικά και αργότερα πρόσθεσαν ότι αυτό ήταν μια παγκόσμια συνήθεια.

Το Τελετουργικό
Η προσευχή του πατέρα
Ω Θεία Πρόνοια, Ω Καλή Τύχη, δώσε μου τη δική Σου Χάρη – μεταβιβάζοντας αυτά τα Μυστήρια μόνο σε ένα Πατέρα και επίσης σε ένα Υιό μόνο – την Αθανασία του - [ένας Υιός] αρχίζει, αντάξια αυτού την Τέχνη μας, με την οποία ο Ήλιος Μίθρας, ο Μέγας Θεός, με διέταξε να είμαι προικισμένος δια του Αρχαγγέλου του. Έτσι εγώ είμαι Αετός μοναχικός, μπορώ να πετώ στον Ουρανό και να ατενίζω όλα τα πράγματα.
 
Ο Παρακλητικός Λόγος.
1. Ω! Αρχέγονη Αρχική Αιτία της γένεσής μου, Εσύ Αρχέγονη Ουσία της ουσίας μου, Πρώτη Πνοή της πνοής, η πνοή η οποία είναι μέσα μου, Πρώτιστο Πυρ, Θεέ Δοθέντα για το Μείγμα του μείγματος σε εμέ, [Πρώτιστο Πυρ] του πυρός σε εμέ, Πρώτιστο Ύδωρ του ύδατός μου, το ύδωρ σε εμέ, Αρχέγονη Ουσία Γης, της ουσίας της γης σε εμέ, Εσύ Τέλειο Σώμα δικό μου – του N.N. υιού του N.N., υιού της N.N. – διαμορφούμενος δια του Τιμημένου Βραχίονα και της Αιωνίου Δεξιάς Χειρός, εις τον Κόσμο όστις είναι σκοτεινός, όμως ακτινοβόλος με Φως, [εις τον Κόσμο] όστις είναι άψυχος, όμως πληρούμενος πλήρους Ψυχής!
 
2. Αν αλήθεια, τούτο δύναται να δείχνει καλό σε σένα, ερμήνευέ με, τώρα υποστηρίζοντας την κατώτερη φύση μου, στην Γέννηση η οποία είναι απαλλαγμένη από Θάνατο. Αρμόζοντας εις το ότι, πέραν της επιτακτικής Ανάγκης η οποία με συνθλίβει, δύναμαι να έχω Θέαση της Αθάνατης Πηγής, δια της χρηστότητας του Αθανάτου Πνεύματος, δια της χρηστότητας του Αθανάτου Ύδατος, δια της χρηστότητας της [Αθάνατης] Πληρότητας και δια της [χρηστότητας] του [Αθανάτου] Αέρος. Αρμόζοντας δύναμαι να γίνω μετεμψυχωμένος εις τη Διάνοια, αρμόζοντας δύναμαι να γίνω μυημένος και ότι η Άγια Πνοή δύναται να υπάρχει σε με. Αρμόζοντας ότι δύναμαι να θαυμάζω το Ιερό Πυρ, ότι δύναμαι να ειδώ το Βάθος της [Νέας] Αυγής, το Ύδωρ το γινόμενο αιτία [της Ψυχής] για να συναρπάζει. Και ότι, Δότη Ζωής, η απονομή Αιθέρος η οποία περιβάλλει [όλα τα πράγματα] δύναται να μου δώσει, Ακοή.
 
3. Διότι είμαι για να ορώ σήμερα με Αθάνατα Μάτια, εγώ ο θνητός, γεννημένος από θνητή μήτρα, αλλά [τώρα] έγινα καλλίτερος δια της Ισχύος της Ισχυρής Δύναμης, βεβαίως, δια της Άφθαρτης Δεξιάς Χειρός, [είμαι για να ορώ σήμερα] δια της χρηστότητας του Αθανάτου Πνεύματος την Αθάνατη Ζωή, ο Κύριος των Διαδημάτων του Πυρός, εγώ με την αμόλυντη αγνότητα [τώρα] Εξαγνισμένος, η ανθρώπινη ψυχική δύναμή μου υφίσταται αρκετά εφ’ όσον εις καθαρότητα. Την οποία [δύναμη] πάλι θα λάβω διοχετευόμενη προς εμέ, πέραν από την επείγουσα πικρία, η οποία επιβάλλεται σε εμένα, Αναγκαιότητα της οποίας τα χρέη δεν πορεύονται ανεξόφλητα, εγώ ο N.N. υιός της N.N., σύμφωνα με τον Κανονισμό του Θεού ότι τίποτε ποτέ δεν αλλάζει.
 
4. Διότι αυτό είναι πέραν της κατανόησής μου ότι, γεννημένος κάτωθεν της επιρροής του Θανάτου, θα έπρεπε [αβοήθητος] να ανέρχομαι εις το Ύψος, μαζί με τα χρυσά Σπινθηρίσματα της Λαμπρότητας, η οποία δεν γνωρίζει Θάνατο.
 
5. Παραμένω γαλήνιος, Ω φύση καταδικασμένη να φθαρείς, [φύση] των ανθρώπων αντικείμενο εις τον Θάνατο! Και αμέσως άφησέ με να διέλθω πέραν της αδυσώπητης Ανάγκης η οποία με συνθλίβει. Διότι αυτός είμαι ο Υιός Του. Αναπνέω, Υπάρχω!
 
Η Πρώτη Διδασκαλία
1. Πάρε από την των Ηλίου ακτινών Πνοή, εισπνέοντας τρεις φορές [βαθιά] όσο δεν μπορείς και θα δεις εσύ ο ίδιος να πετάς υψούμενος ψηλά και ανερχόμενος προς το Ύψος, έτσι ότι εσύ φαίνεσαι να είσαι στο μέσον του Αέρα.
2. Θα ακούσεις τίποτε (μηδέν), ούτε άνθρωπο, ούτε κτήνος, ούτε θα δεις οτιδήποτε από τις θεές πάνω στη Γη, σε εκείνη την ίδια ώρα. Αλλά όλα τα πράγματα που θα βλέπεις θα είναι αθάνατα.
3. Γιατί θα δεις, σε εκείνη την ίδια μέρα και ώρα, τη διάταξη των Θεών – των Κυβερνώντων Θεών που ανέρχονται προς τον Ουρανό, τους άλλους να κατέρχονται. Και εν τω μέσω του Δίσκου Του – του Θεού, του Πατέρα μου – εκεί θα φανεί η Οδός της Μετάβασης των Θεών προσιτή στη θεά.
4. Και σε όμοια μέθοδο επίσης [θα φανεί] ο Αγωγός, όπως καλέστηκε, από πού έρχεται ο Άνεμος σε υπηρεσία [για την ημέρα]. Γιατί θα δεις σαν να ήταν ένας Αγωγός κρεμασμένος από τον Δίσκο Του και προς τις περιοχές Δυτικά, σαν να ήταν ένας ατέλειωτος Ανατολικός Άνεμος. Αλλά αν ο άλλος Άνεμος, προς τις περιοχές της Ανατολής είναι σε υπηρεσία, σε όμοια μέθοδο θα δεις, προς τις περιοχές από εκείνη [την πλευρά], το αντίστροφο της θεάς.
5. Και θα δεις τους Θεούς να σε ατενίζουν σκόπιμα και να πλησιάζουν γρήγορα εσένα. Τότε αμέσως βάλε το δικό σου δεξιό δάχτυλο στα χείλια του και πες:
 
Ο Πρώτος Λόγος.
Σιγή! Σιγή! Σιγή!
Το Σύμβολο του Ζώντα Θεού υπεράνω φθοράς.
Προστάτευσέ με, Σιγή!
Μετά «σφύριξε» εμπρός πολύ: Σςς! Σςς!
Μετά πες «εκφυσώντας»: !
Και εκ τούτου θα δεις τους Θεούς να σε ατενίζουν καλοκάγαθα και να μην μεταφέρονται προς τα κάτω σε εσένα, αλλά να προχωρούν στο κατάλληλο πρόγραμμα των δράσεών τους.
 
Η Δεύτερη Διδασκαλία.
Όταν μετά δεις τον Ανώτερο Κόσμο καθαρό και σαφή, χωρίς έναν από τους Θεούς ή τους Αγγέλους να μεταφέρονται κάτω σε σένα, περίμενε να ακούσεις ένα δυνατό κρότο βροντής έτσι σαν να σε αιφνιδιάζουν.
Τότε πες πάλι:
 
Ο Δεύτερος Λόγος.
1. Ω! Σιγή! Σιγή!
Είμαι ένας Αστέρας, του οποίου η Πορεία είναι όπως την Πορεία σας, λάμποντας εκ νέου από το βάθος.
Λέγοντας αυτά, αμέσως ο Δίσκος Του θα αρχίσει να επεκτείνεται.
2. Και αφότου είπες τον Δεύτερο Λόγο – για να γνωρίζεις, δύο φορές Σιγή και παύση – «σφύριξε» δύο φορές και «εκφυσώντας» δύο φορές και αμέσως θα δεις ένα μεγάλο στρατό από αστέρες, πέντε – εντυπωσιακούς, εμφανιζόμενοι από το Δίσκο Του και γεμίζοντας τον Αέρα.
3. Κατόπιν πες πάλι:
Ω Σιγή! Σιγή!
Και τότε ο Δίσκος Του είναι διευρυμένος [πλήρως], θα κοιτάξεις μια άπειρη περικύκλωση και Θύρες Πυρός γρήγορα κλειστές.
Αμέσως κινήσου πηγαίνοντας κατόπιν στον Λόγο που ακολουθεί, κλείνοντας τα μάτια σου:
 
Ο Τρίτος Λόγος.
1. Άκουσέ με, δώσε σε μένα αυτί – τον N.N. υιό της N.N. – Ω Κύριε, ο οποίος με την δική Σου Πνοή έκλεισες τις Πύρινες Ράβδους του Ουρανού. Διπλά ενσωματωμένος, Κυβερνήτη του Πυρός, Δημιουργέ του Φωτός. Ω! Φέροντα τα Κλειδιά. Εισπνέοντα Πυρ, Πυρήνα Πυρός, του οποίου η Πνοή δίδει Φως. Εσύ ο οποίος χαροποιείσαι στο Πυρ, Ευειδής του Φωτός. Ω! Κύριε του Φωτός του οποίου το Σώμα είναι εκ Πυρός, Δότη Φωτός και Πυρός Σπορέας. Πυρός αδέσμευτος, του οποίου η Ζωή είναι εις το Φως, Πυρός περιστρέφων ο οποίος θέτει το Φως προς κίνηση. Εσύ αφυπνίζοντα Κεραυνό. Ω! Εσύ Δόξα Φωτός, Επέκταση Φωτός, Ελέγχων το Φως του Έβδομου Ουρανού (Ουράνιο Πυρ). Ω! Εσύ τιθασεύων Αστέρα!
 
2. Ώ! Άνοιξε προς εμέ! Γιατί εξ αιτίας τούτου, της πικρής και αδυσώπητης Ανάγκης η οποία με βασανίζει, πράττω επίκληση στα Αθάνατα Ονόματά Σου, σύμφυτα με Ζωή, τα πλέον σεβασμιότατα τα οποία δεν έχουν ακόμη κατεβεί στη θνητή φύση, δεν έγιναν έναρθρα δια της ανθρώπινης γλώσσας ή ιαχή ή τόνος των ανθρώπων:
ηεω οηεω ιωω οη ηεω ηεω οη εω ιωω οηηε ωηε ωοη ιη ηω οω οη ιεω οη ωοη ιεω οη ιεεω εη ιω οη ιοη ωηω εοη οεω ωιη ωιη εω οι ιιι ηοη ωυη ηωοηε εω ηια αηα εηα ηεεη εεη εεη ιεω ηεω οηεεοη ηεω ηυω οη εϊω ηω ωη ωη εε οοο υιωη. !
 
3. Λέγονται όλα αυτά με Πυρ και Πνεύμα, μια φορά εις το τέλος και τότε αρχίζει πάλι η δεύτερη φορά, μέχρι εσύ συμπληρώσεις (όλους) τους Επτά Αθάνατους Θεούς του Κόσμου. Όταν εσύ τους εκβάλεις, βροντές και κρότους θα ακούσεις εις το Πλαίσιο και θα αισθανθείς εσύ ο ίδιος έναν όφη με έκαστο βρόντο. Τότε μια φορά πλέον εκστομίζεις Σιγή!  και η ομιλία το ακολουθεί.
 
4. Εκ τούτου άνοιξε τα μάτια σου. Και θα δεις οι Θύρες άνοιξαν διάπλατα και ο Κόσμος των Θεών, ο οποίος είναι εντός των Θυρών. Έτσι, ό,τι είναι για απόλαυση και έκσταση από τη θέα, το Πνεύμα σου τρέχει να το συναντήσει και πλανιέται ψηλά. Συνεπώς, κράτησε τον εαυτό σου σταθερά και κοίταξε επίμονα συνεχώς μέσα στο εαυτό σου, έλκοντας πνοή από το Θείο.
Τότε όταν, η Ψυχή σου θα επιστρέψει, πες:
 
Ο Τέταρτος Λόγος
1. Έλα πλησίον, Ω! Κύριε!
Επί αυτής της άρθρωσης οι Ακτίνες Του θα ανοίξουν σε εσέ και εσύ θα είσαι εν τω μέσω αυτών.
2. Όταν τότε, θα έχεις πράξει αυτό, θα βλέπεις έναν Θεό, σε άνθη της εποχής, πλάνας ομορφιάς και με Βοστρύχους από Φλόγες, σε ένα λευκό Χιτώνα και έναν ζωηρό ερυθρό Μανδύα, φορώντας έναν Στέφανο από Πυρ. Αμέσως χαιρέτισέ Τον με το Χαιρετισμό του Πυρός:
 
Ο Πέμπτος Λόγος.
1. Χαίρε Κύριε! Ω! Εσύ της Ισχυρής Δύναμης, Ω! Βασιλεύ της Ισχυρής Κυριαρχίας, Μέγιστε των Θεών. Ω! Ήλιε, Εσύ Κύριε του Ουρανού και της Γης. Ω! Θεέ των Θεών! Ακλόνητη είναι η Πνοή Σου. Ακλόνητη είναι η Δύναμή Σου! Ω! Κύριε, αν αυτό φαίνεται καλό για Εσένα, κάνε Εσύ αναγγελία για εμένα προς τον Πανίσχυρο Θεό, ο οποίος έχει γεννήσει και δημιουργήσει Εσένα!
2. Υπέρ αυτού του άνδρα - N.N. υιού της N.N., γεννημένου από την θνητή μήτρα της N.N. και από τον σπερματικό Ιχώρ (αίμα των Θεών), βεβαίως, αυτός ο Ιχώρ, ο οποίος στις δικές Σου Χείρες σήμερα έχει υποβάλλει την μεταστοιχείωση της μετεμψύχωσης (αναβίωσης) κάποιου, από τις τόσο πολλές δεκάδες χιλιάδων μετασχηματιζόμενες σε αιώνια ζωή (αθανασία) την ίδια ώρα, δια μέσω της καλής ευχαρίστησης του Θεού, από τον Θεό τον Υπέρτατο Καλό, ένας άνδρας, λέγω, αποτολμά να λατρεύει Εσένα και ικετεύει με οποιαδήποτε δύναμη που έχει ένας θνητός.
3. Προς αυτή την άρθρωση έχει έλθει εις τον Πόλο και εσύ θα Τον δεις να κινείται σφαιρικά σε μία ατραπό.
Τότε κοίταξε επίμονα σοβαρά και ανάδιδε έναν παρατεινόμενο μυκηθμό, όμοιο με μια νότα από ένα κέρας, εκδιώκοντας το σύνολο της αναπνοής, με πίεση στα πλευρικά οστά και φίλησε τα φυλακτήρια και πες πρώτα σε αυτό προς τα δεξιά:
 
Ο Έκτος Λόγος.
Προστάτευσέ με! !
Όταν έχεις εκστομίσει αυτό, θα βλέπεις τις Θύρες να ανοίγουν διάπλατα και να βγαίνουν από το Βάθος, Επτά Παρθένες, με τηβέννους από βύσσο (ύφασμα από λεπτό λινάρι – βαμβάκι της Ηλίδος), με πρόσωπα όφεως και χρυσά σκήπτρα στα χέρια τους. Αυτές είναι που επονομάζονται Τύχες του Ουρανού (αι Τύχαι). Όταν δεις αυτά τα πράγματα, κάνε Χαιρετισμό έτσι:
 
Ο Έβδομος Λόγος.
1. Χαίρεστε του Ουρανού Επτά Τύχες, Παρθένες σεβαστές και αγαθές, εσείς ιερές, οι οποίες ζείτε και συντρώγετε με τον ! Εσείς άμωμοι Προστάτες των Τεσσάρων Υποστηριγμάτων!
Χαίρε Εσύ, η Πρώτη, !
Χαίρε Εσύ, η Δευτέρα, !
Χαίρε Εσύ, η Τρίτη, !
Χαίρε Εσύ, η Τετάρτη, !
Χαίρε Εσύ, η Πέμπτη, !
Χαίρε Εσύ, η Έκτη, !
Χαίρε Εσύ, η Εβδόμη, !
2. Εκεί έρχονται εμπρός άλλοι, επίσης επτά Θεοί, με πρόσωπα μαύρων ταύρων, με λινό κομμάτι υφάσματος προς κάλυψη της κοιλιακής χώρας και των γεννητικών οργάνων, με επτά χρυσές κορώνες στα κεφάλια τους. Αυτοί είναι οι επονομαζόμενοι Κύριοι του Πόλου του Ουρανού.
 
Ο Όγδοος Λόγος.
1. Χαίρεστε Φύλακες του Άξονα, εσείς σεβαστοί εύρωστοι Νέοι, ο οποίοι όλοι με μιας, περιστρέφετε τον περιστρεφόμενο Άξονα του Ουράνιου Κύκλου, εσείς οι οποίοι λύετε βροντή και αστραπή και δονήσεις σεισμών και κεραυνούς επί των στρατιών του βέβηλου λαού, αλλά οι οποίοι δίδετε σε εμένα, ο οποίος είμαι ευλαβής και λάτρης του Θεού, καλή υγεία και σθένος στη μορφή μου σε κάθε τμήμα και κατάλληλη έκταση ακοής και όρασης και γαλήνης, εις το Παρόν καλές ώρες από αυτήν την ημέρα, Ω! Ισχυρέ Κυβερνήτα των Κυρίων και Θεών μου!
Χαίρε, Ο Πρώτος, !
Χαίρε, Ο Δεύτερος, !
Χαίρε, Ο Τρίτος, !
Χαίρε, Ο Τέταρτος, !
Χαίρε, Ο Πέμπτος, !
Χαίρε, Ο Έκτος, !
Χαίρε, Ο Έβδομος, !
 
2. Τώρα όταν όλοι είναι παρόντες στη σειρά, εδώ και εκεί, κοίταξε επίμονα εις τον Αέρα προσηλωμένα και θα δεις αστραπές να εκτοξεύονται προς τα κάτω και φώτα να τρεμουλιάζουν και η γη να σείεται και τότε ο Θεός κατέρχεται, ένας Θεός υπερυψωμένος απέραντος, ακτινοβόλου Παρουσίας, με χρυσαφένιους Βοστρύχους, σε άνθη εποχής, ενδεδυμένος με μια τήβεννο από φωτεινότητα, με Στέμμα από χρυσό πάνω στο Κεφάλι Του και ενδύματα στις Κνήμες Του, κρατώντας στο δεξιό Του χέρι τον χρυσαφένιο Ώμο του Μόσχου. Αυτό αργότερα είναι η Άρκτος, η οποία κινεί τον Ουράνιο Θόλο και αλλάζει την κατεύθυνσή του, μόλις πάνω, μόλις κάτω, σύμφωνα με την ώρα. Τότε θα δεις αστραπές να πηδούν από τα Μάτια Του και από το Σώμα Του, αστέρες.
3. Αμέσως ανάδιδε έναν μυκηθμό παρατεινόμενο, με πίεση της κοιλιακής χώρας, για να αρχίσουν οι αισθήσεις σου να πηγαίνουν όλες μαζί – παρατείνοντας προς αυτό το τέλος, φιλώντας πάλι τα φυλακτήρια και λέγοντας:
 
Ο Ένατος Λόγος.
Ω! Κύριε μου – εμένα του N. N. - διέμεινε, μαζί μου, μαζί με την Ψυχή μου! Ω! Μην με αφήνεις!
Γιατί , οι προσφορές μένουν για Σένα. Και κοίταξε επίμονα προσηλωμένα το Θεό, με μυκηθμό παρατεινόμενο και έτσι χαιρέτησε Αυτόν:
 
Ο Δέκατος Λόγος.
Χαίρε Κύριε, Εσύ είσαι Εξουσιαστής του Ύδατος! Χαίρε, Θεμελιωτή της Γης! Χαίρε, Πρίγκιπα της Πνοής! Ω! Κύριε, ζωή γεννηθείσα πάλι, εκπνέω σε αυτήν που έγινε Εξέχουσα και έχοντας γίνει Εξέχουσα, πεθαίνω. Ύπαρξη γεννηθείσα εκτός της κατάστασης της γέννησης και του θανάτου, η οποία δίνει γέννηση σε θνητές ζωές, εγώ τώρα, ελεύθερος, διαβαίνω στην κατάσταση της υπερυψωμένης γέννησης, καθώς Εσύ την έχεις εδραιώσει, σύμφωνα όπως Εσύ έχεις ορίσει και κάνει, το Μυστήριο.

Διαδικασία για αποκτήσεις φυτά
Τα Αιγυπτιακά φυτά αποκτώνται πάντα έτσι: ο βοτανολόγος πρώτα καθαρίζει το σώμα του, μετά ψεκάζει με ανθρακικό άλας Νατρίου, κοινώς Σόδα, και απολυμαίνει με καπνό το φυτό με ρητίνη από δέντρο μιας πεύκης μετά μεταφέρει τον καπνό τριγύρω στον τόπο 3 φορές.

Μετά καίει Κύφι και χύνει τη σπονδή από γάλα καθώς αυτός προσεύχεται, αυτός ξεριζώνει το φυτό ενώ επικαλείται δια μέσου Ονόματος τον Δαίμονα στον οποίο το φυτό είναι αφιερωμένο και τον επικαλείται για να είναι πιο δραστικό στη χρήση για την οποία έχει αποκτηθεί.

Η επίκληση για αυτόν, ο οποίος μιλά πάνω σε κάποιο φυτό, γενικά στη στιγμή της του μαζέματος είναι ως ακολούθως:
Ο Κρόνος έσπειρε ημάς, η Ήρα κυοφόρησε ημάς, ο Άμμων εδιατήρησε ημάς, η Ίσις εγέννησε ημάς, ο Ζευς έθρεψε ημάς ο Θεός της Βροχής, ο Ήλιος και η Δρόσος ανέπτυξαν ημάς. Εσύ είσαι η Δρόσος όλων των Θεών, είσαι η Καρδία του Ερμού, είσαι η Σπόρος των Πρωτογενών Θεών, είσαι ο Οφθαλμός του Ηλίου, είσαι το Φως της Σελήνης, είσαι το Ζήλος του Οσίριδος, είσαι η Ωραιότης και η Δόξα του Ουρανού, είσαι η Ψυχή του Δαίμονος του Οσίριδος η οποία χαίρεται έντονα σε κάθε τόπο, είσαι το Πνεύμα του Άμμωνος. Όπως έχεις εξυμνήσει τον Όσιριν, τοιούτως εξύμνησε τον εαυτό σου και ανυψώσου ακριβώς όπως ο Ήλιος ανυψώνεται εκάστη ημέρα. Το μέγεθός σου είναι ίσον με το Ζενίθ του Ηλίου, οι ρίζες σου προέρχονται από τα Βάθη, αλλά οι δυνάμεις σου είναι εις την Καρδιά του Ερμούς, οι ίνες των νεύρων σου είναι τα Οστά του Μνεύεως [δηλ. του ιερού ταύρου της Ηλιούπολης], και τα άνθη του είναι οι Οφθαλμοί του Ώρου, ο σπόρος είναι ο Σπόρος του Πανός. Νίβω εσένα σε ρητίνη όπως επίσης νίβω τους Θεούς [δηλαδή τα αγάλματα λατρείας] ακόμη και όπως πράττω αυτό για την ημετέρα υγεία. Εσύ επίσης καθίστασαι καθαρό δια της προσευχής και δίδεις σε ημάς δύναμη όπως ο Άρης και η Αθηνά πράττουν. Εγώ είμαι ο Ερμής Αποκτώ μαζί σου Καλή Τύχη και Καλό Δαίμονα και τα δύο σε μια ευμενή ώρα και σε μια ευμενή ημέρα η οποία να είναι αποτελεσματική για όλα τα πράγματα." Αφού πει αυτό, αυτός κυλινδρώνει (στριφογυρίζει) το θερισμένο βλαστό σε ένα καθαρό λινό ρούχο (αλλά μέσα στο μέρος των ριζών του, έριξαν επτά σπόρους από σιτάρι και ίσο αριθμό από κριθάρι, αφού αναμείγνυαν αυτούς με μέλι), και μετά χύνει στο έδαφος το οποίο έχει ξεθαφτεί, αυτός απέρχεται.

Αρχαίο Κείμενο Παρ' Αἰγυπτίοις ἀεὶ βοτάναι λαμβάνονται οὕτως· ὁ ῥιζοτόμος καθαίρει πρότερον τὸ ἴδιον σῶμα, πρότερον νίτρῳ περιρράνας καὶ τὴν βοτάνην θυμιάσας ῥητίνῃ ἐκ πίτυος εἰς γ περιενέγκας τὸν τόπον, εἶτα κῦρι θυμιάσας καὶ τὴν διὰ τοῦ γάλακτος σπονδὴν χεάμενος μετ' εὐχῶν ἀνασπᾷ τὸ φυτὸν ἐξ ὀνόματος ἐπικαλούμενος τὸν δαίμονα, ᾧ ἡ βοτάνη ἀνιέρωται, πρὸς ἣν λαμβάνεται χρείαν, παρακαλῶν ἐνεργεστέραν γενέσθαι πρὸς αὐτήν. ἐπίκλησις δ' αὐτῷ ἐπὶ πάσης βοτάνης καθ' ὅλον ἐν ἄρσει, ἣν λέγει, ἐστὶν ἥδε· ἐσπάρης ὑπὸ τοῦ Κρόνου, συνελήμφθης ὑπὸ τῆς Ἥρας, διετηρήθης ὑπὸ τοῦ Ἄμμωνος, ἐτέχθης ὑπὸ τῆς Ἴσιδος, ἐτράφης %ὑπ'& ὀμβρίου Διός, ηὐξήθης ὑπὸ τοῦ Ἡλίου καὶ τῆς δρόσου. σὺ εἶ ἡ δρόσος ἡ τῶν θεῶν πάντων, σὺ εἶ ἡ καρδία τοῦ Ἑρμοῦ, σὺ εἶ τὸ σπέρμα τῶν προγόνων θεῶν, σὺ εἶ ὁ ὀφθαλμὸς τοῦ Ἡλίου, σὺ εἶ τὸ φῶς τῆς Σελήνης, σὺ εἶ ἡ σπουδὴ τοῦ Ὀσίρεως, σὺ εἶ τὸ κάλλος καὶ ἡ δόξα τοῦ Οὐρανοῦ, σὺ εἶ ἡ ψυχὴ τοῦ δαίμονος τοῦ Ὀσίρεως, ἡ κωμάζουσα ἐν παντὶ τόπῳ, σὺ εἶ τὸ πνεῦμα τοῦ Ἄμμωνος. ὡς τὸν Ὄσιριν ὕψωσας, οὕτως ὕψωσον σεαυτὴν καὶ ἀνατεῖλον, ὡς καὶ ὁ Ἥλιος ἀνατέλλει καθ' ἑκάστην ἡμέραν· τὸ μῆκός σου ἴσον ἐστὶ τῷ τοῦ Ἡλίου μεσουρανήματι, αἱ δὲ ῥίζαι τοῦ βυθοῦ, αἱ δὲ δυνάμεις σου ἐν τῇ καρδίᾳ τοῦ Ἑρμοῦ εἰσιν, τὰ ξύλα σου τὰ ὀστέα τοῦ Μνεύεως, καί σου τὰ ἄνθη ἐστὶν ὁ ὀφθαλμὸς τοῦ Ὥρου, τὸ σὸν σπέρμα τοῦ Πᾶνός ἐστι σπέρμα. ἐγὼ νίζω σε ῥητίνῃ ὡς καὶ τοὺς θεούς, καὶ ἐπὶ ὑγείᾳ ἐμαυτοῦ, καὶ συναγνίσθητι ἐπευχῇ καὶ δὸς ἡμῖν δύναμιν ὡς ὁ Ἄρης καὶ ἡ Ἀθηνᾶ. ἐγώ εἰμι Ἑρμῆς. λαμβάνω σε σὺν Ἀγαθῇ Τύχῃ καὶ Ἀγαθῷ Δαίμονι καὶ ἐν καλῇ ὥρᾳ καὶ ἐν καλῇ ἡμέρᾳ καὶ ἐπιτευκτικῇ πρὸς πάντα. ταῦτ' εἰπὼν τὴν μὲν τρυγηθεῖσαν πόαν εἰς καθαρὸν ἑλίσσεὀθόνιον τῆς δὲ ῥίζης εἰσ τὸν τόπον ἑπτὰ μὲν πυροῦ κόκκους, τοὺς δὲ ἴσους κριθῆς μέλιτι δεύσαντες ἐνέβαλον καὶ τὴν ἀνασκαφεῖσαν γῆν ἐνχώσας ἀπαλλάσσεται.
 

Μαγική επίκληση για δύναμη

"Πες δύο φορές Φνουνεβεη, δώσε σε μένα τη Δύναμή σου, Ιω Αβρασαξ, δώσε σε μένα τη Δύναμή σου, γιατί είμαι ο Αβρασαξ." 
Πες το 7φορέςενώκρατάςτουςδύο σου αντίχειρες.

Αρχαίο Κείμενοφνουνεβεη β, δός μοί σου τὴν ἰσχύν· ἰὼ Ἀβρασάξ δός μοί σου τὴν ἰσχύν· ἐγὼ γάρ εἰμι Ἀβρασάξ. λέγε ζ κρατῶν τοὺς δύο ἀντίχειράς σου.

Παράκληση

«Καλώ Εσένα που έχεις όλες τις μορφές και πολλά ονόματα, διπλά Κερασφόρα Θεά, Μήνη, της οποίας την μορφή κανείς δεν γνωρίζει εκτός από Αυτόν ο οποίος έφτιαξε άπαντα τον Κόσμο, Ιαω, ο Ένας ο οποίος Σε μορφοποίησε μέσα στις εικοσιοκτώ Μορφές του Κόσμου έτσι ώστε αυτοί πρέπει να ολοκληρώσουν κάθε Εικόνα και να διανείμουν Πνοή σε κάθε ζώο και φυτό, που πρέπει να ακμάσουν, Εσύ που αναπτύσσεσαι από το Σκότος στο Φως και αφήνεις το Φως για το Σκότος (σε ελάττωση ξεκινούσα να καταλήγεις).

Και ο πρώτος σύντροφος του Ονόματος είναι η σιωπή, ο δεύτερος το σφύριγμα, ο τρίτος στεναγμός, ο τέταρτος το σφύριγμα, ο πέμπτος η κραυγή, ο έκτος το βογκητό, ο έβδομος το γάβγισμα, ο όγδοος ο μυκηθμός, ο ένατος το χλιμίντρισμα, ο δέκατος ο ήχος ταιριαστός, ο ενδέκατος ο αέρας ο έχων φωνή, ο δωδέκατος ο ήχος που κάνει ανέμους, ο δέκατος τρίτος ο υποχρεωτικός ήχος, ο δέκατος τέταρτος η πιεστική εκπόρευση από την τελειότητα.

Βόδι, γύπας, ταύρος, σκαθάρι, γεράκι, κάβουρας, κύων, λύκος, φίδι, άλογο, κατσίκα, ασπίς, γίδα, τράγος, βαβουίνος, γάτα, λιοντάρι, πάνθηρας, αρουραίος, ελάφι, Πολύμορφος, Παρθένος, Πυρσός, Αστραπή, Στεφάνι, Κηρύκειο, Παιδί, Κλειδί.

Είπα στα Σημεία και Σύμβολά Σου του Ονόματός Σου έτσι ώστε πρέπει να με ακούσεις, διότι προσεύχομαι σε Σένα, Αφέντισσα του Άπαντα Κόσμου. Άκουσέ με, Εσύ, η Σταθερή Μία, η Ισχυρή Μία! αφειβοηω μιντηρ οχαω πιζεφυδωρ χανθαρ χαδηροζο: μοχθιον εοτνευ φηρζον αινδης λαχαβοω πιττω ριφθαμερ ζμομοχωλειε τιηδραντεια οισοζοχαβηδωφρα (συμπλήρωσε τα συνηθισμένα).

Αρχαίο Κείμενο εὐχή.
ἐπικαλοῦμαί σε, πάνμορφον καὶ πολυώνυμον δικέρατον θεὰν Μήνην, ἧς τὴν μορφὴν οὐδὲ εἷς ἐπίσταται πλὴν ὁ ποιήσας τὸν σύμπαντα κόσμον, Ἰάω, ὁ σχηματίσας σε εἰς τὰ εἴκοσι καὶ ὀκτὼ σχήματα τοῦ κόσμου, ἵνα πᾶσαν ἰδέαν ἀποτελέσῃς καὶ πνεῦμα ἑκάστῳ ζώῳ καὶ φυτῷ νέμῃς, ἵν' εὐερνὲσ ᾖ, ἐξ ἀφανοῦς ἡ εἰς φῶς αὐξανομένη καὶ ἀπὸ φωτὸς εἰς σκότος ἀπολήγουσα εἰς μείωσιν ἄρχουσα ἀπολήγειν. καὶ ἔστιν σου
ὁ α σύντροφος τοῦ ὀνόματος σιγή,
ὁ β ποππυσμός,
ὁ γ στεναγμός,
ὁ δ συριγμός,
ὁ ε ὀλολυγμός,
ὁ μυγμός,
ὁ ζ ὑλαγμός,
ὁ η μυκηθμός,
ὁ θ χρεμετισμός,
ὁ ι φθόγγος ἐναρμόνιος,
ὁ ια πνεῦμα φωνᾶεν,
ὁ ιβ ἦχος ἀνεμοποιός,
ὁ ιγ φθόγγος ἀναγκαστικός,
ὁ ιδ τελειότητος ἀναγκαστικὴ ἀπόρροια.
Βοῦς, γύψ, ταῦρος, κάνθαρος, ἱέραξ, καρκίνος, κύων, λύκος, δράκων, ἵππος, χίμαιρα, θέρμουθις, αἴξ, τράγος, κυνοκέφαλος, αἴλουρος, λέων, πάρδαλις, μυγαλός, ἔλαφος, πολύμορφος, παρθένος, λαμπάς, ἀστραπή, στέλμα, κηρύκειον, παῖς, κλείς. εἴρηκά σου τὰ σημεῖα καὶ τὰ σύμβολα τοῦ ὀνόματος, ἵνα μοι ἐπακούσῃς, ὅτι σοι ἐπεύχομαι, τῇ δεσποίνῃ τοῦ παντὸς κόσμου. ἐπάκουσόν μου, ἡ μόνιμος, ἡ κραταιά, αφειβοηω μιντηρ οχαω πιζεφυδωρ χανθαρ χαδηροζο: μοχθιον εοτνευ φηρζον αινδης λαχαβοω πιττω ριφθαμερ ζμομοχωλειε τιηδραντεια οισοζοχαβηδωφρα. κοινόν. 

Για αναχαίτιση οργής

Θυμοκάτοχον λεγόμενον τρίς·
Πες τρεις φορές:
ανοκ πε Βαϊνχωωωχ Ἀβρασὰξ εϊλαμ Μιχαήλ· παραν νμητ Θωοὺθ Θωούθ· καταστίλατε τὴν ὀργὴν καὶ τὸν θυμὸν τοῦ δεῖνα πρὸς ἐμὲ τὸν δεῖνα κατ' ὑποταγὴν τοῦ μεγάλου θεοῦ Νεουφνειώθ.

Μαγική επίκληση για αναχαίτιση

Γράψε σε ένα λεπτό στρώμα κασσίτερου με μια χάλκινη γραφίδα πριν την ανατολή του Ηλίου τα Ονόματα χρημιλλον' Μουλοχ·καμπυ· χρη ωφθω· Μασκελλι - λόγος, Ἐρηκισιφθη/ Ἰαβεζεβυθ.
Μετά πέταξέ το στο ποτάμι ή στη θάλασσα πριν την ανατολή. Επίσης, γράψε πάνω της μαζί με τα άλλα, αυτούς τους χαρακτήρες.

Θεοί ισχυροί, αναχαιτίσετε –το συνηθισμένο που θέλεις.

Αρχαίο Κείμενο Κάτοχος. γράφε εἰς πέταλον κασσιτέρινον χαλκῷ γραφείῳ πρὶν ἡλίου ἀνατολῆς τὰ ὀνόματα· χρημιλλον' Μουλοχ·καμπυ· χρη ωφθω· Μασκελλι - λόγος, Ἐρηκισιφθη/ Ἰαβεζεβυθ.
ἔπειτα βάλε εἰς ποταμόν, εἰς θάλασσαν πρὶν ἡλίου ἀνατολῆς. συνεπίγραφε καὶ τούτους τοὺς χαρακτῆρας· Ε θεοὶ κραταιοί, κατέχετε. κοινά, ὅσ' ἂν θέλεις.

Στο φυλακτό θα πρέπει με τα μαγικά ονόματα να προστεθεί ο τύπος του Μασκέλλι.

Ὁ θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ὁ ἅγιος, ὁ ἀληθινός, φιλάνθρωπος καὶ δημιουργός, ὁ πατὴρ τοῦ κυρίου καὶ σωτῆρος
ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, φανέρωσόν μοι τὴν παρὰ σοὶ ἀλήθιαν· εἰ βούλῃ με ἀπελθεῖν εἰς Χιουτ, ἢ εὑρίσκω σὲ σὺν ἐμοὶ
πράττοντα καὶ εὐμενῆν; γένοιτο, ἀμήν. 

Τὴν θύραν, τὴν Ἀφροδίτην φροδιτην ροδιτην οδιτην διτην ιτην την ην ν Ὡρ Ὡρ φωρ φωρ, Ἰάω Σαβαώθ, Ἀδονέ,
δένο σε, σκορπίε Ἀρτερήσιε· ἀπάλλαξον τὸν οἶκον τοῦτον  ἀπὸ παντὸς κακοῦ ἑρπετοῦ [καὶ] πράγματος, ταχύ, ταχύ.
ὁ ἅγιος Φωκᾶς ὧδέ ἐστιν. Φαμενωθ ιγ, ἰνδικτιῶνοσ τρίτης. 

 Ἡ ἰσχὺς τοῦ θεοῦ ἡμῶν ἐνίσχυσεν, καὶ ἐπέβη κύριος ἐπὶ τὴν θύραν καὶ οὐκ ἔασεν τὸν ἐξολεθρεύοντα εἰσελθεῖν.
Ἀβραὰμ ὧδε κατ[οικεῖ.] τὸ αἷμ[α τοῦ Χριστοῦ,] παῦσον τὸ κακόν.

Ὡρ Ὡρ φωρ φωρ, Ἰάω, Σαβαώθ, Ἀδωναί; Ἐλωέ, Σαλαμαν Ταρχ[ει·] δέννω σε, σκορπίε Ἀρτεμίσιε, τιε, διαφύλαξον τὸν οἶκον τοῦτον μετὰ τῶν ἐνοικούντων ἀπὸ παντὸς κακοῦ, ἀπὸ βασκοσύνης  πάσης ἀερίνων πνευμάτων καὶ ἀνθρωπίνου ὀφθαλ[μοῦ] καὶ πόνου δεινοῦ [καὶ] δήγματος σκορπίου καὶ ὄφεως, διὰ τὸ ὄνομα τοῦ ὑψίστου θεοῦ ναιας μελι ζ ξυρουρο αααααα Βαϊνχωωωχ μαριιι ιιι λ ηναγ κορη· φύλαξον, κύριε, υἱὲ τοῦ Δαυῒδ κατὰ σάρκα, ὁ τεχθεὶς ἐκ τῆς ἁγίας παρθένου Μαρίας, ἅγιε, ὕψιστε θεέ, ἐξ ἁγίου πνεύματος. δόξα σοι, οὐράνιε βασιλεῦ. ἀμήν. Α † Ω  Α † Ω. ΙΧΘΥΣ. 

Ὡρ Ὡρ φωρ Ἐλωεί, Ἀδωναί, Ἰάω, Σαβαώθ, Μιχαήλ, Ἰεσοῦ Χριστέ· βοήθι ἡμῖν καὶ τούτῳ οἴκῳ. ἀμήν.

Δέσποτά μου, θεὲ παντοκράτωρ, καὶ ἅγιε Φιλόξενε, πρόστατά μου, παρακαλῶ ὑμᾶς διὰ τὸ μέγα ὄνομ[α] τοῦ δεσπότου θεοῦ· ἐὰν οὐκ ἔστιν θέλημα ὑμῶν μὴ λαλῆσαί με μηδὲ περὶ τραπέζ[ησ] μηδὲ περὶ ζυγοστασίας, παρακελεῦσαί με μαθεῖν, ἵνα μὴ λαλήσω.

Δέσποτα, θεὲ παντοκράτωρ, ὁ πατὴ[ρ] τοῦ κυρίου καὶ σωτῆρος ἡμῶν [Ἰησοῦ Χριστοῦ, κ]αὶ ἅγιε Σερῆνε,
εὐχαριστῶ ἐγὼ Σιλουανός, υἱὸς Σαραπίωνος, καὶ κλίνω τὴν κεφαλήν [μο]υ κατενώπιόν σου αἰτῶν καὶ παρακαλῶν, ὅπως διώξῃς ἀπ' ἐμοῦ, τοῦ δούλου σου, τὸν δαίμονα προβασκανίας καὶ τὸν κ[ακο]ε[ρ]γίας καὶ τὸν τῆς ἀηδίας, κα[ὶ] πᾶσαν δὲ νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἄφελε ἀπ' ἐμοῦ, ὅπως ὑγιάνω καὶ [μελ]λ[ήσω] εἰπεῖν τὴν εὐαγγελικὴν
εὐχὴν [ὑγιήσ]· πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐραν[οῖς, ἁγιασθήτω] τὸ ὄνομά σου, ἐλθάτω ἡ βα[σιλεία σ]ου, γενηθήτω τὸ θέλημά [σου ὡσ] ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. τὸν ἄρτον ἡ[μῶν τὸ]ν ἐπιούσιον δὸς ἡ[μῖν] σήμερον καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλ[ή]ματα ἡμῶν, [κα]θὰ καὶ ἡμεῖς ἀφείε[μεν] τοῖς ὀφει[λέταις ἡμῶν], καὶ [μὴ] ἄγε ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, κύριε, ἀ[λλὰ] ῥῦσ[αι ἡ]μᾶς ἀπὸ τῆς πονηρ[ίας· σοῦ γάρ ἐστιν] ἡ δόξ[α εἰσ] τοὺς αἰῶν[ασ καὶ ἡ τῶν ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ [λόγο]ς. βίβλος γε[νέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱ]ο[ῦ Δαυίδ, υἱοῦ Ἀβραάμ.] ὦ φῶς ἐκ φωτός, θεὸς ἀληθινός, χάρισον
ἐμέ, τὸν δοῦλόν σου, τὸ φῶς. ἅγιε Σερῆνε, πρόσπεσε ὑπὲρ ἐμοῦ, ἵνα τελείως ὑγιάνω. 

Ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, οἱ κατέχοντες τοὺς καταράκτους τῶν οὐρανῶν, οἱ ἀνατέλλοντες τὸ φῶς ἐκ τῶν τεσσάρων γω-
νιῶν τοῦ κόςμου· ὅτι δικάσιμον ἔχω μετά τινων ἀκεφάλων, κρατεῖτε αὐτοὺς καὶ ἐμὲ ἀπολύσατε διὰ τὴν δύναμιν τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος. τὸ ἐμοῦ αἷμα Χριστοῦ τὸ ἐκχυθὲν ἐν τῷ κρανίῳ τόπῳ, φῖσαι καὶ ἐλέησον. ἀμήν, ἀμήν, ἀμήν.

Δέσποτά μου, θεὲ παντοκράτωρ, καὶ ἅγιε Φιλόξενε, πρόστατά μου, παρακαλῶ ὑμᾶς διὰ τὸ μέγα ὄνομα τοῦ δεσπότου θεοῦ· ἐὰν θέλημα ὑμῶν ἐστιν καὶ συνέρχεσθέ μοι λαβεῖν τὴν τραπεζῖτιν, παρακαλῶ κελεῦσαί με μαθεῖν καὶ λαλῆσαι.  . 

Η ισοψηφία (ή λεξάριθμος) είναι μια μέθοδος η οποία αποδίδει σε κάποιο γράμμα έναν και μόνο αριθμό. Την χρησιμοποίησαν σε ευρύ κλίμα οι ερευνητές των απόκρυφων της Ταορά, οι λεγόμενοι καμπαλιστές. Η αριθμητική πρόσθεση των αξιών των γραμμάτων, καλέστηκε στα εβραϊκά, γκεμάτρια.
Είναι ένα ελληνικότατο σύστημα και η παρουσία του καθιερώθηκε σχεδόν παντού, ειδικά, στις εισόδους των Ναών και Ιερών Χώρων, με κωδικοποιημένες εκφράσεις ή λέξεις που στόχευαν στην προφύλαξη της Γνώσης από τα βέβηλα μάτια κι αυτιά.
Οι εβραίοι Ραβίνοι είχαν ένα απλό αλφάβητο από 22 γράμματα. Κάθε γράμμα είχε μια αξία. Το τελευταίο γράμμα αντιστοιχούσε στην αξία 400. Μέχρι το 900 υπολείπονταν 5 ακόμα γράμματα. Έτσι, υιοθέτησαν τα πέντε τελικά γράμματα τα οποία είναι διπλά ορισμένων άλλων. Το ενδιαφέρον αποτέλεσμα ήταν ότι κάθε γράμμα είχε στο αλφάβητο και μια αριθμητική αξία. Βέβαια, σε όλα τα αλφάβητα υπάρχει ένα μεγάλο κενό. Δεν έχουν φωνήεντα. Αυτό και μόνο δηλώνει την αγιότητα του Ελληνικού αλφαβήτου.
Πολλοί έχουν ασχοληθεί με τη μέθοδο της Ισοψηφίας με απώτερο σκοπό να βρουν το βάθος της μεθόδου. Όμως, το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι μη έχοντες τα απαραίτητα κλειδιά της γνώσης, ήταν ότι από τον αριθμό, δεν ήξεραν ποια γράμματα θα εξέλθουν. Έχοντας απλά, τον αριθμό, η επιστροφή στη λέξη ή τη φράση ήταν πρακτικά αδύνατη. Η μέθοδος είχε μόνο μία κατεύθυνση.
Στην Ελληνική γλώσσα υπάρχει μια μαθηματική δημιουργία και από την εποχή του Πυθαγόρα και πιο πριν, οι Έλληνες χρησιμοποίησαν τα γράμματα για να συμβολίζουν τους αριθμούς.
Με εντελώς περιληπτικό τρόπο, η μέθοδος της Ισοψηφίας περικλείει τρία βασικά στάδια. Αυτό της απλής Ισοψηφίας, δηλαδή Β=2, Ο=70, αυτό της ανάλυσης της λέξης στα επιμέρους γράμματα των γραμμάτων της, δηλαδή Α=ΑΛΦΑ=532 και αυτό της έκφρασης των γραμμάτων της αριθμητικής αξίας του γράμματος, δηλαδή Α=1=ΕΝ=55.
Περαιτέρω, υπάρχουν ποικίλοι μέθοδοι παράστασης της Ισοψηφίας, στο χώρο (Ιερή Γεωμετρία), αλλά και στον χρόνο.
Σε πάρα πολλά αρχαία κείμενα υπάρχουν χαρακτηριστικά παραδείγματα Ισοψηφίας.
Στο αγαπημένο μου έργο "Περί Ίσιδος και Οσίριδος" ο Πλούταρχος αναφέρει για το όνομα του Οσίριδος:
"Γιατί, Όσιρις είναι ο Ωκεανός και Ίσιδα η Τηθύς, γιατί φροντίζει ως παραμάνα και μεγαλώνει τα πάντα. Ακόμη, οι Έλληνες την (απλή) εκσπερμάτιση την ονομάζουν απουσία ενώ τη μείξη (με γυναίκα) συνουσία και τη λέξη «υίός» την παράγουν από το «ύδωρ» και το (απαρέμφατο) «ðsai» και τον Διόνυσο τον αποκαλούν «ìhn» ως κυρίαρχο στην υγρή φύση, που δεν είναι άλλος από τον ‘Οσιρι. Γιατί, ο Ελλάνικος φαίνεται να έχει ακούσει από τους ιερείς ότι τον ‘Οσιρη τον έλεγαν Ύσιρι. ‘Ετσι φαίνεται να αποκαλεί το θεό, εύλογα βέβαια λόγω της φύσης και της δημιουργίας του.
‘Οτι ο Όσιρις είναι ο ίδιος με το Διόνυσο, σε ποιον ταιριάζει περισσότερο να το γνωρίζει παρά σε σένα, Κλέα, που είσαι η αρχαιότερη από τις Θυάδες στους Δελφούς και αφοσιωμένη στα Οσιριακά μυστήρια από πατέρα και μητέρα; Κι αν για τα άλλα πρέπει να καταθέσουμε μαρτυρίες, ας αφήσουμε κατά μέρος τα απόρρητα, όσα όμως φανερά τελούν οι ιερείς θάβοντας τον Άπι όταν μεταφέρουν πάνω σε σχεδία το σώμα του, καθόλου δεν απέχουν από τις βακχικές τελετές. Γιατί, και δερμάτινες προσωπίδες φορούν και κρατούν θύρσους και βγάζουν κραυγές και (κάνουν) κινήσεις, όπως αυτοί που εκστασιάζονται στις οργιαστικές τελετές του Διονύσου. Γι’ αυτό και πολλοί από τους Έλληνες κάνουν αγάλματα προς τιμή του Διονύσου όμοια με ταύρο. Μάλιστα οι γυναίκες των Ηλείων προσευχόμενες παρακαλούν «με πόδι βοδινό να έρθει ο Θεός» σ’ αυτές.
Στους Αργείους ο Διόνυνος ονομάζεται βουγενής. Και τον παρακαλούν με σάλπιγγες να επιστρέψει από το νερό (από θαλάσσιο δρόμο) ρίχνοντας σε άβυσσο ένα αρνί για χάρη του «κλειδοκράτορα» των Πυλών (του Άδη). Τις σάλπιγγες τις έχουν κρυμμένες σε θύρσους, ό- πως έχει πει και ο Σωκράτης στα σχετικά με τα όσια. Συμφωνούν και τα Τιτανικά και τα Νυκτέλια με τα αποδιδόμενα στον ‘Οσιρι κατασπαράγματα και τις αναμνήσεις του και τις αναστάσεις του. Παρόμοια πάλι και τα σχετικά με τις ταφές. Πράγματι, όπως προαναφέρθηκε, οι Αιγύπτιοι δείχνουν σε πολλά μέρη τάφους του ‘Οσιρη και οι κάτοικοι των Δελφών πιστεύουν ότι τα λείψανα του Διονύσου είναι Θαμμένα κοντά τους, στο μαντείο, και οι μυημένοι θυσιάζουν θυσία απόρρητη στο ιερό του Απόλλωνα, όταν σι Θυάδες ξυπνούν το Λικνίτη. Για το ότι οι’Ελληνες Θεωρούν το Διόνυσο κυρίαρχο όχι μόνο του κρασιού αλλά κάθε υγρού στοιχείου, είναι αρκετό να αναφερθεί ως μάρτυρας ο Πίνδαρος, που λέει:

«ο πολυάγαθος Διόνυσος μακάρι να αυξάνει την παραγωγή των δέντρων στην αχνοφεγγιά του καλοκαιριού». Γι’ αυτό, στους πιστούς του ‘Οσιρη απαγορεύεται να κόβουν ήμερο δέντρο και να φράζουν πηγή νερού. Και δεν αποκαλούν μόνο το Νείλο, αλλά γενικά κάθε υγρή ροή ‘Οσιρη, και πάντα προηγείται στις τελετές μια στάμνα προς τιμή του θεού." (Γ. Ράπτης, εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ)

 τὸν γὰρ Ὠκεανὸν Ὄσιριν εἶναι, τὴν δὲ Τηθὺν Ἶσιν ὡς τιθηνουμένην πάντα καὶ συνεκτρέφουσαν. καὶ γὰρ Ἕλληνες τὴν τοῦ σπέρματος πρόεσιν ἀπουσίαν καλοῦσι καὶ συνουσίαν τὴν μῖξιν, καὶ τὸν υἱὸν ἀπὸ τοῦ ὕδατος καὶ τοῦ ὗσαι, καὶ τὸν Διόνυσον ὕην ὡς κύριον τῆς ὑγρᾶς φύσεως οὐχ ἕτερον ὄντα τοῦ Ὀσίριδος· καὶ γὰρ τὸν Ὄσιριν Ἑλλάνικος Ὕσιριν ἔοικεν ἀκηκοέναι ὑπὸ τῶν ἱερέων λεγόμενον· οὕτω γὰρ ὀνομάζων διατελεῖ τὸν θεόν, εἰκότως ἀπὸ τῆς φύσεως καὶ τῆς εὑρέσεως. Ὅτι μὲν οὖν ὁ αὐτός ἐστι Διονύσῳ, τίνα μᾶλλον ἢ σὲ γινώσκειν, ὦ Κλέα, δὴ προσῆκόν ἐστιν, ἀρχηίδα μὲν οὖσαν ἐν Δελφοῖς τῶν Θυιάδων, τοῖς δ' Ὀσιριακοῖς καθωσιωμένην ἱεροῖς ἀπὸ πατρὸς καὶ μητρός; εἰ δὲ τῶν ἄλλων ἕνεκα δεῖ μαρτύρια παραθέσθαι, τὰ μὲν ἀπόρρητα κατὰ χώραν ἐῶμεν, ἃ δ' ἐμφανῶς δρῶσι θάπτοντες τὸν Ἆπιν οἱ ἱερεῖς, ὅταν παρακομίζωσιν ἐπὶ σχεδίας τὸ σῶμα, βακχείας οὐδὲν ἀποδεῖ· καὶ γὰρ νεβρίδας περικαθάπτονται καὶ θύρσους φοροῦσι καὶ βοαῖς χρῶνται καὶ κινήσεσιν ὥσπερ οἱ κάτοχοι τοῖς περὶ τὸν Διόνυσον ὀργιασμοῖς. διὸ καὶ ταυρόμορφα Διονύσου ποιοῦσιν ἀγάλματα πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων· αἱ δ' Ἠλείων γυναῖκες καὶ παρακαλοῦσιν εὐχόμεναι ποδὶ βοείῳ τὸν θεὸν ἐλθεῖν πρὸς αὐτάς. Ἀργείοις δὲ βουγενὴς Διόνυσος ἐπίκλην ἐστίν·
ἀνακαλοῦνται δ' αὐτὸν ὑπὸ σαλπίγγων ἐξ ὕδατος ἐμβάλλοντες εἰς τὴν ἄβυσσον ἄρνα τῷ Πυλαόχῳ· τὰς δὲ σάλπιγγας ἐν θύρσοις ἀποκρύπτουσιν, ὡς Σωκράτης ἐν τοῖς περὶ ὁσίων εἴρηκεν. ὁμολογεῖ δὲ καὶ τὰ Τιτανικὰ καὶ Νυκτέλια τοῖς λεγομένοις Ὀσίριδος διασπασμοῖς καὶ ταῖς ἀναβιώσεσι καὶ παλιγγενεσίαις· ὁμοίως δὲ καὶ τὰ περὶ τὰς ταφάς. | Αἰγύπτιοί τε γὰρ Ὀσίριδος
πολλαχοῦ θήκας, ὥσπερ εἴρηται, δεικνύουσι, καὶ Δελφοὶ τὰ τοῦ Διονύσου λείψανα παρ' αὐτοῖς παρὰ τὸ χρηστήριον ἀποκεῖσθαι νομίζουσι, καὶ θύουσιν οἱ ὅσιοι θυσίαν ἀπόρρητον ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Ἀπόλλωνος, ὅταν αἱ Θυιάδες ἐγείρωσι τὸν Λικνίτην. ὅτι δ' οὐ μόνον τοῦ οἴνου Διόνυσον, ἀλλὰ καὶ πάσης ὑγρᾶς φύσεως Ἕλληνες ἡγοῦνται κύριον καὶ ἀρχηγόν, ἀρκεῖ Πίνδαρος μάρτυς εἶναι λέγων δενδρέων δὲ νομὸν Διόνυσος πολυγαθὴς αὐξάνοι, ἁγνὸν φέγγος ὀπώρας· διὸ καὶ τοῖς τὸν Ὄσιριν σεβομένοις ἀπαγορεύεται δένδρον ἥμερον ἀπολλύναι καὶ πηγὴν ὕδατος ἐμφράττειν.
Οὐ μόνον δὲ τὸν Νεῖλον, ἀλλὰ πᾶν ὑγρὸν ἁπλῶς Ὀσίριδος ἀπορροὴν καλοῦσι, καὶ τῶν ἱερῶν ἀεὶ προπομπεύει τὸ ὑδρεῖον ἐπὶ τιμῇ τοῦ θεοῦ.
Στο Ονειροκριτικόν του Αρτεμίδωρος υπάρχει μεταξύ των άλλων ένα παράδειγμα ισοψηφίας: Η γαλή σημαίνει στον ύπνο, όπως και σήμερα, μια γυναίκα πανούργα και κακότροπη. Ακόμα και ποινή ή δίκη, γιατί είναι ισόψηφες οι λέξεις γαλή και δίκη. (Γαλή δέ γυναίκα σημαίνει πανούργον και κακότροπον και δίκην. έστι γάρ ισόψηφος δίκη και γαλή.
Ο αρχιεπίσκοπος Ρώμης, Ιππόλυτος στο έργο του "ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΕΛΕΓΧΟΥ Δ", αναφερόμενος στην Ισοψηφία λέγει πως:
"Η πρόνοια του Θεού, λαμβάνοντας την κυριαρχία της μονάδας, την χώρισε σε τέσσερα στοιχεία, του πνεύματος (αήρ), του πυρός, του ύδατος και της γης. Από αυτά έκανε τον κόσμο αρρενοθήλυ. Έβαλε τα δύο στοιχεία στο άνω ημισφαίριο, το πνεύμα και το πυρ και το ονόμασε ημισφαίριο της μονάδος, που είναι αγαθοποιό, με κλίση προς τα πάνω και αρσενικό. Διότι είναι συγκείμενη από λεπτά μέρη η μονάδα και αιωρείται στον λεπτότατο και καθαρότατο αιθέρα. Τα άλλα δύο στοιχεία, που είναι παχύτερα, τα διαίρεσε στη δυάδα, τη γη και το ύδωρ και ονόμασε αυτό το ημισφαίριο κατωφερές, θηλυκό και κακό. Αυτά τα στοιχεία συγκρινόμενα μεταξύ τους, έχουν άρρεν και θήλυ, για την ευκαρπία και αύξηση των όλων. Το πυρ είναι άρρεν και το πνεύμα είναι θήλυ. Το ύδωρ είναι άρρεν και η γη είναι θήλυ. Έτσι από την αρχή συμβιώνει το πνεύμα με το πυρ και η γη με το ύδωρ. Όπως ακριβώς η δύναμη του πνεύματος είναι το πυρ, έτσι και η δύναμη της γης είναι το ύδωρ.
Αυτά τα στοιχεία αν προστεθούν και αναλυθούν με αφαίρεση των εννεάδων, καταλήγουν φιλικά, τα μεν σε άρρενα αριθμό, τα δε σε θήλυ. Η εννεάς αφαιρείται γιατί αυτή διαιρώντας τον κύκλο, δημιουργεί τα τέσσερα τετράγωνα του κόσμου, με 90^ο το καθένα. Οικείο στη μονάδα είναι το φως, στη δυάδα το σκότος. Στο φως είναι η ζωή, στο σκότος είναι ο θάνατος. Για αυτό καθετί που δημιουργούν οι άρρενες αριθμοί είναι καλό και οι θηλυκοί είναι κακό.
Αρχίζομε από την μονάδα, που είναι ο αριθμός της 361, αν αφαιρέσομε τις εννεάδες το υπόλοιπο είναι 1.Μονάς=361=9*40+1.Στη δυάδα ο αριθμός είναι 605, αν αφαιρέσομε τις εννεάδες, το υπόλοιπο είναι 2.  Δυάς=605=9*67+2.
....... ακόμα και αυτό λέγουν, πως το όνομα Θεός, αν υπολογιστεί και μοιραστεί σε εννεάδες, λήγει σε πέντε. Θεός=284=9*31+5. Το πέντε δεν είναι άρτιο. Το οποίο γραμμένο σε περίαπτο θεραπεύει. Έτσι και φυτό κάποιο που λήγει όμοια, θα έχει τις ενέργειες του αριθμού. Αλλά και όμοια ένας γιατρός θεραπεύει τις ασθένειες.
"ταῦτα δὲ ἐκ τῆς μονάδος ἀρχὴν λαβόντα ἡ τοῦ θεοῦ πρόνοια τῆσ ἀρχῆς ἐχώρισε μέχρι τῶν τεσσάρων στοιχείων, λέγω δὴ τοῦ πνεύματος καὶ πυρός, ὕδατός τε καὶ γῆς. καὶ ἐκ τούτων δὲ ποιήσας τὸν κόσμον, ἀρρενόθηλυν αὐτὸν κατεσκεύ#ασε· καὶ δύο μὲν στοιχεῖα εἰς τὸ ἄνω ἡμισφαίριον προσέταξε, τό τε πνεῦμα καὶ τὸ πῦρ, καὶ καλεῖται τοῦτο τὸ ἡμισφαίριον, ὂν τῆς μονάδος, ἀγαθοποιόν τε καὶ ἀνωφερὲς καὶ ἀρσενικόν - λεπτομερὴς γὰρ οὖσα ἡ μονὰς ποτᾶται εἰς τὸ λεπτότατον μέρος καὶ καθαρώτατον τοῦ αἰθέρος· - τὰ δὲ ἄλλα δύο στοιχεῖα, ὄντα παχύτερα, ἀπένειμεν τῇ δυάδι, γῆν τε καὶ ὕδωρ, καὶ καλεῖται τοῦτο τὸ ἡμισφαίριον κατωφερές, θηλυκόν τε καὶ κακοποιόν. καὶ αὐτὰ δὲ πάλιν τὰ ἄνω δύο στοιχεῖα ἑαυτοῖς συγκρινόμενα ἔχουσιν ἐν ἑαυτοῖς τὸ ἄρρεν καὶ τὸ θῆλυ, πρὸς εὐκαρπίαν καὶ αὔξησιν τῶν ὅλων· καὶ τὸ μὲν πῦρ ἄρρεν ἐστί, τὸ δὲ πνεῦμα θῆλυ· καὶ πάλιν τὸ μὲν ὕδωρ ἄρρεν ἐστίν, ἡ δὲ γῆ θῆλυ. καὶ οὕτως ἀπ' ἀρχῆς συνεβίωσε τὸ πῦρ τῷ πνεύματι, τῇ δὲ γῇ τὸ ὕδωρ· ὥσπερ γὰρ δύναμις τοῦ πνεύματός ἐστι τὸ πῦρ, οὕτως καὶ τῆς γῆς τὸ ὕδωρ.
Καὶ αὐτὰ δὲ τὰ στοιχεῖα ψηφιζόμενα καὶ ἀναλυόμενα καθ' ὑφαίρεσιν ἐννάδων λήγει οἰκείως, ἃ μὲν εἰς τὸν ἀρρενικὸν ἀριθμόν, ἃ δὲ εἰς τὸν θηλυκόν. ὑφαιρεῖται δὲ πάλιν ἡ ἐννὰς διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν· διὰ τὸ τὰς τριακοσίας ἑξήκοντα τοῦ ὅλου μοίρας ἐξ ἐννεάδων συνίστασθαι, καὶ διὰ τοῦτο τὰ τέτταρα πλινθία τοῦ κόσμου ὑπὸ ἐνενήκοντα μοιρῶν περιγεγράφθαι τελείων. προσῳκείωται δὲ τῇ μὲν μονάδι τὸ φῶς, τῇ δὲ δυάδι τὸ σκότος· καὶ τῷ μὲν φωτὶ κατὰ φύσιν ἡ ζωή, τῷ δὲ σκότει ὁ θάνατος· καὶ τῇ μὲν ζωῇ ἡ δικαιοσύνη, τῷ δὲ θανάτῳ ἡ ἀδικία. διὸ πᾶν γεννώμενον ἐν τοῖς ἀρσενικοῖς ἀριθμοῖς ἀγαθοποιόν ἐστι, τὸ δὲ ἐν τοῖς θηλυκοῖς κακοποιόν ἐστιν. οἷον ψηφίζουσι· μονάς - ἵνα ἀπ' αὐτῆς ἀρξώμεθα - γίνεται τξα, ἃ λήγει εἰς μονάδα τῆς ἐννεάδος ὑφαιρεθείσης. ὁμοίως ψήφισον· δυὰς γίνεται χε· ὕφελε τὰς ἐννεάδας, λήγει εἰς δυάδα, καὶ ἀποκαθίσταται ἕκαστον εἰς τὸ ἴδιον.
Τῇ οὖν μονάδι ἀγαθοποιῷ οὔσῃ ὁμοίως τὰ εἰς τὸν [ἀ]περίζυγον ἀριθμὸν λήγοντα ὀνόματα ἀνωφερῆ τε καὶ ἀρσενικὰ καὶ ἀγαθοποιὰ εἶναι παρατηρούμενα λέγουσι, τὰ δὲ εἰς τὸν ἄρτιον ἀριθμὸν λήγοντα κατωφερῆ τε καὶ θηλυκὰ καὶ κακοποιὰ εἶναι νενόμισται. τὴν γὰρ φύσιν ἐξ ἐναντίων συνισταμένην λέγουσιν, ἔκ τε καλοῦ καὶ κακοῦ· ὥσπερ δεξιὸν καὶ ἀριστερόν, φῶς καὶ σκότος, ἡμέρα καὶ νύξ, ζωὴ καὶ θάνατος.
ἔτι δὲ καὶ τοῦτο λέγουσιν, ὡς τὸ θεὸς ὄνομα, ψηφισθὲν καὶ μερισθὲν εἰς ἐννάδα, εἰς πεντάδα καταντᾷ, ὅ ἐστιν ἀνάρτιον· ὃ ἐπιγραφὲν περιάψαντες θεραπεύουσιν. οὑτωσὶ καὶ βοτάνη τις εἰς τοῦτο λήγουσα τοῦ ἀριθμοῦ ὁμοίως περιαφθεῖσα ἐνεργεῖ, διὰ τὴν ὁμοίαν τοῦ ἀριθμοῦ ψῆφον. ἀλλὰ καὶ ἰατρός τισ ὁμοίᾳ ψήφῳ ἀρρώστους θεραπεύει·
Υπάρχουν πέντε βήματα μετασχηματισμού που πρέπει να βιωθούν από κάθε μας, ως τμήμα του συνόλου της ανθρώπινης εμπειρίας. Αυτό είναι επειδή πρέπει να έχουμε όλη την πιθανή ανθρώπινη εμπειρία προτού να μπορέσουμε να απελευθερωθούμε για τη σωτηρία. Αυτά φαίνονται στον πιο κάτω πίνακα:

Η Πρώτη Αιτία διαμέσου της Δόξας, της Κατανόησης, της Σοφίας και της Δύναμης οδηγεί στην Γνώση. Η Ατραπός που ενώνει την Κατανόηση με τη Δύναμη διδάσκεται και βιώνεται από το ζώδιο του Τοξότη, η Ατραπός που ενώνει τη Σοφία με τη Δύναμη διδάσκεται και βιώνεται από το ζώδιο του Αιγόκερω, η Ατραπός που ενώνει τη Δύναμη με την Πρώτη Αιτία διδάσκεται και βιώνεται από το ζώδιο του Υδροχόου, η Ατραπός που ενώνει την Δόξα με την Κατανόηση διδάσκεται και  βιώνεται από το ζώδιο των Ιχθυών

Ο Ησύχιος Αλεξανδρεύς αναφέρει πως τα Εφέσια γράμματα, αυτά που επικαλούντο οι μύστες στο Ναό των Διδύμων στην Έφεσο, είναι πολύ παλιά. Κάποιοι απατεώνες προσθέσανε και άλλα. Από αυτό που λένε οι πρώτοι, είναι πως τα ονόματα είναι ιερά και άγια. Τα ονόματα είναι αυτά:
άσκιον, κατάσκιον, λιξ, τετράξ, δαμναμενεύς, αίσιον.
Δηλώνει το άσκιο το σκοτάδι, το κατάσκιο το φως, η λιξ τη γη, ο τετράξ το έτος, ο δαμναμενεύς τον Ήλιο και το αίσιο το αληθινό.
Ἐφέσια γράμματα· ἦν μὲν πάλαι, ὕστερον δὲ προσέθεσάν τινες ἀπατεῶνες καὶ ἄλλα. Φασὶ δὲ τῶν πρώτων τὰ ὀνόματα τάδε· ἄσκιον, κατάσκιον, λίξ, τετράξ, δαμναμενεύς, αἴσιον.
Δηλοῖ δὲ τὸ μὲν ἄσκιον σκότος, τὸ δὲ κατάσκιον φῶς, τὸ δὲ λὶξ γῆ, τετρὰξ δὲ ἐνιαυτός, δαμναμενεὺσ δὲ ἥλιος, αἴσιον δὲ ἀληθές. Ταῦτα οὖν ἱερά ἐστι καὶ ἅγια

Από τα Στρώματα του Κλήμεντος στο 4ο βιβλίο του αναφέρει πως ο Πυθαγορικός Ανδροκύδης γνωρίζει πως τα Εφέσια γράμματα είναι με μεγάλο θρύλο σύμβολα. Αναφέρει επίσης πως είναι το "άσκιον" αυτό που δεν έχει σκιά, το "κατάσκιον" επειδή ακτινοβολεί και φωτίζει τη σκιά, η "λιξ" που είναι η γη κατά την αρχαία επωνυμία της, ο "τετράξ" που είναι το έτος σύμφωνα με τις ώρες, ο "δαμναμενεύς" που είναι ο Ήλιος αυτός που καταδαμάζει, τα "αίσια" είναι η αληθινή ομιλία.
Ο λόγιος Διονύσιος από τη Θράκη λέει πως δεν είχαν μόνο την έννοια των λέξεων, αλλά υπήρχαν και μερικά σύμβολα στην εκτέλεση. Την έννοια των λέξεων την καθορίζει όπως αυτή των Δελφικών προσταγών, όπως το "μηδέν άγαν". Τα σύμβολα είναι όπως ο τροχός που περιστρέφεται στου ναούς των Θεών, που τον τραβούν οι Αιγύπτιοι και αυτό των τρυφερών κλαδιών (θαλλών) που δίνονται στους προσκυνητές. Διότι λέει ο Θράκιος Ορφέας, η θεία φωνή των θαλλών στις βροντές στη γη προνοεί για ωφέλειες, καμία μοίρα δεν έχει στις καρδιές, αλλά όλα γύρω τα κυκλώνει. Οι θαλλοί υπάρχουν σαν σύμβολο της αρχικής τροφής, είτε είναι όπως ξέρουν πολλοί πως μέσα από το σύνολο οι καρποί αφθονούν και πληθαίνουν και σε αυτούς τυχαίνει ο κλήρος του διαστήματος της ζωής και για αυτό θέλουν να δίνονται στους θαλλούς.
Ἀνδροκύδης γοῦν ὁ Πυθαγορικὸς τὰ Ἐφέσια καλούμενα γράμματα ἐν πολλοῖς δὴ πολυθρύλητα ὄντα συμβόλων ἔχειν φησὶ τάξιν, σημαίνειν δὲ Ἄσκιον μὲν τὸ σκότος, μὴ γὰρ ἔχειν τοῦτο σκιάν· φῶς δὲ Κατάσκιον, ἐπεὶ καταυγάζει τὴν σκιάν· Λίξ τέ ἐστιν ἡ γῆ κατὰ ἀρχαίαν ἐπωνυμίαν καὶ Τετρὰξ ὁ ἐνιαυτὸς διὰ τὰς ὥρας, Δαμναμενεὺς δὲ ὁ ἥλιος ὁ δαμάζων, τὰ Αἴσιά τε ἡ ἀληθὴς φωνή. σημαίνει δ' ἄρα τὸ σύμβολον ὡς κεκόσμηται τὰ θεῖα, οἷον σκότος πρὸς φῶς καὶ ἥλιος πρὸς ἐνιαυτὸν καὶ γῆ πρὸς παντοίαν φύσεως γένεσιν. Ἀλλὰ καὶ Διονύσιος ὁ Θρᾷξ ὁ γραμματικὸς ἐν τῷ Περὶ τῆς ἐμφάσεως περὶ τοῦ τῶν τροχίσκων συμβόλου φησὶ κατὰ λέξιν· ἐσήμαινον γοῦν οὐ διὰ λέξεως μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ συμβόλων ἔνιοι τὰς πράξεις, διὰ λέξεως μὲν ὡς ἔχει τὰ λεγόμενα Δελφικὰ παραγγέλματα, τὸ μηδὲν ἄγαν καὶ τὸ γνῶθι σαυτὸν καὶ τὰ τούτοις ὅμοια, διὰ δὲ συμβόλων ὡς ὅ τε τροχὸς ὁ στρεφόμενος ἐν τοῖς τῶν θεῶν τεμένεσιν εἱλκυσμένος παρὰ Αἰγυπτίων καὶ τὸ τῶν θαλλῶν τῶν διδομένων τοῖς προσκυνοῦσι.
φησὶ γὰρ Ὀρφεὺς ὁ Θρᾴκιος· θαλλῶν δ' ὅσσα βροτοῖσιν ἐπὶ χθονὸς ἔργα μέμηλεν, οὐδὲν ἔχει μίαν αἶσαν ἐπὶ φρεσίν, ἀλλὰ κυκλεῖται πάντα πέριξ, στῆναι δὲ καθ' ἓν μέρος οὐ θέμις ἐστίν, ἀλλ' ἔχει, ὡς ἤρξαντο, δρόμου μέρος ἶσον ἕκαστος. οἱ θαλλοὶ ἤτοι τῆς πρώτης τροφῆς σύμβολον ὑπάρχουσιν, ἢ ὅπως ἐπιστῶνται οἱ πολλοὶ τοὺς μὲν καρποὺς δι' ὅλου θάλλειν καὶ αὔξεσθαι διαμένοντας ἐπὶ πλεῖστον, σφᾶς δὲ αὐτοὺς ὀλίγον εἰληχέναι τὸν τῆς ζωῆς χρόνον, τούτου χάριν δίδοσθαι τοὺς θαλλοὺς βούλονται...

Μεγάλες λέξεις με δύναμη που παρέδωσε ο ίδιος ο Ορφέας στην Αρτέμιδα. Λέγεται πως αυτό ήταν το μέτρο της μουσικής.

άσκιον, κατάσκιον, λιξ, τετράξ, δαμναμενεύς, αίσια ή αίσιον.
Σύμφωνα με την Ισοψηφία, οι αριθμοί τους είναι, άσκιον=351, κατάσκιον=672, λιξ=100, τετράξ=766, δαμναμενεύς=796, αίσια=222 ή αίσιον=341.
Ήταν γραμμένα πάνω στο σκήπτρο της Θεάς Αρτέμιδος, της σεληνιακής θεάς της Εφέσου. Στα βαβυλωνιακά, Έφεσος σημαίνει μαγεύω. Κάποιοι λένε πως είναι τα Ιερά Ονόματα των Ιδαίων Δακτύλων και πως κατάγονται από τη Φρυγία.
Στους Δειπνοσοφιστές, ο Αναξίλας ο λυροποιός λέει πως λιπαίνει το δέρμα του με ξανθωπό σε χρώμα λίπος, επιδεικνύει τα επανωφόρια, σύρει τα ελαφρά σανδάλια, τρώγει τις ρίζες κρεμμυδιού, τα τυριά πιάνει, τα αβγά καταπίνει ολόκληρα, κατέχει τα θαλάσσια όστρακα και πίνει κρασί από τη Χίο και μαζί με αυτά φορά σε μικρή καλά ραμμένη ασπίδα τα Εφέσια γράμματα.
ξανθοῖς τε μύροις χρῶτα λιπαίνων, χλανίδας θ' ἕλκων, βλαύτας σύρων, βολβοὺς τρώγων, τυροὺς κάπτων, ᾤ' ἐκλάπτων, κήρυκας ἔχων, Χῖον πίνων, καὶ πρὸς τούτοις ἐν σκυταρίοις ῥαπτοῖσι φορῶν Ἐφεσήια γράμματα καλά.

Ο Πλούταρχος στα Συμποσιακά λέει πως οι μάγοι λέγουν τα Εφέσια γράμματα τους δαιμονισμένους, έτσι και εμείς...
ὥσπερ γὰρ οἱ μάγοι τοὺς δαιμονιζομένους κελεύουσι τὰ Ἐφέσια γράμματα πρὸς αὑτοὺς καταλέγειν καὶ ὀνομάζειν, οὕτως ἡμεῖς..

Ο Διογενιανός στις συλλογή παραμοιών αναφέρει πως τα Εφέσια γράμματα ήταν επωδές, δηλαδή γητειές, τα οποία ακριβώς φώναζαν για να νικήσουν σε κάθετι. Το ίδιο στο ραβδί από δάφνη που κουβαλούσαν πάντα.
Ἐφέσια γράμματα: ἐπωδαί τινες ἦσαν, ἅπερ οἱ φωνοῦντες ἐνίκων ἐν παντί. ταυτὸν τῇ, Δαφνίνην φορῶ βακτηρίαν.

Ο Αίλιος Διονύσιος από την Αλικαρνασσώ, στα Αττικά ονόματα παραθέτει μια σημαντική μαρτυρία για τα Εφέσια γράμματα. Είναι επωδές δυσνόητες, τις οποίες είπε ο Κροίσος όταν μπήκε στην πυρά και ευνοήθηκε. Και στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όταν ήταν αντιμέτωποι οι αθλητές της Μιλήτου και της Εφέσου, οι Μιλήσιοι δεν μπορούσαν να νικήσουν τους Εφεσίους γιατί είχαν γράψει τα Εφέσια γράμματα στους αστραγάλους των.
Ἐφέσια γράμματα· ἐπῳδαί τινες δυσπαρακολούθητοι, ἃς καὶ Κροῖσος ἐπὶ τῆς πυρᾶς εἰπὼν ὠφελήθη. καὶ ἐν Ὀλυμπίᾳ Μιλησίου καὶ Ἐφεσίου παλαιόντων τὸν Μιλήσιον μὴ δύνασθαι παλαίειν διὰ τὸ τὸν ἕτερον περὶ τῷ ἀστραγάλῳ ἔχειν τὰ Ἐφέσια γράμματα.

Ο Παυσανίας στα Αττικά δίνει μια επιπρόσθετη πληροφορία, πως αυτά τα έλεγαν για προφύλαξη ή απομάκρυνση του κακού. Επιβεβαιώνει πως ο Κροίσος τα χρησιμοποίησε. Τα χαρακτηρίζει δυσδιάκριτα και αλληγορικά που φαίνονται να είναι πάνω στα πόδια, τη ζώνη και το στεφάνι της Αρτέμιδας.
Ἐφέσια γράμματα. φωναὶ φυσικὸν ἐμπεριέχουσα νοῦν ἀλεξίκακον, ἃς καὶ Κροῖσος ἐπὶ πυρᾶς εἶπεν. καὶ ἀσαφῶς δὲ καὶ αἰνιγματωδῶς δοκεῖ ἐπὶ ποδῶν καὶ ζώνης καὶ στεφάνης ἐπιγεγράφθαι τῆς Ἀρτέμιδος τὰ τοιαῦτα γράμματα. καὶ παροιμία τὸ Ἐφέσια γράμματα ἐπὶ τῶν ἀσαφῆ τινα λαλούντων καὶ δυσπαρακολούθητα.

Κανένα ολοκληρωμένο έργο που να αφορά την εσωτερική σημασία των αριθμών δεν έχει διασωθεί, Πέραν από ένα σύγγραμμα που αποδίδεται στον Ιάμβλιχο, το Περί θεολογουμένης Αριθμητικής, στο οποίο αναπτύσσονται οι ιδιότητες των 10 πρώτων αριθμών από μαθηματικής και αρμονικής πλευράς και παρέχονται πολυάριθμα προσηγορικά ονόματα για τον κάθε ένα. Το σύγγραμμα αυτό περιέχει μέρη από την ομώνυμη χαμένη πραγματεία του Νικομάχου του Γερασηνού, από το χαμένο σύγγραμμα του Ανατόλιου (Περί της Δεκάδος και των Αριθμών), του δασκάλου του Ιάμβλιχου και από κάποια χωρία που έχουν γραφεί από κάποιον άγνωστο μελετητή, ο οποίος πιθανόν να είναι ο Ιάμβλιχος, καθώς ο ίδιος αναφέρει τόσο τον Νικόμαχο όσο και τον Ανατόλιο.
Οι διδασκαλίες του Πυθαγόρα έχουν έρθει σε μας με πολύ μικρά αποσπάσματα και όχι άμεσα μέσα από τον ίδιο τον Πυθαγόρα. Ότι ξέρουμε για τις διδασκαλίες του καθώς επίσης και των Πυθαγορείων προέρχονται από ποικίλες πηγές μετά από το θάνατο του Πυθαγόρα. Σίγουρα, γνωρίζομε πως ο Πυθαγόρας δίδαξε κατ' εξοχήν τα μαθηματικά και τους αριθμούς, γενικά. Μια πηγή για αυτό είναι, ο Αριστοτέλης που έγραψε στα Μεταφυσικά του:

«Οι πυθαγόρειοι αφοσιώθηκαν στα μαθηματικά και ήταν οι πρώτοι στην ανάπτυξη αυτής της επιστήμης. Μέσα από την μελέτη των μαθηματικών, πίστεψαν πως οι αρχές των μαθηματικών είναι οι αρχές όλων. Επειδή οι αριθμοί είναι κατά στη φύση πρώτοι, φαντάστηκαν ότι θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν στους αριθμούς και στα παράγωγα, περισσότερο παρά το πυρ, στη γη και στο ύδωρ……..και δεδομένου ότι φάνηκε σαφές ότι όλα τα άλλα πράγματα στη φύση διαμορφώθηκαν επάνω στους αριθμούς και ότι οι αριθμοί είναι τα τελευταία πράγματα σε ολόκληρο το φυσικό κόσμο και ολόκληρος ο κόσμος είναι μια αναλογία ή ένας αριθμός».
Ἐν δὲ τούτοις καὶ πρὸ τούτων οἱ καλούμενοι Πυθαγόρειοι τῶν μαθημάτων ἁψάμενοι πρῶτοι ταῦτά τε προήγαγον, καὶ ἐντραφέντες ἐν αὐτοῖς τὰς τούτων ἀρχὰς τῶν ὄντων ἀρχὰς ᾠήθησαν εἶναι πάντων. ἐπεὶ δὲ τούτων οἱ ἀριθμοὶ φύσει πρῶτοι, ἐν δὲ τούτοις ἐδόκουν θεωρεῖν ὁμοιώματα πολλὰ τοῖς οὖσι καὶ γιγνομένοις, μᾶλλον ἢ ἐν πυρὶ καὶ γῇ καὶ ὕδατι, ὅτι τὸ μὲν τοιονδὶ τῶν ἀριθμῶν πάθος δικαιοσύνη τὸ δὲ τοιονδὶ ψυχή τε καὶ νοῦς ἕτερον δὲ καιρὸς καὶ τῶν ἄλλων ὡς εἰπεῖν ἕκαστον ὁμοίως, ἔτι δὲ τῶν ἁρμονιῶν ἐν ἀριθμοῖς ὁρῶντες τὰ πάθη καὶ τοὺς λόγους, - ἐπεὶ δὴ τὰ μὲν ἄλλα τοῖς ἀριθμοῖς ἐφαίνοντο τὴν φύσιν ἀφωμοιῶσθαι πᾶσαν, οἱ δ' ἀριθμοὶ πάσης τῆς φύσεως πρῶτοι, τὰ τῶν ἀριθμῶν στοιχεῖα τῶν ὄντων στοιχεῖα πάντων ὑπέλαβον εἶναι, καὶ τὸν ὅλον οὐρανὸν ἁρμονίαν εἶναι καὶ ἀριθμόν·
Ένα μεγάλο μέρος σπουδαιότητας των αριθμών στη φιλοσοφία του Πυθαγόρα, μια λέξη που Πυθαγόρας ο ίδιος ήταν ο πρώτος που χρησιμοποιεί για να περιγράψει τον εαυτό του ως Φίλο-Σοφός (εραστής της φρόνησης), προήλθε από τη σημασία των ιερών αριθμών στα Ορφικά μυστήρια και από τις μελέτες του στην Αίγυπτο και αργότερα στη Βαβυλωνία και την Περσία. Για τους Πυθαγορείους, ο αριθμός δέκα ήταν ο πιο ιερός αριθμός και τον παρουσίαζαν ταυτόχρονα με τους άλλους πρωταρχικούς αριθμούς, που είναι οι αριθμοί ένα ως εννέα που κατέληγαν στο δέκα, σε ένα ιερό σύμβολο. Ξέρουμε ότι οι Πυθαγόρειοι είχαν ένα μυστικό σύμβολο για να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Αυτό το σύμβολο ήταν ένα σχέδιο δέκα σημείων γνωστό ως Τετρακτύς. Το σύμβολο αποτελούταν από τέσσερα επίπεδα που διαμόρφωναν σε ένα τρίγωνο με μια βάση τεσσάρων σημείων, ακολουθούσε ένα επίπεδο τριών σημείων, μετά ένα με δύο και τελικά ένα σημείο στο ανώτερο επίπεδο του συμβόλου. Αυτό το ιερό σύμβολο στους πυθαγορείους εκφράστηκε έτσι:
Η ανάγλυφη παράσταση της Τετρακτύος μπορεί να είχε την προέλευσή της σε μια παράσταση χαλικιών που χρησιμοποιούταν στη μελέτη των μαθηματικών, καθώς επίσης και στο πρώτο γράμμα της λέξης "Δεκάς" που είναι ένα τρίγωνο, το Δ είναι ένα τρίγωνο.
Αναπτύχθηκε μια μελέτη μυστικών ιδιοτήτων των αριθμών στη δεκάδα που ονομάστηκε αριθμολογία. Αυτή η μελέτη εξέταζε τις ιδιότητες και τις μαγικές δυνάμεις των αριθμών, συσχετίζοντας τους με τα ζωντανά και άψυχα αντικείμενα, καθώς επίσης και με Θεούς και Θεές. Το σύστημα αναφέρεται στον Τίμαιο του Πλάτωνα.
Η έννοια της Τετρακτύος μόλις κατανεμηθεί σε κάθε ατομική γραμμή και σημείο έχει μια μάλλον εντυπωσιακή ομοιότητα με το Δέντρο της Ζωής που χρησιμοποιείται στην Καμπαλά. Ακολουθούν τα παραδείγματα κάθε αριθμού της δεκάδας που χρησιμοποιεί η αριθμολογία και οι έννοιες που συνδέονται με την Τετρακτύ είναι οι ακόλουθες:
Μονάς: Ήταν το Ένα και αντιπροσώπευσε πολλές μεταφυσικές κυριότητες και έννοιες. Ήταν γνωστή ως Είδος, Πηγή ορίου και μορφής. Η Ευδαιμονία, ο Δημιουργός. Η ευτυχία, η αρμονία, η τάξη και η φιλία. Εξισώθηκε με τον Απόλλωνα, το Θεό του Λόγου και με τον Υπερίωνα, την κεντρική φλόγα και ταυτόχρονα με τον Ήλιο σαν κέντρο του κόσμου και το νόηση σαν κέντρο του ανθρώπινου σώματος. Στο έργο "Περί Ίσιδος και Οσίριδος", Ο Πλούταρχος κάνει μιαν αναφορά στην πυθαγόρεια φιλοσοφία και τη θεοποίηση των αριθμών με πρώτη τη μονάδα, τον αριθμό ένα, το ον, το άρτιο (την μονάδα τους άνδρας ονομάζειν Απόλλωνα.)
Αντιπροσώπευε επίσης την ενότητα και την τελειότητα. Είναι το Σημείο, η πηγή όλων των αριθμών. Το καλό, το επιθυμητό, το ουσιώδες, το αδιαίρετο.
Ο Πυθαγόρας έλεγε πως διαφέρει η Μονάς από το Έν. Όμοια και η Δυάς από το Δύο. <
Δυάς: Ήταν το Δύο. Για τους πυθαγορείους, αυτός ο αριθμός αντιπροσώπευσε το πρώτο στάδιο προς τη διαδρομή της δημιουργίας. Η δυάδα αντιπροσώπευσε την πόλωση, την αντίθεση, την απόκλιση, την ανισότητα, και την αστάθεια. Καλείται συχνά Τόλμη, καθώς διασκορπίζει την τελειότητα και την ενότητα της Μονάδας.

Είναι η γραμμή, η διαφορά, ο αριθμός της υπερβολής και της έλλειψης. Ο πρώτος θήλυ αριθμός. Η Δυαδικότητα.
Τριάς: Ο επόμενος αριθμός είναι ο αριθμός τρία. Οι Πυθαγόρειοι τον έβλεπαν ως πρώτο αληθινό αριθμό. Είναι ένα σύνολο που αντιπροσωπεύει την αρχή, τη μέση και το τέλος. Ο αριθμός αντιπροσωπεύει τον αρχή όλων που είναι ολόκληρα και τέλεια, τις τρεις διαστάσεις, και την τριμερή ψυχή.
Ο αριθμός υπονοεί επίσης από το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον. Ενσωματώνει τη φρόνηση και την πρόβλεψη, επειδή οι άνθρωποι που εξετάζουν και τα τρία μέρη του χρόνου θα επιλέξουν ένα σωστό σχέδιο δράσης. Η γνώση αντιπροσωπεύθηκε επίσης από την τριάδα, όπως ήταν οι δυνάμεις της προφητείας και της μοίρας. Για να συσχετίσουν την τριάδα με τις προφητείες, οι χρησμοί στα μαντεία στην αρχαιότητα γινόταν σε κοιλώματα που υποστηριζόταν σε ένα τρίποδα.
Δυνάμει της τριάδας, η ενότητα και η ποικιλομορφία αυτού που είναι αποτελούμενου, επιστρέφει στην αρμονία. Ο πρώτος περίεργος, άρρεν αριθμός.
Για τον αριθμό λοιπόν τρία, ο Ιάμβλιχος λέει, ότι είναι εξαιρετικού κάλλους και ευσχημοσύνης σε σύγκριση με όλους τους άλλους, επειδή κατέστησε τις δυνάμει ιδιότητες της μονάδας σε ενεργεία, εκφράζοντας την αναλογία, τη συνένωση και την αποτέλεση. Είναι δηλαδή ο πρώτος ενεργεία, επειδή υπερτερεί του ίσου και έχει κάτι περισσότερο από το ίσο στο ένα μέρος του (η μονάδα =1, η δυάδα =1+1, η τριάδα=1+2), ενώ το εξαιρετικό σε αυτόν είναι ότι αποτελεί τη συνέχεια των δύο πρώτων αιτιών και βεβαίως τη σύνθεση αμφοτέρων. Ο Ανατόλιος τον αποκαλεί “πλήρη” επειδή δείχνει τα πάντα και την αρχή και το μέσον και το τέλος, και για τον λόγο αυτό, όταν επαινούν τα υπέρμετρα τον χρησιμοποιούν ως πρόθεμα (τρισευτυχής ή τρισευδαίμονας), ενώ ο Νικόμαχος τον θεωρεί ως την έναρξη των αριθμών και το θεμέλιο της γεωμετρίας. Ο Νικόμαχος επίσης είναι αυτός που κάνει αναφορά στον αριθμό των σπονδών που οι άνθρωποι πρέπει κάνουν, αν επιθυμούν να εκπληρωθούν οι προσευχές τους.
Τετράς: Είναι ο αριθμός τέσσερα. Το τέσσερα αντιπροσώπευε την ολοκλήρωση. Για τους Πυθαγορείους, όλα και φυσικά και αριθμητικά ολοκληρώθηκαν στην πρόοδο του ενός μέχρι το τέσσερα. Το εξέφρασαν με τις τέσσερις εποχές, τα τέσσερα στοιχεία (γη, αέρας, πυρ και ύδωρ), τα τέσσερα ζωτικής σημασίας μουσικά διαστήματα και τα τέσσερα είδη πλανητικής κίνησης. Το τέσσερα απεικόνιζε την ευθύτητα και τη σταθερότητα.
Ο Πλάτων χρησιμοποίησε αργότερα τον αριθμό τέσσερα στις τέσσερις ικανότητες του ατόμου - νοημοσύνη, λόγος, αντίληψη και φαντασίωση.
Οι Πυθαγόρειοι αξιολόγησαν τέσσερις μαθηματικές επιστήμες, της αριθμητικής, της μουσικής, της γεωμετρίας και της αστρονομίας τα θεμέλια της αληθινής γνώσης. Κατά συνέπεια η τετράς αντιπροσωπεύει τη Δικαιοσύνη στον Πυθαγόρα και τους μαθητές του. Ο αριθμός αυτός αντιπροσώπευσε την ολοκλήρωση όλων των πραγμάτων στην ακόλουθη πρόοδο 1 + 2 + 3 + 4 = 10. Έτσι έφθασαν στο σύμβολο της Τετρακτύος. Η Τετρακτύς έγινε έπειτα το πρότυπο για τον Κόσμο και την ανθρώπινη ψυχή.
Είναι το στερεό. Το πρώτο θήλυ τετράγωνο. Η δικαιοσύνη, το ακλόνητο και το τετράγωνο. Ο αριθμός του τετραγώνου, των στοιχείων, των εποχών, των ηλικιών του ατόμου, των σεληνιακών φάσεων, των αρετών.
Πεντάς: Ο αριθμός πέντε. Είναι ένας συνδυασμός περιττού και άρτιου και επίσης από τους αριθμούς δύο και τρία στην πρόσθεσή τους. Η πεντάς επίσης αντιπροσωπεύει το γάμο, την ένωση της αρσενικής και θηλυκής συμφιλίωσης και την αρμονία. Η Πεντάς ήταν αφιερωμένη στην Αφροδίτη.
Οι Πυθαγόρειοι έλεγαν πως η πεντάς περιέχει τα φυσικά φαινόμενα του σύμπαντος. Συχνά αυτό ήταν διατυπωμένο όπως το σύμπαν σπάρθηκε από τη μονάδα, απέκτησε κίνηση μέσω της δυάδας, μετά απέκτησε ζωή μέσω της πεντάδας και περικυκλώθηκε από τη δεκάδα
Είναι ο άρρεν αριθμός του γάμου, που ενώνει τον πρώτο θήλυ αριθμό και τον πρώτο άρρεν αριθμό δια της προσθέσεως. Ο αριθμός των δαχτύλων στα άνω και κάτω άκρα. Ο αριθμός των κανονικών στερεών ή πολυέδρων. Ακατάλυτος: Όλα τα πολλαπλάσιά του τελειώνουν σε 5. 
Εξάς: Είναι ο αριθμός έξι. Στους Πυθαγορείους είναι ο πρώτος τέλειος αριθμός. Προσθέτοντας τους αριθμούς 1, 2 και 3 προκύπτει το 6. Έτσι δημιουργείται η εξάδα. Ο αριθμός αντιπροσωπεύει τις καταστάσεις της υγείας και της ισορροπίας. Αντιπροσώπευσε επίσης την πληρότητα, την ειρήνη και τη θυσία. Ο αριθμός έξι συνδέθηκε επίσης με τον Ερμαφρόδιτο.
Είναι ο πρώτος θήλυ αριθμός γάμου, που ενώνει το 2 και το 3 μέσω του πολλαπλασιασμού. Ο πρώτος τέλειος αριθμός. Είναι ίσος με το ποσό των μερών των υποπολλαπλασίων του, δηλαδή οι διαιρέτες ή τα παραγόμενα, εκτός του εαυτού του, δίνουν 6. Κατά συνέπεια, 1+2+3=6 και 1*2*3=6. Το εμβαδόν του ασύμμετρου ορθογωνίου τριγώνου, 3-4-5.
Ο αριθμός έξι και πιο συγκεκριμένα η εξάδα, σύμφωνα με τον Ανατόλιο, είναι “τέλειος”, διότι μπορεί να μετρηθεί από τα μέρη του (1+2+3=6 και 1Χ2Χ3=6). Παράγεται από τη δύναμη και τον πολλαπλασιασμό του πρώτου άρτιου και του πρώτου περιττού, του αρσενικού και του θηλυκού, και για αυτό καλείται “αρσενόθηλυς”. Ονομάζεται και “γάμος” διότι δεν γίνεται δια της προσθέσεως, όπως ο αριθμός 5 (=2+3), αλλά δια του πολλαπλασιασμού (2Χ3=6). Από την “τελειότητα” της εξάδας προκύπτει και ο πρώτος αρμονικός μέσος όρος (αυτός είναι και ο λόγος που η νοητή γραμμή των αρμονικών σχέσεων των συχνοτήτων ξεκινά από τον αριθμό 6), του οποίου η σχέση με το 8 είναι “επίτριτη” (8:6=4:3) κ.ο.κ. Οι Πυθαγόρειοι αποκαλούσαν την εξάδα “ολομέλεια” και “ειρήνη” και “κόσμο”, καθώς συνίσταται αρμονικά από τα αντίθετα. αλλά και η συναρίθμηση της λέξης  Κόσμος είναι 600 (Κ20+Ο70+Σ200+Μ40+Ο70+Σ200 και όλο μαζί  ΚΟΣΜΟΣ=600, που σημαίνει 6). Βλέπε Περί θεολογουμένης Αριθμητικής, σελ. 87-99. Η Αφροδίτη λοιπόν, η θεά του έρωτα και της φιλίας, ενώνει τα αντίθετα όπως και ο αριθμός 6, ενώ ακόμη αναπαριστά την αρχή της ολότητας και της τελειότητας.
Επτάς: Είναι ο αριθμός επτά. Αυτός ο αριθμός δεν μπορεί να παραχθεί από οποιαδήποτε άλλον που αποτελεί τη δεκάδα. Οι έννοιες που αντιπροσωπεύονται από την επτάδα είναι χαρά, αγάπη και ευκαιρία. Ο αριθμός αντιπροσώπευσε επίσης την παρθενία και θεωρήθηκε αφιερωμένος στην παρθένα θεά Αθηνά. Επίσης, δεδομένου ότι το επτά δεν μπορεί να διαιρεθεί, εκτός από τον εαυτό του, αντιπροσώπευσε μιαν ακρόπολη. Επίσης, ένας κύκλος δεν μπορεί να διαιρεθεί σε επτά μέρη.
Ο Ανατόλιος χαρακτηρίζει τον αριθμό 7 “αμήτωρα”, ως μη προκύπτοντα από διπλασιασμό ή πολλαπλασιασμό άλλου αριθμού, και “παρθένο”, διότι παράγεται μονάχα από τη μονάδα. Επτά είναι ο αριθμός της πρώτης μουσικής συμφωνίας, της δια τέσσερα (4+3), επτά είναι το άθροισμα των κάθετων πλευρών του πρωτότυπου ορθογώνιου τριγώνου κ.ο.κ. Ο Νικόμαχος τον χαρακτηρίζει “αγέλη”, επειδή έχει συναχθεί σε αυτοτελή ενότητα και παραμένει αδιάσπαστος. Επτά είναι και οι αστερισμοί και σι αρχάγγελοι και οι ημέρες της εβδομάδας. Και ενώ κατά την εξάδα εκδηλώνεται η ψυχή και το σώμα (η έξις της ψυχής και του σώματος), η προσπάθεια της τελείωσης και η διανόηση εκδηλώνονται κατά την επτάδα (την εβδομάδα). Ο Νικόμαχος παραθέτει επίσης παρόμοια σχόλια με αυτά του Αλέξανδρου του Αφροδισιέα.
Ο γνωστός μύθος της γέννησης του Ηρακλή που μας παρουσιάζει ο Όμηρος στην Ιλιάδα του (Τ, στ. 95-133) μας λέει ότι η Ήρα, για να εκδικηθεί την απιστία του συζύγου της, παρέτεινε την ολοκλήρωση του κύκλου της κύησης της Αλκμήνης, με αποτέλεσμα να προηγηθεί της γέννησης του Ηρακλή ο “εφταμηνίτης” Ευρυσθέας, ο γιος της Νικίππης, της γυναίκας του Σθένελου, ο οποίος και τελικά σύμφωνα με τον όρκο του Δία ήταν αυτός που θα εξουσίαζε όλους τους γείτονές του.
Οκτάς: Η οκτάς ή ο αριθμός οκτώ ήταν σημαντικό στους Πυθαγορείους επειδή ήταν ο πρώτος κύβος (2*2*2). Σύνδεσαν οκτώ με την ασφάλεια, την σταθερότητα και όλα όσα ήταν ισορροπημένα στο σύμπαν. Οι Πυθαγόρειοι κάλεσαν συχνά την οκτάδα, "Εμπεριέχουσα των Αρμονιών", επειδή είναι η πηγή μουσικής αναλογίας. Είναι από τους πλέον Ιερούς στο Σουφισμό.
Κάθε μήνα, την όγδοη μέρα, γινόταν θυσίες στους Θεούς, γιατί υπήρχε μια ευρύτατα διαδεδομένη άποψη που έλεγε ότι ένα παιδί που γεννιέται κατόπιν επτάμηνης κυοφορίας μπορεί να ζήσει, ενώ όταν γεννηθεί στους οκτώ μήνες πεθαίνει.
Εννεάς: Ο αριθμός εννέα, ο οποίος κλήθηκε επίσης ορίζοντας, επειδή χαρακτήρισε τη γραμμή μεταξύ της δεκάδας και των αριθμών που κατέληξαν σε αυτήν. Οι Πυθαγόρειοι έβλεπαν το εννέα σαν αριθμό ολοκλήρωσης. Αυτό οφειλόταν στους εννέα μήνες της εγκυμοσύνης και στην ύπαρξη των εννέα Μουσών.
Είναι τον πρώτο άρρεν τετράγωνο (3*3). Ακατάλυτο που όμως πολλαπλασιασμένο συχνά, αναπαράγεται.
Δεκάς: Η δεκάς ή ο αριθμός δέκα ήταν ο πιο ιερός όλων των αριθμών στους Πυθαγορείους. Αυτός ο αριθμός περιέχει όλα τα πράγματα σε μια απλή δομή και επιρροή. Είναι το σύνολο των θείων επιρροών που κράτησαν το σύμπαν μαζί και ήταν όλοι οι προφανείς νόμοι της φύσης. Η δεκάς επίσης είναι ο κόσμος, ο ουρανός, ο Θεός, και η μοίρα.
Η Δεκάς περιέχει όλους τους αριθμούς. Μετά το 10 οι αριθμοί επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους. Είναι το άθροισμα των αρχέτυπων αριθμών, δηλαδή 1+2+3+4=10
Περαιτέρω, Ιεροί είναι οι αριθμοί:
Ο αριθμός 27. Ο πρώτος άρρεν κύβος (3*3*3).
Ο αριθμός 28. Αστρολογικά σημαντικός αριθμός, όπως ο σεληνιακός κύκλος. Είναι ο δεύτερος τέλειος αριθμός, δηλαδή 1+2+4+7+14=28, καθώς επίσης και το άθροισμα των επτά αριθμών, δηλαδή 1+2+3+4+5+6+7=28.
Ο αριθμός 35.Το άθροισμα των κύβων του πρώτου θήλυ και πρώτου άρρενος, δηλαδή, 8+27=35
Ο αριθμός 36. Το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού των πρώτων τετραγώνων των αριθμών, δηλαδή 4 x 9=36. Ακόμα, το άθροισμα των τριών πρώτων κύβων, δηλαδή 1+8+27=36. Επίσης το άθροισμα των οκτώ πρώτων αριθμών, δηλαδή 1+2+3+4+5+6+7+8=36.
Αντιστοιχίες από τις Πυθαγόρειες σκέψεις εμφανίζονται στις εργασίες του Νικομάχου Γερασηνού, ιδιαίτερα στο "αριθμητική εισαγωγή", η οποία αποτέλεσε τη βάση του κειμένου του τέταρτου αιώνα μΧ. στο έργο του Ιάμβλιχου, "Τα Θεολογούμενα της Αριθμητικής". Αυτές οι αντιστοιχίες και αποδόσεις είναι οι ακόλουθες:

Μονάς:

Ο Ζευς, ο Προμηθεύς και το Χάος
Δυάς:Η Μούσα Ερατώ, η Ίσις, η Ρέα, η δικαιοσύνη και η φύση
Τριάς: Η Εκάτη, η σωφροσύνη και οι τρεις φάσεις της Σελήνης.
Τετράς: Ο Ηρακλής, τα 4 στοιχεία, το δίκαιο και οι 4 εποχές.
Πεντάς:Η Νέμεσις, η Θεία Πρόνοια, η Αφροδίτη, η Αθηνά, η δικαιοσύνη, ο αιθήρ ή η πεμπτουσία, το πέμπτο στοιχείο (Πνεύμα).
Εξάς: Το Σύμπαν ή ο Κόσμος, η Μούσα Θάλεια και η αρμονία.
Επτάς: Η Αθηνά, η παρθενία και η τύχη.
Οκτάς: Η ευμετάβλητη φύση και η Μούσα Ευτέρπη.
Εννεάς: Ο Ωκεανός, ο Προμηθεύς, ο Ήφαιστος, η Ήρα και ο Υπερείων.

Οι Πυθαγόρειοι αναπαριστούσαν τους αριθμούς με υποδείγματα από στιγμές (τελείες), σαν αποτέλεσμα από ταξινομημένα χαλίκια σε τύπους. Για παράδειγμα, το 9 έχει 3 σειρές με 3 χαλίκια σε καθεμία, διαμορφώνοντας έτσι ένα τετράγωνο. Όμοια, το 10 έχει 4 σειρές που περιέχουν η κάθε μία, 1, 2, 3 και 4 χαλίκια ανά σειρά, διαμορφώνοντας ένα τρίγωνο.
Έτσι παρήγαγαν τις σχέσεις μεταξύ των αριθμών. Παραδείγματος χάριν, ένας τετράγωνος αριθμός μπορεί να υποδιαιρεθεί με μια διαγώνια γραμμή σε δύο τρίγωνα αριθμούς. Μπορούμε να πούμε πως ένας τετράγωνος αριθμός είναι πάντα το άθροισμα δύο τριγώνων αριθμών.
Έτσι, ο τετράγωνος αριθμός 25 είναι το άθροισμα του τρίγωνου αριθμού 10 και του τρίγωνου αριθμού 15.
Η Μυστική Τετρακτύς είναι ένας ιδιαίτερος τρίγωνος αριθμός, όμοιος με αυτόν του δέκα. Το όνομά της που σημαίνει σύνολο από τέσσερα πράγματα, μια λέξη που απέδωσε ο μαθηματικός Θέων. Οι Πυθαγόρειοι αναγνώριζαν δέκα τέτοια σύνολα.
Το σύνολο των δέκα πραγμάτων ή οι δέκα Τετρακτύες

Ο Ιάμβλιχος στο έργο του Περί του Πυθαγορικού βίου, ονομάζει την Τετρακτύ, Μαντείο Δελφών. Αναφέρει:
Κεφάλαιο 18, τμήμα 82 γραμμή 12
Το σύνολο τώρα όσων αποκαλούνται “ακούσματα” διαιρείται σε τρία είδη: στο πρώτο ανήκουν αυτά που υποδηλώνουν τι υπάρχει, στο δεύτερο ποιο είναι το πιο καλό και στο τρίτο τι πρέπει να πράττεται και τι όχι. Τα πρώτα λοιπόν, που αφορούν το τι υπάρχει, ομοιάζουν με τα εξής: Τι είναι τα Νησιά των Μακάρων; Ο ήλιος και η σελήνη. Τι είναι το μαντείο των Δελφών; Η τετρακτύς, πράγμα που σημαίνει η αρμονία, όπου βρίσκονται και οι Σειρήνες. Τα δεύτερα, μοιάζουν με τα εξής: Ποιο είναι το δικαιότερο; Το να θυσιάζεις. Ποιο είναι το πιο σοφό; Ο αριθμός. Και το δεύτερο, μετά τον αριθμό, είναι αυτό που θέτει ονόματα στα πράγματα. Ποιο είναι το σοφότερο για εμάς; Η ιατρική. Ποιο είναι το ωραιότερο; Η αρμονία. Ποιο το ισχυρότερο; Η γνώμη. Ποιο το καλύτερο; Η ευδαιμονία. Ποιο θεωρείται ως το πιο αληθινό; Ότι οι άνθρωποι είναι πονηροί. Για το λόγο αυτό λένε ότι ο Πυθαγόρας παίνεσε τον ποιητή, τον Ιπποδάμαντα τον Σαλαμίνιο, ο οποίος έγραψε:

Ω θεοί, από πού κατάγεστε;
Από πού γίνατε αυτοί που είστε;
Ω άνθρωποι, από πού κατάγεστε;
Από πού γίνατε τόσο κακοί·
 

πάντα δὲ τὰ οὕτως καλούμενα ἀκούσματα διῄρηται εἰς τρία εἴδη· τὰ μὲν γὰρ αὐτῶν τί ἐστι σημαίνει, τὰ δὲ τί μάλιστα, τὰ δὲ τί δεῖ πράττειν ἢ μὴ πράττειν. τὰ μὲν οὖν τί ἐστι τοιαῦτα, οἷον τί ἐστιν αἱ μακάρων νῆσοι; ἥλιος καὶ σελήνη. τί ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς μαντεῖον; τετρακτύς· ὅπερ ἐστὶν ἡ ἁρμονία, ἐν ᾗ αἱ Σειρῆνες. τὰ δὲ τί μάλιστα, οἷον τί τὸ δικαιότατον; θύειν. τί τὸ σοφώτατον; ἀριθμός· δεύτερον δὲ τὸ τοῖς πράγμασι τὰ ὀνόματα τιθέμενον. τί σοφώτατον τῶν παρ' ἡμῖν; ἰατρική. τί κάλλιστον; ἁρμονία.
τί κράτιστον; γνώμη. τί ἄριστον; εὐδαιμονία. τί δὲ ἀληθέστατον λέγεται; ὅτι πονηροὶ οἱ ἄνθρωποι. διὸ καὶ ποιητὴν Ἱπποδάμαντά φασιν ἐπαινέσαι αὐτὸν τὸν Σαλαμίνιον, ὃς ἐποίησεν·
ὦ θεοί, πόθεν ἐστέ, πόθεν τοιοίδ' ἐγένεσθε; ἄνθρωποι, πόθεν ἐστέ, πόθεν κακοὶ ὧδ' ἐγένεσθε;
Η Τετρακτύς θεωρείται από τους Πυθαγορείους ως η ρίζα, η πηγή κάθε δημιουργίας. Αποτελεί τον θεϊκότερο και ιερότερο όρκο τους και παριστάνεται με στιγμές, των οποίων η διάταξη κατασκευάζει τρίγωνον εντελές, δηλαδή ισοσκελές, του οποίου η κάθε πλευρά έχει τέσσερις στιγμές [Λουκιανού, Βίων Πράσις, 4, 543.].
Ὁρᾷς; ἃ σὺ δοκέεις τέσσαρα, ταῦτα δέκα ἐστὶ καὶ τρίγωνον ἐντελὲς καὶ ἡμέτερον ὅρκιον.
Οι τέσσερις πρώτοι αριθμοί είναι αυτοί με τους οποίους ο κόσμος διοικείται με αρμονία, και η αρμονία αυτή είναι ένα σύστημα τριών συγχορδιών, της τετάρτης, της πέμπτης, της ογδόης και της διπλής ογδόης, των οποίων οι αναλογίες βρίσκονται στους τέσσερις πρώτους αριθμούς. Η αρμονία αυτή, κατά τον Ιάμβλιχο, κυβερνά τη μουσική των ουράνιων σφαιρών, πάνω στις οποίες, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, στέκεται μια Σειρήνα που τραγουδά σε μια συγκεκριμένη τονικότητα. οι σειρήνες είναι οκτώ (όσοι και οι φθόγγοι μιας οκτάβας και το τραγούδι τους δημιουργεί μια μοναδική αρμονία (Πλάτωνος Πολιτεία 617Β).
ἐπὶ δὲ τῶν κύκλων αὐτοῦ ἄνωθεν ἐφ' ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα συμπεριφερομένην, φωνὴν μίαν ἱεῖσαν, ἕνα τόνον· ἐκ πασῶν δὲ ὀκτὼ οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας δὲ καθημένας πέριξ δι' ἴσου τρεῖς, ἐν θρόνῳ ἑκάστην, θυγατέρας τῆς Ἀνάγκης, Μοίρας, λευχειμονούσας, στέμματα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν ἐχούσας, Λάχεσίν τε καὶ Κλωθὼ καὶ Ἄτροπον, ὑμνεῖν πρὸς τὴν τῶν Σειρήνων ἁρμονίαν, Λάχεσιν μὲν τὰ γεγονότα, Κλωθὼ δὲ τὰ ὄντα, Ἄτροπον δὲ τὰ μέλλοντα. καὶ τὴν μὲν Κλωθὼ τῇ δεξιᾷ χειρὶ ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν τοῦ ἀτράκτου τὴν ἔξω περιφοράν, διαλείπουσαν χρόνον, τὴν δὲ Ἄτροπον τῇ ἀριστερᾷ τὰς ἐντὸς αὖ ὡσαύτως· τὴν δὲ Λάχεσιν ἐν μέρει ἑκατέρας ἑκατέρᾳ τῇ χειρὶ ἐφάπτεσθαι.

Καθίσταται λοιπόν σαφές για ποιο λόγο ο Πυθαγόρας θεωρούσε την τετρακτύν ως το μαντείο των Δελφών: επειδή είναι η ουσιαστικότερη αλήθεια του σύμπαντος και το μαντείο έχει σκοπό να την αποκαλύπτει.
Στους τέσσερεις πρώτους αριθμούς των Πυθαγορείων αναφέρεται και ο Αριστοτέλης στο Περί Ψυχής, 404β.

οὗτοι τὸ κινητικώτατον ὑπέλαβον τὴν ψυχήν· ὅσοι δ' ἐπὶ τὸ γινώσκειν καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι τῶν ὄντων, οὗτοι δὲ λέγουσι τὴν ψυχὴν τὰς ἀρχάς, οἱ μὲν πλείους ποιοῦντες, ταύτας, οἱ δὲ μίαν, ταύτην, ὥσπερ Ἐμπεδοκλῆς μὲν ἐκ τῶν στοιχείων πάντων, εἶναι δὲ καὶ ἕκαστον ψυχὴν τούτων, λέγων οὕτως, γαίῃ μὲν γὰρ γαῖαν ὀπώπαμεν, ὕδατι δ' ὕδωρ, αἰθέρι δ' αἰθέρα δῖαν, ἀτὰρ πυρὶ πῦρ ἀΐδηλον,
στοργῇ δὲ στοργήν, νεῖκος δέ τε νείκεϊ λυγρῷ· τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ Πλάτων ἐν τῷ Τιμαίῳ τὴν ψυχὴν ἐκ τῶν στοιχείων ποιεῖ· γινώσκεσθαι γὰρ τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον, τὰ δὲ πράγματα ἐκ τῶν ἀρχῶν εἶναι. ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τοῖς περὶ φιλοσοφίας λεγομένοις διωρίσθη, αὐτὸ μὲν τὸ ζῷον ἐξ αὐτῆς τῆς τοῦ ἑνὸς ἰδέας καὶ τοῦ πρώτου μήκους καὶ πλάτους καὶ βάθους, τὰ δ' ἄλλα ὁμοιοτρόπως· ἔτι δὲ καὶ ἄλλως, νοῦν μὲν τὸ ἕν, ἐπιστήμην δὲ τὰ δύο μοναχῶς γὰρ ἐφ' ἕν, τὸν δὲ τοῦ ἐπιπέδου ἀριθμὸν δόξαν, αἴσθησιν δὲ τὸν τοῦ στερεοῦ. οἱ μὲν γὰρ ἀριθμοὶ τὰ εἴδη αὐτὰ καὶ αἱ ἀρχαὶ ἐλέγοντο, εἰσὶ δ' ἐκ τῶν στοιχείων, κρίνεται δὲ τὰ πράγματα τὰ μὲν νῷ, τὰ δ' ἐπιστήμῃ, τὰ δὲ δόξῃ, τὰ δ' αἰσθήσει· εἴδη δ' οἱ ἀριθμοὶ οὗτοι τῶν πραγμάτων.

Ο Σταγειρίτης, επιχειρώντας να περιγράψει την παλαιότερη άποψη περί της ψυχής, μας παραπέμπει στο κατά πάσαν πιθανότητα Πυθαγορικό σύγγραμμα Περί Φιλοσοφίας. Σύμφωνα με το κείμενο λοιπόν αυτό, το ίδιο το έμψυχο ον απορρέει από την ιδέα του Ενός ή αλλιώς, ο Νους είναι το Ένα. Η Επιστήμη, η γνώση δηλαδή, είναι το Δύο, επειδή μόνο κατά τον τρόπο αυτό πορεύεται προς τη μονάδα. Ο αριθμός της επιφάνειας είναι η γνώμη και ο αριθμός του όγκου η αίσθηση, καθώς, όπως έλεγαν, οι αριθμοί είναι οι μορφές καθεαυτές και οι αρχές και συγκροτούνται από στοιχεία. Στο ίδιο ζήτημα αναφέρεται και ο Θέων ο Σμυρναίος, ο οποίος, αναφερόμενος στη Δεκάδα (ΙΙ, 37-49), αναγνωρίζει έντεκα διαφορετικές τετρακτύες ή τετράδες, αναλογικές όμως μεταξύ τους: τη θεμελιώδη (1+2+3+4) και οι πρωταρχικές συνηχήσεις της κλίμακας - όπως στον Σέξτο, της ψυχής του κόσμου [οι γεωμετρικές πρόοδοι με λόγο 2 (1, 2, 4, 8) και 3 (1, 3, 9, 27), τη φύση των μεγεθών (1=σημείο, 2=ευθεία γραμμή, 3=καμπύλη γραμμή, 4=επίπεδη επιφάνεια, 9=κυρτή επιφάνεια, 8=στερεό με κυρτή επιφάνεια, 27=στερεό με επίπεδη επιφάνεια), τα στοιχεία της φύσης (1φωτιά, 2αέρας, 3νερό, 4=γη), τα γεωμετρικά σχημάτα (1=πυραμίδα, 2=οκτάεδρο, 3=εικοσάεδρο, 4=κύβος), τα φυομένα (1=το σπέρμα που αντιστοιχεί στη μονάδα και το σημείο, 2=η αύξηση κατά μήκος στη δυάδα και στη γραμμή, 3=η αύξηση κατά πλάτος στην τριάδα, 4=η αύξηση κατά όγκο στην τετράδα και στο στερεό), τη γενετική ανάπτυξη της κοινωνίας (1=άνθρωπος, 2=οικογένεια, 3=κώμη, 4=πόλις), τις γνωστικές ιδιοτήτες (1=νους, 2=επιστήμη, 3=δόξα, 4=αίσθηση), τις διαστάσεις του έμψυχου όντος (1=λογιστικό, 2=θυμικό, 3=επιθυμητικό, 4=το σώμα ως τόπος διαμονής της ψυχής), τη διαδοχή του χρόνου (1=άνοιξη, 2=καλοκαίρι, 3=φθινόπωρο, 4=χειμώνας) και τέλος, τη προόδο των ηλικιών της ζωής (1=παιδική ηλικία, 2=εφηβεία, 3=ώριμη ηλικία, 4=γήρας).
Σύμφωνα με την Πυθαγόρεια φιλοσοφία η φύση μπορεί να γίνει κατανοητή μονάχα μέσω της αριθμητικής θεωρίας των αναλογιών σε σχέση με τη γεωμετρική μελέτη των στερεών. Οι Πυθαγόρειοι, λοιπόν, θεωρούν ότι όλα τα στερεά μπορούν να ελεγχθούν βάσει πέντε αρχικών κανονικών πολύεδρων σχημάτων. Ο Πλάτων, έτσι, στον Τίμαιο (54δ- 55δ), παρουσιάζει τα τέσσερα από τα πέντε κανονικά πολύεδρα σχήματα, (το κανονικό τετράεδρο, το κανονικό οκτάεδρο, το κανονικό εικοσάεδρο, και το εξάεδρο ή κύβο), των οποίων η συστατική μονάδα είναι το τρίγωνο (ορθογώνιο και ισόπλευρο). Γίνεται ωστόσο λόγος και για τη σύσταση του πέμπτου πολύεδρου σχήματος, με την οποία ο Θεός προέβαλε το σύμπαν, διακοσμώντας και περιχαράσσοντάς το με αυτήν. Ο Σωκράτης στον Φαίδωνα, επιχειρώντας να παρουσιάσει τη γη, θα το “περιγράψει”, ορίζοντάς την ως δωδεκάσπυτον πολύχρωμη σφαίρα (110β).
Το δωδεκάεδρο, ωστόσο, διακρίνεται από τα τέσσερα άλλα κανονικά στερεά, καθώς δεν σχηματίζεται από τρίγωνα αλλά από πεντάγωνα, των οποίων οι έδρες διαιρούνται σε δύο τρίγωνα από τη διαγώνιο του τετραγώνου, και των οποίων ο λόγος που προκύπτει από τη σχέση της πλευράς με τη διαγώνιο ισούται με τη Χρυσή Τομή (sectioaurea) ή την proportion divina (Θεία Αναλογία). Η συνένωση μάλιστα των κορυφών του πενταγώνου δημιουργεί πέντε ισοσκελή τρίγωνα σε σχήμα πεντάκτινου αστεριού, των οποίων οι πλευρές, καθώς τέμνονται, σχηματίζουν ένα μικρό αντεστραμμένο πεντάγωνο, το Πεντάγραμμα ή τη Πεντάλφα.
Ενώ όμως σύμφωνα με την πλατωνική θεωρία της δημιουργίας του σύμπαντος, η οποία αποδέχεται το συνδυασμό των τεσσάρων ριζωμάτων (της φωτιάς, της γης, του νερού και του αέρα), αυτή η πέμπτη σύσταση δεν φαίνεται να παίζει κάποιο ρόλο κατά τη φάση της δημιουργίας - ξεφεύγει ή βρίσκεται πέραν της διαδικασίας της μίξεως και ορίζεται ως Θεϊκή και εμπεριέχουσα των ριζωμάτων ή των παραγόμενων από αυτά στερεών, καθώς τα περιβάλλει και τα ενσωματώνει - σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ορίζεται ως ένα πέμπτο “ρίζωμα”- στοιχείο, ως ο αιθέρας, που είναι το λεπτότερο όλων. Είναι η αρχή της κυκλικής κίνησης των άστρων και της ανθρώπινης ψυχής.

 Τα Πλατωνικά στερεά σε σχέση με τα πέντε στοιχεία ή ριζώματα, από το βιβλίο του Κέπλερ, Harmonices Mundi.
Ο Πυθαγόρας μετά τις μελέτες του σχετικά με τους αριθμούς, προχώρησε στην μελέτη της μουσικής. Δεν έβλεπε τη μουσική μόνο σαν μέσο ψυχαγωγίας, αλλά σαν αρμονία, μια αρχή που φέρνει την τάξη στο χάος και στην παραφωνία. Για τους Πυθαγορείους, η μουσική, όπως και οι αριθμοί, είχε διπλή δομή, όχι μόνο χρήσιμη και πρακτική, αλλά και μια φύση που αφήνει τους ανθρώπους να διαπιστώσουν τη δομή και τη φύση του σύμπαντος.
Ο Πυθαγόρας καθόρισε από μαθηματική άποψη τους οκτώ τόνους της κλίμακας. Ο Πυθαγόρας ανέπτυξε ακόμα μια ιδιαίτερη θεωρεία για την ψυχή και την μετενσάρκωση.
Οι Πυθαγορικές θεωρίες για την ψυχή αναπτύσσονται εκτενώς από τον Πλάτωνα στο έργο του "Φαίδων", αλλά επίσης και στο έργο του "Φαίδρος". Ο Πυθαγόρας επηρέασε τους μετέπειτα φιλοσόφους, οι οποίοι επέκτειναν την γνώση του κλασσικού κόσμου και άνοιξαν τον δρόμο για τις έπειτα φιλοσοφίες των Νεοπυθαγορείων και Νεοπλατωνιστών.