0.Τρελός 
Ο. ο Ιδιώτης (22, 0) – ο Ηγέτης της Μύησης.
Θεότητες: Διόνυσος, Βάκχος, Ιανός και Άρτεμις.
Ελληνικό γράμμα = Άλφα: Αρχή.
Περιγραφή
Μια μορφή που χορεύει, πιθανά ένας νεαρός άνδρας ή μια νεαρή γυναίκα, ένα πολύχρωμο, κατά κανόνα πράσινο λουλουδιστό ρούχο γύρω από τα ισχία του και πέρα από τον αριστερό βραχίονά του. Φορά ένα δέρμα φαιοκίτρινο πέρα από το δεξιό ώμο του, που κρύβει το στήθος του. Βλέπομε στην εικόνα του πως είναι με διάφορα φτερά, στο κεφάλι έχει κισσό, δεν φορά παπούτσια και σέρνει ένα κλαδί αμπέλου μπλεγμένο γύρω από το ένα πόδι. Στο δεξί χέρι του κρατά μια δική του κατασκευή από κισσό στην κορυφή του οποίου είναι ένας κώνος πεύκου και στο αριστερό του ένα σταφύλι. Ο ηλίθιος κοιτάζει επίμονα την απόσταση, μη ενθυμούμενος την επιφάνεια και εμφανίζεται να σφυρίζει . Ένας μικρός πάνθηρας στέκεται στο πόδι του, αλλά δεν μπορούμε να πούμε εάν τον δαγκώνει ή είναι κάτω από την εντολή του. Ένα φίδι βγαίνει από το έδαφος μπροστά από τον Τρελό και μια συκιά φορτωμένη με σύκα είναι στο βάθος.
Παρουσίαση
Όταν ο καιρός έρχεται, όπως πάντα, όταν οι παλαιοί κανόνες, οι εννοιολογικές δομές, οι προκαταλήψεις και οι πεποιθήσεις δεν είναι περισσότερο ικανοποιητικές στις διαθέσιμες προκλήσεις, τότε απαιτείται ένας Θεϊκός Τρελός. Αυτός ή αυτή, ζει σε έναν ιδιωτικό κόσμο και έτσι δεν δεσμεύεται από τις κοινές συμβάσεις, τις προκαταλήψεις ή τους κανόνες της κοινωνίας. Οι Θεοί ή η Σύμπτωση επιλέγουν τον Ανόητο που θα γίνει το σωτήρας, ο οποίος θα μετασχηματίσει την κοινωνία. Είναι προαγόμενος σε βασιλιά για ένα σύντομο διάστημα, γιατί τόσο πολλή τρέλα μόνο για λίγο μπορεί να ανεχτεί, και πρέπει να υποβληθεί σε πολλούς μετασχηματισμούς πριν, με τύχη αναζωογονήσει τον κόσμο.
Σε ένα προσωπικό επίπεδο, υπάρχουν διαστήματα σε όλα στις ζωές μας ωφέλιμα, όταν συνήθως μελετήσαμε πρότυπα που επέζησαν. Κατόπιν, υπάρχει διάστημα για τη Θεϊκή Τρέλα (μανία). Δεν υπάρχει κανένας κανόνας για αυτό, γιατί οι κανόνες είναι αποτυχημένοι. Η μόνη διαφυγή είναι εμπνευσμένη παράνοια και το τυφλό πήδημα στην άβυσσο. Μπορούμε να ελπίσουμε για το καλύτερο, αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση. Ο Τρελός, ο ηλίθιος, αντιπροσωπεύει το ακάθεκτο Ζωτικό Πνεύμα, που ξεχειλίζει τα υψώματά του, βρυχώμενο πέρα από το τοπίο και χαράζοντας τις νέες διαβάσεις, όπου επιθυμεί.
Σημειώσεις
Στα αρχαία ελληνικά ένας Ιδιώτης είναι μια ατομικότητα, ένα πρόσωπο ενδιαφερόμενο μόνο για τις ιδιωτικές υποθέσεις του, που δεν ενδιαφέρεται για τις δημόσιες υποθέσεις, το οποίο υποτίθεται ότι είναι ανίδεο, ανειδίκευτο και χυδαίο. Στις παλαιές κάρτες Ταρώ και στις παλαιές περιγραφές τους, ο Τρελός ή Ανόητος καλείται, IL Matto (Παράφρων), IL Folle (Ανόητος). Ο ηλίθιος αντιπροσωπεύει το συνηθισμένο πρόσωπο, που ζει σε έναν ιδιωτικό κόσμο, είτε μέσω της άγνοιας, της παραφροσύνης, είτε του υπερβολικού ατομικισμού. Ο ηλίθιος είναι ο Καθένας πριν να γίνει ο ένας, από σύμπτωση, μια ευκαιρία να είναι Κύριος της γιορτής του Κρόνου, μια γιορτή που μοιάζει με καρναβάλι, τελούμενο την τελευταία περίπου εβδομάδα του Δεκέμβρη (17-23).
Αν εκλεγεί κάποιος στη θέση του Κύριου της γιορτής παίρνει ένα συνειδητό, σκόπιμο βήμα στο παράλογο. Ο Ανόητος αντιπροσωπεύει μια σκόπιμη πηγή χαοτικής, παράλογης, τυχαίας δράσης, η οποία προορίζεται να σπάσει οποιοδήποτε κανόνα ή συμβάσεις που υπάρχουν φυσιολογικά. Επιτρέπει στο άτομο να δραπετεύσει από τα αυτοεπιβαλλόμενα όριά του. Επειδή δεν δεσμεύεται από κανένα κανόνα, είναι αληθινά η Αρχή, η Διαρκής Αιτία.
Μια τέτοια διάσπαση από το συμβατικό είναι αναγκαία για την ψυχολογική υγεία. Πρέπει να τιμήσουμε "τον κακό", προκειμένου να γίνει πιθανά "καλός". Αν δεν στολιστούμε το διονυσιακό στοιχείο με την ανθρωπότητά μας, θα οδηγηθούμε σε μια αποκτηνωμένη μορφή, που όμως χρεώνεται με την ίδια αρχετυπική ενέργεια, αλλά επιδεικνύεται με έναν πιο πρωτόγονο τρόπο. Ή, όπως είπε ο Οράτιος "εσύ μπορείς να διώξεις τη Φύση με ένα δίκρανο, αλλά αυτή θα τρέχει συνεχώς πίσω".
Στην εικόνα, όπως σε πολλές εκδόσεις του Ταρώ, ο Τρελός, ο ηλίθιος κινείται προς την αριστερή, ασυναίσθητη πλευρά, γιατί εγκαταλείπει το εγώ-Εαυτό του και εισάγεται την αρχετυπική σφαίρα. Ο Ανόητος του Ταρώ είναι ο εαυτός ως ένα ασυναίσθητο πρωτότυπο του εγώ, πρωτότυπο που θα εμφανιστεί και θα υλοποιηθεί στους επιτυχημένους καθοριστικούς παράγοντες.
Ο Ανόητος σφυρίζει επειδή αντιπροσωπεύει το πνεύμα της ζωτικότητας. Ο Ανόητος έτσι, είναι πρώτιστα, μια πηγή αέρα, αναπνοή, αδέσμευτης ζωτικής σημασίας πνεύμα.
Ο Ανόητος είναι ξυπόλυτος και στην παρουσίαση της ταπεινής θέσης (πνευματικά εάν όχι υλικά) και στην παρουσίαση παρ' όλα αυτά της θεμελίωσης στην κανονική ζωή. Τα φτερά είναι ένα κοινό σημάδι της τρέλας και τα επτά χρώματά τους αντιπροσωπεύουν τους επτά πλανήτες και ως εκ τούτου τις επτά ημέρες της εβδομάδας: Χρυσό –Ήλιος -Κυριακή, Ασήμι –Σελήνη -Δευτέρα, Κόκκινο -Άρης-Τρίτη, Γαλανό -Ερμής-Τετάρτη, Πορφυρό -Δίας-Πέμπτη, Μαύρο -Αφροδίτη-Παρασκευή, Άσπρο -Κρόνος-Σάββατο, όπως περιγράφεται από τον Ηρόδοτο.
Ο Ανόητος σαν Βάκχος ή Διόνυσος ήρθε με την "ιερή ανοησία του" όταν οδηγήθηκε παράφρων από την Ήρα. Είναι ο Παράφρων, γιατί κατέχει τη Θεία Παραφροσύνη, την Ελληνική Μανία. Ο πάνθηρας, η άμπελος, τα σταφύλια, τα σύκα, το φίδι, το φαιό δέρμα, το στεφάνι από κισσό και ο θύρσος (ράβδος τυλιγμένη με φύλα κισσού) με τον κώνο από πεύκο, είναι όλα ιδιότητες του Διόνυσου. Μια γάτα και ένα φίδι εμφανίζονται στην κάρτα, το δέρμα και ο πάνθηρας αντιπροσωπεύουν τα ηλίθια ζωικά ένστικτα και τις κινήσεις, η ανησυχία του με τις ανάγκες της ζωής, αλλά και την αφθονία της ζωτικότητάς του. Το φίδι προμηνύει την έμμονη αναγέννηση της ηλίθιας ψυχής. Το φίδι, ο θύρσος και τα σύκα είναι, φυσικά, σεξουαλικά σύμβολα, γιατί ο Ανόητος αντιπροσωπεύει την ασυγκράτητη ζωή.
Σε μερικούς Ορφικούς μύθους, ο Ζευς γέννησε το Διόνυσο ερχόμενος στη μητέρα του Δήμητρα, υπό μορφή φιδιού. Είναι το κερασφόρο θείο παιδί του Ουρανού και της Γης (Ζευς και Δήμητρα) και προορίζεται για να πετύχει τον πατέρα του, αλλά προτού να είναι έτοιμο πρέπει να καθαριστεί, να εξαγνιστεί και να προσαρμοστεί. Έτσι, κομματιάστηκε από τους Τιτάνες σε επτά κομμάτια, τα οποία βράστηκαν σε ένα καζάνι και ψήθηκαν έπειτα σε επτά οβελούς. Όταν όλα φαγώθηκαν τα μέρη εκτός από ένα, ο Ζευς ανακάλυψε την πράξη και ανατίναξε τους Τιτάνες με την ισχυρή αστραπή του. Η Αθηνά πήρε το τελευταίο μέρος και το έκρυψε σε ένα καλάθι που έδωσε στο Ζήνα. Αυτό το μέρος είναι ο Κραδιαίος (ευρισκόμενος στην καρδιά) Διόνυσος, μια λέξη που συσχετίζεται και με την καρδιά και με το φαλλό φτιαγμένο από ξύλο συκιάς (κράδη). Κατά συνέπεια ο Διόνυσος μαράζωσε από το ύδωρ και ξεράθηκε από την πυρκαγιά και αυτός είναι ένας από πολλούς τρόπους να συγκεντρώνει μαζί τις αντιτιθέμενες αρχές του πυρός και του ύδατος. Μετά από αυτή τη μέλανση (αλχημικό μαύρισμα) αναστήθηκε, και έτσι ο Διόνυσος καλείται δύο φορές γεννημένος. Ομοίως στις πιο γνωστές ιστορίες ο Ζευς διασώζει το Διόνυσο από τη μήτρα της Σεμέλης όταν την ανατινάζει με αστραπή.
Στο βιβλίο "Έκσταση" ο ψυχολόγος Ρόμπερτ Τζόνσον της σχολής του Κ. Γιούγκ, εξηγεί τη σημασία του Διονυσιακού στοιχείου στην ψυχολογική υγεία και επισημαίνει την έλλειψή του στον πολιτισμό μας: "Δεν έχουμε πλέον τη θεία Έκσταση του Διονύσου, έχουμε εθιστική συμπεριφορά". Ο κόσμος του Διονύσου είναι εκστατικός επειδή κάποιος στέκεται έξω από το συνηθισμένο κόσμο της συνειδητής ευθύνης, του ελέγχου και της ορθολογιστικής ικανότητας. Κάποιος ρέει με τη ζωή και ακολουθεί κάποιον εσωτερικό οδηγό. Αυτός που ανήκει στη Διονυσιακή τυπολατρία, βλέπει τον κόσμο όμως αισθησιακό παρά αισθητικό, δηλαδή με τη εμπειρία του ζώντος πνεύματος του κόσμου διαμέσου των αισθήσεων (όπως ο καλλιτέχνης και ο ποιητής), παρά με τον περιορισμό των αισθήσεων σε έναν υλικό κόσμο απαλλαγμένο από το πνεύμα. Οι Έλληνες είχαμε μια τελετή για να εξασφαλίσομε ότι η εκστατική αρχή θα εκτιμούσε: θυσιάζαμε ένα κατσικάκι, που αντιπροσωπεύει το Διόνυσο, το κόβαμε σε επτά μέρη, όπως ο Διόνυσος και το μαγειρεύαμε σε κατσαρόλα στο γάλα της μητέρας του. Κατ' αυτό τον τρόπο σκοτώναμε την παράλογη αρχή, την επιστρέφαμε στην πηγή της και την αναζωογονούσαμε. Το μαγειρευμένο κρέας το τρώγαμε σαν ένα είδος κοινωνίας με το Θεό της Έκστασης.
Ο θείος παροξυσμός είναι μια μικτή ευλογία, γιατί αφ' ενός μπορεί να οδηγήσει στην πραγματική τρέλα, αφ' ετέρου στην Έκσταση. Στους ψυχολογικούς όρους, μπορεί να παραγάγει είτε τον πληθωρισμό εγώ, είτε το γνήσιο ενθουσιασμό. Στην προηγούμενη περίπτωση, ο Ανόητος είναι ένας πολυλογάς, γεμάτος από καυτό αέρα. Η Θεία δύναμη διατρέχει μέσα του, αλλά δεν έχει την ικανότητα να την μεταφέρει και έτσι αποτεφρώνεται όπως οι Τιτάνες όταν χτυπιούνται από το Δία. Η μόνη διαφυγή είναι να διατρυπηθεί ο πολυλογάς, προτού να εκραγεί, κι έτσι, σε πολλά Ταρώ, ο Ανόητος περπατάει από έναν απότομο βράχο, για να σταματήσει τον πληθωρισμό και για να ξεφουσκώσει η πολυλογία. Για να επιτύχει το γνήσιο ενθουσιασμό, εντούτοις, ο Θεϊκός Ανόητος ξεπερνά τις πολικότητες και αντί να γίνει κομμάτια από τη θεία πυρκαγιά όταν τον διατρέχει, θερμαίνεται και φωτίζεται από αυτήν.
Ο πάνθηρας είναι ο εχθρός του φιδιού δηλώνοντας έτσι μια αντίθεση που πρέπει να ενοποιηθεί. Ο πάνθηρας συνδέεται ειδικά με το Διόνυσο και επιθυμεί να πιει κρασί. Ο Ορφέας, ανάλογος του Διονύσου, φορά δέρμα πάνθηρα.
Ακόμα, φορά πολύχρωμα ρούχα για να αντιπροσωπεύσει την άνθηση της άνοιξη και αναλογικά τον μετασχηματισμό και την αναγέννηση. Ο Φρύγιος Διόνυσος κοιμάται το χειμώνα και αφυπνίζεται το θέρος. Υπήρχαν γιορτές προς τιμή του την άνοιξη σε όλη την Ιωνία. Σήμερα, τιμάται η αφύπνισή του την ημέρα της περιφοράς του Επιταφίου. Έτσι, ο Ανόητος είναι ο Τρελός του Απριλίου.
Το φίδι είναι ένα σημαντικό σύμβολο, το οποίο εμφανίζεται σε πολλές κάρτες των Πυθαγορείων Ταρώ, 1, 2, 7, 12, 16, 19, 21. Σε αυτήν την κάρτα προσφέρει την αναγέννηση και αναζωογόνηση του Ανόητου, γιατί το φίδι θεωρήθηκε πως αποκαθιστά την νεότητά του χύνοντας αίμα στο δέρμα του. Γενικότερα, το φίδι συμβολίζει και τη ζωή και το θάνατο, δεδομένου ότι κατοικεί στο υπέδαφος και οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι η ψυχή του αποθανόντος λαμβάνει τη μορφή ενός φιδιού. Το φίδι αντιπροσωπεύει το ζωντανό πνεύμα στην ενστικτώδη, αρχέγονη μορφή του. Είναι το φίδι Κουνταλίνι που ελευθερώνεται από τη σωματική φυλακή του. Ψυχολογικά, αντιπροσωπεύει τις ερπετόμορφες δυνάμεις στο βάθος της ψυχής, που πρέπει να ξυπνήσουν για να επηρεάσουν το μετασχηματισμό. Το φίδι αντιπροσωπεύει το πνεύμα που εισχωρεί στα πάντα, επειδή κινείται χωρίς πόδια και ο Φίλων ο Ιουδαίος το κάλεσε το "πιο πνευματικό των ζώων."
Το φίδι ήταν πιθανά ανδρόγυνο και έτσι αυτοδημιουργούσε, όπως ο Ανόητος. Γενικότερα αντιπροσωπεύει την ένωση των αντιθέτων, του ανεξέλεγκτου και αδιαφοροποίητου χάους που προηγήθηκε της δημιουργίας του κόσμου. Κατά συνέπεια στο έπος της δημιουργίας των Βαβυλωνίων, ο Μαρντούκ έκανε τον κόσμο από το σώμα Τιαμάτ, το αρχέγονο. Πράγματι, το φίδι μπορεί να επιφέρει το μετασχηματισμό μεταξύ των αντιθέτων, όπως βλέπουμε στην ιστορία του προφήτη Τειρεσία: όταν τοποθέτησε το ραβδί του μεταξύ δύο συνουσιαζόμενων φιδιών, που αντιπροσωπεύονται από το κηρύκειο, μετασχηματίστηκε σε μια γυναίκα και επτά έτη αργότερα, όταν το έκανε πάλι, μετασχηματίστηκε πίσω σε έναν άνδρα. Τα δύο φίδια είναι Ιντα ή Ιδα και Πινγγάλα ή Πινγάλα.
Το φίδι είναι ένα σύμβολο της φρόνησης επειδή τα χωρίς βλέφαρα μάτια του δεν είναι ποτέ κλειστά και κατά συνέπεια είναι αφιερωμένο στην Αθηνά και ήταν η αναπληρωματική μητέρα του φιδόμορφου Εριχθόνιου, του πρώτου βασιλιά της Αθήνας. Το προσεκτικό φίδι φρουρεί το κατώτατο όριο μεταξύ των κόσμων και το θησαυρό που κρύβεται πέρα από αυτό. Το φίδι ταξιδεύει μεταξύ των κόσμων: το βλέπουμε να αναδύεται από το υπέδαφος, σέρνεται πέρα από το έδαφος και κολυμπά στο νερό, κρεμιέται υψηλά στα κλαδιά δέντρων. Το φίδι φρουρεί τα Δέντρα της Ζωής και της Σοφίας και είναι ο φύλακας του Φρέατος της Αθανασίας. Παράδοξα, το δηλητήριο του φιδιού είναι και δηλητηριώδες και θεραπευτικό και τα φίδια θεωρήθηκαν οι αγνές οι καθαγιασμένες πηγές αφήνοντας το δηλητήριό τους στο νερό. Κατά συνέπεια το φίδι συνδέεται επίσης με τη θεραπεία, ας θυμηθούμε τον Ασκληπιό, την Υγεία, το Ιπποκράτη, τα Μυστήρια και τους Σωτήρες Θεούς, όπως ο Διόνυσος. Οι Βάκχες μεταφέρουν φίδια και ένα φίδι λατρεύεται ως Αγαθός Δαίμων, το Καλό Πνεύμα, ένας Θεός των αμπελώνων στον οποίο χύνονται οι σπονδές του κρασιού.
Πράγματι, η υψηλότερη θέση της αλχημικής διαδικασίας καλείται Ιόσις, που παραπέμπει στα δύο χαρακτηριστικά χρώματά της, μια κοκκινωπή βιολέτα (ελληνικά ίον που σημαίνει βιολέτα, βλέπε λέξη ιός που σημαίνει σκουριά) και στο δηλητήριο (επίσης η ίδια λέξη ιός, που σημαίνει δηλητήριο). Σε πολλές λαϊκές παραδόσεις ένα φίδι φέρνει το θεραπευτικό χόρτο που αποκαθιστά τη ζωή. Παραδείγματος χάριν, όταν πέθανε το παιδάκι Γλαύκος πέφτοντας μέσα σε δεξαμενή μελιού, ο Πολύιδος αποκατέστησε τη ζωή με την εφαρμογή ενός χορταριού από το οποίο είχε δει ένα φίδι να ανασταίνει το σύντροφό του. Επίσης, υπάρχει ένα άλλο παράδειγμα στην ιστορία για το πώς η Μορία ανάστησε τον αδελφό της Τύλο, μιμείται ένα φίδι που χρησιμοποιεί το Άνθος του Διός. Ο μετασχηματισμός μπορεί να είναι στιγμιαίος και απρόβλεπτος όπως την ξαφνική εμφάνιση και εξαφάνιση ενός φιδιού.
Ο κισσός, που μπορεί να είναι δηλητηριώδης, είναι ιδιαίτερα ιερός στο Διόνυσο αλλά και σε άλλους θεούς. Ο Διόνυσος βρίσκεται συχνά στεμμένος με κισσό. Επειδή ο κισσός είναι αειθαλής, συνδέεται με την αθανασία, αλλά η προσκολλημένη φύση του αντιπροσωπεύει τη σύνδεση στην ευχαρίστηση της ζωής. Ο κισσός είναι η μόνη ουσία ανεπηρέαστη στη θεία μεγαλοπρέπεια, έτσι είναι η μήτρα της Σεμέλης που τυλίχτηκε με τον κισσό.
Εντούτοις, ο Διόνυσος περισσότερο συνδέεται με το σταφύλι, το οποίο συμβολίζει τη θυσία και την αναζωογόνησή του. Όπως αυτόν, οι άμπελοι πρέπει να ελαττωθούν, τα σταφύλια κόβονται από τις αμπέλους, την μήτρα τους και συντρίβονται έτσι, σαν να τρέχει το αίμα τους έξω. Τέλος, το αποτέλεσμα αυτής της διαχώρισης μετασχηματίζεται σε μια τελειότερη μορφή με μια αλχημική διαδικασία, την ζύμωση. Το κρασί είναι η ρευστή ουσία της ζωής και της αλήθειας.
Το δέντρο της συκιάς (συΐνη) είναι ιερά στο Διόνυσο και αντιπροσωπεύει και τη ζωτικότητα και το διαφωτισμό. Το φύλλο του δένδρου διαμορφώνεται όπως τα αρσενικά γεννητικά όργανα και τα φρούτα σύκων όπως τα θηλυκά γεννητικά όργανα. Σήμερα στην Ευρώπη, το φίκα, είναι μια χειρονομία που γίνεται με την τοποθέτηση του αντίχειρα μεταξύ των πρώτων δύο δάχτυλων και που χρησιμοποιείται για την προστασία, καθώς επίσης είναι φαλλική χειρονομία και δηλώνει σχηματικά το φύλλο της συκιάς.
Ο θύρσος είναι ένα φαλλικό σύμβολο που αντιπροσωπεύει τη δύναμη ζωής. Το στήριγμά του είναι ένας μίσχος από το νάρθηκα (φυτό με καλάμι το οποίο καλάμι έφεραν οι Βακχευτές. Επίσης γιγαντιαίο μάραθρο), το ποιο ο Προμηθέας χρησιμοποίησε για να μεταβιβάσει το ουράνιο πυρ στην ανθρωπότητα. Ο γελωτοποιός συνδέεται συνεπώς με το φαλλό ως σύμβολο της γονιμότητας και της ασέλγειας, καθότι τα άσεμνα αστεία ήταν ένα ουσιαστικό μέρος στις διάφορες ελληνικές θρησκευτικές εορτές, συμπεριλαμβανομένων των Ελευσίνιων και Ανθεστηρίων μυστηρίων και σε αυτά τα δύο ο Διόνυσος είχε έναν σημαντικό ρόλο.
Ο Διόνυσος συνδέεται με το χρώμα των Ράβδων στις κάρτες του Ταρώ, τους θύρσους και τις Κούπες, τον οίνο και έτσι με τα δύο αρχικά αλχημικά στοιχεία, το Πυρ και το Ύδωρ. Αυτές οι δύο αρχές αντιπροσωπεύουν τη δράση χωρίς σκέψη (Ράβδος /πυρ) και τη φαντασία και το ένστικτο (Κούπα /ύδωρ), και ότι ένας συνδυασμός αυτών των αντιταγμένων στοιχείων είναι το κλειδί στο μετασχηματισμό. Από την άποψη της στοιχειώδους ανάλυσης που παρουσιάζεται αλλού, από την εισαγωγή στις κάρτες Αυλής πχ., το πυρ αντιπροσωπεύει την θερμή ποιότητα, τη δύναμη του διαχωρισμού, η οποία αντιστοιχεί στον ατομικό τρόπο κάποιου, στον τρόπο του ατομικιστικού Ανόητου. Το ύδωρ αντιπροσωπεύει την υγρή ποιότητα, τη δύναμη της διάλυσης, η οποία αντιστοιχεί στην εμβάπτιση στην ομάδα. Και τα δύο είναι τρόποι διαφυγής του εθιμοτυπικού: αφ' ενός, η ομόφωνη πραγματικότητα, αφ' ετέρου, το εγώ μόνο.Οι λάτρεις του Βάκχου κραυγάζουν "IO!" που αντιπροσωπεύει αυτές τις αρχές, το πυρ (I) και το ύδωρ (O).
Μπορούμε καλύτερα να καταλάβουμε τον Ανόητο μέσω της θέσης του στην Ενδεκάδα. Η αριθμητική αξία της λέξης Ιδιώτης είναι 1332, που μειώνει σε 2-3+3-1 = 1. Ομοίως η αριθμητική αξία Ίακχος ο Θεός, όπου Ίακχος είναι το απόκρυφο όνομα του Βάκχου που χρησιμοποιείται στα Ελευσίνια μυστήρια, είναι 1255, το οποίο μειώνει σε 5-5+2-1 = 1. Και οι δύο εξισώσεις δείχνουν ότι ο Ανόητος έχει το χαρακτήρα του μονοσθενούς στοιχείου, το οποίο, σύμφωνα με τους πυθαγορείους, είναι η αυτοπαραγωγική αρχή όλων των άλλων, του καθολικού σπόρου, η χαοτική ενέργεια, η ταραγμένη μάζα και αρσενικό και θηλυκό, άμορφο, πρωτεϊκό, ευμετάβλητο. Είναι επίσης σημαντικό και έχει αναγνωριστεί από τους αρχαίους χρόνους, ότι το όνομα Διόνυσος μπορεί να ρυθμιστεί εκ νέου σε Νους και Διός, δηλαδή το μυαλό του Δία.
Τα φτερά στο κεφάλι αντιπροσωπεύουν την παρουσία του θεϊκού πνεύματος. Τα επτά φτερά αφαιρούνται, ένα ημερησίως, από το κεφάλι του Ιδιώτη. Όταν το τελευταίο φτερό (λευκό /Κρόνος /Σάββατο) αφαιρείται στο τέλος, ο Ιδιώτης θα είναι ο Εξαγνισμένος Τρελός και θα αρχίσει άλλη μια φορά το ρόλο ενός συνηθισμένου Ανόητου. Εάν είναι τυχερός, εντούτοις, θα έχει μετασχηματιστεί από την εμπειρία και θα κρατήσει ήρεμα τον Κόσμο (κάρτα ΧΧΙ) μέσα του. Κατά συνέπεια, στον Πυθαγόρειο Ταρώ ενδύεται ένα ιώδες μαντίλι. Η Ιόσις της αλχημείας, της εξάγνισης, της ιερότητας και της σοφίας που ο Ιδιώτης έχει κερδίσει, αντιπροσωπεύονται από αυτό το μαντίλι .
Ο Ιδιώτης είναι το αρχετυπικό Αιώνιο Παιδί, ο Εξαγνισμένος Τρελός ως απαραίτητο πρώτο βήμα για να γίνει αληθινός ήρωας.
«Είμαι ο Διόνυσος, ο γιος του Δια, επιστρέφω στις Θήβες, αυτό το έδαφος όπου γεννήθηκα. Η μητέρα μουήταν κόρη του Κάδμου, η Σεμέλη με το όνομα, παραδόθηκε από την πυρκαγιά, απελευθερώθηκε από τη ριπή της αστραπής. Και εδώ στέκομαι, ένας Θεός με ψευδώνυμο, που μεταμφιέζεται ως ένας άνθρωπος» - Ευριπίδης "Βάκχαι
Ι.Μάγος
Ο Κύριος της Πτώσης, ο Κύριος της Σύμπτωσης
Χρώμα: Ράβδοι - Στοιχείο: Πυρ Μεταλλαγής(Μεταμόρφωσης).
Θεότητες: Ερμής, Χρόνος, Κρόνος.
Ελληνικό Γράμμα = Βήτα: Βούλησις
Περιγραφή
Ο Ερμής στέκεται πίσω από ένα τρίποδο τραπέζι, στο οποίο είναι ένα φλάουτο, ένα πουγκί δερμάτινο, δύο κύβοι και ένας πύργος, που είναι ένα επινόημα για να ρίχνονται οι κύβοι έτσι που μοιάζουν σαν μια μικροσκοπική εκδοχή του Πύργου (15ος Θρίαμβος). Ο κύβος δείχνει τα μάτια όφεως, δύο άσσους. Στις δύο δεξιές πλευρές είναι οι Κούπες (τέσσερα), στις δύο αριστερές πλευρές είναι τα Κέρματα (πέντε).
Τα πρώτα δύο δάχτυλα του δεξιού χεριού του δείχνουν πέρα από το τραπέζι. Στο αριστερό χέρι του κρατά ένα κηρύκειο, που διαμορφώνονται από τρεις βλαστούς, ο κεντρικός διαμορφώνει τη λαβή και οι εξωτερικοί τους δύο περιπλεγμένους διπλούς βρόχους. Τα περιπλεγμένα τμήματα εκπέμπουν φως λαμπρό και οι άκρες των εξωτερικών βρόχων λαξεύτηκαν με κεφάλια φιδιών, το αριστερό κόκκινο, το δεξιό πράσινο. Ο Ερμής, ένα ώριμο άτομο με παχιά, συγκρατημένη μακριά γενειάδα, φορά ένα φαρδύ καπέλο ταξιδιώτη και σανδάλια, τα οποία δένονται ακριβώς κάτω από τα γόνατά του.
Φορά επίσης γύρω από τους ώμους του μια κόκκινη χλαμύδα (κοντός μανδύας) με πράσινο περιθώριο και ένα κοντό, άσπρο χιτώνα, κάτω από τον οποίο φαίνεται να έχει μια ανέγερση. Υπάρχουν μικροί, λαμπροί, διακοσμημένοι δίσκοι από χαλκό στον χιτώνα και στο μανδύα του, οι οποίοι είναι χαραγμένοι με σύμβολα όπως το γνωστό αστρολογικό σύμβολο για τον Ερμή, ένα Άλφα, ένα Ωμέγα και ένα ισόπλευρο τρίγωνο μέσα σε ένα τετράγωνο. Μια τραγελαφική μάσκα μέδουσας, με τους φιδωτούς θυσάνους για μαλλιά, κρεμασμένη πίσω από τον Ερμή στον τοίχο, στα δεξιά του. Ένας κόκορας στέκεται πίσω αριστερά του.
Παρουσίαση
Ο μετασχηματισμός αρχίζει από μία σύμπτωση πιθανότητας. Ο Μάγος, ο Βασιλιάς των Σατουρνάλια επιλέγεται από το σύνολο και κατά τη διάρκεια της επταήμερης βασιλείας του όπου η ιδιοτροπία του είναι νόμος και οι άλλοι άνθρωποι γίνονται βασιλιάδες ή επαίτες, νικητές ή ηττημένοι, από την ιδιοτροπία του. Περιστρέφει τους κύβους του και οι άλλοι πρέπει να υπακούσουν. Είναι απρόβλεπτος, ερμήσιος. Κατά συνέπεια καλείται Κύριος της Σύμπτωση.
Ο Μάγος είναι ο δημιουργός ενός νέου κόσμου. Μας επιτρέπει την προσωρινή είσοδο μέσα σε έναν άλλο κόσμο έτσι ώστε να μπορούμε να μετασχηματιστούμε και να αναγεννηθούμε στον εγκόσμιο κόσμο (βλέπε τον Ερμή που οδηγεί τον Ορφέα στον Κάτω Κόσμο και πάλι πίσω). Στα Σατουρνάλια (και στη Γιορτή που γίνεται, το καρναβάλι), ο Ερμής απελευθερώνεται στον κόσμο για να τον αναδημιουργήσει, μια διασκέδαση και μέσω αυτού η απεριόριστη ζωτικότητα του Ανόητου είναι ο δοθείς σκοπός, η κατεύθυνση και η πρόθεση.
Εντούτοις, για να δημιουργήσει έναν νέο κόσμο (τάξη), πρέπει να γυρίσει ανάποδα τον παλαιό κόσμο. Κατά συνέπεια ο Μάγος Ερμής είναι ο Κύριος της Διάψευσης. Κατ' αρχάς, είναι ο ίδιος μια εικόνα διάψευσης, κατεργάρης και επί πλέον σωτήρας, βασιλιάς της αναρχίας και επί πλέον υπάκουος στη δικαιοσύνη, ρήτορας που εξαπατά και επί πλέον τίμιος προφήτης, θαυματοποιός και επί πλέον αποκαλύπτων την αλήθεια, δόλιος θαυματοποιός και επί πλέον γνήσιος μάγος, κλέφτης και επί πλέον τίμιος έμπορος, διαβολικός και επί πλέον αγγελικός, υλιστής και επί πλέον πνευματώδης. Δεύτερον, κυβερνά τη διάψευση και δείχνει τον τρόπο να βρεις ενότητα στην αντίθεση.
Ειδικότερα, κυβερνά το μετασχηματισμό μιας κακής κατάστασης σε μια καλή έκβαση. Θυμήσου ότι την ημέρα της γέννησής του, ο Ερμής έκλεψε τα βόδια του Απόλλωνα, τον εξαπάτησε και του είπε ψέματα για αυτό, και επί πλέον αυτών των αδικημάτων στον Απόλλωνα, λαμβάνει τη λύρα και γίνεται ο προστάτης των τεχνών και γίνεται προστάτης της μαντικής και της ποιμαντικής. Ο Ερμής μας διδάσκει ότι τα χειρότερα κακά μπορούν να μετασχηματιστούν σε καλά. Μας προκαλεί στις νέες ιδέες.
Ο Μάγος είναι ένας από τους τέσσερις Συντελεστές του Μετασχηματισμού, οι άλλοι είναι ο Τροχός της Τύχης, ο Χρόνος και ο Αστήρ. Είναι ο ψυχοπομπός, που οδηγεί τις Ψυχές στα σύνορα μέσα στις νέες σφαίρες. Είναι ο Οδηγός ή Δάσκαλος που συναντάμε απρόσμενα όταν υπάρχουν μεγάλες ανάγκες ή όταν είμαστε έτοιμοι να καταλάβουμε τι πρέπει να μας πουν.
Είναι ο ένας που μας οδηγεί στο βιβλίο που τυχαίνει να εξετάζομε και να αγοράζομε ξαφνικά και που αργότερα είναι πάρα πολύ πολύτιμο σε μας. Είναι η πηγή αυτού που ακούμε τυχαία που μας οδηγεί σε μια πορεία αλλαγής. Όταν ωφελούμαστε από το συγχρονισμό, σίγουρα ο Ερμής αξίζει τις ευχαριστίες μας.
Σημειώσεις
Η εικόνα του Μάγου έχει αποτυπωθεί κατά τη διάρκεια των αιώνων με διάφορες μορφές. Καθότι τα Σατουρνάλια σχετίζονται άμεσα με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο και το μήνα Δεκέμβριο, στο ημερολόγιο του 354 παρουσιάζεται η εικόνα του πως όμως αντί για κηρύκειο κρατά ένα δαυλό σε αντικατάσταση του Κάδουχου, του παιδιού που υπηρετεί τα Καβείρια μυστήρια.
Η μάσκα αντιπροσωπεύει τη συνήθεια του ντυσίματος στα κοστούμια που είναι χαρακτηριστικά και στα Σατουρνάλια και στη φιέστα του Καρναβαλιού και ήταν επίσης παράνομη σε άλλα χρονικά διαστήματα. Η παρυφή ή ο φουντωτός μανδύας είναι ένα χαρακτηριστικό των σαμάν (μάγων ιερέων), όπως είναι η μάσκα της μέδουσας.
Το Ωμέγα είναι ένα σύμβολο όφεως που συνδέεται με τον Ερμή. Το ζεύγος Άλφα - Ωμέγα παρουσιάζει τον Ερμή να είναι ο δημιουργός ενός κόσμου και η πληρότητά του ως τετράδα και τριάδα παρουσιάζεται από το σύμβολο ενός τριγώνου σε ένα τετράγωνο σε έναν κύκλο.
Ο Ερμής συνοδεύεται συχνά από έναν κόκορα, ο οποίος αντικαταστάθηκε εδώ με τα δεμένα πουλιά που κρέμονται στον τοίχο, στο ημερολόγιο του 354. Η χλαμύδα, το πουγκί και το φλάουτο είναι επίσης κοινές ιδιότητες του Ερμή.
Παραδοσιακά αυτή η κάρτα έχει κληθεί ο Μάγος, ο τσαρλατάνος. Επιπλέον, σε πολλές γλώσσες η λέξη για το μάγο έχει δύο αισθήσεις: ένας αυθεντικός μάγος και ένας τσαρλατάνος, για παράδειγμα, στα Ελληνικά ο Μάγος ονομάζεται Γόης. Καλείται εφευρετικός και αλλάζων δέρμα (βυρσοπέλλις, βύρσα σημαίνει προβιά, πέλλα σημαίνει κατεργασμένο δέρμα, έτσι έχει παρουσιαστεί και ο Δίας), ο Θεός της παραίσθησης και της αυταπάτης. 
Η φύση που αντιτάσσεται στους νόμους και η αντιφατική επίσης φύση του Ερμή, βεβαιώνεται καλά. Καλείται διπλός, δύο φύσεων, αρσενικό και θηλυκό, ουρανός και γη, μητέρα και πατέρας, νέος και γέρος, ισχυρός και αδύνατος, κ.λπ. Η παράδοξη φύση του Ερμή απεικονίζει μια σημαντική όψη του εαυτού, το γεγονός, δηλαδή, ότι είναι ουσιαστικά μια αντίθετη μορφή και πράγματι μπορεί επίσης να είναι τίποτα εάν πρόκειται να αντιπροσωπεύσει οποιοδήποτε είδος συνόλου. Η μαγεία του ονόματός του επιτρέπει σε αυτόν, παρά την ασάφεια και την υποκρισία του, να κρατά έξω τη διάσπαση, γιατί ως αρχαίος Θεός κατέχει μια φύση μη διαχωρισμένη που είναι απρόσβλητη σε λογικές και ηθικές αντιφάσεις. Αυτό τον κάνει άτρωτο και ακέραιο, οι ίδιες οι ιδιότητες που τόσο επιτακτικά πρέπει να αποκαταστήσομε στη διάσπαση μας.
Τα περαιτέρω στοιχεία για τον Ερμή ως Βασιλιά της Φιέστας του Καρναβαλιού παρέχονται από τα Ερμαία μια γιορτή στον Ερμή ιδίως στην Τανάγρα της Βοιωτίας, του Κριοφόρου Ερμή, αλλά και από μια αρχαία κρητική γιορτή στην τιμή του στην οποία οι κύριοι και οι σκλάβοι αντάλλαζαν τις θέσεις, όπως στα Σατουρνάλια και τα Κρόνια.
Ο Μάγος καλείται Κύριος της Σύμπτωσης επειδή ο Ερμής είναι επίσης ο προστάτης της ευτυχούς σύμπτωσης, η σύμπτωση να συναντήσει το απροσδόκητο εύρημα που αποκαλείται έρμαιον, η κρυφά ακουσμένη λέξη. Η Κληδών ή τυχαία σημαντική έκφραση, είναι η βάση για το σύστημα μαντικής του Ερμή, στο οποίο μετά από την προσευχή, κάποιος καλύπτει τα αυτιά κάποιου μέχρι στην αγορά και μετά τα αφήνει και παίρνει την πρώτη λέξη που ακούεται ως οιωνός.
Από τον Απόλλωνα έμαθε την αστραγαλομαντική και τη μαντική με κύβους. Τέλος, ο Ερμής είναι ο Θεός των τυχερών παιχνιδιών. Συγκρίνεται με το δαιμονικό όφη, τη Λίλιθ που ζει στο δέντρο, μας σπρώχνει και πείθει στη γνώση.
Δεδομένου ότι ο Μάγος είναι Βασιλιάς της Αναρχίας, αντιστρέφει την τάξη της φύσης. Η κάθε ιδιοτροπία του είναι νόμος, έτσι εκείνοι που υπόκεινται στις ιδιότροπες διαταγές του, τον ξέρουν ως Κύριο της Σύμπτωσης. Μερικούς τους έχει κάνει αυτοκράτορες, άλλους σκλάβους, μερικούς μπορεί ιερείς, άλλους έγγαμους. Η ιδιοτροπία του αντιπαραβάλλεται με τις αναπόφευκτες αναβάσεις και καθόδους του Τροχού της Τύχης (η Κυρία της Σύμπτωσης).
Ο Μάγος (I) είναι ο αλχημικός Ερμής που θα ενώσει το Άλας της Αυτοκράτειρας (II) και το Θείο του Αυτοκράτορα (ΙΙΙ). Θα προεδρεύσει πέρα από το γάμο της σεληνιακής Αρχιερέας (IV) στον ηλιακό Ιεροφάντη (V), θα επιτηρήσει την ολοκλήρωσή του στην Αγάπη (VI) και θα απελευθερώσει τη παιδική Μετριοπάθεια (VII). Ο Μάγος οδηγεί το Θρίαμβο της αγάπης (I - VI).
Το Ερμητικό αγγείο στο οποίο η αλχημική λειτουργία πραγματοποιείται, είναι στρογγυλό για να αντιπροσωπεύει το μικροσκοπικό κόσμο που δημιουργείται μέσα σε αυτό. Σφραγίζεται ερμητικώς, με ένα σύμβολο του Ερμή, για να το διαχωρίσει από τον εξωτερικό κόσμο. Με ακριβώς αυτόν τον τρόπο ο Μάγος δημιουργεί έναν νέο κόσμο στην περιοχή του, απομονωμένη από το συνηθισμένο κόσμο. Η αλχημεία είναι τόσο διφορούμενη όσο ο Ερμής. Είναι αρκετά δυνατό ότι δημιουργήθηκε στις διαδικασίες για τα εκπνεόμενα μέταλλα και πέτρες, που θα μπορούσαν φυσικά να χρησιμοποιηθούν για είτε θεμιτούς, είτε για δόλιους λόγους.
Ο φιλοσοφικός Ερμής περιγράφεται συνήθως σε αντιφατικούς όρους, γιατί είναι μια ενοποίηση των αντιθέτων. Παραδείγματος χάριν, ξηρό ύδωρ, ύδωρ δηλαδή που δεν βρέχει τα χέρια.
Όλα τα στοιχεία είναι ενωμένα στον Ερμή. Η σύνδεσή του με τον Ανόητο παρουσιάζεται από τις πολλές ενώσεις του με τον Αέρα. Ο Ερμής ήταν αρχικά ο Θεός αέρα, ταξιδεύει μέσω του αέρα και αντιστοιχεί στο Θωθ, που κάνει τις ψυχές πνοή. Υπό την πιο βασική έννοιά του, το πνεύμα κινεί τον αέρα. Συνδέεται επίσης με τα στοιχεία της Γης, δεδομένου ότι αντιπροσωπεύει το Πνεύμα της Γης, την αλληλοδιείσδυση του πνεύματος και της ύλης. Επιπλέον, είναι το πύρινο Ύδωρ και το υδάτινο Πυρ. 
Ο κόκορας που συνοδεύει τον αγγελιαφόρο λαμβάνεται ως ένα σύμβολο επαγρύπνησης, δεδομένου ότι ανακοινώνει τον ερχομό της αυγής. Επιπλέον ο Ερμής είναι ο Θεός που βάζει τους ανθρώπους σε ύπνο και τους ξυπνά την αυγή και έτσι καλείται Φωσφόρος (και η Άρτεμις και η Αφροδίτη καλούνται Φωσφόρος), όπως είναι ο κόκορας. Ο Ερμής φέρνει και το σκοτάδι και το φωτισμό, τα όνειρα και τη σαφήνεια. Τέλος, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι ο κόκορας είναι ένα σεξουαλικό σύμβολο, λόγω της επιθετικότητας και της προθυμίας του να ζευγαρώσει. Η ανύψωση του Ερμή αναζωογονεί την πιο κοινή του παράσταση: οι ιθυφαλλικές (αισθησιακές) κεφαλές του Ερμή που στάθηκαν το εξωτερικό σχεδόν κάθε αθηναϊκού σπιτιού. Ο Ερμής είναι μια θεότητα φύσης που συνδέεται στενά και μερικές φορές πανομοιότυπα με την Αφροδίτη. 
Σαν το Φωτεινό Κομιστή (Φωσφόρος), ένα πρωινό αστέρι, ο Ερμής δεν είναι ο ίδιος το φως, αλλά ανακοινώνει το ξημέρωμα (Όμηρος). Αλχημικά, φέρνει το φως του Ήλιου στη Γη, ο Ερμής το Πνεύμα που ενώνει το Θείο (θειάφι) την Ψυχή στο Άλας στο Σώμα. Το δικό του Εγώ, η Αφροδίτη, καλείται επίσης Φωσφόρος. Σαν εσπερινά αστέρια, με τη βοήθεια του Έρωτα, του γιου τους από μερικές θεωρίες, ανακοινώνουν την κάθοδο πίσω στη βραδινή λειτουργία, στον κόσμο της αίσθησης και στη φυσική συνείδηση. Έτσι ο κύκλος συνεχίζεται.
Ο Ερμής παρουσιάζεται συχνά φορώντας και επίσης κάποιο πράσινο, ένα χρώμα που συνδέεται με την Αφροδίτη και τον Ερμή.
Ο Μάγος ντυμένος στο κόκκινο, είναι ο φυσικός εχθρός του Ανόητου, τον οποίο θα ντύσει στο λευκό στο τέλος των Σατουρνάλια, στο γνωστό αλχημικό συμβολισμό. Στην αλχημεία λέγεται πως ο Ερμής (Υδράργυρος) όταν κυριεύεται, είναι λευκός, όταν υπερνικιέται, είναι κόκκινος. Κατά συνέπεια όταν ο Μάγος θριαμβεύσει και ο καθαρισμός του είναι πλήρης, θα ρίξει από πάνω του τον κόκκινο μανδύα και θα παρουσιαστεί με άσπρο ένδυμα της αθωότητας και της αγνότητας. Ομοίως, ο κόκκινος μανδύας αντιπροσωπεύει την επιθυμία, το πάθος και τη δραστηριότητα, το οποίο ο Μάγος μπορεί να πάρει ή να βάλει κατά μέρος. Το άσπρο ένδυμά του αντιπροσωπεύει το φως της τέλειας φρόνησης, που πάντα κρύβεται κάτω από τις ενέργειές του.
Δεδομένου ότι ο Ερμής γεννήθηκε την τέταρτη ημέρα του τέταρτου μήνα, ο αριθμός τέσσερα είναι ιερός προς αυτόν. Στα σύμβολα που προανέφερα, το 5 οδηγεί στο 55, και το 55 αντιπροσωπεύει το σύνολο της δεκάδας και έτσι του κόσμου:
55 = 1 + 2 +... + 9 + 10. Ο Μάγος δείχνει με τα δύο δάχτυλα, που ταιριάζουν με τα μάτια φιδιού, και δείχνουν ότι έχει επιλεχτεί από το σύνολο για να είναι ο βασιλιάς τω Σατουρνάλια. Κατά συνέπεια, είναι αναγεννημένος ως Ερμής (4, 4) και κατά τη διάρκεια των Σατουρνάλια κυβερνά τον κόσμο (55). Στην Υδάτινη Εξακτύ, οι δύο κούπες αντιστοιχούν στο Αστέρι, την Κυρία της Ανάγκης και τα δύο κέρματα αντιστοιχούν στην Κρίση. Στην Πύρινη Εξακτύ, οι δύο κούπες αντιστοιχούν στο Τροχός, την Κυρία της Σύμπτωσης και τα δύο κέρματα στον Πύργο.
Ο Μάγος αντιστοιχεί στον Κρόνο καθώς επίσης και στον Ερμή, γιατί οι δύο συσχετίζονται πολύ. Μερικές φορές ο Κρόνος είναι Ερμής ο γηραιός, άλλες φορές ο Ερμής ο νεότερος που είναι γιος του Κρόνου. Όπως τον Ερμή, ο Κρόνος μπορεί να είναι ένας ερμαφρόδιτος και μια ενοποίηση των αντιθέτων. Στην αλχημεία και οι δύο, Ερμής και Κρόνος μπορούν να είναι τα κόκκινα και πράσινα λιοντάρια και τα δύο αντιπροσωπεύουν την μόνη ουσία. Και ο δύο είναι ο Μεσολαβητής, ο οποίος είναι αρμόδιος για το μετασχηματισμό του κακού σε καλό.
Τα Σατουρνάλια και το καρναβάλι διαρκούν επτά ημέρες, από τις 17 Δεκεμβρίου ως τις 23 Δεκεμβρίου και κάθε μια κυβερνιέται από έναν πλανήτη. Η τελευταία ημέρα, ημέρα του Κρόνου, κυβερνιέται από τον Κρόνο Αστέρι Ανατολής, που ανακοινώνει το ερχόμενο φως της γνώσης του εαυτού, τη συνείδηση του πρωινού, το οποίο φθάνει την ημέρα του Ήλιου.
Ο χαρακτήρας του Μάγου δίνεται από την αριθμητική αξία Ερμής ο Ακάκητα Θεός (Ερμής ο αγαθός Θεός) = 1058, η οποία μειώνεται 8-5+0-1 = 2.
Η αντιστοιχία με τον Κρόνο φαίνεται από την αριθμητική αξία Κρόνος Ουρανίδης ο Θεός (Κρόνος ο Ουρανίδης ο γιος του Ουρανός, ο Θεός) = 1707, η οποία μειώνεται σε 7-0+7-1-11 = 2. Και οι δύο παρουσιάζουν το Μάγο να έχει το χαρακτήρα της δυάδας, η οποία, για τους Πυθαγορείους, αντιπροσωπεύει τη δράση που κατευθύνεται προς ένα τέλος, το οποίο δίνει το σκοπό στο μονοσθενές στοιχείο (0.Ανόητος), μια αρχή πρωτοβουλίας, την ώθηση, την αλλαγή και την αντίφαση.
Περαιτέρω στοιχεία της αντιστοιχίας του Μάγου και του Κρόνου: Ο Ανόητος αντιστοιχεί στο αρχέγονο χάος και ο Κύριος και η Κυρία της Σύμπτωσης (1.Μάγος και 10.Τροχός της Τύχης) αντιστοιχούν στο πρώτο θεϊκό ζεύγος, τον Κρόνο και τη Ρέα, που κυβέρνησαν τη Χρυσή Εποχή. Αντιθέτως, η Δεύτερη Ογδοάς (οι Παγκόσμιοι Θρίαμβοι) προχωρεί σε μια νέα Χρυσή Εποχή, που κυβερνιέται πάλι από τον Κρόνο και τη Ρέα, αλλά τώρα στους ρόλους τους ως Κύριος και Κυρία της Ανάγκης (11.Χρόνος και 16.Αστήρ). Επανασυνδέονται στον ερμαφροδιτικό Κόσμο (21).
II. Βασιλεία, Αυτοκράτειρα (2, 3)
Η Διδάσκουσα τη Φιλοσοφία, Η Αφέντρα του Σκήπτρου.
Θεότητες: Αφροδίτη, Δήμητρα, Ήρα.
Ελληνικό Γράμμα = Γάμα:
Γέννηση = γέννησης, παραγωγή, δημιουργία, τρόπος γέννησης.
Περιγραφή
Η Αυτοκράτειρα κάθεται σε έναν χρυσό θρόνο, τα στηρίγματα των βραχιόνων του οποίου είναι σμαραγδένια λιοντάρια. Αυτήν την φωτεινή ημέρα της άνοιξης, περιβάλλεται από τα χωράφια σιταριού και από πίσω της, ένα ρεύμα διαμορφώνει μια λίμνη στα αριστερά της. Τα κυπαρίσσια αναπτύσσονται στο υπόβαθρο και στις δύο πλευρές. Μπροστά από το δεξιό πόδι της ένας ταώς στέκεται με την ουρά που απλωμένη.
Η Αυτοκράτειρα είναι νέα γυναίκα με μια καλοκάγαθη έκφραση, μια ευδιάθετη χροιά, άσπρα χέρια και μαλλιά που κυματίζουν στους ώμους χρώματος ωριμασμένου σιταριού. Έχει πλούσια στήθη και διασταλμένη κοιλία μιας μέλλουσας μητέρας. Φορά πλούσιο πράσινο πέπλο, που διακοσμείται με ρόδια, το οποίο εκθέτει μερικώς το αριστερό στήθος της, σαν να το έχει θηλάσει.
Γύρω από την μέση της είναι ένα κοκκινωπό περίζωμα, πλουσιοπάροχα κεντημένο με αειθαλές μυρτιές και ρόδινα και άσπρα λουλούδια. Ένας πορφυρός μανδύας είναι ντυμένος πέρα από τον αριστερό βραχίονα και τα πόδια της. Ένα πολύχρωμο σύννεφο λαμπυρίζει όπως ένα ουράνιο τόξο γύρω από το κεφάλι της.
Η Αυτοκράτειρα φορά τον πόλο, μια ψηλή, κυλινδρική χρυσή κορώνα, η οποία εξωραΐζεται με επτά αστεροειδή διαμάντια και με τις εικόνες από τρία στάχυα σιταριού. Φορά ένα αστραφτερό άσπρο πέπλο, που καλύπτει την κορυφή του πόλου και κρεμιέται μέχρι κάτω από την πλάτη και πλάι στους ώμους της. Έχει χρυσό σκουλαρίκι με τρεις κρεμασμένους πολύτιμους λίθους, ένα περιδέραιο με δώδεκα μαργαριτάρια και ασημένια βραχιόλια με μορφή φιδιών. Στο δεξί χέρι της κρατά ένα πυρακτωμένο σκήπτρο με σκαρφαλωμένο πάνω έναν κούκο ή ένα περιστέρι. Το αριστερό χέρι της κρατά στην άκρη έναν κύκλο, ένα χάλκινο δίσκο με ζωγραφισμένο με ασήμι το αστρολογικό σύμβολο της Αφροδίτης, ένα δεξιόστροφο ασημένιο ουροβόρο, το σύμβολο της γονιμότητας και της προστασίας, γύρω από το πλαίσιο. Ένα ασημένιο υγρό σταλάζει από το χείλι του δίσκου επάνω στο στήριγμα με τη μορφή λιονταριού, που το υποβαστάζει.
Παρουσίαση
Η Αυτοκράτειρα αντιπροσωπεύει τις χαρακτηριστικά θηλυκές πτυχές της συνείδησης, το σεληνιακό φωτισμό, ο οποίος συγχωνεύει μάλλον παρά διαχωρίζει. Είναι η Πρώτη Μητέρα στην πραγματικότητα που προάγει, δημιουργεί, διασώζει, ανατρέφει, προστατεύει και οργανώνει την ανάπτυξη και την εξέλιξη, όλα με ενσυνείδητη αντίληψη. Η δραστηριότητά της είναι μητρική σε όλες τις εκδηλώσεις της και αυτή η κάρτα αντιπροσωπεύει όλες τις ιδέες που προτείνονται από τις Μητέρες, αρνητικές καθώς επίσης και θετικές. Η Αυτοκράτειρα αντιπροσωπεύει τη δραστηριότητα που ρέει με τη Μητέρα Φύση, τις καθολικές διαδικασίες της υλικής γέννησης, της ανάπτυξης και της πτώσης.
Η Αυτοκράτειρα είναι η φωτεινή πλευρά της Αρχιέρειας, δηλαδή φανερώνει στο φως εκείνες τις τάσεις που η Αρχιέρεια κρύβει και τους δίνει ζωή, υλική ενσάρκωση. Είναι οι δύο πλευρές της Σελήνης: φως και σκότος, οι αντίθετες πλευρές ίδιου Αιώνιου Θηλυκού. Αυτό παρουσιάζεται από το ύδωρ που ρέει αριστερά της Αυτοκράτειρας, η πλευρά του υποσυνείδητου, για αυτό το ρεύμα έχει την πηγή του στο δυνατό ποταμό Ωκεανό, η υποσυνείδητη θάλασσα, από της οποίας τα κρυμμένα ύδατα προκύπτει η Αρχιέρεια, και που ποτίζει την πολύβλαστη άνθηση του κήπου της Αυτοκράτειρας.
Η Αυτοκράτειρα μπορεί να είναι τρομακτική, γιατί είναι η Βασίλισσα που πρέπει να καταβροχθίσει το σύντροφό της, τον Γηραιό Βασιλιά, υποβιβάζοντάς τον στο αρχικό θέμα, την πρώτη ύλη για την επιθυμία της να πλάσει και να αναδιαμορφώσει και έτσι να γεννήσει το Νέο Βασιλιά. Είναι η πλευρά της ολικής δαπάνης της Φύσης, η οποία καταστρέφει έτσι ότι μπορεί να δημιουργήσει εκ νέου.
Σημειώσεις
Η Αυτοκράτειρα είναι πρώτιστα η αρχετυπική Μητέρα, που αντιστοιχεί στον Αυτοκράτορα, τον αρχετυπικό Πατέρα. Εντούτοις, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτές οι αρχετυπικές εικόνες αφορούν η μια την άλλη με πολλαπλούς τρόπους. Κατά συνέπεια, όταν η Αρχιέρεια και ο Αρχιερέας ζευγαρώνουν, γίνονται η Αυτοκράτειρα και ο Αυτοκράτορας, οι αρχετυπικοί γονείς. Αντιθέτως, οι γονείς γεννούν την Αρχιέρεια και τον Αρχιερέα, τα αρχετυπικά παρθένα παιδιά. Παραδείγματος χάριν, η Δήμητρα, η Αυτοκράτειρα, είναι μια μεταβολή του Εγώ της Κόρης (Περσεφόνη), η Αρχιέρεια. Η Αρχιέρεια γίνεται η Αυτοκράτειρα όταν η εγκυμοσύνη της γίνεται ορατή, δηλαδή, όταν στο αυξάνων σεληνιακό φως εκτίθεται το υποσυνείδητο περιεχόμενο στη συνειδητοποίηση. Ομοίως, η Ήρα ήταν μια σεληνιακή θεά και συνδέθηκε με την Άρτεμη, γιατί η Αυτοκράτειρα και η Αρχιέρεια μεταβάλλουν τα εγώ τους. Αυτές είναι ταυτόχρονα μητέρα, αδελφή, κόρη, αγαπημένη, ουράνια θεά, δεδομένου ότι ο Αυτοκράτορας και ο Αρχιερέας είναι ταυτόχρονα πατέρας, αδελφός, γιος, εραστής, ουράνιος Θεός και χθόνιος δαίμονας. Η ένωσή τους είναι απαραιτήτως αιμομικτική.
Η Αυτοκράτειρα, όπως ο Αυτοκράτορας, διατάζει, οργανώσει την παραγωγή, κυβερνάει ή έχει εξουσία. Η βαθύτερη έννοιά της εμφανίζεται στην παραγωγή, στην προμήθεια, στην παροχή, στην προετοιμασία, στον προγραμματισμό. Εντούτοις, η αρχική ανησυχία της Αυτοκράτειρας είναι η υλική ευημερία για τις δαπάνες της, σε αντιδιαστολή με τον Αυτοκράτορα, ο οποίος ανησυχεί για την πνευματική ευημερία του. Αυτοί οι ρόλοι της Αυτοκράτειρας αντιστοιχούν στη Δήμητρα ως Θεσμοφόρος (νομοθέτης), και την Ήρα ως Βασίλισσα των Θεών.
Η Ήρα είναι θεότητα της γυναίκας, ειδικά του γάμου και του έρωτα. Ο ιερός γάμος γιορτάστηκε στην τιμή της Ήρας, που συνδέθηκε με τη σελήνη. Άλλωστε ένα επίθετο της Ήρας και της Αφροδίτης, ήταν γάμος. Το όνομα της Ήρας αφορά την προστασία μιας γυναίκας ή το πνεύμα φύλακά της πουν την προσέχει. Σαν σεληνιακή θεά, η Ήρα συνδέεται επίσης με την εγκυμοσύνη και με τη γέννηση, με την ανατροφή των παιδιών, με τη γέννα που φέρνει το νεογέννητο στο φως. Κατά συνέπεια προήδρευε επίσης στον πολλαπλασιασμό της φυλής και της γονιμότητας. Η Ήρα συνδέθηκε συχνά με την Αφροδίτη και ένα από τα αρχαιότερα αγάλματά της στη Σπάρτη ονομάστηκε "Ήρα Αφροδίτη". Στο ρόλο της ως θεά της αύξησης, η Ήρα έγινε θεά πόλεων, κάτι που ενισχύει τη σύνδεσή της με την Αυτοκράτειρα. Επιπλέον, η Βασίλισσα Ήρα ήταν μεγάλη θεά του κράτους, στους Ρωμαίους.
Η Αυτοκράτειρα αντιπροσωπεύει το μητρικό έρωτα, τον Πατρικό Λόγο του Αυτοκράτορα: η ικανότητα στη συσχέτιση, η οποία είναι το διανοητικώς διατυπωμένο διαισθητικό αντίτιμο της αρχετυπικής εικόνας της σελήνης (IV. Αρχιέρεια). Η Αυτοκράτειρα περιγράφεται ακριβώς στην αλχημική Αυγή, όπου η Βασίλισσα καλείται "μητέρα της δίκαιης αγάπης και του φόβου και της γνώσης και της ιερής ελπίδας". Είναι θηλυκή συνείδηση, που βλέπει από το σκοτεινότερο φως της σελήνης και τείνει έτσι να συγχωνεύει τα πράγματα παρά να τα διαχωρίζει, όπως κάνει το ηλιακό φως.
Η Αφροδίτη και η Δήμητρα ήταν μητέρες θεών και των δύο οι εναρμονίσεις με ανθρώπους συζύγους, είχαν κακό τέλος. Η Δήμητρα με τον Ιάσονα και η Αφροδίτη με τον Αγχίση. Θα δούμε στην κάρτα VI.Εραστές, ότι αυτό είναι ένα μέρος της ιερής σύζευξης, γιατί η γονιμότητα έχει προτεραιότητα πάνω στο γάμο. Έτσι επίσης, η Ήρα επιφέρει την πτώση των θνητών ερωμένων του Διός. Αυτοί οι μύθοι μας προειδοποιούν για να προφυλασσόμαστε από τις άμεσες αντιπαραθέσεις με τα αρχέτυπα: Οποιοσδήποτε ατενίζει το Θεό που αποκαλύπτεται, καίγεται γρήγορα στην τέφρα.
Η Αυτοκράτειρα είναι Μητέρα Φύση, το Anima Mundi η Παγκόσμια ψυχή και αντιπροσωπεύει τη γονιμότητα του ανθρώπινου, ζωικού και φυτικού βασιλείου. Κατά συνέπεια η Δήμητρα είναι η αυθεντική θεά των σιτηρών, αλλά γίνεται να προεδρεύει όλους τους καρπούς στη γη και να αντιπροσωπεύει την ευφορία και το καλλιεργημένο έδαφος. Μέσω του Τριπτόλεμου, η Δήμητρα δίδαξε τη γεωργία στους θνητούς. Η Δήμητρα συνδέθηκε πολύ με τη Μητέρα της Γης και στους αρχαίους χρόνους το όνομα Δημήτηρ ερμηνεύθηκε έτσι, δηλαδή, Γη Μητέρα, Δη= Γη. Το λεξικό του Λαρούς λέγει πως το όνομα Ήρα προήλθε από τη λέξη "έρα" που σημαίνει "γη", αν και τώρα τούτο έχει απορριφθεί. Υπάρχουν στοιχεία ότι η Αφροδίτη είναι θεά της βλάστησης, γιατί η Αφροδίτη συμβολίζει την άνοιξη και την καρποφορία και ήταν θεά της γονιμότητας και έχει συγγενή σχέση με την Ιστάρ και την Αστάρτη. Σε αυτόν τον ρόλο, ειδικά συνδέεται με τον Άδωνι, μια θεότητα βλάστησης.
Σαν θεότητες βλάστησης, η Αφροδίτη, η Δήμητρα και η Γαία όλες είχαν συσχετίσεις με τον Κάτω Κόσμο. Παραδείγματος χάριν, οι νεκροί καλέστηκαν "άνθρωποι της Δήμητρας". Αυτή είναι η χθόνια, η σκοτεινή πλευρά της Μητέρας.
Η Αυτοκράτειρα αντιστοιχεί στη Νύφη στον Ιερό Γάμο. Στη μυθολογία των Σουμερίων και Ακκάδων είναι η Αστάρτη.
Το λιοντάρι και το παγώνι αντιπροσωπεύουν τη σφοδρή επιθυμία και την υπερηφάνεια, την "υπεροπτική αξίωση της ανθρώπινης σκιάς". Ο Ερμής και η Αφροδίτη είναι και οι δύο οινοχόοι και ο ένας πίνει από την κούπα του άλλου, τη δημιουργική κούπα και τη μηνιαία κούπα (αντιστοιχεί στα έμμηνα), γιατί η αναζωογόνηση απαιτεί ότι ο σπόρος και η σελήνη ενσωματώνουν ο ένας την ουσία του άλλου. Μόνο τότε θα υπάρχει ψυχολογικά, η αύξηση και η εξέλιξη. Η Αφροδίτη, που ντύνεται όπως τον Ερμή στα κοκκινωπά χρώματα, πρέπει να είναι η Ευγενής Ακόλαστη καθώς επίσης και η Αγνή Νύφη του Βασιλιά, γιατί ο ρόλος της είναι να αναζωογονεί το Βασιλιά, στις αλχημικές θεωρίες. Η Αφροδίτη, η Αυτοκράτειρα, είναι μια άλλη μεταμφίεση του Ερμή, του Μάγου.
Η Ήρα αντιπροσωπεύει την ουσία της Γυναίκας, το Αιώνιο Θηλυκό, αλλά είναι ειδική θεά για το γάμο και τη μητρότητα και γνωστή η λογομαχία μεταξύ του Δία και της Ήρας που αντιπροσωπεύει την αναπόφευκτη αντιμετώπιση της αυτοσυνείδησης και των υποσυνείδητων αρχέτυπων που πρέπει να προηγηθούν της γέννησης του ενωμένου παιδιού.
Η Αφροδίτη είναι επίσης θεά του γάμου, αν και εκχώρησε το μεγαλύτερο τμήμα αυτού του μέρους στην Ήρα. Ξαπλώνει με τον Αγχίση, ένα θνητό και γεννά το Θεϊκό γιο, Αινεία και γέννησε την Αρμονία με τον Άρη, Αγάπη και Αγώνας δίνουν γέννηση στην Αρμονία, που παριστάνεται με την κάρτα VII. Μετριοπάθεια. Πράγματι, η Αφροδίτη είναι η πηγή στην οποία ο Αυτοκράτορας θα πνιγεί στην προετοιμασία για την αναγέννησή του. Γενικά, η Αφροδίτη συνδέθηκε με το ύδωρ και το όνομά της προήλθε "τον αφρό". Είναι το αλχημικό λουτρό που θα διαλύσει τον Γηραιό Βασιλιά και θα αναθρέψει το Τέκνο.
Η Δήμητρα θα μπορούσε επίσης να είναι τρομακτική, καθ' όσον μπορεί να φέρει την πείνα, όπως και την αφθονία. Υπάρχει μια Μέλαινα Δήμητρα της Φιγαλίας, η οποία ακολουθήθηκε από τον Ποσειδώνα. Πρώτα πάλεψαν, αλλά έπειτα ζευγάρωσαν υπό μορφή αλόγων και η Δήμητρα γέννησε τελικά μια θεά γνωστή μόνο ως Δέσποινα (Κυρία). Ομοίως, ο Ζευς ζευγάρωσε με αυτήν ως ταύρος και γέννησε την Κόρη. Και τα δύο αντιστοιχούν στο ζευγάρωμα της ΙΙ. Αυτοκράτειρας και του ΙΙΙ. Αυτοκράτορα και η γέννηση στην VII.Εγκράτεια, ή Μετριοπάθεια (Σοφία).
Η εικόνα της Αυτοκράτειρας έχει διάφορα προφανέστερα, για παράδειγμα, μια εικόνα στην διακοσμημένη Αποθέωση, «Αποθεώσεως Εικόνα», παρουσιάζει την Ήρα γυμνή από τη μέση και πάνω. Το πέπλο της πέφτει από μια κορώνα με οκτώ ακτίνες και είναι ντυμένη γύρω από τη βουβωνική περιοχή της. Φορά ψηλά υποδήματα και κάθεται επάνω στο θρόνο της, το δεξί χέρι κρατά ψαλίδα, το αριστερό κρατά το σκήπτρο της. Δύο παγώνια κοιτάζουν πίσω, ένα σε κάθε πλευρά του θρόνου της και ένα λιοντάρι κοιμάται κάτω από τα πόδια της.
Στην εικόνα που βλέπεις, σε ένα ανάγλυφο από το Θυσιαστήριο της Ειρήνης, κάθεται σε έναν υπαίθριο θρόνο με δύο παιδιά, πουλιά, ζώα και πολύβλαστη βλάστηση, όλα γύρω της. Τα στοιχεία του αέρα και του ύδατος την συνοδεύουν. Επίσης, ένα ανάγλυφο στη Ρώμη, σε μια έπαυλη, παρουσιάζει την Ήρα με το αριστερό στήθος της εκτιθέμενο, το δεξιό πόδι της να στηρίζεται σε ένα παγώνι και να σύρει ένα πέπλο από το κεφάλι της. Παρόμοια αγάλματα είναι της Αφροδίτης στο Λούβρο, της Ήρας στο Βατικανό όπου σε αυτό η θεά εκθέτει το αριστερό στήθος της μερικώς, φορά πόλο και κρατά δεξιά ένα σκήπτρο και αριστερά ένα δοχείο σπονδών. Η Αφροδίτη συνοδεύεται συχνά από τις Χάριτες, θεές της φύσης, οι οποίες διαδίδουν τη χαρά και την ομορφιά, φέρνοντας λουλούδια (όπως η Θάλεια, Μούσα της κωμωδίας, προστάτιδα των γεωργών) και προεδρεύοντας πέρα από τη βλάστηση της ζωής των φυτών και την ωρίμανση των φρούτων. Συνδέθηκαν πολύ με τον Απόλλωνα και μερικές φορές θεωρήθηκαν οι ακτίνες ήλιου. Οι Χάριτες φορούν μακριούς χιτώνες και κορώνες ή είναι γυμνές και κρατούν η μία την άλλη από τον ώμο. Δεδομένου ότι η Αφροδίτη είναι ένα μεταβαλλόμενο Εγώ του Ερμή, μοιράζεται ένα σύνολο από τις διάφορες ιδιότητές του, συμπεριλαμβανομένου του στοιχείου του αέρα στοιχείων, του χρώματος του πράσινου, το λιοντάρι και το Φοίνικα. Η Δήμητρα και η Ήρα φορούν συνήθως ένα μακρύ χιτώνα. Η Αυτοκράτειρα στις κάρτες τύπου Rider-Waite φορά μια εσθήτα (εσθής = ένδυμα) που διακοσμείται με ρόδια, το σύμβολο της συζυγικής αγάπης και της καρποφορίας. Το τριαντάφυλλο και τα κόκκινα χρώματα, ιδιαίτερα το ροζ και το ερυθρό, συνδέονται από την αρχαιότητα με την Αφροδίτη και άλλες θεές της αγάπης. Υπενθυμίζει το αίμα και αντιπροσωπεύει το διαμένον ύδωρ, το ρευστό της ζωής, καθώς επίσης και την ανθρώπινη ομορφιά και την κοσμική σφοδρή επιθυμία. Η Δήμητρα και η Ήρα συχνά φορούν ένα πέπλο, λευκό ως ήλιος, που καλύπτει το πίσω μέρος του κεφαλιού. Η Ήρα και η Αφροδίτη παρουσιάζονται να φορούν πόλο, μιας ψηλή κορώνα ή ένα διάδημα κυλινδρικής μορφής και η Δήμητρα συχνά εστεμμένη με στάχυ από σιτηρά ή μια κορδέλα. Γενικά, η θριαμβευτική Βασίλισσα φορά μια κορώνα από αστρικά διαμάντια. Τα επτά αστέρια / διαμάντια είναι, φυσικά, οι επτά πλανήτες, των οποίων τις επιρροές ενσωματώνει. Ομοίως, τα δώδεκα μαργαριτάρια αντιπροσωπεύουν τους μήνες του έτους και τα δώδεκα ζώδια: ο κύκλος του έτους. Η εικόνα του Πολύκλητου στο Ηραίον στο Άργος παρουσιάζει την Ήρα να κάθεται σε έναν χρυσό θρόνο, να φορά διάδημα που απεικονίζει τις Ώρες και τις Χάριτες, κρατώντας ένα ρόδι στο αριστερό χέρι της και έναν κούκο-σκήπτρο στο δεξιό. Η Ήβη, η κόρη της, στέκεται κοντά. Η Κύπρις Αφροδίτη ενθρονισμένη, φορά πόλο και κρατά ένα ρόδι στο δεξί χέρι της. Στην εικόνα πριν, τα πράσινα λιοντάρια αντικαθιστούν τους φοίνικες. Ομοίως, η μεγάλη μητέρα Κυβέλη (η Ρέα στη Φρυγία) παρουσιάζεται συνήθως πλαισιωμένη από λιοντάρια, κρατώντας ένα ντέφι και φορώντας πόλο. Η Ήρα ήταν μια ασπίδα θεά και έτσι συνδέθηκε με μια ιερή ασπίδα. Ο ουροβόρος είναι ένα σύμβολο του αυτοκαταστροφικού κύκλου της φύσης. Κινείται δεξιόστροφα όπως τον Ήλιο και τη Σελήνη. Η Αφροδίτη κλήθηκε Κύπρις επειδή η πρώτη κατοικία της ήταν η Κύπρος, η οποία ήταν γνωστή για τα ορυχεία χαλκού της. Επομένως ο χαλκός συνδέεται ειδικά με αυτήν. Το πράσινο χρώμα των ενώσεων χαλκού υποδηλώνει την γονιμότητα και τις όψεις της βλάστησης της Αφροδίτης και επομένως το πράσινο είναι το χρώμα της, γιατί το πράσινο είναι το χρώμα της τεκνοποιίας και της αναζωογόνησης. Τα κυπαρίσσια και η μυρτιά, και τα δύο αειθαλή, είναι ιδιαίτερα αγαπητά στην Αφροδίτη. Το παγώνι είναι ένα σύμβολο της Ήρας. Τα "μάτια" στην ουρά του αντιπροσωπεύουν τα αστέρια του ουρανού και υποδηλώνουν τον έναστρο θόλο της Αρχιέρειας, τη μεταβολή του Εγώ της. Δεδομένου ότι το παγώνι ανανεώνει το φτέρωμά του κάθε έτος, είναι ένα σύμβολο της ανανέωσης και του κύκλου της φύσης. Τα χρώματά του δείχνουν την ολοκλήρωση της μεγάλης εργασίας, όπως τα χρώματα της Ίριδας, του Ουράνιου Τόξου, η οποία όπως ο Ερμής, είναι αγγελιοφόρος των Θεών. Το παγώνι και το ουράνιο τόξο συμβολίζουν τη σύνθεση όλων των στοιχείων και των ιδιοτήτων. Η Αυτοκράτειρα είναι η Βασίλισσα Μητέρα, η Μητέρα των Θεών, η οποία χορηγεί την ανανέωση. Τρώει το κρέας από το παγώνι, την Αιώνια Τροφή, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Ο Φοίνικας είναι ένα άλλο σύμβολο της αναζωογόνησης που συνδέεται με την Αυτοκράτειρα. Οι εύθυμοι λύκοι, τα λιοντάρια και οι πάνθηρες συνοδεύουν την Αφροδίτη όταν αυτή ανεβαίνει το όρος Ίδα (ή Ίδη, όρος στη Φρυγία κοντά στην Τροία, αλλά και στην Κρήτη) και παρουσιάζεται μερικές φορές καθισμένη σε έναν κύκνο ή σε μια χελώνα. Οι ιερές χήνες της Ήρας προστάτευαν τη Ρώμη και κάποιος ναός της είχε φρουρό ένα φίδι. Τέλος, το περιστέρι είναι ιερό στην Αφροδίτη, όπως η μυρτιά η οποία είναι ένας αειθαλής θάμνος με τα ρόδινα και άσπρα λουλούδια. Η Αυτοκράτειρα Δήμητρα είναι η κόρη Κρόνου και της Ρέας, η οποία αντιστοιχεί κατά πρώτον στο Μάγο και τον Τροχό της Τύχης και κατά δεύτερο στον Ερημίτη και στο Αστέρι. Η Αυτοκράτειρα είναι το αλχημικό Άλας, την υλική αρχή της φύσης, που είναι ενωμένη με τον Αυτοκράτορα, το αλχημικό Θείο (θειάφι), τη δημιουργική ενέργεια, με τη βοήθεια της επίδρασης του Μάγου, του αλχημικού Ερμή. Η Αυτοκράτειρα καλείται Άλας της Αφροδίτης, το φυτικό πνεύμα, αντίστοιχο στο αλχημικό Θείο (θειάφι). Τόσο επίσης, η Κυθέρεια Αφροδίτη (η Αφροδίτη των Κυθήρων) είναι το λαζούριο, ο Φιλοσοφικός Λίθος, ο οποίος καλείται επίσης, Κυθήριος λίθος και ακόμα το μαργαριτάρι που καλείται της Κυθέρειας μαργαρίτης (ή μάργαρον). Η αριθμητική αξία του ονόματος Αφροδίτη είναι 993, το οποίο μειώνεται σε 3-9+9 = 3 όπως αυτό του ονόματος Δημήτηρ = 476, 6-7+4 = 3. Και τα δύο παρουσιάζουν την Αυτοκράτειρα να έχει το χαρακτήρα της Τριάδας, την οποία οι Πυθαγόρειοι λένε πως είναι η αρχή της ένωσης, η σύνθεση των αντιθέτων, μια καρποφόρος σύνδεση, την οποία οι Πυθαγόρειοι κάλεσαν Γάμο, Ειρήνη και Αρμονία.
III. Βασιλεύς, Αυτοκράτωρ (3, 4)
Ο Διδάσκων τη Φιλοσοφία – ο Κύριος του Σκήπτρου.
Θεότητες: Ζευς, Δίας.
Ελληνικό γράμμα = Δέλτα: Δίκη, δεξιό, δυνάστης.
Περιγραφή
Ο Αυτοκράτορας είναι ώριμο άτομο, εύρωστος στο ανάστημα και σοβαρός στην έκφραση. Τα κοκκινο-μαύρα, κυματιστά μαλλιά του πλαισιώνουν ένα ευρύ μέτωπο πάνω από τα μάτια με το βαθύ βλέμμα. Η παχιά γενειάδα του είναι κατσαρή και είναι ντυμένος γύρω από τα πόδια του και πάνω από τον αριστερό ώμο του, αφήνοντας το στήθος του γυμνό και ελεύθερο τον δεξιό βραχίονά του, με ένα βαθυκόκκινο ιμάτιο (μανδύα) που διακοσμείται με πράσινο φύλλωμα και επτά χρυσά λουλούδια. Φορά ένα στεφάνι με δώδεκα δρύινα φύλλα στο κεφάλι του και σανδάλια στα πόδια του. Ο χάλκινος θρόνος του Αυτοκράτορα, που είναι πλουσιοπάροχα διακοσμημένος με χρυσό, ελεφαντόδοντο και έβενο και διακοσμημένος με κεφάλια χρυσών κριών, είναι σε μια βραχώδη βουνοκορφή που περιβάλλεται από σύννεφα. Το δεξί χέρι του ένας πυρακτωμένος χρυσός κεραυνός στοχεύει προς το έδαφος. Αυτός είναι ένας διαμορφωμένος κεραυνός με μια κεντρική σφαίρα, δύο σημεία σε αντίθετες κατευθύνσεις και τέσσερις γλώσσες φλόγας γύρω από κάθε σημείο. Το αριστερό χέρι του κρατά έναν ψηλό σκήπτρο, περίπου τριών μέτρων, όπου στην κορυφή έχει μια χρυσή σφαίρα και έναν αετό με τα φτερά. Ένας κόκκινος αετός στέκεται αριστερά στα πόδια του.
Παρουσίαση
Ο Αυτοκράτορας αντιπροσωπεύει τις χαρακτηριστικά αρσενικές πτυχές της συνείδησης, τον ηλιακό φωτισμό, που απαιτεί σαφήνεια, αλλά μπορεί να είναι σκληρός και συντριπτικός. Είναι ο αρχετυπικός πατέρας οικογένειας, το κεφάλι της γενιάς, με εξουσία πάνω στην ομάδα και υπευθυνότητα για την ευημερία της. Είναι το φορτίο του για να καθορίσει τους νόμους και να διατηρήσει τη διαταγή και μέσα και έξω από αυτήν. Περαιτέρω, είναι η εκτελεστική εξουσία γιατί πρέπει να εξασφαλίσει ότι τα σχέδια, οι νόμοι και οι κρίσεις του επιδέχονται δράση.
Ο Αυτοκράτορας είναι η πηγή συνειδητών πνευματικών και ηθικών αρχών, σε αντίθεση με τον Αρχιερέα, ο οποίος είναι η πηγή πνευματικών και ηθικών διαισθήσεων. Είναι οι φωτεινές και σκοτεινές πλευρές του Αιώνιου Αρσενικού, του φωτεινού ήλιου και του σκοτεινού ήλιου, των συνειδητών και υποσυνείδητων αρσενικών διανοιών. Οπωσδήποτε, ο Αυτοκράτορας και ο Αρχιερέας είναι επιπλέον χώρια και δεν συνεργάζονται τόσο καλά όπως τα θηλυκά αντίστοιχά τους, την Αυτοκράτειρα και την Αρχιέρεια. Επομένως το ιμάτιο του Αυτοκράτορα καλύπτει την αριστερή πλευρά του, για να παρουσιάσει την συνηθισμένη καταστολή του υποσυνείδητου του και ότι μπορεί να τείνει στο δογματισμό, την ακαμψία και την ατομική ηθική εάν η εξουσία του δεν μετριάζεται από τους συν-αντιβασιλείς του, την Αυτοκράτειρα, τον Ιεροφάντη και την Αρχιέρεια.
Ο Αυτοκράτορας δεν ρέει με τη φύση, όπως η Αυτοκράτειρα. Το φλογερό πνεύμα του τον οδηγεί να επιβάλει τη θέλησή του στη φύση και να την αναγκάσει να προσαρμοστεί στα ψεύτικα πρότυπα της τάξης του. Κατά συνέπεια είναι πλήρως αλλοτριωμένος από τις σκοτεινές, Τιτανικές δυνάμεις της φύσης και επομένως τρωτός στην επίθεσή τους. Αναπόφευκτα ο Αυτοκράτορας θα γίνει γηραιός και άρρωστος και θα απαιτήσει την αναζωογόνηση από τα χέρια της Αυτοκράτειρας, του Αρχιερέα και της Αρχιέρειας.
Σημειώσεις:
Στον Όμηρο το κοινό επίθετο του Ζηνός είναι "πατέρας Θεών και Θνητών". Αυτό δεν σημαίνει, εντούτοις, ότι ο Ζευς είναι ο γενετικός πατέρας όλων των Θεών και των θνητών, αν και γέννησε πολλούς αρκετούς και από τους δύο. Μάλλον σημαίνει ότι είναι ο επικεφαλής πατέρας των Θεών και των θνητών, δηλαδή έχει και την εξουσία και την ευθύνη για αυτούς. Αυτό είναι ακριβώς το αξίωμα του Αυτοκράτορα.
Σαν προστάτης της τάξης, ορίζει όλους τους νόμους, για την ύλη, τη φύση, την κοινωνία. Κατά συνέπεια συνδέεται με τη Θέμιδα (νόμος), η οποία γεννά τις Ώρες (εποχές) και τις Μοίρες (πεπρωμένο), που διαχειρίζονται το φυσικό νόμο και την Ευνομία (καλή νομοθεσία), τη Δίκη (δικαιοσύνη) και την Ειρήνη (ειρήνη), που διαχειρίζονται τον ηθικό νόμο. Κατά συνέπεια ο Δίας κλήθηκε Συντηρητής Κύκλος ή Διαφυλάσσων τον Κόσμο.
Ο Ζευς διατηρεί την τάξη με την επιβολή των νόμων του, και των φυσικών και των ηθικών, με τον κεραυνό. Εκείνοι που παραβιάζουν το φυσικό νόμο, όρκους, δικαιοσύνη, φιλοξενία, τιμή, και ούτω καθ' εξής, είναι όλοι κάτω από τον κίνδυνο του κεραυνού, είτε ως προειδοποίηση είτε τιμωρία. Σαν ορίζων τους νόμους, ο Αυτοκράτορας αντιπροσωπεύει τη συνειδητή, λογική σκέψη και συνδέεται πολύ με το λόγο ως έναρθρη σκέψη. Ο Αυτοκράτορας είναι έτσι ο Πατρικός Λόγος, σε αντιδιαστολή με την Αυτοκράτειρα, που είναι ο Μητρικός Έρως, η οποία περιλαμβάνει τη διάκριση, την κρίση, και τη διορατικότητα. Ο Πατρικός Λόγος συνδέεται με το στοιχείο του Πυρός, που συνδυάζει τη Θερμή (διακριτική) ποιότητα με την Ξηρά (επιβαλλόμενη μορφή) ποιότητα, γιατί ο Αυτοκράτορα αναζητά να γίνονται πραγματικότητα οι αποφάσεις του. Αντίθετα, ο Μητρικός Έρωτας συνδέεται με το Ύδωρ, το οποίο συνδυάζει τις Ψυχρές (ενωτικές) και Υγρές (παραγωγή) ιδιότητες. Ο Πατρικός Λόγος είναι το "διανοητικώς διατυπωμένο διαισθητικό ισοδύναμο της αρχετυπικής εικόνας του φλογερού Ήλιου" (Αρχιερέας), δεδομένου ότι ο Μητρικά Λόγος είναι η υδατώδης Σελήνη (Αρχιέρεια). Όταν ο Ήλιος και η Σελήνη ζευγαρώνουν το τέκνο τους ισορροπεί τις τέσσερις ιδιότητες στο φλογερό ύδωρ και στο υδατώδες πυρ.
Πάλι, όταν ενώθηκε ο Ζευς (συνείδηση του εγώ) με αγάπη με τη Μνημοσύνη (μνήμη), κοιμήθηκαν μαζί εννέα νύχτες και γεννήθηκαν έτσι οι εννέα Μούσες, οι προστάτες της ποίησης και της λογοτεχνίας, της μουσικής και του χορού, των τεχνών και των επιστημών. Όλων αυτών που απαιτούν διορατικότητα και μνήμη.
Η δραστική λέξη του Αυτοκράτορα συμβολίζεται από το φλεγόμενο αέρα, τον ανώτερος φωτεινός ουρανός, τον αιθέρα, το ουράνιο φως, από το οποίο προέρχονται τα ονόματα "Ζευς" και "Δίας". Η Σελήνη δίνει γέννηση στον Ήλιο, το ημερήσιο φως της ψυχής, το συνειδητό λογικό μυαλό, ο οποίος πορεύεται μόνος του, αντίθετα από τη Σελήνη που έχει τους άλλους πλανήτες και τους Απλανείς Αστέρες για τους συντρόφους της. Ο συνειδητός Ήλιος δεν μπορεί να δει εξαιτίας του δικού του φωτός, αλλά μπορεί να δει σαφώς από την όψη της Σελήνης και των συντρόφων της: του Ερμή, του Κρόνου, της Αφροδίτης και των υπολοίπων πλανητών και του Ζωδιακού. Ξέρουν τι πρέπει να γίνει, γιατί ο ίδιος νόμος ορίστηκε από τον Ζήνα και υπηρετείται από τις κόρες του τις Ώρες (Ώρες, Εποχές) και είναι ότι ο Πατρικός Λόγος, η συνείδηση του εγώ, πρέπει να παράγει κανονικά στο Μητρικό Έρωτα, που το σκοτάδι πρέπει να εναλλάσσεται με το φως για να επιτύχει μια κατάλληλη ισορροπία. Ο Ήλιος βυθίζεται στα ύδατά της, ο δυνατός ποταμός Ωκεανός στην περιφέρεια του κόσμου και αναγεννιέται έξω από αυτόν.
Με το να επιτρέπει στον εαυτό του να επιβάλλεται στη Σελήνη, ο Ήλιος εξασφαλίζει την αναζωογόνησή του, γιατί η συνείδηση του εγώ του γίνεται πεπαλαιωμένη, ξηρά και στεγνή από τη μακροχρόνια ύπαρξή του στο φως. Το ηλιακό φως είναι σκληρό και ο Βασιλιάς αρρωσταίνει και το συνειδητό εγώ του γίνεται στείρο. Για αυτό η Σελήνη ξέρει ότι πρέπει να ενωθεί με τον Ήλιο στο άξονα Αγάπη-Θάνατος. Γνωρίζει ότι πρέπει να λούσει τον Ήλιο στα ύδατά της, να αποσβήσει τη δίψα του, να θεραπεύσει τις πληγές του και να διαλύσει τελικά τα χαλαρωμένα μέλη του, κουρασμένα με την νεκρική ακαμψία. Είναι και το δοχείο και ο διαλύτης στο οποίο αυτός εξαφανίζεται, γιατί το συνειδητοποιημένο εγώ πρέπει να επιστρέψει στη μήτρα από την οποία γεννήθηκε, το υποσυνείδητο και από το οποίο θα κερδίσει την αναγέννησή του. Θα αναστηθεί με ανανεωμένο σθένος, γιατί η φλογερή πνοή του Αυτοκράτορα έχει τόσο αραιή και πρέπει να ισορροπηθεί από τα σκοτεινά ύδατα και τη στερεά γη της Αυτοκράτειρας. Η ισορροπία θα καεί ολοκληρωτικά ο ένας στην ύλη του άλλου.
Έτσι, στην Κρήτη όπου γεννήθηκε και θάφτηκε ο Ζευς, λένε πως γεννιέται και πεθαίνει κάθε έτος και ότι κάθε έτος ζευγαρώνει με τη Γήινη Μητέρα Δήμητρα, η οποία γεννά τη διάδοχό της, την Κόρη. Ξέρουμε επίσης πώς η Λητώ, μια θεά της νύχτας, δόθηκε στο Ζήνα και γέννησε τα δίδυμα, τη Λιτογένεια που είναι η Άρτεμις και το Λιτοΐδη που είναι ο Απόλλων, αυτά τα λαμπερά δίδυμα της Σελήνης και του Ήλιου, μετά από μόχθο εννέα ημερών. Και πώς έλαβε τη μορφή ενός κύκνου για να συντροφέψει με μια άλλη νυκτερινή θεότητα, τη Λήδα, που γέννησε τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη, τον Πολυδεύκη και την Ελένη με το Ζήνα και τα δίδυμα Κάστορα και Κλυταιμνήστρα, εντούτοις τα αγόρια κλήθηκαν Διόσκουροι, δηλαδή κούροι του Διός, γιοι του Διός. Οι αρχαίοι γνώριζαν πως ο Ήλιος, όπως και η Σελήνη, έχει φωτεινή και σκοτεινή πλευρά. Κατά συνέπεια εκτός από τον Ζήνα της αρσενικής συνειδητής διάνοιας, βρίσκουμε τον υπόκοσμο το Χθόνιο Ζήνα του ανταγωνισμού, το αρσενικό υποσυνείδητο.
Ο Ζευς συχνά απεικονίζεται σαν εύρωστος, ώριμος άνδρας σοβαρού ύφους. Έχει μια λεπτή κατσαρωμένη γενειάδα και χοντρά, κυματιστά μαλλιά πάνω από ένα ευρύ μέτωπο και βαθύ βλέμμα. Τα μαλλιά του είναι μαύρα και ο Όμηρος τον αποκαλεί "Κυάνεος" που σημαίνει σκούρος μπλε. Στην αλχημεία, είναι ο Μέλανας Βασιλεύς, η Σκιά του Υιού και το Μέλαν Θείον, όλες οι εκδηλώσεις της σκοτεινής, μελαγχολικής φύσης της ενεργού, αρσενικής πλευράς του Ερμή.
Ο Ζευς φορά συνήθως ένα μακρύ ιμάτιο, έναν μανδύα, ο οποίος αφήνει το στήθος του γυμνό και το δεξιό χέρι ελεύθερο. Ο Φειδίας τον παριστά χρυσό και διακοσμημένο με λουλούδια. Ένα στεφάνι βαλανιδιάς ή ελιάς είναι στο κεφάλι του, κρατά τον κεραυνός στο δεξί χέρι του και ένα σκήπτρο στο αριστερό, που ο Φειδίας έχει βάλει στην ακμή του έναν αετό. Επίσης στο άγαλμα του Πύθιου Ζηνός, ο θεός κάθεται σε έναν θρόνο από χαλκό, χρυσό, ελεφαντόδοντο και έβενο. Ο αετός του είναι στα πόδια του.
Η μορφή του κεραυνού αντιπροσωπεύει την εξουσία του Ζηνός πάνω στον κόσμο: η κεντρική σφαίρα είναι η γη, το ανώτερο σημείο και οι τέσσερις περιβάλλουσες γλώσσες αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα τέταρτα των ουρανών και στο χαμηλότερο σημείο οι γλώσσες του αντιπροσωπεύουν τους τέσσερις ποταμούς του Άδη. Το τέσσερα είναι, φυσικά, ο αριθμός της κοσμικής τάξης και πληρότητας, η οποία απεικονίζεται επίσης στο ελληνικό γράμμα αυτής της κάρτας, το Δέλτα, το οποίο είναι ο αριθμός τέσσερα. Ο κεραυνός και το σκήπτρο παρουσιάζουν το βασικό σχέδιο των θριάμβων. Η μια κεντρική σφαίρα (0.Ιδιώτης) διαιρείται σε δύο σημεία (I.Μάγος, X.Τροχός Τύχης), που παράγουν τις οκτώ γλώσσες, η οποία αντιπροσωπεύει την πρώτη ογδοάδα (Θρίαμβοι ΙΙ ως IX). Επιπλέον αντιπροσωπεύει τη δεύτερη ογδοάδα συνδυασμένη πάλι στη δεύτερη δυαδικότητα (ΧΙ. Χρόνος, XVI.Αστήρ), που συγχωνεύονται στην ενότητα (ΧΧΙ. Κόσμος).
Το έβενος, το ελεφαντόδοντο και ο χρυσός στο χάλκινο θρόνο αντιπροσωπεύουν το φυτικό, ζωικό και ορυκτό βασίλειο στη γη, αντίστοιχα. Ο θρόνος είναι σε μια βουνοκορφή για να παρουσιάσει και την πνευματική εξύψωση του, αλλά και την απόστασή του από τις συνηθισμένες υποθέσεις. Ο κριός, που είναι ιερός στο Ζήνα, είναι ένα σύμβολο της αρσενικής δημιουργικής δύναμης και της διάνοιας. Επίσης, από τον Κριό αρχίζει το νέο έτος, που είναι ένα σύμβολο αναζωογόνησης, η ανανέωση της ηλιακής ενέργειας. Τα κεφάλια κριού είναι χρυσά επειδή ο Κριός ήταν το χρυσόμαλλο δέρας.
Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει την πύρινη φύση του Αυτοκράτορα. Επιπλέον ο κόκκινος αετός του Αυτοκράτορα αντιπροσωπεύει τον αλχημικό κόκκινο χρώμα, το οποίο έχει την ηλιακή φύση του χρυσού, δεδομένου ότι ο άσπρος αετός της Αυτοκράτειρας αντιπροσωπεύει το άσπρο χρώμα, το οποίο έχει τη σεληνιακή φύση του ασημιού. Αυτοί είναι οι στόχοι της Μέγιστης Εργασίας: πρώτα το άσπρο χρώμα πρέπει να βρεθεί, κατόπιν το κόκκινο και τελικά πρέπει να ενωθούν. Αυτό είναι το ζευγάρωμα της Αυτοκράτειρας και του Αυτοκράτορα για να γεννηθεί η Εγκράτεια, που αναμιγνύει τον οίνο και το ύδωρ, κόκκινο και άσπρο χρώμα.
Ο αετός είναι μια παραλλαγή του ουροβόρου, γιατί λέγεται πως καταβροχθίζει τα φτερά και τα πούπουλά του. Αυτό έτσι προμηνύει την αναζωογόνηση του Αυτοκράτορα. Όταν αυτός ολοκληρώνεται, το γήινο λιοντάρι γίνεται ζωηρό, μεταβλητό και πτητικό και μετασχηματίζεται στον αετό, που αντιπροσωπεύει τις υψηλότερες διανοητικές ικανότητες, οι οποίες θα πετάξουν επάνω, το πνεύμα θα πετάξει στα ύψη, για να λάβουν τις ακτίνες του Ήλιου. Αν και ο αετός είναι ένα ηλιακό ζώο, είναι αρπακτικό ζώο και απεικονίζει τη σκιερή πλευρά του Πατρικού Λόγου.
Ο χαρακτήρας του Αυτοκράτορα αντιστοιχεί στην Τετράδα, ο οποίος μειωμένος στην ισοψηφία στους δύο τίτλους του, είναι: ο Κρονίδης (ο γιος του Κρόνου, δηλαδή ο Ζευς) = 532, μειώνεται σε 2-3+5 = 4 και Θεός ο Ανδρών και Θεών Πατήρ (δηλαδή ο Ζευς) = 2743, μειώνεται σε 3-4+7-2 = 4. Η Τετράδα είναι ο νόμος της σταθερότητας, της γαλήνης του τετραγώνου, η στερεά δομή. Οι Πυθαγόρειοι την κάλεσαν Δικαιοσύνη και τέλεια Αρμονία.
IV Αρχιέρεια (4, 2)
Μέγιστη Αρχιέρεια, Κυρία του Πεντάκτινου
Θεότητες: Άρτεμις, Εκάτη, Σελήνη, Ίσις, Περσεφόνη.
Ελληνικό γράμμα = Έψιλον: Έξω.
Περιγραφή
Η Αρχιέρεια είναι ψηλή, νέα γυναίκα με στρογγυλό, χλωμό πρόσωπο και πολύ πυκνά, συγκρατημένα σγουρά, ξανθά ως λευκόχρυσα μαλλιά. Φορά μια μακριά, τήβεννο σε μπλε σκούρο χρώμα (το χρώμα της νύχτα τα μεσάνυχτα) διακοσμημένη με έξι αστέρια που περιβάλλουν ένα κεντρικό φεγγάρι και με λουλούδια και φρούτα να κρέμονται στα όρια της. Ο μαύρος μανδύας της, που έρχεται από πίσω, πέρα από τους ώμους της και επάνω από πίσω από τη μέση της, δένεται σε ένα Χ στο στήθος της. Τα χέρια της είναι γυμνά. Μοιάζει σαν να είναι έγκυος, αν και δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι.
Στο μέτωπο είναι ένας ασημένιος δίσκος με φίδια που σχηματίζουν τόξο σε κάθε πλευρά, προτείνοντας ταυτόχρονα τα ημισεληνοειδή φεγγάρια και τα κέρατα. Μια γιρλάντα από λουλούδια είναι στα μαλλιά της. Το δεξί χέρι της κρατά ένα ασημένιο σείστρο (κρουστό όργανο των αρχαίων ιερέων της θεάς Ίσιδος, όμοιο με ντέφι, που παράγει το ιερό κροτάλισμα) και το αριστερό της, ένα χρυσό δοχείο, που διακοσμείται στη βάση με ρόδια και τα φύλλα φοινίκων. Η λαβή του μοιάζει με ένα φίδι που διογκώνεται με δηλητήριο.
Η Αρχιέρεια κάθεται σε έναν θρόνο σε ένα άρμα, που σύρεται από δύο άλογα (μαύρο αριστερά, άσπρο δεξιά). Το υπόβαθρο πίσω από το άρμα κρύβεται από τον τεράστιο θόλο του, σε μπλε σκούρο χρώμα με 27 αστέρια, το οποίο υποστηρίζεται με δύο στύλους που τελειώνουν με ασημένια ημισεληνοειδή φεγγάρια. Το άρμα προκύπτει από έναν σκοτεινό ποταμό που φαίνεται να ρέει πίσω της, από την κάθε πλευρά του θόλου. Οι πλευρές του άρματος είναι διακοσμημένες με φύλλα Αρτεμισίας. Ο Κέρβερος, το σκυλί με τα τρία κεφάλια (φύλαξ του Άδη, Αΐδου σκύλαξ τρίκρανος), κάθεται δίπλα της στο άρμα.
Παρουσίαση
Η Αρχιέρεια αντιπροσωπεύει τα θηλυκά συστατικά της υποσυνείδητης διάνοιας. Αντιπροσωπεύει εκείνες τις υποσυνείδητες διαδικασίες που είναι κρυμμένες, εκείνες που παγιοποιούν αόρατα, αναπτύσσονται, συνδέουν και σχετίζονται, εκείνες που ξεπερνούν τη δυαδικότητα. Γιατί, αν και είναι παρθένα ιέρεια και αντιπροσωπεύει όλες τις αιώνια παρθένες θεές, είναι επίσης ο φορέας της κρυμμένης κύησης και της Αρχικής Μητέρας στη δύναμη, η κρυμμένη μητέρα που απαιτείται για να φανερωθεί το υπερφυσικό. Υπό αυτήν τη μορφή αντιπροσωπεύει επίσης τις υποσυνείδητες, συνθετικές διαδικασίες της μνήμης.
Η δραστηριότητα της Αρχιέρειας συμβολίζεται από το ύδωρ της Αβύσσου - αδιαπέραστο σκότος, απείρως βαθύ, πάντα ενωμένο, ρέον, αναζητούμενο το επίπεδό του. Παράγοντας είναι τόσο ισχυρή όσο ο δυνατός ποταμός Ωκεανός. Τα δάκρυα της είναι η θεραπευτική δροσιά, προσπαθώντας πάντα να αποκαταστήσουν την πληρότητα όταν πάει η διάσπαση προχωρά πολύ μακριά.
Όπως η Σελήνη, η Αρχιέρεια είναι ακλόνητη στην αλλαγή, γιατί είναι η αρχή της κρυμμένης αλλαγής διαμέσου κυκλικών αυξήσεων και πτώσεων. Αντιπροσωπεύει την παλλόμενη ισορροπία της ύλης και του πνεύματος, γιατί γυρίζει το πρόσωπό της διαδοχικά προς τη γη και τον ήλιο. Όταν κοιτάζει προς τη γη, είναι η πρωταρχική ύλη απαραίτητη για την εκδήλωση του πνεύματος, το αμετάβλητο αγγείο του καλού και του κακού. Όταν κοιτάζει στον ήλιο, είναι ο τρόπος της πνευματικής επίτευξης, η Πνευματική Νύφη και Μητέρα, η Σοφία, η Απολύτρωση.
Η Αρχιέρεια είναι κατ' εξοχήν απόκρυφη, γιατί η εργασία της είναι κρυμμένη. Όταν γυρίζει το πρόσωπό της μακριά, εξαφανίζεται στη σκιά της (η Νέα Σελήνη), και όταν συναντά τον ήλιο στην πιο στενή σύνοδο, κρύβει επίσης το πρόσωπό της - κάλυψη (Έκλειψη). Η Αρχιέρεια ενσωματώνει τις πιο πνευματικές πτυχές του θηλυκού.
Σημείωση
Το σεληνιακό διάδημα της Αρχιέρειας υπενθυμίζει πως είναι η Κυρία του Πεντάκτινου, της Πεντάλφα.
Η μυθοπλασία της Σελήνης είναι ένα μάθημα θηλυκής ψυχολογίας. Στο αρσενικό, η σεληνιακή ψυχολογία φανερώνεται ως η ψυχή στο υποσυνείδητο, που αντιπροσωπεύεται κυρίως από το σκοτάδι της Σελήνης. Στο θηλυκό, η σεληνιακή ψυχολογία είναι συνειδητή και αντιπροσωπεύεται κυρίως από το φως της Σελήνης. Σε αντίθεση με το αιχμηρό, ξεχωριστό φως του Ήλιου, το φως της Σελήνης μεταβάλλεται και συσχετίζεται.
Το μυαλό της γυναίκας, περιλαμβάνοντας το φως της σελήνης (συνειδητό) και το σκοτεινό ήλιο (ασυνείδητο), δεν είναι τόσο υπερβολικό στο σκοτάδια και το φως όπως του άνδρα, ο οποίος περιλαμβάνει το φωτεινό ήλιο (συνειδητό) και το σκοτεινό φεγγάρι (υποσυνείδητο). Η ΙΙ. Αυτοκράτειρα είναι το φωτεινό φεγγάρι, ο ΙΙΙ. Αυτοκράτορας είναι ο φωτεινός ήλιος, η IV.Αρχιέρεια είναι το σκοτεινό φεγγάρι, ο V.Αρχιερέας είναι ο σκοτεινός ήλιος. Αυτές είναι οι τέσσερις προσωπικότητες παρουσιάζονται όταν ενώνονται ο άνδρας και η γυναίκα. Στο υποσυνείδητο επίπεδο αυτό μπορεί να γίνεται μια αντιπαράθεση μεταξύ του Ξίφους και της Κούπας, γιατί "όταν συναντιούνται ο σκοπός και η ψυχή, ο σκοπός σύρει το Ξίφος της δύναμής του και η ψυχή εκτινάσσει το δηλητήριό της παραίσθησης και αποπλάνησης. Εντούτοις, και οι τέσσερις προσωπικότητες φανερώνονται σε διαφορετικό βαθμό σε όλους τους ανθρώπους.
Ο Κ. Γιούνγκ υποστηρίζει ότι η ψυχή (anima) τείνει να είναι πιστή, να παρηγορεί, να συσχετίζεται, είναι ένας θαυματοποιός, μια αποπλάνηση, είναι αμφίθυμη, μάταια, ευερέθιστη, συναισθηματική, αγανακτισμένη και υπαγόμενη στις παράλογες διαθέσεις.
Η Εκάτη είναι Τρίμορφη ή Τρικέφαλη επειδή: κυβερνά τους ουρανούς σαν Σελήνη κατά τη διάρκεια της Πανσελήνου, κυβερνά τη γη ως Άρτεμις κατά τη διάρκεια της αύξησης και φθίσης της σελήνης, που διαμορφώνονται σαν ασημένια τόξα της. Κυβερνά τον Άδη ως Περσεφόνη κατά τη διάρκεια της Νέας Σελήνης. Ο Κέρβερος υπενθυμίζει και την τρικέφαλη Εκάτη και τις συνδέσεις σεις με τον Κάτω Κόσμο.
Η σελήνη είναι ένας μεσολαβητής, όπως ο Ερμής, που στέκεται μεταξύ του ουρανού και γης, στρέφοντας στο καθένα και με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζει τις καθοδικές και ανοδικές πορείες. Κυβερνά όλα τα φαινόμενα αυξήσεων και φθίσεων στον κόσμο. Τα χρώματα στο φόρεμά της είναι το λευκό, το κίτρινο και κόκκινο ή ένα λαμπερό μαύρο φόρεμα (μαύρο, άσπρο, κίτρινο, κόκκινο: τα χρώματα της αλχημικής Μέγιστης Εργασίας), που διακοσμείται με αστέρια και ένα κεντρικό φεγγάρι, τα λουλούδια και τα φρούτα κρεμιόνται στα όρια όπως οι θύσανοι. Τα γυμνά χέρα, με τον αναμμένο φανό στο δεξί και δύο φίδια στο αριστερό της ή το αριστερό χέρι της κρατά χρυσό δοχείο, που διακοσμείται στη βάση με φύλλα φοινίκων, και με μια λαβή όμοια με φίδι, που φαίνεται πρησμένο από δηλητήριο, είναι σε ένα άρμα που σύρεται από δύο άλογα, ένα λευκό, ένας μαύρο, ή από ένα μουλάρι, ή από ταύρους με μικρά κέρατα και ένα άσπρο σημείο στη δεξιά πλευρά του ζώου.
Οι αριθμοί 3, 9 και 27 είναι ιεροί στη σελήνη. Οι 27 αστέρες αντιπροσωπεύουν στο θόλο, τις ημέρες τις οποίες η σελήνη είναι ορατή (27 = 3 Χ 9, η τρίτη δύναμη του τρία). Η σελήνη είναι μια ιδιότητα της Αρτέμιδος και η Αρτεμισία είναι ένα σεληνιακό βότανο.
Οι αλχημιστές λένε ότι η Παρθένος Άρτεμις είναι η Πρωταρχική Μητέρα και η Πρωταρχική Ύλη. Είναι η Πνευματική Νύφη και Μητέρα. Έτσι καλείται Μητέρα Αλχημεία, Ύλη όλων των Πραγμάτων, Μήτρα, Θήλυ, Παρθένος Έγκυος Κόρη, Σοφία, Σελήνη και ακόμη Πόρνη, γιατί είναι "το δοχείο και η ύλη του καλού και κακού". Ο Πλούταρχος λέει ότι η Σελήνη είναι η Μητέρα του Κόσμου. Γονιμοποιείται από τον Ήλιο, τον Αρχιερέα. Όπως είναι ευρέως γνωστό, οι έννοιες Μητέρα, Μήτρα προέρχονται από την ίδια ινδοευρωπαϊκή ρίζα ματερ-, που σημαίνει, μητέρα.
Δεδομένου ότι η ψυχή αντιπροσωπεύει και προσωποποιεί τα στοιχεία του συλλογικού ασυνειδήτου, έτσι η Σελήνη αντιπροσωπεύει τους άλλους έξι πλανήτες και το μέταλλό της, το ασήμι είναι το σύνολο και η ουσία των πνευμάτων των άλλων έξι μετάλλων. Τα έξι αστέρια και το φεγγάρι στην εσθήτα της Αρχιέρειας αντιπροσωπεύουν τα επτά μέταλλα και τους επτά πλανήτες.
Το ρόδι, που συνδέεται με την Περσεφόνη και τη Δήμητρα, είναι ένα κοινό σύμβολο της παθητικής αρχής, του γάμου, της γονιμότητας και του τοκετού.
Η κάθοδος στην ύλη είναι ένα φάρμακο, το οποίο μπορεί να είναι δηλητήριο ή θεραπευτικό, μεθυστικό ή διαφωτιστικό. Η Εκάτη στέλνει το σκύλο και το φίδι, γιατί το δάγκωμά τους μπορεί να φέρει τρέλα ή μετασχηματισμό της συνείδησης. Το δώρο της προφητείας χορηγείται συχνά από ένα φίδι. Η Αρχιέρεια μοιράζεται τα ζώα της με τον αδελφό / σύζυγό της, τον Αρχιερέα. Για παράδειγμα, και η Σελήνη και ο Ήλιος επικαλούνται ως σκυλιά. Το αρσενικό ελάφι, το λιοντάρι και ο κόκορας είναι τα ζώα της Σελήνης και της Περσεφόνης και των αρρένων αντιστοίχων τους. Το φίδι και η τίγρη είναι επίσης σεληνιακά ζώα.
Ο Απόλλωνας και η Άρτεμις είναι, φυσικά, και οι δύο συνδεμένοι με το τόξο και με το βέλος. Όπως ο Απόλλωνας, και η Άρτεμις και η Εκάτη καλούνται Εκήβολος (μακριά τοξεύων, μακριά ακοντίζων), επειδή στοχεύουν μακριά. Οι δύο Θεοί αντιπροσωπεύουν την απαρατήρητη λειτουργία του υποσυνείδητου μυαλού: η ξαφνική λάμψη της διορατικότητας, το διαισθητικό άλμα. Θα δούμε (VI Εραστές) ότι ο Απόλλωνας και η Άρτεμις (ήλιος και σελήνη) συγκεντρώνονται στην αγάπη από έναν άλλο που τοξεύει από μακριά, τον Έρωτα, τον απόγονο του Ερμή και της Αφροδίτης (I.Μάγος και ΙΙ. Αυτοκράτειρα).
Η Σελήνη και ο Ήλιος αντιπροσωπεύουν το σύνολο της διαισθητικής αντίληψης, το θηλυκό και το αρσενικό, γιατί μόνο αυτοί από όλους τους Θεούς βλέπουν την απαγωγή της Κόρης. Γέννησαν τις Ώρες, που αντιπροσωπεύουν τις εποχές. Η Σελήνη είναι η μητέρα του Ήλιου, καθώς επίσης και η σύζυγός του, που σημαίνει ότι το ασυνείδητο είναι έγκυος με τη συνείδηση, και δίνει γέννηση σε αυτό.
Η Αρχιέρεια συνδέεται πολλαπλά με το ύδωρ. Κατ' αρχάς, η Σελήνη ήταν η μητέρα της Έρσας (Δροσιάς) από το Δία. Είναι επίσης, τα δάκρυα της Ίσιδος, που είναι η δροσιά, είναι θεραπευτικά, γιατί με αυτά αποκατέστησε πλήρως τον Όσιριδα και έτσι καλείται Σώτειρα (Σώτειρα καλούνται οι θεές, Θέτις, Ευνομία, Αθηνά, Άρτεμις, Δήμητρα, Αφροδίτη, Περσεφόνη, Εκάτη, Ήρα, Τύχη). Αυτή η ουσία είναι το Ύδωρ της Ζωής και το Διαμένον Ύδωρ, το οποίο ενώνει οτιδήποτε έχει χωριστεί. Η Ίσις είναι επίσης ισχυρή μάγισσα, μια ικανότητα που έμαθε όταν έστειλε το φίδι της να ξαπλώσει στο μονοπάτι του Ρα, τον οποίο αργότερα, επίσης θεράπευσε.
Ίσις καλείται ο Αστήρ της Θάλασσας και αντιπροσωπεύει τις καρποφόρες, πλούσιες πεδιάδες της Αιγύπτου, την Πρώτη Ουσία που φέρνει τη ζωή όταν λιπαίνεται από τον Όσιριδα, η πλημμύρα του Νείλου.
Σύμφωνα με έναν μύθο, η Εκάτη, η κόρη του Ζηνός και της Ήρας, καθαρίστηκε και αναγεννήθηκε στα ύδατα του Αχέρωνα, του ποταμού του Άδη. Ως εκ τούτου επιτηρεί τον καθαρισμό και τον εξιλασμό συγκεκριμένα και τη μαγεία και την γοητείες γενικά. Είναι ένας θεραπευτής, ειδικά στην επίδραση των σκορπιών, των φιδιών και των πυρετών. Φέρνει φωτισμό στη νύχτα, δηλαδή από το υποσυνείδητο.
Η σελήνη αντιπροσωπεύει τις ιδιότητες της σύνδεσης και της σχέσης που χαρακτηρίζει το Μητρικό Έρωτα, για το ύδωρ είναι ψυχρή (ενώνοντας) και υγρή (παράγοντας). Αντίθετα ο ήλιος αντιπροσωπεύει τις ιδιότητες της διάκρισης και τη γνώση που χαρακτηρίζει τον Πατρικό Λόγο, γιατί το πυρ είναι θερμό (χωρίζοντας) και ξηρό (επιβάλλοντας). Η Αρχιέρεια και ο Αρχιερέας θα ενώσουν το ύδωρ και το πυρ τους στον Θρίαμβο VI. Εραστές, γιατί ο Ήλιος είναι η "θερμότητα του στερεώματος" και η Σελήνη είναι η "αιθερική υγρασία".
Το μπλε χρώμα συνδέεται με τη Σελήνη και καλείται σκοτεινό ύδωρ, που παντρεύει τον Ήλιο, ο οποίος καλείται Ρέον Φως (Φάος ρυέντης). Καλείται επίσης Χημεία (μαύρο), που υπενθυμίζει σε μας ότι είναι η Μητέρα Αλχημεία.
Ο θρόνος είναι ένα σύμβολο της Ίσιδος, η οποία παρουσιάζεται συχνά φορώντας κέρατα αγελάδων και τον ηλιακό δίσκο της Χαθώρ και μεταφέρει σκήπτρο και πάπυρους.
Η Πυθαγορική ανάλυση προτείνει ότι αυτή οι κάρτες των Θριάμβων 2 και 3 πρέπει να είναι η Αρχιέρεια και ο Αρχιερέας και ότι το 3 και το 4 πρέπει να είναι η Αυτοκράτειρα και ο Αυτοκράτορας. Η Αυτοκράτειρα και ο Αυτοκράτορας παρουσιάζονται συνήθως με σφαίρες, τα σύμβολα της γήινης αρχής και είναι Πεντάλφες υπό την ευρεία έννοια. Αντιθέτως, η Αρχιέρεια και ο Αρχιερέας παρουσιάζονται συνήθως με σκήπτρα με πνευματική αρχή, που συνδέεται με τους Ράβδους και το Πυρ.
Η μέθοδος της ισοψηφίας υποστηρίζει: "Η τρίμορφος Εκάτη" έχουμε 1732, το οποίο μειώνεται σε 2-3+7-1 = 5. Για το "Η Σκοτία Σελάνα" (η σκοτία Σελάνα ή αιολικά Σελάννα είναι η σκοτεινή Σελήνη) έχουμε 896, το οποίο μειώνεται σε 6-9+8 = 5. Και οι δύο δείχνουν ότι η Αρχιέρεια αντιστοιχεί στην Πεντάδα, η οποία αντιπροσωπεύει το αιώνιο ουράνιο πνεύμα που φέρει σε έκσταση τα τέσσερα μεταβλητά στοιχεία. Οι Πυθαγόρειοι την καλούν Αλλαγή, γιατί αντιπροσωπεύει την ώθηση στην άνοδο από την εγκόσμια σφαίρα.
V Αρχιερεύς (5)
Ο Δάσκαλος και Κύριος της Πεντάλφα.
Θεότητες: Απόλλων, Ήλιος, Σαμάς.
Ελληνικό Γράμμα = Δίγαμμα (Βαυ): ρύομαι. Μέλλων ρύσομαι, αόριστος ερρυσάμην. Σημαίνει σώζω, λυτρώνω, ελευθερώνω, απολυτρώνω, εξαγοράζω, προστατεύω, προφυλάσσω, εμποδίζω, αναχαιτίζω, θεραπεύω, καλύπτω. Παράγωγα: =æsiow, επίθετο. Σημαίνει εκείνος που απελευθερώνει. Ομόρρυθμο: ρύσιον, ρύτωρ –ορος (ουσιαστικό) ο σωτήρας, ο προστάτης.
Περιγραφή
Είναι λυκόφως και ο Αρχιερέας κάθεται σε ένα χρυσό άρμα με κοίλη μορφή, το οποίο επιπλέει στον ωκεανό και τραβιέται από δύο ιππόκαμπους, έναν μαύρο αριστερά και έναν άσπρο δεξιά. Οι πλευρές του άρματος είναι διακοσμημένες με ηλιοτρόπια και τα φύλλα δάφνης. Ένας λύκος κάθεται δίπλα από τον Αρχιερέα στα αριστερά του.
Ο Αρχιερέας είναι ένας ηλικιωμένος με γκρίζα μαλλιά, χωρίς γένια, με κατακόκκινο δέρμα και διπλωμένα φτερά. Είναι ξυπόλυτος, φορά μια ακτινοβόλα κορώνα σε κόκκινο-χρυσό χρώμα με επτά ακτίνες που κάμπτουν προς τα πάνω και ένα μακρύ, αραχνοΰφαντο κόκκινο χιτώνα, με τα μανίκια ως τους αγκώνες, που κυματίζει στον αέρα. Στο δεξί χέρι του κρατά ότι τη λαβή ενός κλαδευτηριού με μορφή ενός πλάγιου μεταλλικού ημικύκλιου, που καίγεται σε κόκκινο χρώμα, με 16 δόντια στην περιφέρεια και το αλχημικό σύμβολο για το θείο (ένας σταυρός κάτω από ένα τρίγωνο) στη μέση. Στο αριστερό χέρι του κρατά χρυσό αγγείο, από το οποίο χύνει στον ωκεανό κόκκινο κρασί.
Παρουσίαση
Ο Αρχιερέας αντιπροσωπεύει τα υποσυνείδητα αρσενικά στοιχεία της ψυχής. Συμβολίζεται από τον κατακόκκινο ήλιο καθώς δύει και ταξιδεύει στην υποσυνείδητη θάλασσα στην επόμενη αυγή της συνείδησης.
Ο Αρχιερέας ενσωματώνει την πνευματική φιλοδοξία, την χωρίς στοχασμό ηθική κρίση και την κίνηση προς την τελειότητα. Είναι αδιάλλακτος στις αποτυχίες της σάρκας και αμελής στις ανάγκες της γήινης ύπαρξης. Δεδομένου ότι τείνει να είναι αυστηρός και σκληρόκαρδος, χρειάζεται συν-αντιβασιλείς του, την Αυτοκράτειρα, τον Αυτοκράτορα και την Αρχιέρεια, για να μαλακώσει τη δριμύτητά του.
Ο Αρχιερέας είναι η γέφυρα που δεσμεύει τον ουρανό και τη γη, η πηγή γνώσεων θρησκείας. Είναι η συνείδηση, η εσωτερική φωνή και ο εσωτερικός δάσκαλος (η διαίσθηση), που κάθεται στην κρίση μας και στην κρίση των άλλων, σύμβολό του το πριόνι στο δεξί χέρι (δράση). Το διάπυρο πριόνι αντιπροσωπεύει την ουράνια πυρκαγιά του δυόμενου ήλιου, σε αντιδιαστολή με το απύθμενο ύδωρ της Αρχιέρειας. Ο λύκος στην αριστερή (ασυνείδητη) πλευρά αντιπροσωπεύει την πιθανή εμπάθεια της ασυνείδητης κρίσης.
Εκτιμώντας ότι το δοχείο της Αρχιέρειας περιέχει το ύδωρ (δηλαδή τη θεραπευτική αγάπη), ο Αρχιερέας περιέχει το κρασί (δηλαδή τα πύρινα πνεύματα). Ο αέρας που φυσά το χιτώνα του, μας υπενθυμίζει ότι αντιπροσωπεύει το πνεύμα (Πνεύμα, Αναπνοή).
Σημείωση
Όταν ένας άνδρας αναγνωρίζει την ψυχή του, μια τριάδα δημιουργείται: είναι το αρσενικό συνειδητό θέμα (Αυτοκράτορας) που αφορά στο έμμονο θηλυκό συνειδητό θέμα (Αυτοκράτειρα) και στην υπέρτατη θηλυκή ψυχή (Αρχιέρεια). Αυτή η δομή γίνεται μια πλήρες τετράδα μέσω της εμφάνισης υπέρτατου του αρσενικού, του Σοφού Γηραιού Άνδρα (Αρχιερέας). Επιπλέον, όταν αναγνωρίζει μια γυναίκα το σκοπό της, μια τριάδα δημιουργείται: είναι το θηλυκό συνειδητό θέμα (Αυτοκράτειρα) που αφορά στο έμμονο αρσενικό συνειδητό θέμα (Αυτοκράτορας) και στον υπέρτατο αρσενικό σκοπό (Αρχιερέας). Αυτή η δομή γίνεται μια πλήρης τετράδα μέσω της εμφάνισης του υπέρτατου του θηλυκού, της Χθόνιας Μητέρας (Αρχιέρεια). Και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι ένα "τετραμερής γάμος" που είναι μισό αρσενικό και μισό θηλυκό, μισό έμμονο και μισό υπέρτατο.
Η ψυχή και ο σκοπός είναι και οι δύο εξωλογικά, επειδή είναι ασυνείδητα. Εντούτοις, ο σκοπός είναι μια πηγή παράλογων απόψεων, ενώ η ψυχή είναι μια πηγή παράλογων διαθέσεων. Ο σκοπός τείνει επίσης να υποστηρίξει τις συμβατικές απόψεις και είναι επιρρεπής σε αδιάλλακτες απόψεις, ερμηνεία, υπαινιγμό, παρερμηνεία και προσπάθεια για δύναμη. Ο σκοπός είναι προσανατολισμένος προς το πνεύμα και μπορεί να γίνει ένας ψυχοπομπός: ένας μεσολαβητής μεταξύ συνειδητού και του ασυνείδητου. Ο Αρχιερέας ως σκοπός αντιστοιχεί στο πνεύμα και το νου (μυαλό), ενώ η Αρχιέρεια αντιστοιχεί στην ψυχή και το σώμα.
Οι σχέσεις μεταξύ των Θριάμβων II ως V μπορούν να γίνουν κατανοητές στους στοιχειώδεις όρους: η Αυτοκράτειρα είναι η γήινη μητέρα, ο Αυτοκράτορας είναι ο πατέρας ουρανού, η Αρχιέρεια είναι το απύθμενο φεγγάρι, ο Αρχιερέας είναι το ουράνιο πυρ. Δηλαδή έχομε τα στοιχεία: Αυτοκράτειρα = γη, Αυτοκράτορας = αέρας, Αρχιέρεια = ύδωρ, Αρχιερέας = πυρ. Τα αρσενικά και τα δύο έχουν την Θερμή ποιότητα που χωρίζει και κάνει διακρίσεις και έτσι συνδεμένοι με το Λόγο. Τα θηλυκά έχουν την Ψυχρή ποιότητα, που αναμιγνύει και ενώνει και έτσι συνδέεται με τον έρωτα. Σε κάθε περίπτωση οι γήινες αρχές, η Αυτοκράτειρα και ο Αυτοκράτορας, αντιστοιχούν στα βαρύτερα, λιγότερο λεπτά στοιχεία (Γη εναντίον Ύδατος, Αέρας εναντίον Πυρ), ενώ οι πνευματικές αρχές, η Αρχιέρεια και ο Αρχιερέας, αντιστοιχούν στα ελαφρύτερα, λεπτότερα στοιχεία. Δηλαδή η Αυτοκράτειρα είναι Βαριά και Ψυχρή, δηλαδή η Γη, ενώ η Αρχιέρεια είναι Ελαφριά και Ψυχρή, δηλαδή το Ύδωρ, ο Αυτοκράτορας είναι Βαρύς και Θερμός, δηλαδή ο Αέρας, ενώ ο Αρχιερέας είναι Ελαφρύς και Θερμός, δηλαδή το Πυρ. Είτε η Αυτοκράτειρα και ο Αυτοκράτορας (Γη και Αέρας), είτε ο Αρχιερέας και η Αρχιέρεια (Πυρ και Ύδωρ) μπορούν να παντρέψουν, και να επιτύχουν τη θέση της αντίθεσης στην ενότητα, αλλά είναι επιτυχέστερο εάν ολοκληρώνεται σε πιο υψηλό επίπεδο, με τα λεπτότερα στοιχεία. Κατά συνέπεια η ένωση είναι μεταξύ της σεληνιακής αιθερικής υγρασίας και της ηλιακής θερμότητας του στερεώματος. Αυτό είναι το ύδωρ και το κρασί που βλέπουμε να αναμιγνύονται στην Εγκράτεια.
Ο Γιούγκ καλεί το σκοπό Σκοτεινό Ήλιο, που αντιστοιχεί στον Κρόνο, το Θεό που κυβέρνησε στη χρυσή ηλικία προτού να έρθει στην εξουσία ο Ζευς. Ο Σκοτεινός Ήλιος είναι ο ήλιος πριν από την αυγή της συνείδησης και αναφέρεται στη χρυσή ηλικία όταν η ζωή ήταν ενστικτώδης και ο θάνατος δεν ήταν κάτι που προκαλούσε φόβο, ο χρόνος προτού να έχει ο άνθρωπος "τη γνώση του καλού και του κακού". Όταν ο Ζευς καθιέρωσε την Ολυμπιακή δυναστεία, ο Κρόνος ήταν στη δύση, αλλά μην καταστρεμμένος και ασκεί ακόμα την επιρροή του από πέρα από το δυτικό ορίζοντα, όπου ο ήλιος είναι πάλι, σκοτεινός.
Σύμφωνα με έναν μύθο, ο Κρόνος βρίσκεται σε έναν μαγικό ύπνο σε μια χρυσή σπηλιά σε ένα νησί κοντά στη Μεγάλη Βρετανία. Εκεί ονειρεύεται το μέλλον και οι νύμφες που υπηρετούν τις ανάγκες του, εκθέτουν τα όνειρά του στο Δία. Σε αυτόν τον μύθο μπορούμε να δούμε το συνειδητό μυαλό (Ζευς) από τον ασυνείδητο (Κρόνος) μέσω των ονείρων.
Στις γιορτές Σατουρνάλια και Κρόνια, οι άνθρωποι θέτουν κατά μέρος τις συνήθειες του συνειδητού, τους νόμους και τις αξίες, (την εργασία του Αυτοκράτορα) και επιστρέφουν για μια εβδομάδα (17 ως 23 Δεκεμβρίου) στον παράδεισο του αδέσμευτου ενστίκτου.
Ο Απόλλωνας έχει επίσης μια χθονική πλευρά, γιατί είναι ο Θεός της προφητείας όπως ο ηλιακός Θεός Σαμάς των Βαβυλωνίων. Κατά τη διάρκεια του σκοτεινού τετάρτου του έτους αποσύρεται στο έδαφος της Υπερβόρειας, πιθανά Μεγάλη Βρετανία, εν τω μεταξύ κυβερνά ο Διόνυσος στους Δελφούς. Η Υπερβόρεια ήταν το προγονικό σπίτι της Λητούς της Σκοτεινής Τηβέννου, της μητέρας του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος, και μιας θεάς της νύχτας. Η Υπερβόρεια βοήθησε τον Απόλλωνα να βρει το Δελφικό χρησμό. Δηλαδή χρησμοί παρουσιάζονται από το σκότος, ασυνείδητο έδαφος μέσα στο φως της ηλιακής συνείδησης.
Ο Σκοτεινός Ήλιος είναι ένα παράλογο, χθονικό στάδιο στο μετασχηματισμό του Ηλίου. Εμφανίζεται ως Γηραιός Βασιλιάς, ένας γκριζομάλλης ηλικιωμένος, φτερωτός. Καλείται Φάος Ρυέντης και μπορεί να φανερωθεί ως Λέων Αρχαίος. Όπως την αδελφή του Εκάτη, μπορεί να εμφανιστεί ως τρελό σκυλί. Όμοια το επίθετο Λύκειος Απόλλωνα μπορεί να αναφερθεί σε αυτόν ως Θεός των λύκων.
Όπως η σελήνη, ο Ήλιος έχει πολλές συνδέσεις με τον ποταμό Ωκεανό. Αφότου πνίγηκε στον Ωκεανό από τους θείους του, τους Τιτάνες, ανατράφηκε στους ουρανούς και έγινε αθάνατος. Τώρα, στο τέλος κάθε ημέρας κατεβαίνει πάλι στον Ωκεανό στη δύση και ταξιδεύει στην ανατολή σε ένα χρυσό κύπελλο, όπου ανατέλλει από τον Ωκεανό πάλι. Ο Ήλιος έχει διάφορες συνδέσεις με τη Σκοτεινή Βασίλισσα (Αρχιέρεια), όπως είναι η Κλυμένη γέννησε το γιο του, Φαέθοντα και λέγεται πως εμφανίζεται από τα Αιθιοπικά έλη κάθε αυγή, ακόμα είναι η Πέρση, μία από τις Ωκεανίδες (κόρες του Ωκεανού), που ο Ήλιος απέκτησε μια κόρη, την Κίρκη, μια μάγισσα αγαπητή στην Εκάτη και που συνδέθηκε με τη σελήνη. Ζει στη δύση, στο έδαφος του Σκοτεινού Ήλιου. Οι Βαβυλώνιοι και οι Σουμέριοι λένε ότι τη νύχτα ο ηλιακός Θεός Σαμάς περνά από τη δυτική πύλη στο "εσωτερικό του ουρανού", το οποίο συμβολίζει τα αρσενικά στοιχεία της ψυχής που εξαφανίζεται στο υποσυνείδητο.
Ο Αρχιερέας είναι ο πνευματικός πατέρας, του οποίου λειτουργία είναι να ανυψώσει επάνω, για να εξυψώσει, για να τελειοποιήσει. Είναι η ηθική τελειότητα. Εκτιμώντας ότι ο ηλιακός Αρχιερέας ενδιαφέρεται για τις αιώνιες αλήθειες και είναι το σταθερό σημείο γύρω από το οποίο όλοι οι άλλοι περιστρέφονται, η σεληνιακή Αρχιέρεια είναι αρμόδια για όλα τα φαινόμενα αυξήσεων και φθίσεων στον κόσμο.
Δεδομένου ότι το Ήλιος βλέπει όλα όσα συμβαίνουν στη γη, κλήθηκε για να βεβαιώνει τους όρκους, όπως ο Σαμάς των Βαβυλωνίων, τιμωρεί τους παρανόμους όλων των ειδών. Επιπλέον ο Απόλλωνας Εκατήβολος τιμωρεί τα λάθη με τα γρήγορα βέλη του, ρίχνοντάς τα από πέρα από τον ορίζοντα της συνείδησης. Ακόμα ως Αρχιερέας, είναι επίσης ο θεραπευτής και ο εξαγνιστής, ο οποίος ξεπλένει μακριά τις αμαρτίες.
Οι ακτίνες του ήλιου δημιουργούν τις σκιές και ο Σμαραγδένιος Πίναξ, μας λέει για "να εξαγάγει τη σκιά από την ακτίνα". Ο σκοπός είναι η σκιά που πετιέται από την ηλιακή (αρσενική) συνείδηση. Είναι το Πορφυρό Θείο (θειάφι), η ουσία του ήλιου, δεδομένου ότι το Λευκό Θείο (θειάφι) είναι η ουσία της σελήνης: είναι τα κόκκινα και πράσινα λιοντάρια. Στα ελληνικά το θείον μπορεί να σημάνει είτε "θεότητα" είτε "θειάφι", επειδή το θείο χρησιμοποιήθηκε για τον καθαρισμό - μια κύρια λειτουργία του Απόλλωνα του Αρχιερέα. Οι αλχημιστές λένε ότι όταν ενώνονται ο Ήλιος και η Σελήνη, οι ακτίνες τους περιέχουν Ύδωρ Θεϊκόν, την απόκρυφη ουσία, τη θαυμαστή ρευστή ή το πύρινο φάρμακο που διαχωρίζει τα στοιχεία. Πράγματι, όπως ο ήλιος μπορεί να θερμάνει ή να καψαλίσει έτσι το Πορφυρό Θεϊκόν Ύδωρ έχει και καλά και κακά αποτελέσματα. Δεδομένου ότι ελαττώνει όλα στην ύλη, είναι ο συντελεστής, το μέσον όλης της φθοράς, αλλοίωσης στο φυσικό κόσμο. Καίει, πήζει, σαπίζει και βρωμίζει. Μαυρίζει τον ήλιο. Είναι ο δράκος και ο ουροβόρος όφις. Ταυτίζεται με το Σετ και τον Τυφώνα και έχει το σπίτι του στην Απαγορευμένη Θάλασσα, όπου η Αρχιέρεια και ο Αρχιερέας θα υποφέρουν την Αγάπη-Θάνατό τους. Τέτοιος είναι ο σκοπός, ο αρσενικός υποσυνείδητος.
Στο Θρίαμβο των Εραστών (VI) η Αρχιέρεια και ο Αρχιερέας θα είναι η Νύφη και το Γαμπρός. Είναι σελήνη και ήλιος, αριστερό μάτι και δεξιό μάτι, Χθονική Γυναίκα και Σοφός Ηλικιωμένος. Η σειρά αυτών των Θριάμβων συμβολίζει τη γέννηση των διδύμων που γέννησε η Λητώ, γιατί η Άρτεμις (IV. Αρχιέρεια) γεννήθηκε την έκτη ημέρα και ο Απόλλωνας (V. Αρχιερέας) γεννήθηκε την έβδομη.
Ο ιερός υποσχόμενος, ο νεόνυμφος, είναι εστεμμένος και κατακόκκινα στο χρώμα. Και τα δύο, διάδημα και πριόνι υπενθυμίζουν ότι ο Αρχιερέας είναι Κύριος της Πεντάλφας. Ο Ήλιος παρουσιάζεται με λαμπερά μάτια και ακτίνες που λαμπιρίζουν από το στήθος του. Είναι ντυμένος σε λαμπερή γάζα που κτυπιέται από τον αέρα και φορά μια χρυσή περικεφαλαία, οδηγά ένα άρμα που τραβιέται από φτερωτά άλογα, που είναι τέσσερα ή εννέα. Οι διακοσμήσεις στο άρμα του Αρχιερέα τιμούν την μνήμη της Δάφνης, που ο Απόλλωνας αγάπησε και η Γαία μετασχημάτισε στο δένδρο δάφνη και Κλυτίη, μια κόρη του Ωκεανού, η οποία αγάπησε τον Ήλιο ή τον Απόλλωνα και μαράζωσε μακριά για να γίνει το ηλιοτρόπιο, αυτό το φυτό που στα ελληνικά καλείται ηλίανθος, δηλαδή από τις λέξεις Ήλιος και Άνθος.
Η αριθμητική αξία του "Ήλιος Σκοταίος" είναι 1194, το οποίο μειώνεται σε 11+4-9+1-1 = 6, επίσης η αξία του "Εκηβόλος" είναι 468, το οποίο μειώνεται σε 8-6+4 = 6. Έτσι ο Αρχιερέας έχει το χαρακτήρα της Εξάδας, η οποία σημαίνει ότι τοποθετεί όρια στον πνευματικό κόσμο, που ανοίχθηκε από την IV. Αρχιέρεια. Οι Πυθαγόρειοι την καλούν Συμφιλίωση, Πανάκεια (αθανασία, φάρμακο για όλες τις ασθένειες), Υγεία, Κατασκευαστή Ψυχής και Όρο Ζωής.
Σε μια εικόνα των Αρχαίων Ρωμαίων, των Ετρούσκων, (Τυρρηνοί) ο Ήλιος εμφανίζεται ως γηραιός, αλλά καλοξυρισμένος άνδρας με ένα ακτινοβόλο στέμμα, με 10 σημεία στη χαμηλότερη σειρά, 5 στην ανώτερη, ο οποίος κρατά ένα στεφάνι σε κάθε χέρι, αριστερά 16 σημεία, δεξιά 8 + 7 σημεία στο εξωτερικό, 3 και 3 μέσα, 5 κρεμαστά κοσμήματα, 1 διπλό. Φορά ένα μακρύ χιτώνα που αποκαλύπτει τα γυμνά πόδια του, με μανίκια ως τους αγκώνες και μια ζώνη. Είναι έτοιμος να στέψει τον Υπερίωνα, "τον Ένα Υπεράνω", ο οποίος φορά μόνο μια χλαμύδα και κρατά έναν κλάδο σε κάθε χέρι.
Ο Απόλλωνας παρουσιάζεται γενικά γυμνός ή να φορά μια χλαμύδα. Μπορεί να έχει ένα τόξο και μια φαρέτρα ή την ποιμενική ράβδο. Ή μπορεί να παρουσιαστεί φορώντας ένα μακρύ χαλαρό χιτώνα και να παίζει τη λύρα. Οι κύκνοι είναι ιεροί στον Απόλλωνα, λόγω του όμορφου "κύκνειου άσματος". Άλλα ιερά ζώα είναι ο γύπας, ο κόρακας, ο πετεινός, το γεράκι, ο τζίτζικας, ο λύκος και τα φίδια. Τα ιερά φυτά είναι η δάφνη, ο φοίνικας, η ελιά και ο ταμάριξ.
VI. Έρως - Αγάπη (7, 6)
Κύριος του κυπέλλου, Δάσκαλος του Κυπέλλου
Θεότητες: Έρως. Απόλλων + Άρτεμις ( Ντιάνα). Όσιρις + Ίσις.
Ελληνικό γράμμα = Ζήτα: Ζητέω που σημαίνει ζητώ, ψάχνω, σκαλίζω, γυρεύω, αναζητώ, ερευνώ, εξετάζω, ποθώ, επιζητώ, ανακρίνω, επιθυμώ.
Περιγραφή
Σε ένα κυνηγετικό ξέφωτο οι δύο εραστές κοιτάζουν ο ένας τον άλλον, ο άνδρας αριστερά και τη γυναίκα δεξιά. Ένας φτερωτός Έρως, που φορά μια κόκκινη κάπα όπως του μάγου αλλά διακοσμημένη με ένα εξάκτινο αστέρι, αιωρείται στον αέρα από πάνω. Με το δεξί χέρι του κρατά μια χρυσή ομφαλωτή φιάλη (έχει σχήμα αφαλού), με το αριστερό του στοχεύει με ένα βέλος στην ανθρώπινη καρδιά.
Η νέα γυναίκα είναι γυμνή και περπατά έξω από μια λίμνη, το δεξί πόδι της στη γη και το αριστερό ακόμα στο νερό. Είναι αθλητική, με ανοιχτόχρωμο δέρμα και έχει κοκκινόξανθα μαλλιά μέχρι τη μέση, η οποία κάνει ένα χαλαρό πήδημα. Φορά ένα ασημένιο ημισεληνοειδές φεγγάρι, με τις ακμές προς τα πάνω. Κρατά ένα ασημένιο κάνθαρο (δοχείο σαν ποτήρι) στο αριστερό χέρι της.
Ο νεαρός άνδρας είναι γυμνός, με μια χλαμύδα που είναι διακοσμημένη με ένα κόκκινο λιοντάρι και τριαντάφυλλα και διπλωμένη πάνω από τους ώμους του. Φορά κοθόρνους (ψηλά παπούτσια χρήσιμα στο κυνήγι) στα πόδια του. Στο αριστερό χέρι του κρατά μια λόγχη που λάμπει στο φως του ήλιου και είναι διακοσμημένη με ένα φτερό. Έχει σκοτεινό, κοκκινωπό δέρμα, χωρίς γένια, φορά ένα δάφνινο στεφάνι στα μακριά ξανθά σγουρά μαλλιά του που λάμπουν στον ήλιο σε ένα χρυσό φωτοστέφανο. Μόνο το δεξί μάτι του άνδρα φαίνεται και μόνο το αριστερό της γυναίκας. Ενώνουν τα δεξιά χέρια φθάνοντας ο ένας τον άλλον.
Πίσω από τη γυναίκα είναι ένα δέντρο με ένα κουλουριασμένο φίδι πάνω του και πίσω από τον άνδρα υπάρχουν έλατα και μια φωτιά που καίει με καπνό που ανέρχεται προς τα πάνω. Σε ένα κλαδί που φαίνεται ξερό, είναι ένας γυναικείος κοντός χιτώνας διακοσμημένος με έναν άσπρο αετό και κρίνους. Οι κόθορνοι είναι στο έδαφος. Στο υπόβαθρο είναι τρία μαύρα κυνηγετικά σκυλιά, που στέκονται ήσυχα, αλλά κοιτάζουν προς στο ζευγάρι, υπάρχει ένας σκορπιός στο έδαφος πίσω από τον κόθορνα.
Παρουσίαση
Ο έρωτας, η δύναμη της ένωσης, ένας παράγοντας ή μεταβολή του εγώ του Μάγου, επιφέρει τον Ιερό Γάμο των αντιθέτων. Εδώ βλέπουμε τον Ήλιο και τη Σελήνη, που αντιπροσωπεύουν το αρσενικό και θηλυκό ασυνείδητο, χαιρετώντας ο ένας τον άλλον, ταξιδεύουν όλες τις πλάνες. Αυτό δεν είναι μια συνειδητή απόφαση, γιατί ο έρωτας διαπερνά τον ασυνείδητο και του άνδρα και της γυναίκας, έτσι ώστε κάθε ένας αναγκάζεται να παραδεχθεί τον άλλον. Κατ' αυτό τον τρόπο όλα τα αντίθετα ενοποιούνται: αρσενικό και θηλυκό, συνειδητός και ασυνείδητο, σκέψη και συναίσθημα, διαίσθηση και αίσθηση.
Αυτός δεν είναι κάποιος συνηθισμένος γάμος, αλλά μια αλχημική ένωση αδελφού και αδελφής. Επάνω στην ολοκλήρωσή του οι αρσενικοί πόλοι (συνείδηση, σκέψη, διαίσθηση) θα καταστραφούν, διαλυμένοι στην υποσυνείδητη μητέρα θάλασσα. Αυτό αντιπροσωπεύει τη διάλυση που πρέπει να προηγηθεί της αναζωογόνησης των αρσενικών στοιχείων. Το θεϊκό τέκνο θα καταναλώσει την ύλη της μητέρας ενώ μεγαλώνει στη μήτρα της και αυτή θα πεθάνει στη γέννηση, έτσι εξαλείφοντας τους θηλυκούς πόλους (ασυναισθησία, συναίσθημα, αίσθηση). Το τέκνο, εντούτοις, θα επιζήσει και θα φανερώσει μια καλά εναρμονισμένη ισορροπία όλων των αντιθέσεων, μετενσαρκώνοντας κατά συνέπεια και οι δύο γονείς.
Σημείωση
Ο έρωτας φέρνει τον Αρχιερέα και την Αρχιέρεια μαζί στον Έρωτα. Είναι ο μέσος όρος στην πυθαγόρεια τριάδα, ενώνοντας (αρμονίζειν = να ενώνει, να παντρεύει) τα άκρα. Αυτός ο Ιερός Γάμος πρέπει να είναι αιμομικτικό, γιατί αντιπροσωπεύει "έναν συνδυασμό πραγμάτων που συσχετίζονται αλλά αντίθετα από τη φύση", καθώς λέει ο Κ. Γιούνγκ. Στην πραγματικότητα, είναι αληθινά οι δύο πλευρές μιας ενότητας, όπως ο ουροβόρος όφις που στο λυκόφως της συνείδησης εμφανίζεται ως δύο προσωπικότητες. Πράγματι, η νύφη και ο νεόνυμφος είναι και οι δύο μεταμφιέσεις του Ερμή (του Μάγου). Αυτός ο γάμος είναι η πρώτη ενοποίηση του πατέρα (ΙΙ.Αυτοκράτορας) και της μητέρας (ΙΙΙ.Αυτοκράτειρα).
Αυτή η κάρτα σωστά θα έπρεπε να καλείται αντί "εραστές", "έρως", γιατί απεικονίζει με συνέπεια τον έρωτα, ο οποίος είναι Αγάπη. Σε κάποιες μυθολογίες ο Έρως είναι ο γιος του Ερμή (I.Μάγος) και της Αφροδίτης (ΙΙ.Αυτοκράτειρα). Εδώ, ως Κύριος του Κουπών, ο Έρωτας, χύνει μια σπονδή ευλογίας για το ζευγάρι. Ο Ερμής και η Αφροδίτη, οι γονείς του, είναι και οι δύο οινοχόοι.
VI. Εραστές αντιπροσωπεύει το γάμο της IV.Αρχιέρειας και του V.Αρχιερέα, δηλαδή είναι ο Αλχημικός Γάμος μεταξύ της ασημένιας Βασίλισσας της Νύχτας και του χρυσού Βασιλιά της Ημέρας, γιατί η ψυχή θέλει έναν άνδρα και η σκέψη θέλει μια γυναίκα. Αυτοί ποθούν την ένωση. Ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα είναι στις άκρες του βασιλείου τους, ο Βασιλιάς γίνεται γέρος και η Βασίλισσα έχει βάλει κατά μέρος την πράσινη εσθήτα της και έχει φορέσει τη μολυβή πορφύρα, η οποία προμηνύει την εμμονή του ζευγαριού, Αγάπη-θάνατος. Ο Ερμής εμφανίζεται υπό μορφή έρωτα. Και οι δύο ρίχνουν το βέλος και καλούνται τοξότες που κτυπούν άνευ νεύρου (χορδή) τόξου. Αυτός είναι ο Ερμής που ενώνει ο Θείο (θειάφι) και Άλας και προΐσταται στον Ερμητικό Γάμο, δια του οποίου το φως της Σελήνης εκκενώνεται στον Ήλιο και το φως του Ηλίου εκκενώνεται στην Σελήνη και από αυτούς τους δύο το φως κατακλύζει και γεμίζει τον Κόσμο. Το βλέπουμε αυτό στην έκλειψη, γιατί η Σελήνη σκοτεινιάζει καθώς γυρίζει για να δει τον μνηστήρα της και όταν έρχεται τελικά σε αυτόν, ο ίδιο είναι επίσης σκοτεινός. Η ολοκλήρωση πραγματοποιείται στην πιο μαύρη νύχτα. Όλες οι αντιθέσεις συμφιλιώνονται όταν ο Ερμής επιφέρει την ένωση της Λευκής Βασίλισσας του Ασημένιου Στέμματος και του Μέλανα Βασιλιά του Χρυσού Στέμματος: το Ύδωρ με το Πυρ, η Γη με τον Αέρα, ο Λευκός Αετός με τον Κόκκινο Λέοντα, το Ιερό Κύπελλο (Γκράαλ) με την Ιερή Λόγχη. Το τέκνο είναι το πνεύμα, η αρμονία ενός ενδιάμεσου πνεύματος, η διπλή φύση του Φαιού Ωού, το οποίο συνδυάζει το άσπρο και το μαύρο. Η διπλή αντίθεση των τεσσάρων στοιχείων επιλύεται στην Πεμπτουσία.
Το εξάγραμμο είναι το σύμβολο της ιερής ένωσης που ισορροπεί τις αντιθέσεις, γιατί είναι ταυτόχρονα τα υπερεπιβαλλόμενα τρίγωνα του Πυρός και του Ύδατος, και τα υπερεπιβαλλόμενα σύμβολα του Αέρα και της Γης. Κατά συνέπεια και οι τέσσερις πτυχές της ψυχής, αρσενική και θηλυκή, έμμονη και υπέρτατη, συγκεντρώνονται μαζί, συνειδητή και ασυνείδητη ένωση στην ισορροπία. Οι Πυθαγόρειοι λένε ότι η εξάδα είναι η αρχή της αρμονίας, γιατί είναι το προϊόν της δυάδας και της τριάδας, η οποία παράγει κάθε τέλεια συμφωνία. Επίσης, συμφιλιώνει τα αντίθετα, είναι ίση με τα μέρη της και καλείται Πληρότης. Στην παράσταση εδώ, ο Έρωτας φορά ένα εξάκτινο αστέρι.
Εντούτοις, η αριθμητική αξία "Έρως ο Θεός" είναι 1459, το οποίο μειώνεται σε 9-5+4-1 = 7. Επειδή αυτή η αγάπη είναι ανταποδιδόμενη, η αριθμητική αξία "Έρως και Αντέρως" (Έρως και Αμοιβαίος έρωτας) είναι 2592, το οποίο μειώνεται σε 11+2-9+5-2 = 7. Η Επτάδα είναι η "Δεύτερη Μονάδα", η ώθηση προς ένα νέο επίπεδο εκδήλωσης, μια νέα αρχή, μια νέα αρχή παραγωγής, ένα πλήρες πρόσωπο που περιλαμβάνει τρία ψυχικά στοιχεία (μυαλό, πνεύμα και ψυχή) και τέσσερα υλικά στοιχεία (γη, ύδωρ, αέρας και πυρ), στα οποία αντιστοιχούν οι τρεις ψυχικές αρετές και οι τέσσερις λειτουργικές αρετές. Οι πυθαγόρειοι καλούν την Επτάδα "Εκπλήρωση" και "Κατώτατο όριο της Αναγέννησης". Η Επτάδα είναι ο απόγονος των πρώτων πραγματικών περιττών και αρτίων αριθμών, ο Πατέρας (3) και η Μητέρα (4), από 7 = 3+4. Επίσης η Αυτοκράτειρα και ο Αυτοκράτορας είναι τρίτη και τέταρτος στις Ενδεκάδες τους. Οι αριθμοί 1 και 2 είναι μόνο δυνάμει περιττός και άρτιος αριθμός.
Στον Εμπεδοκλή επίσης, αυτή είναι η Αγάπη (η φιλότης) που αναμιγνύει και ενώνει τα τέσσερα στοιχεία, κάνοντας Εν εκ των Πολλών. Σύμφωνα με τον Λαέρτιο Διογένη (VIII.76), η Ήρα είναι η Αυτοκράτειρα, η Γη, ο Αϊδωνεύς (Άδης) είναι ο Αυτοκράτορας, ο Αέρας, η Νήστις (Περσεφόνη) είναι η Αρχιέρεια, το Ύδωρ, ο Ζευς είναι ο Αρχιερέας, το Πυρ.
Στο γάμο του ουρανού και της γης, η προς τα κάτω ώθηση του Βασιλιά συναντά την ανοδική αψίδα της Βασίλισσας και οι νεόνυμφοι αγκαλιάζονται βίαια, όπως τα λιοντάρια που παλεύουν, τα σκυλιά, οι δράκοι ή οι λύκοι. Πράγματι ο Βασιλιάς πρέπει να πεθάνει τη στιγμή της ολοκλήρωσης. Μερικοί λένε, το βέλος του Έρωτα, το βέλος της δυστυχίας, διαπερνά την καρδιά του. Άλλοι λένε ότι το κεφάλι του νεόνυμφου δαγκώνεται από τη Νύφη-φίδι. Ακόμα, άλλοι λένε ότι σχίζεται από τα μαύρα σκυλιά της Εκάτης, όπως ο Ακταίων που καταδιώχθηκε μετά από θρησκευτική γιορτή που είδε γυμνή την Αρτέμιδα, γιατί τέτοια είναι η μοίρα οποιουδήποτε είναι Μνηστήρας της Σελήνης. Η Νύφη του Ήλιου στη συνέχεια είναι προδιαγεγραμμένη να πεθάνει στον τοκετό και έτσι τις δύο ψυχές της παραγωγής γονέων είναι στη μια ψυχή του Τέκνου. Ο Συνειδητός Βασιλιάς χάνει την απόλυτη εξουσία του, όπως στη συνέχεια κάνει η Ασυνείδητη Βασίλισσα. Με το Τέκνο θα υπάρξει μια ισορροπία των ψυχικών δυνάμεων.
Οι VI.Εραστές αντιστοιχούν στη Επίλυση αποδεικνυόμενοι από την αλχημική παράδοση ότι ο ιερός γάμος πραγματοποιείται στα πνευματικά ύδατα του Ωκεανού (η "Ανώτερη Θάλασσα", ο "Νείλος της Αιγύπτου"). Συχνά ο Βασιλιάς πνίγεται σε αυτά τα ύδατα, στον Ωκεανό της Αρχιέρειας. Αυτό το πνευματικό ύδωρ, που επιφέρει την ένωση, είναι ακριβώς ο Ερμής σε μια άλλη εκδήλωση. Διότι ο Ερμής, διαλύει τα ύδατα του Γηραιού Αυτοκράτορα, αλλά όλοι οι πλανήτες εγχέουν το λουτρό με την επιρροή τους, διότι η Αφροδίτη (Αυτοκράτειρα) καταπίνει τα ύδατα του Γηραιού Αυτοκράτορα, καθώς και το περιεχόμενο και τον περιέχοντα, και γίνεται Σελήνη (Αρχιέρεια), που φέρνει το Τέκνο που κρύβεται στη μήτρα της.
Εντούτοις, ο Απόλλωνας παρουσιάζεται γενικά γυμνός και φυσικά η Άρτεμις ήταν γυμνή όταν την κατασκόπευε ο Ακταίων. Στην αλχημεία, η έλλειψη ρουχισμού αντιπροσωπεύει την επίδειξη της ψυχής, την απόρριψη του Μανδύα του Σκότους που αντιπροσωπεύει το σκότος.
Από την προοπτική της Αλχημείας, η γυναίκα παρουσιάζεται στα δεξιά, ο άνδρας στα αριστερά και ο γυμνός Έρως από πάνω. Το ζεύγος, ο ηλιακός βασιλιάς είναι στα δεξιά και τη σεληνιακή βασίλισσα στα αριστερά και αυτό είναι η συνηθισμένη αλχημική διάταξη. Το δεξιό μάτι του Απόλλωνα είναι ορατό και επίσης το αριστερό της Αρτέμιδος επειδή, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, ο Ήλιος αντιστοιχεί στο δεξιό μάτι και η Σελήνη στο αριστερό. Ο Απόλλωνας εκτείνει το δεξί χέρι του ως σημάδι ευγένειας και κρατά τη Λόγχη της ταχύτητας στο αριστερό χέρι του. Ομοίως, η Άρτεμις τείνει προς αυτόν με το δεξί χέρι της και κρατά το ιερό Κύπελλο στο αριστερό της.
Οι Εραστές συνδυάζουν όλα τα στοιχεία σε ένα ισορροπημένο σύνολο. Το στοιχείο του Πυρός αντιπροσωπεύεται από το έλατο και την προσκοπική πυρά. Το στοιχεί του Αέρα αντιπροσωπεύεται από το φτερό και τον καπνό. Το στοιχείο του Ύδατος αντιπροσωπεύεται από τη λίμνη και το κύπελλο. Το στοιχείο της Γης αντιπροσωπεύεται από το έδαφος και το φίδι. Το Νύφη-φίδι συμβολίζει επίσης τη φρόνηση και την απολύτρωση που προκύπτει από τον έλεγχο της δύναμης του 7ου Κέντρου Ενέργειας (Κουνταλίνι). Υπάρχουν τρία μαύρα σκυλιά επειδή οι τριάδες είναι χαρακτηριστικές του υπόκοσμου (π.χ. η τριπρόσωπη Εκάτη, ο Κέρβερος κλπ).
Αν και η Άρτεμις είναι γνωστή ως παρθένα θεά, δεν ήταν πλήρως άτρωτη στο βέλος του Έρωτα. Ερωτεύτηκε με τον όμορφο κυνηγό Ορίων, αλλά πέθανε, είτε γιατί τον δάγκασε ένας σκορπιός (αστερισμός του Σκορπιού) επειδή την ξετρέλανε, είτε φονεύθηκε από την ίδια την Αρτέμιδα, η οποία εξαπατήθηκε στην πραγματικότητα από τον Απόλλωνα. Γιατί υπάρχει μια παράδοση ότι ο Απόλλωνας ήταν ξεμυαλισμένος με την Αρτέμιδα, την αδελφή του, και την έκλεψε στο βωμό του στη Δήλο. (Συμπτωματικά, το σκυλί του Ορίωνα, ο Σείριος, σκοτώθηκε επίσης από σκορπιό.) Ομοίως, στον κυνηγετικό Απόλλωνα μια φορά είδε η νύμφη Κυρήνη, μια γυναίκα κυνηγό, που πάλευε με ένα λιοντάρι. Την ερωτεύτηκε αμέσως, την παραπλάνησε και γέννησε αργότερα το γιο του, Αρισταίο. Πιο σχετική με αυτήν την κάρτα είναι η ιστορία της Κορωνίδος. Όταν η Κορωνίς ήταν ήδη έγκυος στο παιδί του Απόλλωνα, παντρεύτηκε άλλον και ο Απόλλωνας στο θυμό του φονεύει το ζεύγος. Ενώ η Κορωνίς καιγόταν στη νεκρική πυρά, ο Απόλλωνας άρπαξε από τη μήτρα της το μωρό, που μεγάλωσε και είναι ο Ασκληπιός, ο Θεραπευτής, επίσης γνωστό ως Σωτήρ. Κορωνίς ονομάζεται εξ αιτίας του κόρακα (κορώνη σημαίνει κόραξ), που ενημέρωσε τον Απόλλωνα για το γάμο και μαυρίστηκε για να φέρει ανεπιθύμητες ειδήσεις. Όταν ο Ασκληπιός προσπάθησε να φέρει τον Ορίωνα πίσω στη ζωή, ο Ζευς τον τίναξε με έναν κεραυνό. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις βλέπουμε το θέμα του αλχημικού μαυρίσματος που ακολουθείται από την απελευθέρωση του ηλιακού πνεύματος που προορίζεται για τον καθαρισμό και την αναγέννηση.
Η κάρτα των Θριάμβων VI.Εραστές αντιπροσωπεύει το θρίαμβο της αγάπης, δηλαδή τη θριαμβευτική πομπή του Έρωτα. Στον κύβο, η κάρτα των Θριάμβων του Έρωτα ή της Αγάπης αντιπροσωπεύεται από την πρώτη σειρά της Υδάτινης Εξακτύος, περιλαμβάνοντας όλους τις δεσμίδες με τουλάχιστον έναν άσσο. Στην Πύρινη Εξακτύ, στις τρεις πρώτες, που περιλαμβάνουν τις δεσμίδες στις οποίες ο υψηλότερος κύβος είναι ένας άσσος, δύο ή τρία. Είναι επιπλέον οι πρώτες τρεις σειρές των δεσμίδων των αστραγάλων.
Είναι ο θρίαμβος του Ερμή από την Αφροδίτη και έχομε δει μιαν αλχημική παράσταση όπου ο Ερμής είναι σε ένα θριαμβευτικό άρμα που σύρεται από έναν κόκορα και μια κότα και πίσω από αυτόν ένα ζευγάρι από αγκαλιασμένους γυμνούς εραστές.
VII. Σοφρωσύνη - Εγκράτεια (6, 14)
Κυρία του Κυπέλλου.
Θεότητες: Ίρις (αγγελιοφόρος του Δία). Ήβη (θεά της νεότητας). Γανυμήδα.
Ελληνικό Γράμμα = Ήτα: Ηώς, που σημαίνει χαραυγή, το πρώτο ηλιακό φως στον ορίζοντα, η Θεά Ηώς. Ήβη που σημαίνει νεότητα, η θεά Ήβη η γυναίκα του Ηρακλή με γονείς τον Δία και την Ήρα. Ήνις, ο ήνις βους δηλαδή το χρονιάρικο βόδι.
Περιγραφή
Μια μάλλον ερμαφρόδιτη μορφή, με χρυσά φτερά νεαρή γυναίκα κρατά στο αριστερό χέρι της ένα ασημένιο πατάνιον (πιατάκι) που διακοσμείται με ένα λιοντάρι, στο δεξιό της μια χρυσή οινοχόη (κανάτα κρασιού) που διακοσμείται με έναν αετό. Χύνει ένα φωτεινό υγρό από τη χρυσή οινοχόη στους κοκκινωπούς καπνούς που ανεβαίνουν από το ασημένιο πατάνιον και χύνονται από την άκρη του.
Είναι ξυπόλυτη και στέκεται στην ακτή ενός ποταμού με το αριστερό πόδι της στο έδαφος και το δεξιό της σε έναν ποταμό, από τον οποίο μέσα το ουράνιο τόξο ανατέλλει. Φορά μια εσθήτα (πέπλο) με πολλά ιριδίζοντα χρώματα και ένας πολύχρωμος κεφαλόδεσμος δεσμεύει τα κοντά μαλλιά της. Υποστηρίζει ένα διάδημα, ένα χρυσό εξάγραμμο με έναν πορφυρό πολύτιμο λίθο στο κέντρο. Στο στήθος της είναι ένα στρογγυλό, ασημένιο μενταγιόν που μαρκάρεται με ένα όρθιο τρίγωνο σε ένα τετράγωνο.
Στο βάθος είναι ένα βουνό με δίδυμες κορυφές και η πυρακτωμένη ανατολή εμφανίζεται μεταξύ των κορυφών, πέρα από τις οποίες λάμπει ένα ουράνιο τόξο. Τα υψηλά σύννεφα πάνω ψηλά, κρύβουν το τρίτο του ουράνιου τόξου, αλλά οι δύο άκρες εμφανίζονται να κατεβαίνουν από τα σύννεφα επάνω από τις κορυφές προς τη γη, από κάθε πλευρά. Ένα χρυσό βέλος με φορά προς τα πάνω, με ισόπλευρη τριγωνική αιχμή, είναι τυπωμένο άνωθεν του κέντρου των σύννεφων, ακριβώς εκεί που είναι το ένα τρίτο του ουράνιου τόξου που κρύβεται.
Παρουσίαση
Στην κάρτα 6.Εραστές, η Μητέρα και ο Πατέρας ήταν ενωμένοι. Ο Πατέρας καταστράφηκε από τη σύλληψη και η Μητέρα καταστράφηκε από το τέκνο στη μήτρα της. Κατά συνέπεια, κάθε ένας συνάντησε τη διάλυσή του, με αυτόν τον τρόπο εφαρμόζοντας την αλχημική Επίλυση. Στην 7.Εγκράτεια το Πυρ του Πατρός και το Ύδωρ της Μητρός βρίσκουν τη νέα ενσωμάτωση στο Θείο Τέκνο και με αυτόν τον τρόπο εφαρμόζουν την συμπληρωματική αλχημική Πήξη. Η Αφέντρα Εγκράτεια είναι ταυτόχρονα το Θείο Τέκνο και το αλχημικό μεταβαλλόμενο εγώ του Ερμή του Μάγου, γιατί επιφέρει τη σταθεροποίηση της πτητικής ουσίας και την αεριοποίηση της σταθερής, την οποία προκαλεί το Τέκνο. Κατ' αυτό τον τρόπο μεταγγίζει την ψυχή για να την καθαρίσει. Το Τέκνο περιλαμβάνει όλες τις αντιθέσεις των γονέων του, συνειδητές με ασυνείδητες, σκέψη με συναίσθημα, διαίσθηση με αίσθηση. Η Εγκράτεια είναι ο ενσωματωμένος Εαυτός και προορίζεται να υποστεί τη μύηση των Θριάμβων που υπολείπονται.
Σημείωση
Με την Εγκράτεια ολοκληρώνεται η πρώτη επτάδα των Θριάμβων, που είναι η σύνθεση των πτυχών της ψυχής που συμβολίζεται από το Μάγο, την Αυτοκράτειρα, τον Αυτοκράτορα, την Αρχιέρεια, τον Αρχιερέα και τους Εραστές (Αγάπη).
Στους 6.Εραστές, οι Ερμής Μάγος, που μεταμφιέστηκε ως Έρως, τράβηξε τον πατέρα και τη μητέρα μαζί. Ανάμιξαν το σπόρο τους, το σπέρμα του πατέρα που διαλύθηκε στο Ύδωρ της μητέρας και το Πυρ του πατέρα που έπηξε τα σεξουαλικά ρευστά της μητέρας. Ο πατέρας πέθανε στην ολοκλήρωση της αγάπης, διαλύθηκε στα διαβρωτικά ύδατα της μητέρας ή δηλητηριάστηκε από το δηλητήριό της. Το σύνολο της ζωής του χύνεται έξω στο σπέρμα του. Το τέκνο στη μήτρα της μητέρας κατανάλωσε την ουσία της εξ αιτίας της αναπτύξεώς του και αυτή του έδωσε τη ζωή της. Στο τέλος καταστράφηκε, ίσως μαράζωσε μακριά, ίσως αποτεφρώθηκε από το φύσημα μιας αστραπής και το τέκνο αρπάχτηκε από τη μήτρα της και γαλουχήθηκε από τη Σελήνη, το παιδί σκλήρυνε από το Πυρ, το οποίο πυρ το έκανε αθάνατο. Το τέκνο έχει αφομοιώσει τα αντίθετα των γονέων του, ενσωματώνοντας το Συμπτωματική Αντίθεση η οποία θα το οδηγήσει στην απολύτρωση (21.Κόσμος).
Αυτή η αλχημική διαδικασία υπενθυμίζει τη γέννηση του Ασκληπιού, του Σωτήρα, που διασώζεται από τον πατέρα του Απόλλωνα από τη μήτρα της Κορωνίδος, καθώς αυτή καταστρεφόταν στη νεκρική πυρά της. Όταν το τέκνο μεγάλωσε, θρυμματίστηκε πάλι από τον Απόλλωνα, αλλά αναστήθηκε ως Θεός της Θεραπείας. Θυμηθείτε επίσης τον Διόνυσο, που διασώζεται από το Ζήνα από τη μήτρα της Σεμέλης όταν αποτεφρώθηκε από τη φλεγόμενη δόξα του και ράφτηκε στο μηρό του πατέρα του ως αναπληρωματική μήτρα. Αργότερα διαμελίστηκε από τους Τιτάνες, αλλά αναστήθηκε ως Θεός, από τη Δήμητρα σύμφωνα με ορισμένες παραδόσεις. Αυτή η κάρτα υπενθυμίζει την προσπάθεια της Δήμητρας να δοθεί αθανασία στον Τριπτόλεμο δια της σκλήρυνσης στην πυρά του ιδίου και έναν παρόμοιο μύθο στον οποίο η Ίσιδα προσπάθησε να περάσει στην αιωνιότητα το παιδί της Βασίλισσας Αστάρτης, η οποία την παρηγορούσε όταν έψαχνε τον Οσίριδα (Πλούταρχος, Ίσις και Όσιρις).
Το τέκνο γεννημένο από το θάνατο (Θρίαμβος 7), αλλά προτού να μπορέσει να φθάσει στην προορισμένη αποθέωσή του (Θρίαμβος 21), πρέπει να ωριμάσει (Θρίαμβοι 8 ως 11) και σαν ενήλικας υποβάλλεται σε έναν άλλο θάνατο (Θρίαμβοι 12 ως 15) και στην αναγέννηση (Θρίαμβοι 16 ως 20). Δηλαδή το τέκνο ωριμάζει μέσω της Δύναμης, της Νίκης, της Τύχης και της Δοκιμασίας. Αυτός (ή αυτή) δοκιμάζεται μέσω της Θυσίας, του Θανάτου, του Πειρασμού και της Καταστροφής. Και αναγεννιέται μέσω της Ελπίδας, του Ενστίκτου, του Φωτισμού, της Κρίσης και της Ισορροπίας να επιτύχει την ενότητα.
Η Εγκράτεια αναμιγνύει το κρασί και το ύδωρ (γνωστό Ελληνικό τυπικό) εκχύνοντας από ένα δοχείο σε άλλο, και έπειτα πάλι πίσω. Οι ενέργειές της αντιπροσωπεύουν μια περιοδική αντιστροφή της ροής. Σε αυτήν την περίπτωση, η εξάχνωση των ενεργειών των γονέων για την παραγωγή του τέκνου (Θρίαμβοι 1 ως 6) αντιστρέφεται, με μια επακόλουθη αναβίωση του λίμπιντο στο παιδί. Αυτή η ενέργεια φανερώνεται με πολλές μορφές (Θρίαμβοι 8 ως 11), τις οποίες πρέπει να μάθει να ελέγχει και να κατευθύνει προς ανάπτυξη (Θρίαμβοι 12 ως 20). )
Θα πρέπει εδώ να τονίσω πως η έννοια Εγκράτεια δηλώνει την Σωφροσύνη και υπάρχει θεότητα που αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό: τη Σωφροσύνη. Η Σωφροσύνη συνοψίζεται στην επιγραφή στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς: "Μηδέν άγαν" που σημαίνει "Τίποτα υπερβολικά", "Τίποτα πάρα πολύ."
Θα δούμε ότι όλες οι προηγούμενες έννοιες είναι στην ερμηνεία αυτής της κάρτας. Η κεντρική ιδέα είναι ο συνδυασμός των αντιθέτων για να επιτύχει μια αρμονική κατάσταση, το κατάλληλο μίγμα, η λύση, η οποία μας ελευθερώνει για να δούμε το σωστό τρόπο. Στη δράση βρίσκει το μέσο τρόπο, που λαμβάνει σωστά μέτρα, που ίσως να είναι και απραξία. Στην εγκράτεια βρίσκεται είναι ο κατάλληλος συνδυασμός των τεσσάρων ιδιοσυγκρασιών, πυρώδης χολερικός (επίχολος που σημαίνει ευερέθιστος), αέρινα αιματώδης (έναιμος που όμοιος με αίμα), υδατώδης μελαγχολικός και γήινος χολικός (από το χόλιος που σημαίνει οργισμένος, θυμωμένος).
Μια τέτοια κατάσταση ισορροπημένης ολοκλήρωσης μπορεί να επιτευχθεί με την εγκράτεια, τη δοκιμή από την πυρά και το ύδωρ. Σε αυτή την κάρτα το θηλυκό σκληραίνει (μετριάζει, συγκρατεί) το αρσενικό ξίφος στην πυρά του πάθους και στο ύδωρ της αγάπης. Επιπλέον, ο φιλοσοφικός λίθος επιτυγχάνεται από μια αλχημική κυκλοφορία μέσω του ουράνιου πυρός και του απύθμενου ύδατος του παλίνδρομου ρεύματος του συμπυκνωτή (βλέπε χημεία). Κατά συνέπεια το τέκνο αρχίζει την περιστροφή των στοιχείων που συμβολίζονται στον 21.Κόσμο. Είναι μια διαδικασία πνευματικού καθαρισμού, ο οποίος αρχίζει με τη μετάγγιση του οίνου και του ύδατος. Η Εγκράτεια είναι ρύθμιση και προσαρμογή, γιατί πράγματι ο Σμαραγδένιος Πίνακας λέει, "όλα τα πράγματα έχουν τη γέννησή τους από αυτό το ένα πράγμα δια της προσαρμογής".
Το τέκνο αναμιγνύει το ύδωρ και τον οίνο, γιατί η δυνατότητα να επιτευχθεί μια κατάλληλη ισορροπία μεταξύ των δύο, θεωρήθηκε στους αρχαίους χρόνους ένα σημάδι μετριοπάθειας, εγκράτειας. Δεδομένου ότι ο οίνος είναι ένα σύμβολο του πυρός και του πνεύματος, το τέκνο γίνεται ο αλχημιστής που ξέρει πώς να αναμίξει το πυρ και το ύδωρ για να δημιουργήσει την πεμπτουσία, το "υγρό – πύρινο – κρύο πνεύμα". Μόνο το τέκνο, που είναι η Σοφία, η Θεία Φρόνηση (Σωφροσύνη), έχει την εμπειρία και την υπομονή για να ισορροπήσει τα συστατικά. Για αυτό ο Κρόουλυ καλεί αυτήν την κάρτα "τέχνη". Ψυχολογικά, το τέκνο αναμιγνύει το αίσθημα με το λόγο, το πύρινο (με φλόγες) πνεύμα με τη θεία σοφία.
Τόσο επίσης τα αρχαία αγάλματα παρουσιάζουν τον Πάνα σαν Διόνυσο χύνοντας νερό στον κάθετο φαλλό του, με αυτόν τον τρόπο αντιπροσωπεύεται η χρήση της ενεργητικής αρχής για να ενδυναμώσει την ενεργό αρχή.
Η υδατώδης δύναμη της Σελήνης σύρεται κάτω και η φλογερή δύναμη των ηλιακών ακτινών προς τα πάνω, γιατί η πεμπτουσία συνδυάζει την ηλιακή θερμότητα με τη σεληνιακή αιθερική υγρασία. Κατά συνέπεια η βροχή συνδέεται με τον ήλιο για να προωθήσει τη γονιμότητα της γης, σύμφωνα με τον Κρόουλυ.
Τα δύο ρευστά συναντιούνται στον αέρα σε μια ταραχώδη ροή που συνδυάζει τις αντιτιθέμενες φύσεις τους και εξαερίζει το μίγμα. Είναι μια αλχημική κυριότητα ότι δηλαδή, ο αέρας (ή λιγότερο συχνά γη) απαιτείται για να συμφιλιώσει τις πολικότητες, το πυρ και το ύδωρ, γιατί το πυρ είναι καυτό και ξηρό αλλά το ύδωρ είναι κρύο και υγρό. Είναι πολικά αντίθετα. Εφόσον ο αέρας, εντούτοις, είναι θερμός και υγρός, έχει τη ζεστασιά κοινή με το πυρ και την υγρασία κοινή με το ύδωρ. Κατά συνέπεια διαμορφώνει μια σύνδεση μεταξύ των πόλων και τους επιτρέπει να ενωθούν. Είναι ο εναρμονίζων μέσος όρος μεταξύ των άκρων. Η γη μπορεί επίσης να είναι ένας μεσολαβητής, εφόσον είναι κρύα και ξηρή, αλλά ο αέρας είναι ο φυσικός μεσολαβητής δεδομένου ότι η σφαίρα του είναι μεταξύ των σφαιρών του ύδατος και του πυρός, δεδομένου ότι η λεπτότητά του είναι ενδιάμεση. Έτσι, στο Σμαραγδένια Πίνακα διαβάζουμε, "ο Ήλιος είναι ο πατέρας του, η Σελήνη η μητέρα του, ο αέρας τον έφερε στην κοιλιά της, η γη είναι η τροφός του". Το πυρ, το ύδωρ, ο αήρ και γη - όλα τα στοιχεία συμμετέχουν στην πεμπτουσία, όλα τα αντίθετα διαλύονται στο Θείο Τέκνο.
Από την Εγκράτεια συνδυάζονται τα αρσενικά και θηλυκά ρευστά. Αντιστοιχούν στα αρχέγονα ύδατα της γένεσης των Βαβυλωνίων.
Η χρυσή, αρσενική κανάτα χύνει το λευκό ελιξίριο, οι σταγόνες καμφοράς, οι οποίες πέφτουν στο ερυθρό ελιξίριο, το κόκκινο σάνταλο, στο ασημένιο, θηλυκό πατάνιον.
Αυτά τα εσωτερικά χρώματα δεν προέρχονται από τα χρώματα των γενετήσιων ρευστών, αλλά από την ενδοκρινολογική περιεκτικότητά τους ή κατά την Αγιουρβέδα, από το έμβρυο που παίρνει τα κόκκινα στοιχεία, δηλαδή αίμα, σάρκα, κλπ, από τη μητέρα και τα λευκά στοιχεία, δηλαδή κόκαλα, εγκέφαλος κλπ, από τον πατέρα. Όταν το προκύπτον νέκταρ από αυτή τη μίξη απορροφιέται εκ νέου, συλλέγει τις πνευματικές πνοές στο κεντρικό δίαυλο (Πλέγμα) για να προκαλέσει την Πνοή της Σοφίας, που μας ελευθερώνει από τη δυϊστική σκέψη.
Βρίσκουμε έναν παρόμοιο συνδυασμό των Υδάτων της Ζωής στα Καβείρια μυστήρια, στα οποία το αρχετυπικό αρσενικό και θηλυκό, Κάβειρος και Καβειρία, λατρεύτηκαν υπό μορφή δοχείων που γέμιζαν με ύδωρ. Ο Κάβειρος ταυτίζεται με τον Διόνυσο και η Καβειρία με τη Δήμητρα, που είναι εραστές στην Ορφική παράδοση. Κατά συνέπεια, η ζωή ανανεώνεται από τα Ύδατα της ζωής.
Επίσης, η Εγκράτεια ενώνει τα αντίθετα δια της θέσης με το δεξιό πόδι της στον ποταμό και το αριστερό στο έδαφος. Αν και το συνειδητό μυαλό της είναι κατειλημμένο με τον αρχετυπικό κόσμο (δεξιό πόδι στον ποταμό Στύγα), το ασυνείδητο μυαλό της παραμένει στηριγμένο στη φυσική πραγματικότητα (αριστερό πόδι στο ξηρό έδαφος). Κατά συνέπεια γεφυρώνει τη δυνατότητα των αρχέτυπων στην πραγματικότητα της συγκεκριμένης εκδήλωσης.
Ο ποταμός είναι ο ίδιος που βλέπουμε στην κάρτα 17.Σελήνη που συσχετίζεται πολύ με αυτήν της Εγκράτειας. Η σύνδεση επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι η Εγκράτεια και η Σελήνη έχουν τις ίδιες θέσεις (7) στις δεκάδες τους. Επίσης σημείωσε πως 1+7 = 8, που είναι ο ρόλος της Εγκράτειας στην πρώτη Ενδεκάδα, κάτι που δίνεται από το Ελληνικό γράμμα της, το Ήτα.
Το έμβλημα που φορά το Τέκνο στο στήθος του είναι ένα σύμβολο για τον Ερμή όπως φαίνεται στο δάπεδο του Σαββαίου ναού του Ερμή. Το τρίγωνο μέσα στο τετράγωνο μέσα στον κύκλο αντιπροσωπεύει την ενότητα του πνεύματος στο σώμα. Συγκεκριμένα, το μυαλό (σκέψη), την ψυχή και το πνεύμα που ενσωματώνονται δια των τεσσάρων στοιχείων.
Το εξάγραμμο στο κεφάλι της αντιπροσωπεύει, φυσικά, την τέλεια ένωση των τεσσάρων στοιχείων, δεδομένου ότι είναι ένα εφαρμογή των συμβόλων για τα στοιχεία. Επίσης δείχνει ότι η ουσία αυτής της ένωσης είναι η ένωση του Πυρός και του Ύδατος, η πεμπτουσία. Φορά το εξάγραμμο στο φρύδι της στη θέση του "τρίτου ματιού" (το δεύτερο ή έκτο Κέντρο), το οποίο είναι ένα σύμβολο της αφύπνισης της συνείδησής της και στους όρους του Γιούνγκ, της προόδου της προς την ατομίκευση. Είναι επίσης ένα ηλιακό σύμβολο, το οποίο αντιπροσωπεύει την ισορροπημένη, κυκλική εναλλαγή και τον πνευματικό χρυσό, τον τελικό στόχο του Μεγάλου Έργου της αλχημείας. Ο πορφυρός κόκκινος πολύτιμος λίθος στο κέντρο του εξάγραμμου είναι ένα σύμβολο μελλοντικής ανάπτυξης: ο πυρήνας που κρύβεται στα φρούτα και το έμβρυο που κρύβεται στη μήτρα. Το χρώμα του αντιπροσωπεύει το αποκορύφωμα του αλχημικού μετασχηματισμού, που "έχει τη δύναμη να απομακρύνει το άτομο από αυτήν την κοιλάδα της θλίψης".
Και τα εμβλήματα και το εξάγραμμο με τον κεντρικό πολύτιμο λίθο του και το τρίγωνο στο τετράγωνο, αντιπροσωπεύουν το επτά, τον αριθμό της Εγκράτειας. Η Εγκράτεια συνδυάζει τις φύσεις των επτά μετάλλων και τους χαρακτήρες των επτά πλανητών. Τέλος, και τα δύο εμβλήματα υπογραμμίζουν τη συμμετρία και την ισορροπία της Εγκράτειας (Σωφροσύνη).
Τα χρυσά και ασημένια δοχεία αντιπροσωπεύουν πολλές πολικότητες: ο Ήλιος και η Σελήνη, το συνειδητό και το ασυνείδητο, το αρσενικό και το θηλυκό, το πνεύμα και η ψυχή, το μυαλό και το σώμα. Το χαμηλότερο, το ασημένιο δοχείο είναι ένα πατάνιον, ένα ευρύ, επίπεδο τελετουργικό πιάτο. Είναι ένα σύμβολο μήτρας, η αλχημική μήτρα, και αντιπροσωπεύει το Λέβητα της Αναγέννησης. Το πιο πάνω, το χρυσό δοχείο είναι μια οινοχόη, μια στενή, ψηλή κανάτα κρασιού. Είναι ένα φαλλικό σύμβολο και γονιμοποιεί τη μήτρα. Το ανώτερο, χρυσό (αρσενικό, ηλιακό) δοχείο είναι στο δεξιό (συνειδητό) χέρι, χύνει (θηλυκό, σεληνιακό) το ύδωρ, ενώ το πιο κάτω, το ασημένιο (θηλυκό, σεληνιακό) δοχείο, στο αριστερό (ασυνείδητο) χέρι, κρατά τον (αρσενικό, ηλιακό) οίνο. Έτσι η ασημένια μήτρα των ασυνείδητων υπερχειλίσεων με το αίσθημα και το πύρινο (φλογερό) πνευματικό περιεχόμενο, το οποίο ανεβαίνει από πάνω του, ενώ η χρυσή υδρία του συνειδητού μυαλού χύνει έξω στο πιο κάτω δοχείο την καθαρή ροή του λόγου και της φρόνησης.
Είναι σημαντικό ότι η πραγματική μίξη πραγματοποιείται στο πιο κάτω δοχείο, το ασυνείδητο, γιατί αυτή η αλχημεία είναι τελικά πέρα από τη συνειδητή κατανόηση. Για αυτό η Εγκράτεια ως αλχημιστής είναι, αν και γενικά ανδρόγυνη, συγκεκριμένα θηλυκή. Είναι κατ' οίκον μαζί με τη χημεία του Λέβητα της Αναγέννησης.
Υπάρχει μια πρόσθετη έννοια στον οίνο που είναι στο ασημένιο δοχείο και στο ύδωρ στο χρυσό δοχείο: το αρσενικό πνεύμα είναι στο θηλυκό δοχείο και το θηλυκό πνεύμα είναι στο αρσενικό δοχείο. Αυτό συμβολίζει τον τελετουργικό διασεξουαλισμό και άλλες ανδρόγυνες μορφές που συμβολίζουν την ενοποίηση των αντιθέτων στις πνευματικές ενάρξεις σε πολλούς πολιτισμούς.
Έτσι μπορούμε να ερμηνεύσουμε τη Εγκράτεια ως το Θείο Τέκνο που αναλαμβάνει την πρώτη μύησή της.
Οι κάρτες 7.Εγκράτεια και 17.Σελήνη συνδέονται, γιατί διαφέρουν κατά μία Δεκάδα και στην κάρτα της Σελήνης το ασημένιο πατάνιον της Εγκράτειας διευρύνεται σε κοσμική κλίμακα όπως η λαίτμα, η Αβυσσαλέα Θάλασσα, εμποτισμένη με το αλμυρό πνεύμα, στην οποία η ψυχή είναι αναγεννημένη. Έτσι επίσης ο αλχημιστής της Εγκράτειας, της Κόρης του Ήλιου και της Σελήνης, αντιστοιχεί στην Κίρκη, στην φιλτρο-ταιριαστή κόρη του Ήλιου και της Εκάτης.
Η Εγκράτεια αναφέρεται στο έντεχνο μίγμα που ισορροπεί τα αντίθετα, το οποίο είναι μια αλχημική λειτουργία και έτσι τα αντίθετα συμβολίζονται από το λιοντάρι και τον αετό. Ο άσπρος αετός είναι ένα υδάτινο σύμβολο, αλλά διακοσμεί τη χρυσή οινοχόη που κρατιέται στο δεξί χέρι, και έτσι όλα συνδέονται με το πυρ. Ο άσπρος αετός έχει γίνει κόκκινος, αν και η προγενέστερη θέση του απεικονίζεται στο ύδωρ στην οινοχόη. Βλέπουμε τον κόκκινο αετό στην 3.Αυτοκράτορας. Αντιθέτως, το κόκκινο λιοντάρι είναι ένα πύρινο σύμβολο, όμως εδώ το βρίσκουμε στο ασημένιο δοχείο, στο αριστερό χέρι, κι έτσι όλα συνδέονται με το ύδωρ. Το κόκκινο λιοντάρι έχει γίνει άσπρο (ή πράσινο), αν και η προγενέστερη θέση του απεικονίζεται στον κόκκινο οίνο στο δοχείο. Βλέπουμε το πράσινο λιοντάρι στην 2.Αυτοκράτειρα. Στους πιο εγκόσμιους όρους, το κατερχόμενο ύδωρ αποσβήνει τα πύρινα πνεύματα κάτωθεν, ενώ το ανερχόμενο πυρ εξαϋλώνει τη ροή άνωθεν.
Ανακεφαλαιώνοντας, η μίξη που ολοκληρώνεται διαμέσου της Εγκράτειας δημιουργεί το πράσινο λιοντάρι που συνοδεύει την 2.Αυτοκράτειρα και τον κόκκινο αετό που συνοδεύει τον 3.Αυτοκράτορα. Περαιτέρω, ο αετός είναι το άσπρο θείο (θειάφι), που συνδέεται με την 4.Αρχιέρεια και το αίμα του λιονταριού είναι το κόκκινο θείο (θειάφι), που συνδέεται με τον 5.Αρχιερέα. Αναμιγνύει τα δύο θεία (θειάφια) στο γκρίζο Φιλοσοφικό Ωό, που συνδυάζει το μαύρο και το άσπρο και είναι στη συνέχεια το τέκνο γεννημένο από το ασημένιο Ορφικό Ωό, το πνεύμα, η "αρμονία ενός ενδιάμεσου πνεύματος", η πεμπτουσία.
Το ύδωρ το εμποτισμένο με θείο (θειάφι) καλείται Ύδωρ Θείον, το οποίο σημαίνει και το ύδωρ με το θειάφι αλλά και το θεϊκό ύδωρ. Όταν επωάζεται στο Φιλοσοφικό Ωό, αυτό το μίγμα θα προκαλέσει τη Φιλοσοφική Λίθο, την τέλεια ενοποίηση του υδραργύρου, του θείου και του άλατος των αλχημιστών, δηλαδή το πνεύμα, την ψυχή και το σώμα. Ο υδράργυρος είναι η ρευστή αρχή που συνδέεται με το ύδωρ, το θείο (θειάφι) είναι η πύρινη, η φλογερή αρχή που συνδέεται με τον οίνο και το άλας είναι η υλική αρχή, το γήινο όχημα για την ενσωμάτωσή τους. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με το Βασίλειο, είναι το αλχημικός βιτριόλι ή το έλαιο βιτριολίου, "που αληθής ρευστός Χρυσός των Φιλοσόφων, τον οποίο η φύση οδήγησε μαζί από τις τρεις αρχές, όπου βρίσκεται ένα πνεύμα, μια ψυχή και ένα σώμα"
Πράγματι, ο Κρόουλυ ισοδυναμεί την 7.Εγκράτεια να κομίζει τα επτά γράμματα του αλχημικού τύπου VITRIOL, το οποίο λέγεται πως περιέχει ολόκληρο το μυστικό της αλχημείας. Συμβολίζει το: "Visita Interiora Terrae Rectificando Invenies Occultum Lapidem" που σημαίνει, "Επισκέψου το εσωτερικό γης αναζητώντας να μεταρρυθμιστείς, θα βρεις τον κρυμμένο λίθο".
Το κείμενο εξηγεί, στις λέξεις αντηχώντας τη σμαραγδένια ταμπλέτα, "ο Ήλιος είναι πατέρας για τη Λίθο, η περιπλανώμενη Κυνθία (η Σελήνη. Ομώνυμο όρος στη Δήλο, επίθετο επίσης του Απόλλωνα) η μητέρα της, ο Άνεμος γέννησε το τέκνο στη μήτρα της, η Γη του έδωσε τροφή" - το πυρ, το ύδωρ, ο αήρ και η γη συμβάλλουν στη γέννησή της. Αυτός ο τύπος αναγνωρίζει πολλές ερμηνείες, αλλά εδώ μας λέει ότι το θείο τέκνο θα βρεθεί στο κέντρο του ωού - γη. αλλά πρέπει να καθαριστεί περαιτέρω, προτού το Μέγα Έργο ολοκληρωθεί.
Υπάρχει μια εικόνα για το VITRIOL, που δίνει τον τύπο για την λέξη αυτή. Γύρω από έναν κύκλο είναι γραμμένα "1 V 2 3 T 4 R 5 6 O 7 L", με αντιστοιχίες στους αριθμούς τους πλανήτες, δηλαδή τον Κρόνο, το Δία, τον Άρης, τον Ήλιο, την Αφροδίτη, τον Ερμή και τη Σελήνη. Τελικά οι τρεις αρχές ευθυγραμμίζονται ως εξής: 1, ο Κρόνος, το άλας, το σώμα. 3, ο Άρης, το θείο, το anima (ψυχή). 6, ο Ερμής, ο υδράργυρος, το spiritus (πνεύμα). Τα αντίστοιχα εμβλήματα απεικονίζουν τα βήματα του Μεγάλου Λόγου: σήψη, απόσταξη, εξάχνωση, άσπρη εργασία, ταώς, κόκκινη εργασία, γέννηση.
Το παιδί στην 7.Εγκράτεια κρατά το πατάνιον που υπενθυμίζει ότι είναι η Κυρία των Κυπέλλων, αντιστοιχώντας στον Κύριο των Κυπέλλων στην κάρτα 6.Εραστές, που είναι ο Έρως / Ερμής. Κατά συνέπεια οι Θείοι Οινοχόοι, Ήβη και Ίρις είναι οι θεότητες που συνδέεται η Εγκράτεια.
Η Ήβη είναι η κόρη της Ήρας και του Διός (2.Αυτοκράτειρα και 3.Αυτοκράτωρ), δηλαδή το θείο τέκνο των κοσμικών γονέων. Είναι η οινοχόος για τους Θεούς, εξυπηρετώντας τους το νέκταρ της νεότητάς της.
Καλείται μερικές φορές Γανυμήδα, δεδομένου ότι είναι το θηλυκό αντίστοιχο του Γανυμήδη ενός άλλου οινοχόου, ο οποίος αντιστοιχεί στον Υδροχόο. Πράγματι, ο Γανυμήδης την αντικατέστησε ως οινοχόο αφότου αυτή παντρεύτηκε με τον Ηρακλή, συμβολίζοντας τη σύνδεση των αντιθέτων. Ο Γανυμήδης φέρνει τα αναζωογονημένα ύδατα και πράγματι οι Ελληνιστικοί Αιγύπτιοι τον ταύτισαν με τον Οσίριδα που κυβερνά τα αναζωογονημένα ύδατα του Νείλου. Αντίθετα, ένα αιγυπτιακό άγαλμα που έχει ταυτιστεί με το Νείλο, τον παρουσιάζει μια γενειάδα και θηλυκά στήθη.
Η Ίρις είναι ένας άλλος οινοχόος, που είναι το θηλυκό αντίστοιχο του Ερμή, ακόμη και στη μεταφορά του κηρυκείου (Καδουχεύς, αλλά και Κάδουχοι ήταν παιδιά που υπηρετούσαν στα μυστήρια των Καβείρων) και τα αέρινα φτερωτά σανδάλια ή το φτερωτό καπέλου. Αν και οι δύο μπορούν να φέρουν τα μηνύματα στους Θεούς, η Ίρις διορίζεται ειδικά στην Ήρα, τη Μητέρα, καθώς ο Ερμής στον Δία, τον Πατέρα (2.Αυτοκράτειρα και 3.Αυτοκράτωρ). Όπως ο Ερμής, η Ίρις είναι ένας οδηγός στον Κάτω Κόσμο. Πηγαίνει εκεί να γεμίσει το χρυσό κύπελλό της με τα ύδατα του ποταμού Στυξ, δια του οποίου οι Θεοί ορκίζονται τους απαραβίαστους όρκους τους. Επίσης μεταφέρει στους Θεούς το νέκταρ και την αμβροσία.
Η Ίρις απεικονίζεται γενικά χωρίς παπούτσια και φορώντας είτε έναν κοντό, είτε ένα μακρύ χιτώνα, είτε πέπλο. Έχει φτερά (στην Ιλιάδα καλείται χρυσοπτέρυγος) και μερικές φορές μια στάμνα, όπως στο δυτικό αέτωμα του Παρθενώνα. Πράγματι, είναι ο μόνος φτερωτός θείος που εμφανίζεται στη γη και είναι ο σύνδεσμος μεταξύ του ουρανού και της γης. Η Ίρις και η Ήβη συνδέονται πολύ. Στο 5 βιβλίο της Ηλιάδος, η Ήβη βοηθά την Ήρα να τραβήξει το άρμα της.
Η Εγκράτεια, ως αγγελιοφόρος (Άγγελος) των Θεών, ο μεσολαβητής μεταξύ του ουρανού και γη, φέρνει τη συνειδητή συνειδητοποίηση στο υποσυνείδητο περιεχόμενο. Τα λουλούδια στο βάθος είναι ίριδες. Το ουράνιο τόξο είναι η ορατή εκδήλωση της Ίριδος φέρνοντας ένα μήνυμα στη γη από τον ουρανό ή αντίστροφα. Είναι ένα σχεδόν καθολικό σύμβολο της Ουράνιας Γέφυρας, η πορεία μεταξύ του ουρανού και της γη και τα επτά χρώματά του αντιστοιχούν στους επτά ουρανούς. Το ουράνιο τόξο είναι η σκάλα με τις επτά βαθμίδες της αλχημικής έναρξης
Το ουράνιο τόξο είναι επίσης ένα σύμβολο υπόσχεσης και ανανέωσης, το αναγεννημένο τέκνο. Αντιπροσωπεύει την ειρήνη μετά από τη θύελλα που καταστρέφει τις παλαιά δομές και τα σχέδια. Ανακοινώνει τη νέα εκδήλωση που ακολουθεί μετά από τη διάλυση της παλαιάς.
Το ουράνιο τόξο συμβολίζει επίσης τον ανδρόγυνο συνδυασμό των αντιθέτων που αντιπροσωπεύονται από τη Εγκράτεια. Ο ιδιαίτερος συμβολικός χαρακτήρας του ουράνιου τόξου συνίσταται σε ένα ανδρόγυνο μίγμα με μια ένωση του ανθρώπου και του θείου. Κατά συνέπεια είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι η Εγκράτεια στέκεται κάτω από ένα ουράνιο τόξο.
Ο Κρόουλυ λέει πως αυτή η κάρτα απεικονίζει την Αρτέμιδα την κυνηγό, την οποία συνδέει με την 17.Σελήνη και με το Τοξότη, δηλαδή το ζώδιο του Τοξότη. Στο ζωδιακό οι Δίδυμοι αντιπροσωπεύουν τους 6.Εραστές (Κύριος των Κυπέλλων, βέλος που κατεβαίνει) και είναι απέναντι από τον Τοξότη, ο οποίος αντιστοιχεί με την 7.Εγκράτεια (Κυρία των Κυπέλλων, βέλος που ανέρχεται).
Τα δίδυμα βουνά, που εμφανίζονται στην 7.Εγκράτεια και τη 17.Σελήνη, εδραιώνουν επίσης μια σύνδεση μεταξύ αυτών των καρτών. Είναι η Ανατολική Πύλη του Ηλίου, το όρος Παρνασσός, η κατοικία του Απόλλωνα και των Μουσών, ο κοσμικός άξονας, ο προορισμός του ταξιδιού που θα επιτευχθεί τελικά στον 18.Ήλιο. Το διπλό βουνό αντιπροσωπεύει την ένωση των αντιθέτων. Τον Παρνασσό, το όρος των Δελφών, εμφανίζει στο έμβλημα 38 ο Μιχαήλ Μαίγερ (1617). Στο πρώτο πλάνο είναι ο Ερμής και η Αφροδίτη, ενώ ο Έρωτας κρατώντας μια φαλλική φαρέτρα, κοιτάζει επάνω. Στο βάθος, στην κοιλάδα μεταξύ των δύο κορφών, είναι το θείο τέκνο γεννημένο από την ένωσή τους, ο Ερμαφρόδιτος, ο Ρήβας, αυτός που είναι δύο φορές, με δύο κεφάλια, δύο γένη, ο αλχημικός ανδρόγυνος. Ο Ρήβας καταλαμβάνει τα δύο βουνά, προφανώς εκείνα του Ερμή και της Αφροδίτης και το όνομα Ερμαφρόδιτος προέρχεται από κάθε γονέα. Το βουνό του Ερμή των Φιλοσόφων είναι η διπλή κορυφή του Παρνασσού, στην μια εκ των οποίων κατοικεί ο Ερμής και στην άλλη, η Αφροδίτη. Βεβαίως, ο Ερμής και η Αφροδίτη είναι ο 1.Μάγος και η 2.Αυτοκράτειρα.
Στην εικόνα αυτή, η δεξιά πλευρά του Ρήβα είναι αρσενική, η αριστερή θηλυκή. Ο Ερμής κάθεται δεξιά της Αφροδίτης. Αφ' ετέρου στο άλλο χέρι οι ουράνιες ενώσεις δηλώνουν ότι η κορυφή στα δεξιά του Ρήβα αντιστοιχεί στην Κατανόηση και επομένως στην Αφροδίτη και αυτές στα αριστερά, στη Σοφία και επομένως στον Ερμή. Η εξήγηση μπορεί να είναι η ισορροπία και η ανταλλαγή των αντιθέτων που αντιπροσωπεύονται από αυτήν την κάρτα.
Η ενοποίηση των αντιθέτων αντιπροσωπεύεται από τις εικόνες που συνδέουν τις κορυφές: ο ανατέλλων Ήλιος που αντιπροσωπεύει τη νέα ελπίδα, το ουράνιο τόξο, το σύννεφο και το βέλος.
Το Ανδρόγυνο είναι ένα κυρίαρχο θέμα στην 7.Εγκράτεια: η ένωση των αντιθέτων, το διφορούμενο γένος Γανυμήδη - Γανυμήδα (Ήβη), η δύναμη της μεταβολής φύλου του ουράνιου τόξου, ο συνδυασμός των αρσενικών και θηλυκών ουσιών στα δοχεία, ο Ερμαφρόδιτος γεννημένος από τον Ερμή και την Αφροδίτη, και ούτω καθ' εξής. Αντιπροσωπεύει ένα είδος ψυχολογικής πληρότητας: μια ανθρώπινη ένωση με το anima του (εσωτερική γυναίκα) ή μια ένωση γυναίκας με το animus της (εσωτερικός άνδρας).
Η Εγκράτεια είναι παρούσα σαν μεσολαβητής και ολοκληρώνει μια ρευστή εναλλαγή μεταξύ των αντιθέτων με τη βοήθεια της ικανότητας και της ευαισθησίας της. Αυτή η δυναμική εναλλαγή μεταξύ του ύδατος και του οίνου είναι κρίσιμη, γιατί η ζωή ανανεώνεται από μια συνεχή ροή μεταξύ των συνειδητών και ασυνείδητων σκέψεων. Το ελληνικό γράμμα που συνδέεται με τη Εγκράτεια, το Ήτα, είναι ο αριθμός οκτώ, που συνδέεται με Ρέα που αντιπροσωπεύεται επίσης στον 10.Τροχό της Τύχης, ο οποίος αντιπροσωπεύει τη φυσική ρυθμική ροή της φύσης. Έτσι οι Πυθαγόρειοι την καλούν Εναγκαλίζουσα Όλων των Αρμονιών.
Ως οινοχόος, η Εγκράτεια συνδέεται με τον κομιστή ύδατος τον Υδροχόο, που ταυτίζεται με τον Γανυμήδη. Ο Υδροχόος είναι το ζώδιο των ιδανικών σχέσεων και παρουσιάζει επίσης ότι και αυτή η κάρτα, δηλαδή την έναρξη της Εποχής του Υδροχόου της ψυχής, η οποία επιφέρει την πληρότητά της.
Τα χρυσά και ασημένια δοχεία, η λίμνη και η θέση της σχετικά με τη λίμνη αντιστοιχούν στον 16.Αστέρα, γιατί η Γυναίκα του Αστέρα κυβερνά επίσης τη συνειδητή -ασυνείδητη εναλλαγή, αλλά σε πιο προηγμένο επίπεδο. Η σύνδεση μεταξύ του 7.Εγκράτεια και του 16.Αστήρ επιβεβαιώνεται από 7 = 1+6, δεδομένου κατά τους Πυθαγόρειους πως το 10 είναι η Μονάδα μιας υψηλότερης σειράς, 1+0=1.
Η Εγκράτεια ακολουθεί το πρώτο σχήμα της Τετρακτύος, δηλαδή *, **, ***, στον Ταρώ. Η Μονάδα είναι ο 1.Μάγος, η αδιαφοροποίητη ενότητα που προτάσσει διακρίσεις ενότητας, το 1 - 1 κύβος στην Πύρινη Εξακτύ. Η Δυάδα περιλαμβάνει την 2.Αυτοκράτειρα και τον 3.Αυτοκράτορα, η αρχική δυαδικότητα του θηλυκού και του αρσενικού (2 - 1 και 2 - 2).
Η Τριάδα περιλαμβάνει την 4.Αρχιέρεια, τον 5.Αρχιερέα και τους 6.Εραστές, η σύζυγος, ο σύζυγος και η ένωσή τους (3-1, 3-2, 3-3), που προκαλεί την 7.Εγκράτεια, το τέκνο. Η 7.Εγκράτεια είναι η Κρυμμένη Μονάδα, η οποία αρχίζει την τετράδα (4-1, 4-2, 4-3, 4-4) που ολοκληρώνει την Ιερή Τετρακτύ των Πυθαγορείων. Με τον 0.Τρελό η Τετρακτύς (Θρίαμβοι από 1 ως 10) ορίζει την πρώτη από τις δύο Ενδεκάδες (ομάδα από 11) του Ταρώ. Έτσι επίσης, η Σελήνη και ο Ήλιος νυμφεύονται την 28η μέρα (7*4), τη νέα σελήνη η οποία θεωρήθηκε ιδιαίτερα ευνοϊκή για τους γάμους στην Αθήνα.
Η θέση της Εγκράτειας επιβεβαιώνεται από την αριθμητική αξία του "Ήβη η Θεά", δηλαδή 41, το οποίο μειώνεται σε 11+1-4 = 8 στην Ενδεκάδα. Περαιτέρω, οι Πυθαγόρειοι μας ενημερώνουν ότι η Οκτάδα είναι θηλυκή και την καλούν Τριπλό Δοχείο της Αναγέννησης (Παλιγγενεσία), έτσι η Εγκράτεια είναι η αναγεννημένη θεία κόρη. Επανισορροπεί την αποσταθεροποιημένη επίδραση της επτάδας (Εραστές).
Η οκτάδα, το θήλυ περιέχει όλες τις ιδιότητες και τις αμβλύνει, είναι στην περιοχή της και κινείται με τέλεια ισορροπία, είναι όλα τα πράγματα δεόντως καλυμμένα, είναι και παθητική και ενεργητική.
VIII. Άρμα – η Νίκη (8, 7)
Ο Κύριος του Ξίφους
Θεότητες: Άρης, Νίκη.
Ελληνικό Γράμμα = Θήτα: Θράσος που σημαίνει θάρρος, τόλμη, αφοβία, αυθάδεια, αναίδεια.
Περιγραφή
Μια φτερωτή Νίκη, με ανεμίζοντα πορφυρά ενδύματα και κρατώντας ένα δάφνινο στεφάνι, αιωρείται επάνω από έναν ήρωα, που οδηγεί το άρμα του προς τα εμπρός. Είναι νεαρός άνδρας, ισχυρός και αποφασιστικός, με την κοντά, σγουρά κοκκινωπά μαλλιά και χωρίς γενειάδα. Είναι ντυμένος με χάλκινη πανοπλία, κοντό κόκκινο χιτώνα και χάλκινες περικνημίδες, με κράνος με ψηλό λοφίο από τρίχες αλόγου. Ο ηνίοχος στέκεται, κρατώντας μια μακριά όρθια λόγχη στο δεξί χέρι του και τα ηνία στο αριστερό του. Ένα σκυλί ή ένας λύκος κάθεται στο άρμα μπροστά από το δεξιό πόδι του ηνιόχου και στο αριστερό του είναι μια χάλκινη ασπίδα με κυρτό σχήμα του άπειρου (οριζόντιο 8). Στην ασπίδα είναι μια ειδική μορφή του συμβόλου για τον Άρη: ένα μήλο που υπερβάλλεται από μια απλωμένη φτερωτή Νίκη.
Το άρμα τραβιέται από δύο άλογα, ένα κόκκινου σκούρου χρώματος στα δεξιά και ένα μπλε σκούρου χρώματος στα αριστερά του, που κάθε ένα τραβά προς τη δική του πορεία. Η πλούσια πράσινη βλάστηση αυξάνεται μπροστά από το άρμα.
Το άρμα έχει δύο ρόδες χρώματος χαλκο-κοκκινωπό με οκτώ ακτίνες, τέσσερις παχιές και τέσσερις λεπτές και φαίνεται ο άξονας που τις συνδέει. Τέσσερις στύλοι, χρωματισμένοι κόκκινα, μπλε, πράσινα και κίτρινα, μπροστά δεξιά του άρματος, μπροστά αριστερά, πίσω αριστερά, πίσω δεξιά, αντίστοιχα, υποστηρίζουν έναν μεσονύχτιο θόλο που διακοσμείται με επτά ασημένια αστέρια της Μεγάλης Άρκτου. Οι Δείκτες (Δείκτες ονομάζονται οι δύο αστέρες καθοδηγητές του Αστερισμού της Μεγάλης Άρκτου, Μηράκ και Ντούμπχε) κατευθύνονται προς τα μπρος του άρματος. Το μπροστινό του κόκκινου καθίσματος του άρματος είναι πλουσιοπάροχα διακοσμημένο με χρυσά δρύινα φύλλα, φύλλα δάφνης, σύκα, άλογα, λύκους και δρυοκολάπτες. Στο κέντρο ένα φίδι τυλιγμένο γύρω από την περιφέρεια ενός κύκλου, μια χάλκινη ασπίδα με το αστρολογικό σημάδι του Κριού στο κέντρο.
Παρουσίαση
Το άρμα είναι το όχημα του Ήρωα και στην εξόρμηση για νέες περιπέτειες και στον εορτασμό της θριαμβευτικής επιστροφής του. Κινείται με ασφάλεια, που σημαίνει πως ολοκληρώνει τις τολμηρές πράξεις του.
Τα χαρακτηριστικά του Ήρωα, το θάρρος, η ανταγωνιστικότητα, η επιθετικότητα, η δύναμη, είναι ισχυρά εργαλεία του καλού και του κακού και μπορεί να φέρει τη σωτηρία ή την καταστροφή. Αλλά, ωστόσο οι μεγάλες πράξεις του, δεν θα είναι ευπρόσδεκτες στον οίκο του με έναν Θρίαμβο που δεν θα γιορταστεί ως Ήρωας εκτός αν η νίκη του είναι περισσότερο από προσωπική, εκτός αν είναι μια νίκη για την ανθρωπότητα. Σε αυτό καθοδηγείται από τα επτά αστέρια από πάνω του, το πεπρωμένο του, τα οποία είναι το όχημά του, ο δρόμος για το κέντρο γύρω από το οποίο οι ουρανοί περιστρέφονται.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι ο Ήρωας δεσπόζει και ελέγχει την ανώριμη ζωική ενέργεια των αλόγων του, σε φυσικό και πνευματικό πεδίο, τα οποία κατευθύνονται σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Για αυτό χρειάζεται ένα ισχυρό, σταθερό χέρι στα δίδυμα ηνία της βούλησης και της νοημοσύνης, χωρίς το οποίο δεν θα έχει ένα σταθερό όχημα από το οποίο χειρίζεται τη λόγχη του και σκοτώσει οποιοδήποτε δράκο αντιμετωπίζει.
Ο λύκος υπενθυμίζει ότι ο Ήρωας μπορεί να είναι αδίστακτος, όπως το ίδιο υπενθυμίζει η ασπίδα της Χάλκινης Εποχής. Γίνηκε από μια επιφάνεια χαλκού καλυπτόμενη από επτά στρώματα σκληρού δέρματος βοδιού και έτσι επίσης, η ασπίδα μας προειδοποιεί ότι ο Ήρωας μπορεί να προστατευθεί από τον ανθρώπινο οίκτο, κρύβοντας το πρόσωπό του πίσω από τα στρώματα της προστασίας. Αν και αυτή η ασπίδα καλύπτει ολόκληρο πρόσωπο, είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό φορτίο και τελικά την εγκαταλείπει για τη μικρότερη, στρογγυλή ασπίδα, που ισορροπείται σε όλες τις κατευθύνσεις, η οποία ελίσσεται επιδέξια για να αποφεύγει τα χτυπήματα.
Αφ' ετέρου, η πολύβλαστη βλάστηση υπενθυμίζει ότι η ζωτικότητα του Ήρωα είναι η δύναμη της ίδιας της ζωής, που προσπαθεί να συντηρηθεί και να διαδώσει τον εαυτό της και το είδος της, γιατί επίσης ο Άρης ενισχύει και προστατεύει τα εξημερωμένα φυτά και τα ζώα. Μπορούμε να αποκαλέσουμε τον Άρη Θεό των Προελάσεων, του Μάρτη δηλαδή, γιατί κάθε νέα εκστρατεία πρέπει να αρχίσει με μια προέλαση και κάθε εποχή άνοιξης αρχίζει το Μάρτιο.
Σημείωση
Το θριαμβευτικό άρμα αντιπροσωπεύει το όχημα για ολόκληρο την Μεγάλη Αρκάνα, γιατί είναι το κεντρικό τμήμα των Ρωμαϊκών Θριάμβων. Είναι ένα κεντρικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της Τριαδικής Πατριαρχίας. Είναι επίσης ο θριαμβευτικός φορέας σε μια πιο αφηρημένη έννοια, δεδομένου ότι αντιπροσωπεύει τη σχέση του σώματος και της ψυχής. Παρέχει έναν συνδυασμό κινητικότητας, ασφάλειας και σταθερότητας.
Η αρχαία ελαφριά ασπίδα, το αγκύλιον, είναι ένα σύμβολο μεγαλείου και ασφάλειας. Σύμφωνα με το μύθο, το πρώτο αγκύλιον έπεσε από τον ουρανό την 1η Μαρτίου, στη γέννηση του Άρη στο βασίλειο του Νομά (715-673 πΧ). Λήφθηκε σαν ένα σημάδι από τον Άρη για την μελλοντική δόξα της Ρώμης και θεωρήθηκε ουσιαστικό για την ασφάλεια του κράτους. Ως εκ τούτου, ένδεκα αντίγραφα έγιναν και τα δώδεκα αγκύλια κρατήθηκαν μαζί στο σκευοφυλάκιο του Άρη. Στην αρχή και στο τέλος της πολεμικής εποχής (από το Μάρτιο ως τον Οκτώβριο) δώδεκα Σάλιοι, οι αρμόδιοι ιερείς για αυτά τα λείψανα, έβγαζαν έξω το αγκύλιον και τις ιερές λόγχες του Άρη και τα κτύπαγαν μεταξύ τους όλα μαζί (λόγχη στο δεξί χέρι, ασπίδα στον αριστερό ώμο) σε μια ιερή πομπή και σε έναν χορό νίκης. Ο Όμηρος καλεί τη μικρότερη, στρογγυλή ασπίδα "spÛda p?ntose àshn - ισορροπημένη σε κάθε πλευρά" και "spÛdaw eékæklouw lais®ó? - καλά στρογγυλεμένη μικρή ασπίδα καλυμμένη από ακατέργαστα δέρματα". Το φίδι πάνω στην κυκλικά, ισορροπημένη ασπίδα είναι ο Όφις Νους (μυαλό). Καθοδηγεί το άρμα οπουδήποτε πηγαίνει.
Το μήλο είναι ένα σύμβολο για τον κόσμο και όταν κρατιέται από έναν αυτοκράτορα αντιπροσωπεύει την κυριαρχία του πέρα από τον κόσμο. Στους κλασσικούς χρόνους το αυτοκρατορικό μήλο δήλωνε συχνά μια Νίκη, έτσι αντιπροσώπευε την νίκη πάνω στον κόσμο. Στους χριστιανικούς χρόνους η παγανιστική θεά αντικαταστάθηκε με το σταυρό, έτσι παράχθηκε η στενά συνδεδεμένη σφαίρα και ο σταυρός. Στην αλχημεία ο σταυρός πάνω στον κύκλο συχνά δηλώνει τη Γη, αλλά ουσιαστικά είναι το σύμβολο του Άρη, στην οποία περίπτωση τα σύμβολα του Άρη και της Αφροδίτης είναι αντίστροφα το ένα στο άλλο, αφιερωμένα σε αυτό το ζευγάρι.
Στην εικόνα μας, η υπερβολικά αμυντική της Χάλκινης Εποχής φέρει το σύμβολο του Άρη, με τις βίαιες υποδηλώσεις του, ενώ η "καλά-στρογγυλεμένη" ασπίδα στο άρμα φέρει το σύμβολο του πιο ποιμενικού Κριού.
Η πράσινη βλάστηση υπενθυμίζει πως ο Άρης ήταν αρχικά Θεός της βλάστησης, της γονιμότητας και της νέας ζωτικότητας. Συνδέεται ειδικά με την άνθηση της άνοιξη και είναι αρμόδιος για την ευημερία και την προστασία των κατοικίδιων φυτών και των ζώων. Ο Άρης ήταν αρχικά ισοδύναμος με Σιλβανό, το πνεύμα της αγριότητας και η Ρέα Σιλβία ήταν η σύζυγός του, η οποία γέννησε το Ρέμο και το Ρωμύλο. Ένα κοινό επίθετο του Άρη στους Ρωμαίους ήταν gradivus, που αναφέρεται στην υποκίνηση της ανάπτυξης, grandiri σημαίνει αύξηση, ανάπτυξη. Στους πιο πρόσφατους χρόνους το gradivus λήφθηκε για να αναφερθεί στην εξέλιξη (gradi που σημαίνει εξέλιξη), και έτσι είναι gradivus με δύο τρόπους: μια γεωργική θεότητα και μια πολεμική θεότητα.
Ο ηνίοχος κρατά τη λόγχη στο δεξί χέρι του, δείχνοντας πως είναι το όργανο της συνειδητής δράσης του, τα ηνία είναι στο αριστερό χέρι του επειδή έχει εσωτερικοποιήσει (έγινε ασυνείδητος) τη δυνατότητά του για να κυβερνήσει τις κινήσεις και τις ενέργειές του. Τα δύο ηνία αντιπροσωπεύουν τη νοημοσύνη και την επιθυμία και τα αντίστοιχα άλογα αντιπροσωπεύουν τη φυσική ενέργεια (κόκκινος άλογο) και την πνευματική ενέργεια (μπλε άλογο). Οι άσπρες τρίχες στα καλύμματα των αλόγων υπενθυμίζουν ότι η νοημοσύνη και η επιθυμία πρέπει να μετριαστούν (να ελεγχθούν) από τις καθαρές προθέσεις, γιατί χωρίς το αναμειγνυόμενο λευκό τα καλύμματα των αλόγων θα ήταν καφετιά και μαύρα. Βλέπουμε τα κόκκινα και μπλε άλογα στις Κάρτες Ταρώ της Μασσαλίας και σε άλλες κάρτες εσωτερικών Ταρώ, το άρμα τραβούν πλάσματα αντίθετου χρώματος.
Ο ηνίοχος είναι η υπερυψωμένη κινητήρια δύναμη του εγώ που πρέπει να κυβερνήσει το πνεύμα (τα άλογα) που κινούν το άρμα (το σώμα). Για να το πετύχει πρέπει να ισορροπήσει τις δυνάμεις, το οποίο ολοκληρώνει με τη βοήθεια της Αρμονίας, της κόρης του. Η μεταφορά είναι γνωστή, φυσικά, από το Φαίδρο του Πλάτωνα και άλλα αρχαία κείμενα.
Για να επιτύχει μια αληθινή νίκη, ο ηνίοχος πρέπει να εξασφαλίσει εκείνη το μυαλό και το σώμα να εργάζονται από κοινού, πρέπει να εναρμονίσει (αρμόζειν, να ενώσει) το πνευματικό και το φυσικό. Αυτό συμβολίζεται από τις ρόδες του άρματος, που είναι ο ουρανός και η γη και τον άξονα μεταξύ τους, ο οποίος είναι ο κοσμικός άξονας. Οι ρόδες έχουν οκτώ ακτίνες επειδή "η διπλή τετράδα ή η Ογδοάς συμβολίζει ένα σύνολο, για κάτι που είναι αμέσως θεϊκό και γήινο, πνευματικό ή υλικό" - Γιούνγκ. Η ίδια εικόνα εμφανίζεται στο σαμανισμό, όπου το Παγκόσμιο Δέντρο, που συνδέει τον ουρανό και τη γη, έχει οκτώ κλάδους, που συνδέεται με οκτώ μεγάλους Θεούς. Η αριστερή ρόδα είναι ο ουρανός, το πνευματικό πεδίο. Οι τέσσερις μεγάλες ακτίνες της είναι τα τέταρτα του ουρανού και οι τέσσερις μικρές ακτίνες είναι τα τέταρτα της γης όπως απεικονίζονται στους ουρανούς. Αντιθέτως, η δεξιά ρόδα είναι γη, το φυσικό πεδίο. Οι τέσσερις μεγάλες ακτίνες της είναι τα τέταρτα της γης και οι τέσσερις μικρές ακτίνες της είναι τα τέταρτα του ουρανού όπως απεικονίζονται στη γη. Οι περιστροφές μιας ρόδας αντανακλούν τις περιστροφές της άλλης, έτσι οι ρόδες και ο άξονας ενσωματώνουν το Ερμητικό αξίωμα, "όπως άνω, έτσι κάτω". Το οκτώ, φυσικά, είναι επίσης ο αριθμός του Άρματος στη σειρά της παρουσίασης των καρτών. Η Πυθαγορική ερμηνεία του είναι ισορροπία, πληρότητα, ουρανός και γη, τα τέσσερα στοιχεία του σώματος που κυβερνούνται από την τετραπλή ψυχή, τον κοσμικό νόμο και το φυσικό ρυθμό. Αφ' ετέρου, η αριθμητική αξία Άρης Όβριμος (Άρης ρωμαλέος, δυνατός) είναι 801, το οποίο μειώνεται σε 1-0+8 = 9 στην Ενδεκάδα. Επομένως, το Άρμα έχει το χαρακτήρα της Εννεάδος, η οποία οι Πυθαγόρειοι καλούν τέλεια και ανυπέρβλητη αλλά ατελής. Ο κίνδυνος που εμφανίζεται στον ήρωα είναι η υπεροψία, συνήθως μεταφρασμένη "υπεροπτική υπερηφάνεια. Εάν το εγώ του διογκώνεται και γίνεται περιβαλλόμενο με τις παγιδεύσεις της νίκης, τότε οι αρνητικές ιδιότητές του θα έρθουν προς τα εμπρός και οι σπόροι της ήττας θα έχουν σπαρθεί. Κατόπιν θα είναι όμοιος με το Άρη, "μισημένος από τους Θεούς και τους θνητούς", η ενσωμάτωση της ανεπεξέργαστης ζωώδους δύναμης και η τυφλή βία, επίμονος και πρόθυμος για σύγκρουση, όμως όχι σχεδόν τόσο επιτυχής όπως η συνετότερη Αθηνά. Εντούτοις, η αληθινή νίκη είναι δυνατή εάν ο Άρης συνοδεύεται, όπως γίνεται συχνά, από την Τιμή και την Αρετή.
Στις μοντέρνες κάρτες Ταρώ, το Άρμα είναι η έβδομη κάρτα, ο αριθμός που συνδέεται παραδοσιακά με τη νίκη, τη μοίρα, το πεπρωμένο και το μετασχηματισμό. Αυτό συμφωνεί γενικά με την Πυθαγόρεια ερμηνεία, η οποία υποστηρίζει επίσης το Θρίαμβο 8, τη Δικαιοσύνη της μοντέρνας ακολουθίας Ταρώ. Επιπλέον, το Άρμα (Άρης) και η Δικαιοσύνη (Αθηνά) διαμορφώνουν ένα φυσικό ζευγάρι (τυφλή βία εναντίον του ήρεμου, ευφυούς θάρρους):
1. Ήταν και πολεμικοί Θεοί και συχνά σε σύγκρουση ο ένας με τον άλλον και
2. Ο Άρης γεννήθηκε από την Ήρα χωρίς πλεονέκτημα ενός πατέρα επειδή ήταν θυμωμένη με το Δία γιατί γέννησε την Αθηνά χωρίς πλεονέκτημα μιας μητέρας. Σημείωσε πως η "Ήρα" είναι μια θηλυκή μορφή του "Ήρωα".
Οι τέσσερις θέσεις του άρματος αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα στοιχεία, τα χρώματά τους είναι αρχετυπικά. Στα χειρόγραφα του Ραϋμούνδου Λούλυ, το κίτρινο (ή καφετί είναι η γη, το πράσινο το ύδωρ, το μπλε ο αήρ, το κόκκινο είναι το πυρ. Διαδοχικά, τα στοιχεία μπορούν να συμβολιστούν από τα χρώματα του αλχημικού έργου: η γη με το μαύρο, το ύδωρ με το λευκό, ο αήρ με το κόκκινο και το πυρ με το κίτρινο. Ο Ήρωας, που στέκεται στη μέση των τεσσάρων στοιχειωδών θέσεων, είναι ένα σύμβολο της Πεμπτουσίας, η απόκρυφη ουσία που κυβερνά τις άλλες, το Anima Mundi (Παγκόσμια Ψυχή).
Οι τέσσερις στυλοβάτες αντιστοιχούν επίσης στις τέσσερις ιδιοσυγκρασίες με έναν τυποποιημένο τρόπο: η καφετιά / κίτρινη με την μελαγχολική, η πράσινη με τη φλεγματική, η μπλε με την αιματώδη και η κόκκινη με την χολερική. Οι κόκκινοι και μπλε στυλοβάτες είναι στο μπροστινό, όπως το κόκκινο και μπλε άλογο, δεδομένου ότι είναι χαρακτηριστικά του Ήρωα και τον οδηγούν, για τη χολερική (ευερέθιστη) ιδιοσυγκρασία είναι οξύθυμος και τείνει να παλέψει και η αιματώδης ιδιοσυγκρασία είναι ενεργή, εξωτερική και επιτυχής. Όπισθεν είναι η (οκνηρή) φλεγματική φύση και η (ανεπιτυχής ή στοχαστικός) μελαγχολική φύση.
Μέσω των στοιχείων, οι θέσεις αντιπροσωπεύουν επίσης τις τέσσερις λειτουργίες της ψυχής (διαίσθηση, αίσθηση, σκέψη, αίσθημα). Το φίδι είναι ένα παραδοσιακό σύμβολο της φρόνησης και έτσι συχνά βρίσκουμε ένα Όφι Νου, είτε να σύρει το άρμα, είτε να είναι πάνω σε αυτό, δηλαδή καθοδηγεί τις τέσσερις λειτουργίες της ψυχής και τα τέσσερα στοιχεία του σώματος. Ο ηνίοχος που καθοδηγεί το άρμα γίνεται ένα σύμβολο για το πνεύμα που καθοδηγεί το σώμα.
Το Άρμα είναι ένα σύμβολο του εξωτερικού ταξιδιού προς "την ατομίκευση," δηλαδή προς το πλήρως ενσωματωμένο εαυτό. Σε αυτό το ταξίδι καθοδηγείται από υπεράνω έναστρο θόλο, ειδικότερα, από τη Μεγάλη Άρκτο. Η Μεγάλη Άρκτος δείχνει τον Πόλο, ο οποίος αντιπροσωπεύει το σταθερό εαυτό γύρω από τον οποίο όλες οι ψυχικές διαδικασίες περιστρέφονται. Η Μεγάλη Άρκτος ήταν γνωστή επίσης ως άροτρο με επτά βόδια, κάτι που την συνδέει με το Θρίαμβο 7, θέση που έχει το Άρμα στα περισσότερα σύγχρονα Ταρώ. Ο αριθμός 7 συμβολίζει τη μοίρα και το πεπρωμένο.
Η VI.Εραστές (Αφροδίτη) προηγείται του Άρματος (Άρης) στη σύγχρονη ακολουθία Ταρώ, η οποία απεικονίζει το γνωστό σύνδεσμο αυτών των Θεών, οι οποίοι αντιστοιχούν στις αρχικές δυνάμεις του Εμπεδοκλή, της Αγάπης (Φιλότης) και της Φιλονικίας (Νείκος). Η Αφροδίτη και ο Άρης παρουσιάζονται μερικές φορές σαν ζεύγος που μοιράζεται ένα άρμα. Ο απόγονός τους ήταν η Αρμονία, που συμφιλιώνει τους γονείς της.
Φυσικά, η Νίκη που στεφανώνει τον ηνίοχο τη στιγμή της νίκης ήταν ένα κοινό μοτίβο στους αρχαίους χρόνους. Προεδρεύει πάνω στις νίκες όλων των ειδών: Στον πόλεμο, στον αθλητισμό, στην ομορφιά, στις τέχνες και ακόμη και πέρα από το θάνατο. Είναι μια επιβαλλόμενη Θεά, γιατί διαμορφώνει μια τετράδα με την αδελφή της Βία (δύναμη) και τους αδελφούς της Ζήλος (ζήλος ή ανταγωνισμός) και Κράτος (δύναμη ή δύναμη). Οι τήβεννοί της είναι πορφυροί για να συμβολίσουν τη λαμπρότητα του θριάμβου, της υπερηφάνειας, της δίκαιης νίκης και της αυτοκρατορικής δύναμης. Φυσικά, η Νίκη συνδέεται πολύ με τον Άρη.
Το κόκκινο χρώμα εξουσιάζει την εικόνα για πολλαπλούς λόγους. Γενικά είναι το χρώμα της φυσικής ενέργειας, του αίματος, της ζωτικότητας και της πυρκαγιάς. Είναι το χρώμα των πολεμικών Θεών και συγκεκριμένα του Άρη, του κόκκινου πλανήτη. Είναι επίσης το χρώμα του ζωδίου του Κριού. Οι κοινές ιδιότητες του Κριού περιλαμβάνουν τα χάλκινα άρματα, συμπεριλαμβανομένου ενός ψηλού με λοφίο κράνος και μια λόγχη. Τα ζώα που συνδέονται μαζί του είναι το άλογο, ο δρυοκολάπτης, ο λύκος, ο σκύλος και στα φυτά περιλαμβάνονται το φασόλι, η βαλανιδιά, η κρανέα και η δάφνη. Το αγκύλιον (ασπίδα με μορφή 8) έχει συζητηθεί ήδη. Ο Άρης παρουσιάζεται συχνά να οδηγεί ένα άρμα που σύρεται με τέσσερα άλογα, που ονομάζονται Αίθων (πυρώδης), Φλόγος (φλογερός), Κόναβος (ηχηρός) και Φόβος (τρόμος). Μπορούν να αντιστοιχηθούν στα τέσσερα στοιχεία. Υπάρχουν δύο άλογα στην εικόνα μας, δεδομένου ότι αυτή είναι πιό κατάλληλη για την ερμηνεία και τα στοιχεία αντιπροσωπεύονται με τους στύλους στο άρμα.
Σε μια αλληγορία, ο Άρης έρχεται, εξαγριωμένος, με γένια, στο αιματοβαμμένο άρμα με τρία άλογα. Είναι πάνοπλος, με ένα λαμπερό κράνος επάνω στο κεφάλι του, με ένα τριπλά δεμένο σχοινί στο αριστερό χέρι του. Στα αριστερά του, ο κόκορας λαλά σε έναν φράκτη και ένας λύκος τρέχει δίπλα του, φέρνοντας το παιδί στο στόμα του. Οι κραυγάζουσες Μαινάδες ακολουθούν κοντά πίσω.
Στην κάρτα του Άρη στο Mantegna Ταρώ, ο Άρης κάθεται σε ένα άρμα με δύο στύλους, ένα σκυλί ξεκουράζεται μπροστά στο δεξιό πόδι του. Κανένα άλογο δεν είναι ορατό. Ο Άρης είναι πάνοπλος και με ένα φτερωτό κράνος και κρατά ένα ξίφος όρθιο στο δεξιό του χέρι, το αριστερό του το έχει στη μέση, στο σώμα του.
Πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς συνδέουν το Άρμα με το ζώδιο του Καρκίνου, αλλά υπάρχει μια πλήρης αιτία για αυτό. Ακόμα, το Άρμα έχει συνδεθεί με τους Διδύμους, τον Άρη, τον Ήλιο, την Αφροδίτη, το Ζυγό. Πιστεύω ότι το Άρμα, όπως ο Άρη, αντιστοιχεί στον Κριό. Κατ' αρχάς, ο Άρης είναι ο πλανήτης που κυβερνά τον Κριό και επιδεικνύει τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στον Κριό. Δεύτερον, ο Άρης συνδέεται στενά με την Εαρινή Ισημερία και την άνθηση της φύσης. Έδωσε το όνομά του στον Μάρτιο, ο οποίος ήταν ο πρώτος μήνας του προ-Ιουλιανού ρωμαϊκού ημερολογίου. Τα γενέθλιά του γιορτάστηκαν την 1η Μαρτίου και είχε σημαντικές γιορτές καθ' όλη τη διάρκεια του μήνα. Ο Μάρτιος αρχίζει την πολεμική εποχή και η παραδοσιακή εικονογραφία του Μαρτίου είναι γεμάτη με σύμβολα του Άρη.
Καλύτερα και ασφαλέστερα είναι μια σίγουρη ειρήνη από μια νίκη που ελπίζεις προς αυτή. Η μία είναι στη αρμοδιότητά σου, η άλλη είναι στα χέρια των Θεών.
VIIII. Δύναμη, Ανδρεία, Ευψυχία (9, 11/8)
Η Αφέντρα του Ξίφους
Θεότητες: Κυρήνη. Άρτεμις (Πότνια Θηρών, Αξιοσέβαστη από τα άγρια θηρία - θηρ, θηρός, το άγριο ζώο).
Ελληνικό γράμμα = Ιώτα: Ισχύς, ίφι (ισχυρά, κραταιά, γενναία. Επίρρημα από την αρχαία δοτική του ίς που σημαίνει ισχύς, δύναμη. Παράδειγμα, âû Thlemxoio, ο κραταιός Τηλέμαχος).
Περιγραφή
Σε έναν ακαλλιέργητο χωράφι μια νέα γυναίκα κρατά ανοικτό το στόμα ενός λιονταριού, που κάθεται στα δεξιά της, αλλά είναι εν μέρει κρυμμένο πίσω από έναν ακανθώδη, άγριο ροζ θάμνο. Δεν μπορούμε να πούμε εάν προσπαθεί να ανοίξει ή να κλείσει το στόμα του. Αν και το λιοντάρι φαίνεται άγριο, η γυναίκα έχει έκφραση ήρεμης εμπιστοσύνης. Πράγματι, ένα ξίφος βρίσκεται αχρησιμοποίητο στο έδαφος κοντά της.
Η γυναίκα φορά έναν μανδύα από δέρμα λιονταριών, με πόδια κρεμασμένα στο μέτωπο, πάνω από ένα κομψό βαθυκίτρινο πέπλο, και έχει ένα στεφάνι από άσπρα τριαντάφυλλα στα μαλλιά της. Το τρίχωμα του λιονταριού είναι ερυθρό-μπρούτζινο, και έχει ένα στεφάνι από κόκκινα τριαντάφυλλα γύρω από το λαιμό του.
Παρουσίαση
Στους απλούστερους όρους αυτός ο Θρίαμβος αντιπροσωπεύει τη δύναμη, το σθένος και το θάρρος. Εντούτοις, η Ανδρεία εμφανίζεται σε δύο επίπεδα. Το λιοντάρι αντιπροσωπεύει τη δύναμη, το σθένος και το θάρρος των πρωτόγονων στοιχείων της ψυχής, τη φλογερή ζωτικότητα της ζωικής φύσης κάποιου. Το λιοντάρι είναι ευγενές, ακόμα και βασιλοπρεπές, αλλά ενδεχομένως άγριο, ανεξέλεγκτο, καταστρεπτικό και κατασπαράζει.
Η νέα γυναίκα, η Ανδρεία, αντιπροσωπεύει το anima, το οποίο μεσολαβεί μεταξύ του εγώ και του κτήνους. Συμβολίζει τη δύναμη ενός διαφορετικού είδους, γιατί κατευθύνει έναν μαγικό έλεγχο των κτηνών όλων των ειδών, όχι από μια ράβδο, αλλά από τα μάτια και τα χέρια της. Η δύναμή της είναι ισχυρή και έχει το θάρρος να την χρησιμοποιήσει για να ελέγξει τη ζωική φύση.
Αν και η Ανδρεία είναι ειδικευμένη με το ξίφος, το αφήσει κατά μέρος, επειδή είναι άχρηστο για την εκπαίδευση του κτήνους. Το ξίφος αντιπροσωπεύει τη λογική διάκριση, αλλά αυτός ο στόχος απαιτεί ένα καλοκάγαθο μάτι και τη φυσική εφαρμογή των συμπονετικών χεριών. Γιατί η Ανδρεία δεν θέλει να σκοτώσει το κτήνος. Ξέρει ότι θα είναι καλύτερο και τους δύο εάν εξημερωθεί και εκπαιδευτεί. Κατ' αυτό τον τρόπο μπορούν να συνεργαστούν και οι δύο θα κερδίσουν νέα ελευθερία. Δεν θα αναγκαστεί πλέον η συνείδηση να φύγει το κτήνος, δεν θα οδηγηθεί πλέον το κτήνος από τα ένστικτά του.
Η Ανδρεία χειρίζεται το στόμα του λέοντα. Μπορεί να βοηθήσει το κτήνος για να κλείσει το στόμα του και να σταματήσει τον πρωτόγονο βρυχηθμό του ή μπορεί να το ενθαρρύνει να ανοίξει το στόμα του, και να το βοηθήσει να εκφράσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Κατ' αυτό τον τρόπο η Ανδρεία και ο λέοντας μπορούν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο, και να ζήσουν ευτυχισμένα μαζί, γιατί αυτός είναι ο στενός φίλος της.
Σημείωση
Δύναμη, δηλαδή ανδρεία, είναι μια από τις τέσσερις βασικές αρετές (ή υπεροχές), τις οποίες απαριθμήθηκε ο Πλάτων ως βάση όλων των άλλων αρετών, και που αναλύθηκαν από Αριστοτέλη στο έργο του "HYIKVN NIKOMAXEIVN", και οι άλλες τρεις είναι η σωφροσύνη, η δικαιοσύνη και η φρόνηση.
Στα λατινικά, η αντίστοιχη λέξη είναι "fortitudo" που σημαίνει και τη σωματική δύναμη, το σθένος και το θάρρος. Προέρχεται από τη λέξη "fortis", το οποίο σημαίνει ισχυρός, σφριγηλός, υγιής, σεξουαλικά σφριγηλός, γερός, γενναίος, τολμηρός και ηρωικός. Η αντίστοιχη ελληνική λέξη, ανδρεία, είναι κυριολεκτικά ανδροπρεπής, αλλά εφαρμόστηκε επίσης στις γυναίκες. Αυτή η φαινομενική αντιστροφή των ρόλων των φύλων είναι χαρακτηριστική των ιεροτελεστιών της μετάβασης, είναι ένα κύριο χαρακτηριστικό του μύθου του γάμου του Απόλλωνα στην Κυρήνη και σε διάφορους παρόμοιους μύθους. Η υιοθέτηση του ονόματος Ανδρεία για αυτήν την κάρτα της Μεγάλης Αρκάνα δηλώνει ακριβώς ότι πρεσβεύει η ίδια η κάρτα.
Ο ίδιος ο λέοντας είναι ένα σύμβολο θάρρους και δύναμης, αλλά και κινδύνου της αδάμαστης φύσης. Στους κλασσικούς χρόνους, οι ημίθεοι, όπως ο Ηρακλής, απεικονίστηκαν συχνά να νικούν λέοντες, ένα σύμβολο θριάμβου της ανθρώπινης φύσης πάνω στη ζωώδη φύση. Επομένως, στην IX.Δύναμη βλέπουμε την προσωποποιημένη ανθρώπινη δύναμη και το θάρρος εξημέρωσης της ζωώδους δύναμης και τη γενναιότητα.
Οι αρετές απεικονίζονται παραδοσιακά ως νέες γυναίκες με μακριές τηβέννους, μερικές φορές με φτερά. Επομένως, βρίσκουμε πως η Δύναμη αντιπροσωπεύεται με δύο κοινούς τρόπους: (1) μια νέα γυναίκα που κρατά μια μαρμάρινη στήλη, η οποία είναι συχνά σπασμένη, (2) μια νέα γυναίκα που κρατά τα σαγόνια ενός λιονταριού. Δεδομένου ότι το δέρμα του λέοντα της Νεμέας ήταν αδιαπέραστο, ο Ηρακλής το φόρεσε για προστασία. Ένα λιονταρίσιο δέρμα είναι ένα άλλο σύμβολο της Δύναμης. Σε μια σειρά Ταρώ, η Δύναμη συνδυάζει τέσσερα διαφορετικά σύμβολα δύναμης: Μια γυναίκα σε μια μακριά τήβεννο (1) φορά το δέρμα ενός λιονταριού ή ένα κράνος, (2) σπάει μια μαρμάρινη στήλη με το αριστερό χέρι της, (3) κρατά μια ράβδο στο δεξί χέρι της, και (4) έχει ένα λιοντάρι που στέκεται πίσω της.
Η κάρτα IX.Δύναμη είναι η τελευταία κάρτα του Θριάμβου της Αρετής, που περιλαμβάνει τις κάρτες από VΙ ως ΙΧ, συμπεριλαμβανομένης και της VII.Εγκράτειας και της VIII.Νίκης. Η κάρτα X.Τροχός της Τύχης χωρίζει το Θρίαμβο της Αρετής από την κάρτα ΧΙ.Γέροντας, η πρώτη κάρτα του Θριάμβου του Χρόνου. Η Αγνότητα νικά την Αγάπη και έτσι ο Θρίαμβος της Αγάπης ακολουθείται από το Θρίαμβο της Αγνότητας, ο οποίος συνοδεύεται από πολλές άλλες αρετές, συμπεριλαμβανομένης της Μετριοπάθειας (7.Εγκράτεια), της Τιμής και της Δόξας (8.Νίκη), της Καρτερίας (9.Δύναμη), της Σύνεσης, της Πρόβλεψης, της Καθαρότητας και της Ομορφιάς.
Είναι αναμενόμενο η κάρτα ΧΧ.Δικαιοσύνη, μια από τις τέσσερις βασικές αρετές, να εμφανίζεται στο Θρίαμβο της Αρετής. Η Δικαιοσύνη ως κάρτα στη θέση 20, είναι η θέση από τις παλαιότερες απαριθμήσεις των καρτών. Όπως θα δούμε αργότερα, η ΧΧ.Δικαιοσύνη απεικονίζει πιο πολύ από μόνο την Αρετή.
Στο λιοντάρι μόνο το κεφάλι και τα ανοικτά μάτια του είναι ορατά, συμβολίζοντας την επαγρύπνηση. Όταν φεύγει όμως για να επιτεθεί, εμφανίζονται και το κεφάλι και οι ώμοι του, αντιπροσωπεύοντας τη δύναμη. Αλλά όταν το λιοντάρι εκθέτει πλήρως τον εαυτό του, είναι ένα σύμβολο θάρρους. Στην εικόνα μας το λιοντάρι εμφανίζεται περίπου στα τρία τέταρτα, αντιπροσωπεύοντας την αμφιθυμία της ζωικής φύσης, γιατί δεν είναι αληθινά εξημερωμένο, ούτε μπορεί να γίνει. Το λιοντάρι συνδέεται με τη θερμότητα του θερινού ήλιου, ο οποίος υποθάλπει την αύξηση αλλά και υπερθερμαίνει το έδαφος.
Αυτά που ακολουθούν είναι από την Ένατη Ωδή της Πυθίας του Πίνδαρου, και περιγράφουν την πρώτη στιγμιαία θέα του Απόλλωνα από τη Νύμφη Κυρήνη, όπου ο Απόλλων, ο πανέμορφος με τα μακριά-επιταχυνμένα βέλη, την βρήκε μια ημέρα να παλεύει άοπλη ενάντια σε ένα τολμηρό λέοντα, και φώναξε στο Χείρωνα, το γιο της Φιλύρας, να βγει από το ιερό σπήλαιό του και να δει τι μπορεί να κάνει η ψυχή της γυναίκας, αυτού του κοριτσιού με το ήρεμο πρόσωπο που δοκίμασε μια θαυμάσια πάλη και που την καρδιά της κανένας κόπος δεν μπορούσε να αποδυναμώσει, και το μυαλό της κανένας φόβος δεν κατακτούσε, αυτή που ήταν γεννημένη από κάποιο θνητό είδος και κλεμμένη από κάποια φυλή και σύχναζε στα ξέφωτα των σκιερών άγριων βουνών. Αυτή η Κυρήνη έδειχνε την απεριόριστη δύναμή της με τις ενέργειές της.
«…..αυτόν τον λέοντα μια φορά η έχουσα πλατειά φαρέτρα στη ρωμαλαία μόνον από παλιά χωρίς δόρυ ο μακριά τοξεύων Απόλλων. Ευθύς αμέσως προσφώνησε τον Χείρωνα από τα ανάκτορα και του είπε. «σεβαστόν σπήλαιον εγκατέλειψε, της Φιλλυρίδος (γυιέ) την τόλμη της γυναίκας και μεγαλόψυχη ισχύ θαύμασε, την οποία ατρόμητη φιλονικία μεταφέρει στο κεφάλι, της δυσκολίας πριν η καρδιά της νεανίδας κοπίασε. Εις τον φόβο δεν αναστατώθηκε ο νούς. Ποίος από τους ανθρώπους την γέννησε; Από τι είδους γενιά αποχώρησε σε κρυφό τόπο στα όρη που είναι σκοτεινά, απολαμβάνει δε μάχες άπειρες;»
Η νύμφη Κυρήνη ήταν η κόρη του Υψέως ("ο υψηλότερος," αναφερόμενος στον ουρανό) και της Ναϊάδας Κρέουσας (μια Νύμφη των Υδάτων). Ήταν γνωστή ως παρθένα κυνηγός που χρησιμοποίησε την ικανότητά της στο ξίφος και τη λόγχη για να προστατεύσει τα κοπάδια του πατέρα της. Αφότου η Κυρήνη είχε νικήσει το λιοντάρι, ο Απόλλωνας της έκανε πρόταση γάμου, κάτι ξεχωριστό δεδομένου ότι οι Θεοί είναι συνήθως ικανοποιούνται με αρπαγή ή αποπλάνηση. Σε αυτό ακολούθησε τις συμβουλές του σοφού κενταύρου Χείρωνα, ο οποίος αντιπροσωπεύει την πλήρη ολοκλήρωση της ανθρώπινης και κτηνώδους ζωτικότητας Ο Χείρων επίσης πρόβλεψε πως η Κυρήνη θα γεννούσε το παιδί του Απόλλωνα, τον Αρισταίο ("τον καλύτερο"), που θα ήταν ένας δεύτερος Απόλλων και ένας δεύτερος Ζευς, ευγενέστερος από τους αρχικούς, που είχαν κηλιδώσει τους εαυτούς τους με την βία. Για το γάμο τους, ο Απόλλων πήρε την Κυρήνη στη Λιβύη, όπου η βασίλισσα είχε υποσχεθεί το βασίλειο σε οποιοιδήποτε μπόρεσε να σκοτώσει ένα άγριο λιοντάρι που κατάστρεφε τη χώρα. Η Κυρήνη, φυσικά, το έκανε και η χώρα ονομάστηκε εφεξής μετά από αυτήν, δηλαδή Κυρήνη. Τυχαία, όταν ζευγάρωσε ο Απόλλων μαζί της, έλαβε τη μορφή ενός λύκου, κατά συνέπεια επηρεάζοντας μια αληθινή σύνδεση της ψυχής και του κτήνους.
Η Κυρήνη, παρθένα κυνηγός, μας υπενθυμίζει την Αρτέμιδα και πράγματι η ιστορία της Κυρήνης ήταν πιθανώς αρχικά ένας μύθος της Αρτέμιδας, που μεταφέρθηκε αφότου η Άρτεμις θεωρήθηκε ως παρθένα θεά παρά μια μητέρα θεά, καθώς υπήρχαν πολλές ιστορίες. Η Άρτεμις, η Κυρία των Άγριων Ειδών (Πότνια Θηρών), είναι βεβαίως η κατάλληλη θεά για την IX.Δύναμη. Την είδαμε ως Σεληνιακή Θεά στην IV.Αρχιέρεια, αλλά και οι δύο κάρτες αντιπροσωπεύουν την ψυχή. Σαν Αρχιέρεια την είδαμε ως αυτόνομη ικανότητα της ψυχής, μια ασυνείδητη πηγή διαθέσεων. Εδώ την βλέπουμε σε σχέση με τα βαθύτερα επίπεδα του ασυνείδητου.
Η Άρτεμις παρουσιάζεται συχνά να φορά ένα δέρμα ζώου πάνω από το πέπλο. Είναι ενδιαφέρον ότι οι περισσότερες μορφές των Ταρώ απεικονίζουν την Ανδρεία ως πνευματικά και αισθητικά εκλεπτυσμένη και εξευγενισμένη γυναίκα, που τονίζει ότι δεν είναι από την ωμή βία η εξημέρωση του λέοντα, αλλά από τη συναισθηματική κατανόηση και την έξυπνη επιρροή. Μπορούμε να την καλέσουμε "Κυρία των Θηρίων" ή ακόμα και "η Ομορφιά των Θηρίων" με όλες τις πολλαπλάσιες έννοιες "της Κυρίας" και "της Ομορφιάς".
Η Άρτεμις συνδέεται με το λέοντα, όπως η Κυβέλη, μια άλλη Κυρία των Θηρίων. Ο Όμηρος κάλεσε την Αρτέμιδα "ένας λέοντας μέσα σε γυναίκες" επειδή η ίδια μπορεί να τους φέρει ξαφνικό και ανώδυνο θάνατο, όπως ο Απόλλων κάνει στους άνδρες, ο οποίος θάνατος απεικονίζει τον αμφίθυμο χαρακτήρα της ψυχής.
Η Δύναμη αντιπροσωπεύει την πρακτική εφαρμογή της ζωτικότητας της ψυχής, τη σεληνιακή, θηλυκή δύναμη, η οποία είναι λανθάνουσα στην 4.Αρχιέρεια. Κατά συνέπεια η 9.Δύναμη αντιπαραβάλλει με την 8.Νίκη, η οποία είναι η πρακτική εφαρμογή του σκοπού, η ηλιακή, αρσενική δύναμη, η οποία είναι λανθάνουσα στο Μάγο, αλλά ειδικά στον 5.Αρχιερέα. Σε πολλές μορφές του Ταρώ, η Νίκη και η Δύναμη είναι οι κάρτες 7 και 8, και αντιστοιχούν στο Μάγο και την Αρχιέρεια, κάρτες 1 και 2.
Η Ανδρεία ασκεί μια μαγική επιρροή πέρα πάνω στα θηρία, αλλά η δύναμή της είναι στα χέρια της, όχι σε μια ράβδο όπως του Μάγου. Η μαγεία της μεταβιβάζεται μέσω της φυσικής επαφής και της προσωπικής σχέσης.
Δεν μπορείς να συζητήσεις λογικά με ένα λιοντάρι, αλλά μπορείς να το αγαπήσεις και μπορεί να σε αγαπήσει. Ο Λόγος πρέπει να πειθαρχήσει και να σεβαστεί τον Έρωτα. Για την εξημέρωση των λεόντων, τα μαγικά χέρια της γυναίκας είναι αποτελεσματικότερα από το ανθρώπινο ξίφος ή ράβδος, γιατί φέρνει τη δύναμη και την εμπειρία στην εξημέρωση των κτηνών.
Της ανήκει ένας διπλωματικός ρόλος, σαν την ψυχή, γιατί πρέπει να τον χρησιμεύσει ως ένα μεσολαβητή μεταξύ του Εγώ και των πρωτόγονων στοιχείων της ψυχής. Είναι ένας μεσολαβητής μεταξύ της εξωτερικής αρχής που αντιπροσωπεύονται από τον Αυτοκράτορα, που καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες και την ενστικτώδη αρχή του θηρίου, το οποίο ακολουθεί τις ανάγκες του ατόμου. Όπως η Άρτεμις πρέπει να εξημερώσει τη ζωική φύση και να την εκπαιδεύσει, και να διοχετεύσει έτσι τη ζωτικής σημασίας ενέργειά της, η οποία είναι αυτο-εκπληρωμένη, αγνή και αδιάφθορη, αλλά άλογη. Δεν εξουσιάζει το λέοντα με έναν ανδρικό τρόπο, αλλά όπως ένας αναβάτης που προσαρμόζεται καλά στο άλογό του, διαμορφώνει έναν συνεταιριστικό δεσμό με το θηρίο. Το αποτέλεσμα ελευθερώνει και εξουσιοδοτεί και τους δύο: η συνείδηση δεν οδηγείται πλέον από το ασυνείδητα, παράλογα ένστικτα, και η ζωική ζωτικότητα δεν καταδικάζεται πλέον στην άναρθρη, ενστικτώδη συμπεριφορά. Και οι δύο ωφελούνται, και κανένας δεν καταστρέφει τον άλλο. Η IX.Δύναμη απεικονίζει την Αρτέμιδα και το λέοντα ως "μια μάγισσα και το κατοικίδιό της.
Ο κένταυρος είναι το σύμβολο του αλόγου και του αναβάτη που προσαρμόζονται τέλεια, του ατόμου και του θηρίου που ενώνονται σαν ένα. Είναι εκπληκτικό ότι η Κυρήνη πάλεψε με τα λιοντάρια κοντά στη σπηλιά του Χείρωνα. Έμαθε πιθανώς τους τρόπους των ζώων από αυτόν. Δεν είναι καμία σύμπτωση ότι ο κένταυρος είναι και ένα σύμβολο της φρόνησης και ένα σύμβολο της ένωσης του ανθρώπινου και του θηριώδες.
Ομοίως, η Σφίγγα - το κεφάλι και στήθος μιας γυναίκας στο σώμα ενός λιονταριού - συμβολίζει τη δύναμη και τη διάνοια που ενώνονται. Είναι μια μορφή του Ώρου. Ο Κρόουλυ προσδιορίζει τον Ώρο με τον Νέο Αιώνα. Η συνέχεια των Αιώνων- Ίσις, Όσιρις και Ώρος - αντιστοιχούν στην Αρχιέρεια, στον Αρχιερέα, και το Θείο Τέκνο, που συλλαμβάνεται στους VI.Εραστές, γεννημένο ως VII.Εγκράτεια και εκδηλώνεται στο Θρίαμβο της Αρετής (κάρτες 6 ως 9).
Πολλοί μύθοι λένε για την ένωση του ανθρώπου και του θηρίου. Συχνά ένας Θεός έρχεται υπό μορφή ζώου σε μια γυναίκα: Κυρήνη και λύκος, Λήδα και ο κύκνος, Ευρώπη και ταύρος, κ.λπ. Αυτή η ένωση του ανθρώπινου και του κτηνώδες είναι βαθύτερη από την ένωση του αρσενικού και του θηλυκού που απεικονίζονται στην VI.Αγάπη, δεδομένου ότι το πρώτο είναι μια ένωση της θείας ζωικής ζωτικότητας με την ανθρώπινη φρόνηση και οίκτο, αμοιβαίες συναλλαγές μεταξύ ουρανού και γης, η οποία κατακρημνίζει την εξέγερση και στη γη και στις ουράνιες σφαίρες. Θυμήσου πως η Λήδα γέννησε τον Κάστορα, τον Πολυδεύκη, την Ελένη και την Κλυταιμνήστρα.
Όπως τη σεξουαλική επαφή, το αμοιβαίο σθένος και η ζωτικότητα της Ανδρείας και του λέοντά της είναι μια πηγή χαράς και ενθουσιασμού, για αυτό ο Κρόουλυ καλεί αυτήν την κάρτα, Πόθος, γιατί απεικονίζει την ένωση του ανθρώπινου συναισθήματος και του ζωικού ενστίκτου. Πράγματι, ο λέων είναι το Κουνταλίνι, η φλογερή δύναμη των φιδιών.
Ο λέων φυσικά, είναι ο αστερισμός ή το ζώδιο του Λέοντα που κυβερνιέται από τον Ήλιο και αντιπροσωπεύει το Πυρ και την Πύρινη Αρχή, το Χρυσό Θείο (θειάφι). Δηλαδή ο λέων είναι η φλογερή, πύρινη δύναμη της ζωής. Η Ανδρεία εξημερώνει το θηρίο και το ενώνει με τον Αλχημικό Ερμή (Υδράργυρος), ο οποίος είναι το ενσυνείδητο μυαλό. Συνδυάζει τα αντίθετα (όπως η VI.Εγκράτεια) έτσι ώστε ο Υδράργυρος (Ερμής) καθαρίζει και μετουσιώνει το Θείο, που το μετασχηματίζει σε πνευματικό Χρυσό, ο οποίος είναι ο Ερυθρός Λέοντας και ο Λίθος των Φιλοσόφων.
Το Αλχημικό Θείο και ο Υδράργυρος αντιπροσωπεύονται από τα κόκκινα και άσπρα ρόδα, αντίστοιχα. Ο θάμνος των ρόδων, με τα αγκάθια του, συμβολίζει το θάρρος και υπάρχει ένας μύθος ότι ο Άρης γεννήθηκε από έναν θάμνο ρόδων, ο οποίος είναι ένα σύμβολο χαράς και αγάπης. Είναι επίσης ένα σύμβολο του Ήλιου, ο πλανήτης Ήλιος. Το ρόδο λέγεται πως έχει προκύψει από το αίμα του Αδώνιδος, του θυσιασμένου Θεού (VI.Αγάπη).
Η Ανδρεία (κάρτα 9) μπορεί να προσδιοριστεί με τη Νερίνη, τη σύζυγο και σύντροφο του Άρη (κάρτα 8), γιατί αντιπροσωπεύει τη δύναμή του. Το όνομά της στη γλώσσα των Σαβίνων, του Ιταλικού έθνους, σημαίνει Δύναμη.
Η Καλλιστώ είναι ένα άλλο παράγωγο της μη-παρθένου Αρτέμιδος, συγκεκριμένα Άρτεμις Καλλίστη (η ωραία). Έκανε έρωτα με το Δία και γέννησε τον Αρκάδα. Μετά μετασχηματίστηκε σε αρκούδα και σκοτώθηκε ή, επειδή οι οι ιστορίες ποικίλλουν, ο Ζευς την τοποθέτησε στους ουρανούς ως τον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου, από όπου καθοδηγεί τον Ήρωα στο Άρμα του (8.Νίκη).
Το χρώμα της τηβέννου της Ανδρείας προέρχεται από τις βαθυκίτρινες τηβέννους των άρκτων, οι "κόρες της άρκτου" οι οποίες χόρεψαν για την Αρτέμιδα. Η μετατόπιση μορφής αυτού του είδους - συνταύτιση με τα θηρία - ήταν κοινή στη λατρεία της. Άλλοι πιστοί "έπαιξαν το φαύνο". Γιατί η Άρτεμις (η Ντιάνα των Ιταλών) φορά το μανδύα από δέρμα ζώων πάνω από το πέπλο, τη μακριά τήβεννο. όπως καταγράφεται σαν παράδειγμα, το πώς ο Ακταίων σκοτώθηκε από την ίδια.
Η τελική θέση της Ανδρείας στο Θρίαμβο της Αρετής απεικονίζεται στην αριθμητική αξία των ονομάτων της: "Άρτεμις Ορειβάτης" που είναι 1352, το οποίο μειώνεται σε 11+2-5+3-1 = 10. Και "η Χρυσήνιος Κυρήνη", δηλαδή η Κυρήνη με τα χρυσά ηνία που είναι 2232, το οποίο μειώνεται σε 11+2-3+2-2 = 10. Κατά συνέπεια έχει το χαρακτήρα της Δεκάδας, την οποία οι Πυθαγόρειοι καλούν "Δύναμη" και "όλα Εναγκαλίζουσα" και "Εμπιστοσύνη". Είναι ένα σύμβολο συμφωνίας, αγάπης και ειρήνης.
X. O Τροχός της Τύχης (10)
Κυρία της Σύμπτωσης
Χρώμα: Πεντάλφες – Στοιχείο: Γη
Θεότητες: Τύχη, Ρέα.
Ελληνικό γράμμα = Κάπα: Κύκλος, καιρός, κυβερνήτης
Περιγραφή
Η Τύχη κάθεται στο κέντρο του Τροχού της, παρατηρώντας την περιστροφή των τεσσάρων εικόνων στην περιφέρειά του: από πάνω της, από κάτω της, στα αριστερά της και στα δεξιά της.
Η εικόνα της Τύχης στα δεξιά είναι ξανθό αγόρι με κοντά αυτιά όνου, είναι ντυμένο φροντισμένα στα πράσινα και άσπρα, κοσμημένο με το αλχημικό σύμβολο για τον Υδράργυρο. Η μορφή που κάθεται στην κορυφή είναι ώριμος άνδρας με καστανόξανθα μαλλιά και μακριά αυτιά όνου. Είναι ντυμένος βασιλικά με μπλε και χρυσό διακοσμημένο με το αλχημικό σύμβολο για το Θείο (θειάφι). Η μορφή στα αριστερά της είναι ένας ανάποδος γέρος ηλιοκαμένος άνδρας με σκούρα καφετιά μαλλιά και ουρά όνου. Είναι ντυμένος με κουρέλια καφετιά και σκούρο κόκκινο ενδύματα με το αλχημικό σύμβολο για το Άλας. Η μορφή κάτω από τον Τροχό είναι ένας αρχαίος, με άσπρα γένια, μελαψός άνδρας (παρόμοιος με αυτόν στην κάρτα ΧΙ.Γέρων) που μπουσουλά στα δεξιά της Τύχης και ντυμένος με μαύρα και καφετιά κουρέλια που μαρκάρονται με το αλχημικό σύμβολο του caput mortuum (κεφαλή του νεκρού, δύο τελείες πάνω σε μια τελεία, όλες σε έναν κύκλο).
Κάθε μία από αυτές τις μορφές χαρακτηρίζονται με έναν κύλινδρο: ο ένας στα δεξιά της Τύχης έχει το "In altum tollor" (ανεβασμένος στα ύψη), στην κορυφή έχει "Nimis exaltatus" (εξυψωμένος πάρα πολύ), στα αριστερά έχει "Descendo minoratus" (κατεβαίνω μειωμένος), στο κατώτατο σημείο έχει "Funditus mortificatus" (εντελώς εξοντωμένος).
Η Τύχη κρατά το κέρας της Αμαλθείας στο αριστερό χέρι της και ένα πηδάλιό πλοίου στο δεξιό της χέρι. Φορά μια τήβεννο με ποικίλα χρώματα και η τοιχογραφία κοσμεί, από την οποία ένα πέπλο κρεμάται πάνω στα αυτιά της και το πίσω μέρος του λαιμού της, αφήνοντας το πρόσωπό της να είναι σκιερό. Ο Τροχός έχει οκτώ ακτίνες, εναλλάξ παχιά και λεπτή.
Παρουσίαση
Ο Τροχός αντιπροσωπεύει την αδυσώπητη άνοδο και την πτώση της τύχης. Στο δεξί χέρι της, η Τύχη κρατά το πηδάλιο δια του οποίου διευθύνει την πορεία των γεγονότων, και στο αριστερό της κρατά το κέρας της Αμαλθείας, οι καρποί του σεβασμού των νόμων της.
Στα δεξιά της Τύχης ένας νεαρός και ευκίνητος νεανίας ανέρχεται με τον Τροχό. Η ανοδική θέση και δύναμή του σπείρουν τους σπόρους της αναπόφευκτης πτώσης του, αλλά τα αναπτυσσόμενα γαϊδουρινά αυτιά του δηλώνουν ότι δεν μπορεί να δει πέρα από τον έμμονο θρίαμβό του. Η δύναμή του φθάνει στην ωριμότητά της και είναι ο βασιλιάς όλων των ερευνών, όμως αυτή η ίδια η δύναμη οδηγεί στην ακαμψία, η οποία θα τον γκρεμίσει με τη στροφή του Τροχού. Ακόμα ο γάιδαρος, δεν μπορεί να σταματήσει την ακαμψία του μολονότι η δύναμή του πέφτει απότομα. Μόνο όταν τα κατώτατα σημεία της τύχης του εκτίθενται, αρχίζει να χαλαρώνει επάνω, και να επανακτά την ευελιξία που θα επιτρέψει άλλη, ενδεχομένως σοφότερη, ανάβαση. Έτσι είναι με τους βασιλιάδες και τα νομικά πρόσωπα, τις κοινωνίες και τα σχολεία, τις τύχες και τις φιλοσοφίες.
Ο αλχημιστής γνωρίζει το Νόμο της Τύχης και μπορεί να τον χρησιμοποιήσει ευεργετικά, εκμεταλλευόμενος την κάθοδο ως μέσο αποσύνθεσης για να επιτύχει μια υψηλότερη ολοκλήρωση. Κατόπιν η περιστροφή των στοιχείων γίνεται μια ανερχόμενη σπείρα. Επίσης ξέρει ότι, αν και η περιφέρεια του Τροχού κινείται πάντα, κρυμμένη πίσω, η σαγηνευτική μορφή της τύχης είναι ο σταθερός άξονας, το ακίνητο κεντρικό τμήμα του τροχού, το σταθερό σημείο άτρωτο στη μεταβαλλόμενη τύχη.
Σημείωση
Η X.Τύχη δεν έχει κανένα αντίστοιχο τρίγραμμα επειδή είναι η Κυρία της Σύμπτωσης, η δύναμη του yin απέναντι στο I.Μάγο, τον Κύριο της Σύμπτωσης, τη δύναμη του yang. Μαζί κυβερνούν την πρώτη Ογδοάδα, τους Προσωπικούς Θριάμβους, περιλαμβάνοντας τις κάρτες II ως IX. Η X.Τύχη χωρίζει τους Προσωπικούς Θριάμβους, που αντιπροσωπεύουν την κάθοδο του πνεύματος στην ύλη, εκδηλωμένη ως επιτυχία στον κόσμο, από τους Παγκόσμιους Θριάμβους (κάρτες XI ως XX), αντιπροσωπεύοντας την ανάβαση ξανά του πνεύματος από την ύλη, εκδηλωμένη ως μια στροφή εσωτερική και ως πνευματικές ολοκληρώσεις. Ο Τροχός είναι η "κρίσιμη καμπή" από "συστροφή και την παραγωγή" "στην εξέλιξη και την αναγέννηση.
Είναι σημαντικό ότι η Τύχη είναι η κάρτα 10, γιατί οι Πυθαγόρειοι λένε ότι η δεκάδα είναι μια ύψιστη στη σειρά ενότητα, εφόσον οι κύκλοι της δεκάδας γυρίζουν στον εαυτό της και καλύπτει όλους τους στοιχειώδεις αριθμούς. Αυτό συμβολίζεται από τους Ελληνικούς και Ρωμαϊκούς αριθμούς, αφού ότι ο Ελληνικός αριθμός για 10 είναι το Ι (ι), το οποίο είναι επίσης ο Ρωμαϊκός αριθμός για 1. Οι Πυθαγόρειοι καλούν επίσης τη δεκάδα "Πεπρωμένο" και "Πληρότητα", αφού φέρει όλα τα πράγματα στα φυσικά πέρατά τους. Αντιπροσωπεύει τον Τροχό, γιατί περιλαμβάνει τη μονάδα (1) και την εννεάδα (9), τα οποία είναι το κεντρικό τμήμα του Τροχού και η περιφέρεια. Πράγματι, είναι η πιο ακραία περιφέρεια των ουρανών, η οποία γυρίζει όλες τις εσωτερικές σφαίρες. Η X.Τύχη αναγγέλλει μια νέα εποχή ολοκλήρωσης.
Αφ' ετέρου, η αριθμητική αξία του "Τύχη η Θεά" είναι 1331, το οποίο μειώνεται σε 11+1-3+3-1 = 11, ο τελικός αριθμός της Ενδεκάδας. Κατά συνέπεια, ο Τροχός έχει και την τελειότητα της δεκάδας (Ελληνικό I), αλλά η υπερβολή της ενδεκάδας, που χαρακτηρίζει το πρώτο βήμα (Ρωμαϊκό I) πέρα από εκείνη την τελειότητα σε ένα άλλο επίπεδο, γιατί ο τροχός χωρίζει τους Προσωπικούς Θριάμβους (I ως IX) από τους Παγκόσμιους Θριάμβους (XI ως XX). Η ενδεκάδα αντιπροσωπεύει τον Ιερό Γάμο, ο οποίος συνδέει και τα σώματα (2+3) και ενώνει τις ψυχές (243) του θηλυκού (2) και του αρσενικού (3).
Από τουλάχιστον τον τέταρτο αιώνα πΧ, οι Έλληνες ξεχώρισαν την Τύχη από τη Σύμπτωση - Πλούταρχος PERI TUXHS. Η Τύχη αντιπροσωπεύει ειδικά την επιτυχία και την καλή τύχη που είναι μια συνέπεια της ικανότητας, καθώς επίσης και της τύχης.
Αυτό είναι ο λόγος που η Τύχη δεν δείχνεται στην εικόνα της κάρτας, γιατί καθοδηγεί συνειδητά τη στροφή του Τροχού, αν και σε μερικές κάρτες Ταρώ την κρατά. Επίσης, φαίνεται να είναι το δεξιό της χέρι στο πηδάλιο, το οποίο είναι ένα σύμβολο καθοδήγησης, ελέγχου, ασφάλειας και πεπρωμένου. Είναι ευγενής, σοφή, ευχάριστη και πανίσχυρη. Είναι η "θεία αναπνοή ή κατανόηση που οδηγεί και συντηρεί όλα τα πράγματα."
Επιπρόσθετα, εκτός από τη Θεά, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι σκέφτηκαν ότι κάθε άτομο είχε τη δική του Τύχη, ένας δαίμονα που οδηγούσε το πεπρωμένο του. Η ατομική Τύχη είναι ο "κρυμμένος Εαυτός" που επιλέγει ασυναίσθητα τις στροφές της μοίρας. Αυτή είναι ο κεντρικός πυρήνας, το κεντρικό τμήμα του τροχού (ρόδα), ο οποίος είναι κρυμμένος. Κάθε πόλη είχε επίσης μια Τύχη.
Ο Τροχός έχει ένα πλούσιο νόημα, ένα μεγάλο μέρος του οποίου στρέφεται επάνω ή γύρω από την αντίθεση μεταξύ της περιστρεφόμενης περιφέρειας και του στάσιμου άξονα. Γενικά ο άξονας είναι η Ουσία και η περιφέρεια το Γινόμενο: το αρχετυπικό, το αιώνιο και το ιδανικό όπως αντιπαραβάλλεται με το συγκεκριμένο, το εφήμερο και το πραγματικό. Εντούτοις, η περιφέρεια φανερώνει το συγκεκριμένο κυκλικό Γινόμενο που κυβερνάται από την Τύχη, ο ταυτόχρονος ερχομός και αποχώρηση και πιο γενικά, την ενότητα που κρύβεται κάτω από όλα τα αντίθετα, όπως μας κάνει γνωστό ο Ηράκλειτος.
Φυσικά ένας τροχός μπορεί να περιστραφεί σε έναν σταθερό άξονα και να μην πάει πουθενά, αλλά επίσης ξέρουμε ότι ένας τροχός μπορεί να προχωρήσει καθώς γυρίζει και με αυτόν τον τρόπο κινεί τον ίδιο τον άξονα της περιστροφής του. Κατά συνέπεια δεν αποδοκιμάζομε την αιώνια ξαναζωντανεμένη ιστορία μας, αλλά μπορούμε να εκμεταλλευτούμε την αναπόφευκτη περιστροφή προς όφελός μας. Η ουσία στον αλχημιστή ΧΙ.Ερημίτη επίσης είναι σε κυκλοφορία, αυξάνεται σαν ατμός ή πνεύμα, και πέφτει πάλι ως ρευστό, αλλά ο αλχημιστής έχει εξασφαλίσει ότι με κάθε κυκλοφορία εξαγνίζεται περισσότερο και εξευγενίζεται. Έτσι επίσης, εάν θυμόμαστε την ιστορία των προηγούμενων περιστροφών του τροχού, δεν θα καταδικαστούμε στην επανάληψη, αλλά μπορούμε να προχωρήσουμε με τον άξονα, μια σπειροειδή διαδικασία της εξέλιξη.
Το κεντρικό τμήμα του τροχού αντιπροσωπεύει την αμετάβλητη πηγή των φαινομένων που φέρουν σε αντιπαράθεση. Στους ψυχολογικούς όρους, είναι ο Εαυτός - το σύνολο της ψυχής, και συνειδητής και ασυνείδητης - που είναι συνήθως κρυμμένη, όπως το κεντρικό τμήμα του τροχού είναι πίσω από την Τύχη. Γοητευόμαστε έτσι από την Ευγενή Τύχη που ξεχνάμε για να ατενίσομε πέρα από αυτήν. Το κεντρικό τμήμα του τροχού καθιστά την κινούμενη περιφέρεια πιθανή και καταδεικνύει ότι, αν και φαινόμαστε να συναντιόμαστε δια των συνεχώς μεταβαλλόμενων τυχών, αυτό είναι μια προβολή, και είναι, στην πραγματικότητα, το συνειδητό εγώ μας, που περιστρέφεται γύρω από τον Εαυτό μας, ο οποίος γυρίζει για να συναντήσει την τύχη μας. Εντούτοις, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να ελέγξουμε τον τροχό, γιατί η ελεύθερη βούληση εδρεύει στο συνειδητό εγώ, που πρέπει να κινηθεί στην περιφέρεια, η οποία περιστρέφεται από το κρυμμένο Πεπρωμένο. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τον τροχό και ακόμη να ζούμε, αλλά εάν μπορέσομε να βρούμε τον κεντρικό άξονα, τότε η περιστροφή μπορεί να γίνει μια σπείρα και μπορούμε να προχωρήσουμε. Με τη βοήθεια της Τύχης, που κρατά τον τροχό, μπορούμε μετά να εκπληρώσουμε το πεπρωμένο μας.
Η κλασσική σύλληψη της Τύχης δεν είναι τυφλή. Το πηδάλιο δείχνει ότι διευθύνει με την Πρόβλεψη (τον πατέρας της). Εκείνοι που την σέβονται, όπως και τους άλλους Θεούς ανταμείβονται από το κέρας της Αμαλθείας της, οι καρποί της προσπάθειας προς τον κεντρικό άξονα. Για εκείνους που δεν λαμβάνουν υπόψη τους νόμους της, ειδικά για τους υπερόπτες που προσπαθούν να διαφύγουν του τροχού και να ανέβουν πάνω από το Πεπρωμένο (Μοίρα, από την οποία ακόμη και οι Θεοί είναι δεσμευμένοι, για αυτούς ο τροχός γίνεται ένα όργανο βασανιστηρίων. Όπως ο Ιξίων, που είχε την υπεροψία να προσπαθήσει να παραπλανήσει την Ήρα, τον δέσμευσαν στον τροχό και τον σύντριψαν με αυτόν.
Υπό την ευρεία έννοιά της, μια πεντάλφα είναι οποιοδήποτε κυκλικό αντικείμενο χαραγμένο με μαγικά σύμβολα, έτσι στον Ταρώ μπορούμε να πάρουμε μια πεντάλφα να είναι οποιοδήποτε μυστικιστικό σύμβολο κυκλικού σχήματος (μάνδαλα), όπως ένα έμβλημα που οποία συμβολίζει την πληρότητα. Θα πρέπει να πως μερικές φορές, τα πεντάκτινα ή Πεντάλφες στον Ταρώ, καλούνται Δίσκοι. Κατά συνέπεια ο Τροχός της Τύχης είναι βεβαίως μια πεντάλφα, η οποία είναι το χρώμα της Μικρής Αρκάνα που συνδέεται με την κάρτα X.Τύχη. Γενικά ένας τροχός συμβολίζει το χρόνο, το πεπρωμένο και τον Τροχό της Ζωής, τον αιώνιο κύκλο του εκφυλισμού και της αναγέννησης.
Στο έργο Margarita Philosophica (1503) ο Τροχός ονομάστηκε: "είμαι ανυψωμένος στα ύψη", "ανυψωμένος επάνω, είμαι υπερήφανος", "Ταπεινωμένος, κατεβαίνω", "Γυρίζω δια του τροχού". Υπάρχει ένα μεσαιωνικό επίγραμμα που λέγει:
Η πορεία των αλλαγών της Τύχης όπως τη σελήνη:
Αυξάνεται και συστέλλεται, και δεν ξέρει πώς να μείνει η ίδια, Πρώτα αυξάνομαι και απολαμβάνω τη βασιλεία. Επιτέλους, κοίτα, παίρνω πάρα πολύ: τα πέρατα διαφέρουν σπάνια από τις ενάρξεις: Θα βασιλέψω, βασιλεύω, έχω βασιλέψει, δεν έχω βασίλειο.
Στην εποχή του Δάντη ειπώθηκε πως ο οκτάκτινος Τροχός της Τύχης αντιπροσωπεύει τις οκτώ καταστάσεις της ζωής: ταπεινότητα, υπομονή, ειρήνη, πλούτος, υπερηφάνεια, ανυπομονησία, πόλεμος, ένδεια, με τα αντίθετα που τοποθετούνται διαμετρικά.
Οι τέσσερις αριθμοί αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις αρχές και τους τέσσερις σταθμούς όλων των διαδικασιών της κυκλικής ανόδου και πτώσης. Σαν παραδείγματα βλέπομε τις εποχές, άνοιξη-καλοκαίρι-φθινόπωρο-χειμώνας και τις ηλικίες του ανθρώπου, νεότητα-ωριμότητα-γηρατειά-θάνατος (21 έτη το καθένα).
Η μορφή τα δεξιά της Τύχης αντιπροσωπεύει την Humiditas (υγρασία), τη δύναμη ή την αρχή της ρευστότητας, που αντιστοιχεί στον αλχημικό Υδράργυρο και την Εαρινή Ισημερία. Αυτό είναι η ποιότητα της ευελιξίας και της ευκινησίας, η οποία διευκολύνει την αύξηση και την επέκταση της ενέργειας και της δύναμης, είναι η υγρή, χυμώδης αύξηση της άνοιξη και το σθένος της αύξησης της εύπλαστης νεολαίας. Κατά συνέπεια η μορφή στα δεξιά της Τύχης ανέρχεται από το κρύο στο κατώτατο σημείο του τροχού στο θερμό στην κορυφή.
Η μορφή στην κορυφή του τροχού αντιπροσωπεύει τη Calidus (θερμότητα), την αρχή της ενέργειας ή τη δύναμη, που αντιστοιχεί στο αλχημικό Θείο και το Θερινό Ηλιοστάσιο. Κατά συνέπεια η κορυφή του τροχού αντιπροσωπεύει το θερμό, την ακμάζουσα δύναμη του καλοκαιριού και την πλήρη ωριμότητα. Καθώς η μορφή διασχίζει την κορυφή του τροχού, αυτή η επεκτατική, ισχυρή δύναμη έχει μια επίδραση ξήρανσης, που μετατοπίζει την ισορροπία από υγρό σε ξηρό, δηλαδή από την ευελιξία τα δεξιά της Τύχης στην ακαμψία στα αριστερά της Τύχης.
Η μορφή της Τύχης στα αριστερά αντιπροσωπεύει τη Siccus (ξηρότητα), τη δύναμη ή την αρχή της αυστηρότητας και της ακαμψίας, που αντιστοιχεί στο αλχημικό Άλας και τη Φθινοπωρινή Ισημερία. Η πλευρά του τροχού στα αριστερά του της Τύχης αντιπροσωπεύει τη ξηρά παρακμή του φθινοπώρου και την εξασθενισμένη δύναμη των γηρατειών. Η ξηρότητα και η ακαμψία εμποδίζουν τη ζωή, και έτσι η μορφή στα αριστερά της Τύχης κατεβαίνει από την θερμή, βλαστάνουσα ζωή στην κορυφή του τροχού, στον κρύο θάνατο στο κατώτατο σημείο.
Η μορφή στο κατώτατο σημείο του τροχού συμβολίζει το Frigidus (κρύο), το οποίο αντιπροσωπεύει την έλλειψη δύναμης ή ενέργειας και το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Το κατώτατο σημείο του τροχού αντιστοιχεί στην κρύο αδράνεια και το θάνατο του χειμώνα, και το σκότος των γηρατειών και του θανάτου. Δεδομένου ότι η ακαμψία δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς ενέργεια ή δύναμη, η μορφή κάτω στον τροχό σέρνεται στα δεξιά της Τύχης, από την ακαμψία στην ευελιξία. Στους ψυχολογικούς όρους, η κάθοδος στο χαμηλό σημείο είναι ταπεινωτική και τιμωρία, που διαλύει τις άκαμπτες δομές, που επιτρέποντάς του να γίνουν περισσότερο ρευστές και εύκαμπτες.
Δεν υπάρχει καμία αλχημική αρχή ή πνεύμα που αντιστοιχεί στο κατώτατο σημείο του τροχού, γιατί χαρακτηρίζεται από την απουσία πνεύματος και ποιότητας. Κατά συνέπεια είναι το Caput Mortuum (Κεφαλή Νεκρού), που θα δούμε αργότερα. Οι τρεις ανώτερες μορφές που αντιστοιχούν στις αλχημικές αρχές Υδράργυρος, Θείο και Άλας, αποτελούν μια παραδοσιακή τρικέφαλη αντιπροσώπευση του Χρόνου, επίσης γνωστή ως Παρθένα, Μητέρα και Γηραιά. Τα τέσσερα τεταρτημόρια του τροχού αντιπροσωπεύουν τις αλχημικές διαδικασίες που στην πραγματικότητα διαμορφώνουν έναν κύκλο.
Το τεταρτημόριο του τροχού αριστερά χαμηλά αντιπροσωπεύει το αλχημικό Nigredo (Αμαύρισμα), στο οποίο οι άκαμπτες δομές χωρίζονται, διαλύονται και αφήνονται να σαπίσουν. Το αποτέλεσμα Prima Materia (Πρώτη Ύλη) δεν έχει καμία ιδιότητα, δεν είναι ούτε υγρό ούτε ξηρό, δηλ., ούτε εύκαμπτος ή άκαμπτος και δεν έχει καμία έμφυτη ενέργεια (θερμότητα). Στην αλχημεία καλείται Caput Mortuum (Κεφαλή Νεκρού), Caput Osiridis (Κεφαλή του Οσίριδος). Καλείται επίσης Sol Niger (Μέλας Ήλιος), Corvis (Κόραξ) και Caput Corvi (Κεφαλή Κόρακα). Το σύμβολό του είναι ένα απλουστευμένο πρόσωπο - τρία σημεία σε έναν κύκλο, μερικές φορές με μια γωνιώδη μύτη.
Η έκβαση του Nigredo, το Αμαύρισμα, είναι μαύρη επειδή είναι απαλλαγμένη όλων των ιδιοτήτων, δεν υπάρχει θερμότητα ή φως, κανένας φωτισμός, και το προκύπτον σκοτάδι κρύβει εντελώς όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Κατά συνέπεια αντιπροσωπεύει μια κατάλληλα ουδέτερη αφετηρία για την αλχημική διαδικασία, το αρχικό Prima Materia. Το Αμαύρισμα αντιστοιχεί στο τεταρτημόριο του τροχού στα χαμηλότερα αριστερά, που είναι Ξηρό και Κρύο, δηλαδή Γήινο. Δεδομένου ότι το στοιχείο της Γης συμβολίζεται από το καφέ χρώμα, η μορφή στο κατώτατο σημείο του τροχού είναι ντυμένη σε καφετί χρώμα καθώς επίσης και μαύρο.
Η μορφή στο κατώτατο σημείο του τροχού έχει μια άσπρη γενειάδα (όπως ο ΧΙ.Γέρων) επειδή αντιπροσωπεύει την αρχή του επόμενου αλχημικού σταδίου, albedo (Λεύκανση), που μετατρέπει τη Prima Materia σε Ασήμι. Το Albedo ολοκληρώνεται με τη βοήθεια του αλχημικού Υδραργύρου, το Πνεύμα της Ρευστότητας. Όταν η διαδικασία είναι πλήρης έχουμε φθάσει στην μορφή τα δεξιά της Τύχης, η οποία αντιπροσωπεύει μια αύξηση στην ενέργεια από τα βάθη του κατώτατου σημείου του τροχού, και το μέγιστο της ρευστότητας. Δεδομένου ότι αυτή η θέση αντιπροσωπεύει το μέγιστο της ευελιξίας, θεωρείται λευκή, για να μπορεί να χρωματιστεί με οποιοδήποτε χρώμα. Κάτω δεξιά της Τύχης, το χαμηλότερο δεξιό τεταρτημόριο είναι Υγρό και Κρύο, που είναι το στοιχείο του Ύδατος, συνδεμένο με πράσινο χρώμα. Επομένως, η νεολαία που κυβερνά το albedo είναι ντυμένη πράσινα και άσπρα, που είναι επίσης κατάλληλα χρώματα για την άνοιξη, όταν το χιόνι καταρρέει στη νέα ανάπτυξη.
Το αγόρι στα δεξιά της Τύχης έχει μια ξανθή γενειάδα επειδή αντιπροσωπεύει την αρχή του επόμενου αλχημικού σταδίου, το Citrinitas (Κιτρίνισμα), το οποίο μετατρέπει το Ασήμι σε Χρυσό.
Το Citrinitas ολοκληρώνεται με τη βοήθεια του αλχημικού Θείου, το Πνεύμα της Θερμότητας. Όταν η διαδικασία είναι πλήρης έχουμε φθάσει στη μορφή στην κορυφή του τροχού, που χαρακτηρίζεται από το μέγιστο της ενέργειας, που αντιπροσωπεύεται από το χρυσό κίτρινο χρώμα, αλλά και από μια απώλεια ευελιξίας και αυξανόμενης ακαμψίας που αντιπροσωπεύονται από μια απώλεια λευκότητας. Το πάνω δεξιό τεταρτημόριο της Τύχης είναι Υγρό και Θερμό, που είναι το στοιχείο του Αέρα, συνδεμένο με το μπλε. Επομένως, ο βασιλιάς που κυβερνά το Citrinitas είναι ντυμένος μπλε και χρυσά, τα οποία είναι επίσης κατάλληλα χρώματα για το καλοκαίρι, που χαρακτηρίζεται από έναν φωτεινό ήλιο που καίγεται στους μπλε ουρανούς.
Η γενειάδα του βασιλιά είναι καστανόξανθη ή καφεκόκκινη επειδή αντιπροσωπεύει το επόμενο αλχημικό στάδιο, για μερικούς αλχημιστές θεωρούν ότι ο χρυσός - πολύ πιθανά το ευγενέστερο μέταλλο - θα μπορούσε να βελτιωθεί με μια διαδικασία αποκαλούμενη Rubedo (κοκκίνισμα), το αποτέλεσμα του οποίου θα ήταν το Ίον (η Βιολέτα), η ουρά του Ταώ, το Ουράνιο Τόξο, ένα είδος υπερσυμπιεσμένου Χρυσού που θα μπορούσε να χρωματίσει άλλα υλικά, επειδή είχε περισσότερο Πνεύμα Χρυσού από ότι το υλικό του θα μπορούσε να κρατήσει.
Το μάθημα του τροχού είναι ότι το Rubedo είναι ακριβώς το είδος των υπεροψιών (ύβρεων) που μοχθούν πάρα πολύ μακριά - ότι η Τύχη τείνει να τιμωρεί. Όταν ο Βασιλιάς που είναι ήδη στην κορυφή προσπαθεί να πάει περαιτέρω, ο μόνος τρόπος να πάει προς τα κάτω. Επομένως, το τέταρτο τεταρτημόριο του τροχού είναι το Adustio, που σημαίνει ένα κάψιμο, γιατί adustus σημαίνει ηλιοκαμένος, καμένος και μαυρισμένος από τον ήλιο ειδικά, και απευθύνεται συνήθως στη χροιά. Κατά συνέπεια, παρά το λαμπρό ιριδισμό της ουράς του ταώ, η έκβαση των αλχημικών ύβρεων είναι μελαψή, σκοτεινό καφετί ξηρό δέρμα και που καίγεται από πάρα πολύ ήλιο, ένας προάγγελος για το μαύρο καρκινώδες δέρμα.
Το άνω αριστερό τεταρτημόριο της Τύχης είναι Ξηρό και Θερμό, που είναι το στοιχείο του Πυρός, συνδεμένο με κόκκινο και πορτοκαλί. Επομένως, το άτομο που υφίσταται το Adustio είναι ντυμένο στα κόκκινα και καφέ, τα οποία είναι επίσης κατάλληλα χρώματα για το φθινόπωρο, που χαρακτηρίζεται από τα λαμπρά χρωματισμένα φύλλα, τα οποία είναι εντούτοις πάρα πολύ ξηρά και προορίζονται να πέσουν. Το Adustio προκαλείται από το αλχημικό Άλας, το Πνεύμα της Ξηρότητας (ή της Στερεότητας), το οποίο ελκύει την υγρασία. Η γενειάδα του είναι μαύρη επειδή αντιπροσωπεύει την αρχή του επόμενου αλχημικού σταδίου στον κύκλο, το Nigredo, με το οποίο αρχίσαμε.
Θα είναι προφανές ότι ο τροχός αντιπροσωπεύει επίσης την περιστροφή των στοιχείων: Γη στο Ύδωρ στον Αέρα στο Πυρ και πάλι πίσω. Η ολόκληρη περιστροφή κυβερνάται από δύο "νόμους": (1) το ποσοστό αύξησης της δύναμης ποικίλλει άμεσα με την ευελιξία (2) το ποσοστό αύξησης της ακαμψίας ποικίλλει άμεσα με τη δύναμη. Η ακαμψία είναι το αντίθετο της ευελιξίας.
Ο Κρόουλυ παρατηρεί ότι ο Υδράργυρος, το Άλας και το Θείο αντιστοιχούν στο Μάγο, την Αυτοκράτειρα και τον Αυτοκράτορα. Η Αρχιέρεια αντιστοιχεί φυσικά στην τέταρτη αρχή, δεδομένου ότι είναι μελαχρινή και διαλύει όλα στα ύδατά της. Ο Αρχιερέας μπορεί να θεωρηθεί μια επιστροφή στον Υδράργυρο.
Το κέρας της Αμαλθείας (κέρατο της αφθονίας) είναι ένα σύμβολο τύχης δώρο της γονιμότητας και της αφθονίας, γιατί είναι το κέρατο της αίγας Αμάλθειας, η οποία περιποιήθηκε το Δία όταν μεγάλωνε κρυφά στην Κρήτη. Το κέρατο συμβολίζει τη γονιμότητα του αρσενικού που ενώνεται με το θηλυκό, γιατί είναι φαλλικό στη μορφή, όμως είναι και κοίλο όπως το δεκτικό θηλυκό.
Η ευγενική Τύχη ήταν γνωστή στους Έλληνες, που την αποκάλεσαν "η Σωτήρα Τύχη, κόρη του Δία του Λυτρωτή", για μερικούς είναι η πρωτότοκη κόρη του Δία, από τους Ορφικούς Ύμνους. Άλλοι λένε ότι είναι η κόρη της Τηθύως (Θεογονία, Ομηρικοί Ύμνοι) και η αδελφή της Ευνομίας και της Πειθούς, την οποία παρουσιάζουν πως δεν είναι τόσο ιδιότροπη όπως συνήθως υποτίθεται. Ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη λέει (1158-9):
Γιατί η Τύχη ανυψώνει και η Τύχη καταρρίπτει
τον ευτυχισμένο και τον δυστυχισμένο πάντα
και μάντης κανείς για την παρούσα κατάσταση στους θνητούς.
XI. Γέρων, Γηραιός Άνδρας (11, 9)
Κύριος της Αναγκαιότητας
Χρώμα: Ξίφη - Στοιχείο: Αήρ
Θεότητες: Χρόνος, Κρόνος.
Ελληνικό γράμμα = Λάμδα: Λάχος (πεπρωμένο, μοίρα, κλήρος, λαχνός), Λεύκοφρυς = ο έχων λευκά φρύδια.
Περιγραφή
Στο λυκόφως ένας γηραιός άνδρας με μια μακριά, λευκή γενειάδα περπατά στα αριστερά, μεταφέροντας στο δεξί του χέρι έναν πυρόλιθο (πυρίτης) δρεπάνι που μοιάζει σαν μια σε φθίνουσα ημισέληνο (είναι κοίλη προς το μέρος του) και στο αριστερό χέρι του μια μεγάλη κλεψύδρα 30 εκατοστών, με κωνικό θάλαμο, με το περισσότερο της μαύρης σκόνης να έχει πέσει μέσα στο κάτω θάλαμο. Είναι ντυμένος σε μαύρες και σκούρες σκιές του καφετί, το κεφάλι του είναι καλυμμένο με μια σκούρα μπλε κουκούλα. Ασφόδελοι μεγαλώνουν στο έδαφος γύρω από τα πόδια του.
Παρουσίαση
Ο Γηραιός Άνδρας συμβολίζει την αμείλικτη ροή του χρόνου, τόσο με τα καταστροφικά, όσο και με τα εποικοδομητικά αποτελέσματά της. Το υπέργηρο σώμα του μας θυμίζει πως ο Χρόνος αφανίζει, καταβροχθίζει όλα τα πράγματα και έτσι, όπως η ουσία στην κλεψύδρα του, η φυσική του ζωτικότητα θα εξαντληθεί μέχρι που θα εξουθενωθεί. Ωστόσο, όπως η κλεψύδρα αναστρέφεται, έτσι και η νέα γέννηση είναι ικανή να ανανεώσει την πηγή της φυσικής ζωτικότητας. Ο χρόνος όμως δεν είναι ολότελα καταστροφικός, αφού το δώρο του είναι η ηρεμία και η σοφία, που επιτυγχάνονται μόνο μέσω της πείρας που χαρίζει η μακρόχρονη ζωή. Η λευκή γενειάδα αυτού του Σοφού Γέρου Άνδρα δείχνει ότι η ηλικία, του έχει προσδώσει μια νέα αγνότητα και αθωότητα. Φέρει τη σοφία που είναι απαραίτητη για να ολοκληρωθεί το Μέγα Έργο, αν και ο ίδιος είναι ανίκανος να το εκπληρώσει.
Η καθοδική ροή της σκόνης στην κλεψύδρα εξισορροπείται από την ανοδική ροή του πνεύματος (spiritus, Αήρ). Έτσι, η απώλεια της ζωτικότητας στο σώμα του Γέρου (κατώτερο δοχείο) έρχεται να ισοσταθμίσει με την αυξανόμενη πνευματικότητα του νου του (ανώτερο δοχείο), που τώρα είναι γεμάτο με λιγότερα γήινα υλικά και περισσότερο με πνεύμα. Το δρεπάνι από πυρόλιθο αντιπροσωπεύει το θερισμό – την ανελέητη καταστροφή της σοδιάς των τελευταίων χρόνων, που ωστόσο, είναι απαραίτητη για να καθαριστεί το έδαφος ώστε να υποδεχθεί τη νέα σοδιά και να δρέψει τους καρπούς της παρούσας. Είναι η παλιά Σελήνη σε φθίση, το τέλος δηλαδή ενός παλιού κύκλου και η αναγγελία ενός νέου.
Σημειώσεις
Στις πρώτες σειρές καρτών που φτιάχτηκαν, ο Γέρων κρατά μια κλεψύδρα, η οποία αργότερα παρερμηνεύτηκε και οδήγησε στην εικόνα του φαναριού, εξ ου και η ονομασία «Ερημίτης», μια ονομασία λάθος. Ο σωστός προσδιορισμός είναι εξαιρετικά καθαρός καθότι εδώ προσδιορίζεται ο Γέρων Χρόνος, ο Πατήρ του Χρόνου με δρεπάνι και κλεψύδρα.
Η κάρτα αυτή είναι η πρώτη κάρτα από τους Θριάμβους του Χρόνου, μια σειρά που αποτελείται από τις κάρτες 11.Γέρων ως 15. Πύργος.
Ο XI.Χρόνος δεν έχει σύνδεση με τρίγραμμα, επειδή είναι ο Κύριος της Αναγκαιότητας (Νομοτέλειας), της δύναμης του γιάνγκ που αντιστοιχεί την Κυρία της Αναγκαιότητας (XVI.Αστήρ), την αντίθετη δύναμη του γιν. Κυβερνούν μαζί την Δεύτερη Ογδοάδα, τους Παγκόσμιους Θριάμβους (XII-XX). Θα πρέπει να θυμηθούμε πως ο I.Μάγος και X.Τροχός είναι ο Κύριος και η Κυρία (γιανγκ και γιν) της Σύμπτωσης και κυβερνούν την Πρώτη Ογδοάδα, τους Προσωπικούς Θριάμβους (II-IX).
Από τους αρχαίους Ορφικούς, ο Χρόνος είχε ταυτιστεί με τον Κρόνο, τον πατέρα του Ζηνός. Ο Κρόνος στέρησε τη ζωτικότητα του πατέρα του Ουρανού. Ο πατέρας του ουρανού Ουρανός δεν θα παρήγαγε ποτέ στην νεότερη γενιά, αλλά το έκανε με τη μεσολάβηση της γυναίκας του Γαίας, γιατί οι γυναίκες καταλαβαίνουν καλύτερα από τους άνδρες τις αλλαγές της ζωής. Η Γαία έφτιαξε από πυρόλιθο (εγερσιφαής λίθος δηλαδή το λίθο που εκπέμπει φως ή πυρσοτόκος ή πυρεκβολίτης ή πυρεκβόλος λίθος), ένα ορυκτό που είναι στα ίδια τα δικά της στοιχεία, ένα δρεπάνι, μία άρπη, το οδοντωτό εργαλείο με οποίο αποκόπτεται η ζωή την περίοδο του θερισμού. Ήταν φτιαγμένο σαν μια ημισέληνο, το σύμβολο της κυκλικής ανόδου και πτώσης. Αυτή ενθάρρυνε τον Κρόνο να ευνουχίσει τον πατέρα του και να πάρει το μέρος του, έχοντας σαν αποτέλεσμα την επανάσταση των γενεών. Μετά από αυτό, ο Ουρανός και η Γη διαχωρίστηκαν. Σαν συνέπεια, η δρεπάνη ή το δρέπανο αργότερα και η σκύθη που είναι το μεγάλο δρεπάνι, είναι ένα σύμβολο της σκληρότητας, της ανελέητης ροής του Χρόνου, που στο τέλος αποκόπτει όλα τα πράγματα.
Αργότερα διαπιστώνομε πως ο Κρόνος δεν διδάχθηκε από την μοίρα του πατέρα του, αν και αυτός ήταν το όργανο του Χρόνου, ο εκτελεστής του Χρόνου στην εκθρόνιση του πατέρα του, είναι επίσης, με τους ίδιους δικούς του όρους, το θύμα του. Ο νέος πατέρας του ουρανού ο Κρόνος επαναστάτησε ενάντια το χρόνο, γιατί δεν ήθελε να αντικατασταθεί ο ίδιος. Προσπάθησε να αναβάλει το αναπόφευκτο, τρώγοντας τα παιδιά του που ήταν προορισμένα να τον εκτοπίσουν και να τον αντικαταστήσουν. Ο Κρόνος (Χρόνος) κατέστρεψε αυτό που δημιουργούσε. Όπως ο Οβίδιος λέει, «είναι ο καταβροχθιστείς των πάντων».
Η σύζυγος του πατέρα του ουρανού ήταν πάλι ο έναρξη της αλλαγής. Η Ρέα, η Κυρία της Αναγκαιότητας (XVI.Αστήρ) διέσωσε τον Ζήνα, τον ανέθρεψε κρυφά και τον βοήθησε να ηγηθεί στην επανάσταση ενάντια στους Τιτάνες. Ο Κρόνος νικήθηκε και εξορίστηκε στην Ιταλία, στο Λάτιο, όπου διέμενε φυλακισμένος και κρυμμένος. Η λέξη latuit που προέρχεται το Λάτιο, σημαίνει κρυμμένος. Εκεί ήταν γνωστός σαν Σατούρνος (Saturn) από τη στιγμή που έφερε τη γεωργία καθότι sator σημαίνει σπορέας, την ευφορία και την αφθονία καθόσον η λέξη satur σημαίνει καλοταϊσμένος. Έτσι, ο εξορισμένος Σατούρνος (Κρόνος) κατέφυγε στην κηπουρική και χρησιμοποίησε το δρεπάνι του για λιγότερο βίαιους σκοπούς. Εμφανίζεται αυτό στο άγαλμα που βρίσκεται στον πανάρχαιο ναό του, στο δρόμο που οδηγεί στο Ρωμαϊκό Καπιτώλιο. Όντας σοφότερος τώρα κατάφερε να ονομαστεί η βασιλεία του «Χρυσή Εποχή», επειδή ήταν αδιάφθορος και δεν επεδίωξε ποτέ τον πόλεμο. Είναι η γονιμότητα στην πιο εξυψωμένη έννοιά της.
Έχοντα μάθει το μάθημά του, ο Σατούρνος τελικά παραιτήθηκε για χάρη του γιου του Πήκου (Picus που σημαίνει δρυοκολάπτης), και αποτραβήχτηκε από την ανθρώπινη πορεία. Μερικοί λένε ότι κυβερνά τα Ηλύσια Πεδία, το Νησί της Ευδαιμονίας. Άλλοι λένε πως βρίσκεται σε έναν μαγικό ύπνο και τον φροντίζουν νύμφες, σε ένα νησί στη Βρετανία και ότι θα επιστρέψει για να φέρει άλλη μια Χρυσή Εποχή.
Ο Κρόνος μας δείχνει και τις δύο πλευρές του Θριάμβου του Χρόνου. Από τη μια πλευρά ο Χρόνος ο Καταστροφέας, ο Αμείλικτος Θεριστής που τοποθετεί απόλυτα όρια στους ανθρώπους και σε όλη τη φύση. Κυβερνά τις εποχές, τον κύκλο γέννηση - ανάπτυξη - θάνατος, του αναπόφευκτους μαρασμούς και τις επαναγεννήσεις. Από την άλλη μεριά, ο Κρόνος ανακαλύπτει ότι ο Χρόνος μπορεί να φέρει μακροζωία, εμπειρία και πνευματική ανάπτυξη η οποία δεν μπορεί να βιαστεί, μια και στην εξορία του έμαθε ότι η σοφία έρχεται σε εκείνους που διαθέτουν υπομονή και περιμένουν στην σιωπή. Στην ηρεμία και τη γαλήνη, ο Σατρούρνος αναπτύχθηκε μέσα στη δική του «Χρυσή Εποχή», τη μοναδική αληθινή Χρυσή Εποχή, που έχομε όλοι μέσα μας. Έτσι έγινε σύμβολο του ήρεμου στοχασμού και της σοφίας και εδώ μπορούμε να εντοπίσομε μια σχέση με την μορφή του Ερημίτη. Ωστόσο, ο μαγικός του ύπνος μας θυμίζει πως μακριά από τη ζεστασιά της καθημερινής ζωής, η προσωπικότητά του μπορεί να γίνει ψυχρή και σκοτεινή, να γλιστρήσει σε λήθαργο και ακαμψία. Ωστόσο, στην αλχημεία γνωρίζομε πως μόνο ένας κόκκος της Φιλοσοφικής Λίθου είναι απαραίτητος για να μεταστοιχειωθεί ο μόλυβδος του Σαρούρνου σε χρυσό.
Ο Σατούρνος είναι ένα παράδειγμα αρχετύπου του Σοφού Γηραιού Άνδρα που περιγράφτηκε από τον Γιούνγκ. Είναι μια μορφή εξουσίας, ένας πατέρας όμοιος με θεό, ένας πνευματικός οδηγός, συχνά εμφανιζόμενος σαν μάγος, γιατρός, ιερέας, δάσκαλος, παππούς κλπ. Μπορεί να εκδηλωθεί σε πολλές μορφές, συμπεριλαμβανομένης μιας αποπροσωποποιημένης φωνής, μια ομιλία ζώου, μιας Γνώμης περισσότερο για γυναίκες, αλλά ειδικά ενός γηραιού άνδρα.
Μπορεί επίσης να λάβει μορφή από ένα νέα αγόρι, στο οποίο μπορεί να δούμε τη δυαδική όψη του Ερμή, πράγματι ο Κρόουλυ καλεί το Γηραιό Άνδρα την υψηλότερη μορφή του Ερμή. Για τις γυναίκες ο Γηραιός Άνδρας αναπαριστά τη θετική ψυχή, το αρσενικό ασυνείδητο και τη συνειδητή πνευματική προσπάθεια. Για τους άνδρες το Αγόρι αναπαριστά το Γιο του Βασιλιά, την υψηλότερη προσωπικότητα αλλά επίσης την παιδική ανησυχία. Όταν ο Σοφός Γηραιός Άνδρας ενώνεται με τον Ήρωα (VIII.Νίκη), το αποτέλεσμα είναι η «προσωπική μυστηριώδης υπερφυσική δύναμη», η ελευθέρωση από συμπλέγματα, η ασυνήθιστα δυναμική προσωπικότητα. Μια όψη κατάλληλη στο Σοφό Γηραιό Άνδρα είναι μια πλήρης ολοκλήρωση των θηλυκών στοιχείων της ψυχής.
Μερικοί σχολιαστές θεωρούν ότι η ανδρογυνία αντιπροσωπεύεται σε αυτήν την κάρτα με το μακρύ ένδυμα και την αβρή εμφάνιση του Γέρου. Μπορεί όμως, η εμφάνιση του Γέρου να είναι ένας απλός υπαινιγμός του ευνουχισμού του Ουρανού, του ουράνιου πατέρα.
Ο Σοφός Γηραιός Άνδρας συχνά συνοδεύεται από ένα νεαρό ερωτικό κορίτσι που προσωποποιεί τη ζωή. Το ζεύγος είναι ο Λόγος και ο Έρως, γιατί αντιπροσωπεύουν το Νόημα και τη Ζωή. Όμως ποίο κορίτσι συντροφεύει τον XI.Γέροντα; Είναι ο XXI.Κόσμος, το κορίτσι που χορεύει; Ή μήπως η Ανδρεία ή η Δικαιοσύνη; Αυτό θα το δούμε μετά!
Η πυξίδα είναι ένα ξεκάθαρο σύμβολο της αμείλικτης, αμετάκλητης ροής του χρόνου, αλλά επίσης και της «αιώνιας επιστροφής». Επειδή παρόλο που η ροή είναι μη αναστρέψιμη, τελικά θα σταματήσει. Τότε όλα θα αντιστραφούν, όπως γίνεται στα Σατουρνάλια, και θα βρεθούμε ξανά στην αρχή. Για αυτό το λόγο κάθε Αιών έχει τη δική του μοίρα και κάθε Αιών πρέπει να παραδώσει το πνεύμα του στον επόμενο. Σημείωσε πως μυθολογικά κάθε Αιών είναι μία μυριάδα χρόνια.
Ο Χρόνος έχει επίσης καλεστεί Αιών, και Αιών σημαίνει εποχή, κόσμος, ζωή, γενιά. Το άνω και κάτω δοχείο αντιπροσωπεύουν τον Ουρανό και τη Γη και η άμμος ή το υγρό που έχει μέσα, αντιπροσωπεύουν την κάθοδο του πνεύματος μέσα στην ύλη. Μας δείχνει πως αν και η δύναμη της ζωής εκπνέει, μπορεί να υπάρξει αντιστροφή, μια επιστροφή του πνεύματος στον ουρανό και μια αναγέννηση. Μπορεί επίσης να ερμηνευτεί η κλεψύδρα σαν αντικείμενο που δείχνει το μαρασμός της σωματικής ζωτικότητας που όμως εξισορροπείται από την αύξηση της πνευματικής ζωτικότητας. Το κεφάλι του Σοφού Γέρου Άνδρα που συμβολίζεται με το άνω μέρος της κλεψύδρας, είναι λιγότερο γεμάτο από εγκόσμια ενδιαφέροντα και περισσότερο με πνεύμα.
Το άνω και κάτω δοχείο έχουν σχήμα τα αλχημικά σύμβολα του πυρός και του ύδατος, αντίστοιχα: ένα τρίγωνο προς τα πάνω και ένα τρίγωνο προς τα κάτω. Ο Σοφός Γέρος Άνδρας αναπαριστά την συνένωση των πύρινων και υδάτινων τάσεων, γιατί το Ύδωρ αναπαριστά την τάση του να αποσύρεται και να επιστρέφει προς τον εσωτερικό κόσμο του, ενώ το Πυρ αντιπροσωπεύει την τάση του να οδηγεί και να διδάσκει τους άλλους. Εργάζεται ταυτόχρονα στον Ουρανό και τη Γη και οι καρποί των ουράνιων δραστηριοτήτων του ρέουν προς τα κάτω μέσα στην γήινη δραστηριότητά του.
Ο XI.Γηραιός Άνδρας επίσης αναπαριστά τον Αλχημιστή, γιατί ο αλχημιστής βάζει τον εαυτό του στο μέρος του Χρόνου, διαμέσου της επιτάχυνσης της συνεχούς συνέχειας της Φύσης. Έτσι, η κλεψύδρα είναι επίσης μία κηροτακίδα, ένας πυκνωτής αντίθετης ροής, ένα από τα πιο παλιά αλχημικά όργανα. Το όργανο αυτό αποτελείται από δύο συμμετρικά δοχεία συνδεδεμένα το ένα πάνω από το άλλο. Τα ονόμαζαν Ουρανό και Γη ή Ουρανό και Άδη. Η χρήση αυτής της συσκευής και οι επακόλουθες αναφορές της στα «πράγματα υπεράνω» και «πράγματα υποκάτω» μπορεί να υπήρξαν η πηγή του Ερμητικού αξιώματος, «όπως πάνω έτσι κάτω, όπως κάτω έτσι πάνω». Η κύρια χρήση της κηροτακίδας ήταν η ακόλουθη: Το θείο θερμαινόταν στον Άδη και κάτω, στο δοχείο του Πυρός. Οι ατμοί ανέβαιναν στον Ουρανό από πάνω, στο δοχείο του Ύδατος όπου αντιδρούσαν με το μέταλλο, για να μεταλλαχθούν. Συμπυκνώνονταν σε υγρό, το οποίο έπεφτε πάλι, σαν μαύρη θειούχα ένωση και το υγρό θείο, για να ξαναζεσταθεί στο δοχείου του Πυρός. Έτσι, υπήρχε μια συνεχής ανακύκλωση ανάμεσα στο από-πάνω και στο από-κάτω, με συνέπεια το μετασχηματισμό και την τελειοποίηση του μετάλλου, που κατανάλωνε στην ίδια του την ουσία, όπως τον ουροβόρο.
Το κεφάλι του Σατούρνου συχνά είναι καλυμμένο, πράγμα που αντιπροσωπεύει την αδυνατισμένη δύναμη του φθινοπωρινού ήλιου και το γεγονός ότι ο Σοφός Γηραιός Άνδρας είναι κρυμμένος μακριά από τον κόσμο. Τα χρώματα που συνδέονται με τον Κρόνο είναι το μαύρο και οι σκούρες αποχρώσεις του καφέ και του μπλε, που αντιπροσωπεύουν τον ανελέητο Χρόνο, την απάρνηση, τη μελαγχολία, τη θλίψη και τη διάλυση (μαύρο), όμως ταυτόχρονα και τη σοφία, την αλήθεια, την ειρήνη, την απλότητα και στο στοχασμό (μπλε). Εδώ, το μπλε κάλυμμα του Γέροντα αντιπροσωπεύει ένα σοφό κεφάλι σε ένα γερασμένο σώμα. Η λευκή του γενειάδα και τα εξίσου λευκά φρύδια αντιπροσωπεύουν την αγνότητα και τη φώτιση. Δύο πράγματα κάνουν λευκή την γενειάδα, η ηλικία και μια κρίση που μετασχηματίζει τη ζωή και γερνάει κάποιον πρόωρα. Το φυτό που είναι πιο στενά συνδεδεμένο με τον Κρόνο είναι ο ασφόδελος, ένα σύμβολο μετάνοιας, το οποίο φυτρώνει στα Ηλύσια Πεδία, στο Νησί της Ευδαιμονίας, όπου κυβερνά ο Κρόνος.
Φυσικά, είναι λυκόφως, επειδή αυτές οι ώρες της μέρας αντιπροσωπεύουν το κατώφλι ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, τη ζέστη της ζωής που ενδίδει στον κρύο θάνατο και το σκοτάδι της άγνοιας που ενδίδει στο διαφωτισμό της σοφίας. Τυπικά, ο Κρόνος κρατά ένα δρεπάνι μικρό ή μεγάλο στο δεξί του χέρι, το χέρι της συνειδητής δράσης. Η πυξίδα που αντιπροσωπεύει τη ροή του χρόνου είναι στο αριστερό του χέρι, το χέρι του ασυνειδήτου. Το δρεπάνι έχει σχήμα ημισελήνου, για να δείξει ότι ο Γέρων είναι στην τελευταία φάση της ζωής του. Περπατάει προς τα αριστερά, δείχνοντας τη διαδικασία της εξατομίκευσης, στην οποία ενώνονται το συνειδητό και το ασυνείδητο, μέσω της συνειδητότητας.
Στο ημερολόγιο του 354, ο Κρόνος κρατά το δρεπάνι στο δεξί χέρι του και στο αριστερό του κρατά ένα ιμάτιον (μανδύας) που το φορά πάνω από το κεφάλι του και γύρω από τα πόδια του (εικόνα Salzman. 8, 55). Στον Ταρώ του Mantegna, ο Κρόνος είναι ένα στηριζόμενο άτομο μεγάλης ηλικίας με μια μακριά γενειάδα και ένα κράνος κριού-κερασφόρου.
Κρατά σκύθη και έναν δράκο ουροβόρο στο δεξί χέρι του και αφήνει ένα μικρό παιδί στο στόμα του με το αριστερό του. Τέσσερα άλλα μικρά παιδιά παίζουν γύρω από τα πόδια του.
Ο XI.Χρόνος ξεκινά τη δεύτερη Ενδεκάδα της Μεγάλης Αρκάνα. Επομένως, έχει το χαρακτήρα της Μονάδας, δηλαδή μια εναρκτήρια ή αυτοπαραγόμενη αξία, όπου τα πάντα είναι εν δυνάμει. Αυτό είναι φανερό από τις αριθμητικές αξίες της κάρτας του Κρόνου, του Χρόνου και του Γηραιού Άνδρα. Κρόνος ο Πρόμαντις, δίνει την αριθμητική αξία 1431, που μειώνεται σε 1-3+4-1=1, ο Χρόνος δίνει την αριθμητική αξία 1090, που μειώνεται σε 11+0-9+0-1=1, ο Πρέσβυς δίνει την αριθμητική αξία 1057, που μειώνεται σε 7-5+0-1=1.
Ο Βιργίλιος λέει «Ο Χρόνος διαγράφει τα πάντα, ακόμα και τη μνήμη.» κι ο Οβίδιος λέει «Ω, Χρόνε, που καταβροχθίζεις τα πράγματα, και εσύ, ζηλόφθονη Εποχή (Ηλικία), μαζί καταστρέφετε όλα τα πράγματα, και αργά κατατρώγετε με τα δόντια σας, εσείς τελικά αναλώνετε όλα τα πράγματα με αργό θάνατο!»
