XIIII.Διάβολος (14, 15)

 Δεύτερος του Πεντάκτινου (Πεντάλφας, Δηναρίου)
Θεότητες: Παν, Ήφαιστος, Vulcanus.
Ελληνικό Γράμμα: Ξι: Ξύλος (ξύλο), ξαίνω (χτενίζω, δέρνω, ξυλοκοπώ, ξανθίζω (ψήνω, καβουρντίζω, τηγανίζω).
Περιγραφή
Ο Διάβολος στέκεται πάνω σε ένα αμόνι, μέσα σε ένα μεγάλο σπήλαιο. Το πρόσωπό του είναι ευχάριστο, σχεδόν ελκυστικό και σε καμιά περίπτωση, ταραγμένο. Έχει μια γενειάδα που μοιάζει κατσικίσια και φορά ένα κοντό, πράσινο χιτώνιο εργατών, κάτω από το οποίο διακρίνονται αμυδρά τα στήθη του, με τέτοιο τρόπο που δεν ξεχωρίζει αν είναι γυναίκα ή άνδρας. Στο κεφάλι του υπάρχει ένας σκούρος μπλε πίλος (καπέλο σε σχήμα αυγού), που έχει στο κέντρο του ένα ανεστραμμένο πεντάκτινο, ενώ ελικοειδή, χρυσά κέρατα κριαριού ξεφυτρώνουν αριστερά και δεξιά του.
Κρατά υψωμένη τη δεξιά του παλάμη σε χαιρετισμό. Ο αντίχειράς του είναι κάθετος στην παλάμη ενώ τα δάκτυλά του είναι τεντωμένα σε δύο ομάδες των δύο. Το αριστερό του χέρι κρατά τη λαβή ενός μεγάλου, κοκκινωπού μπρούτζινου σφυριού ή ξύλινης σφύρας, που γέρνει προς το μέρος του σχηματίζοντας μια κατώτερη γωνία, ενώ το κάτω μέρος του είναι ακουμπισμένο στο αμόνι. Το κεφάλι του σφυριού έχει σχήμα δύο σφαιρών. Η λαβή σχηματίζει στην κορυφή της ένα ημισφαιρικό βολβό. Τα πόδια και οι πατούσες σου άνδρα είναι δύσμορφα, με ανεστραμμένα γόνατα, δίνοντας την εντύπωση ποδιών αίγας ή αετού. Το σώμα του είναι καλυμμένο με καστανό τρίχωμα.
Στέκονται μπροστά, με τις πλάτες τους σε αυτόν, δύο μορφές, ένα χρυσό αρσενικό στα δεξιά και ένα ασημένιο θηλυκό στα αριστερά του. Μια χρυσή αλυσίδα με στρογγυλούς κρίκους απλώνεται χαλαρά γύρω από τους γοφούς των σκλάβων και πίσω από το αμόνι, περικλείοντας τους τρεις όγκους σε έναν κύκλο. Οι εκφράσεις τους είναι κάπως κενές, άτονες και απλανείς, σαν να είναι μισοπεθαμένοι ή ρομπότ και τα μικρά τους σώματα, που μοιάζουν με νάνων, αν και δεν είναι άσχημα, δείχνουν, κατά κάποιο τρόπο αφύσικα. Τα γόνατά τους φαίνονται να είναι ανεστραμμένα.
Παρουσίαση  
Ο Διάβολος αντιπροσωπεύει την υλική δημιουργία σε όλες της τις εκδηλώσεις. Σε αυτές περιλαμβάνονται το σεξ, ως μέσο φυσικής αναπαραγωγής, ο μεταβολισμός ως μέσο ανάπτυξης, η φωτιά ως μέσο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, της τεχνολογίας, της τέχνης, της χειροτεχνίας και του Αλχημικού Έργου. Η υλική δημιουργία είναι απαραίτητη για τη ζωή και μπορεί να λειτουργήσει ακόμη και ως μονοπάτι για τη φώτιση, αλλά το πάθος μας για αυτήν μπορεί να μας παγιδέψει. Αν αυτές οι πράξεις της δημιουργίας γίνονται ασυνείδητα και αψήφιστα, τότε είναι απλός παράγοντας δουλείας όπως συμβαίνει στην περίπτωση των δύο σκλάβων. Αυτό σημαίνει ότι έχουν παραδώσει εθελοντικά τον εαυτό τους στα δεσμά και η χαλαρή αλυσίδα τους συμβολίζει ότι μόνο η άγνοια και  η απροθυμία τους εμποδίζει να δουν ότι είναι σκλάβοι, όπως οι μισοπεθαμένοι και τα ρομπότ, καθότι αν ήθελαν θα μπορούσαν να ελευθερωθούν εύκολα.
Ο Διάβολος – άνθρωπος, θηρίο και θεός ταυτόχρονα – συμβολίζει την υλική μας φύση. Υπάρχει αρκετή δύναμη και ομορφιά στα ένστικτά μας, τις ορέξεις μας και τις παρορμήσεις μας στον υλικό κόσμο. Αλλά η Φύση, ως συστατικό της ψυχής, είναι κυρίως ασυνείδητη και λειτουργεί πίσω από την πλάτη μας. Έτσι, γίνεται με όλα τα σκιώδη χαρακτηριστικά του εαυτού μας, όλα τα κομμάτι α της ψυχής μας που απαρνιόμαστε. Κάνουν ορατή την ύπαρξή τους με το να προβάλλονται πάνω στους άλλους ανθρώπους και γενικά, στον έξω κόσμο. Αυτή η κάρτα καλεί τον καθένα μας να αντιμετωπίσει τη σκιά του, όχι να την αρνηθεί ή να την καταστρέψει, αλλά να γνωρίσει την πραγματικότητα της ύπαρξής της να την ομολογήσει σαν κομμάτι του, να κατανοήσει τη φύση της και να την επαναπροσανατολίσει προς το καλό.
Σημειώσεις
Το όνομά του «Διάβολος», σημαίνει στην Ελληνική ρίζα του «αυτός που διαβάλει», και σημαίνει σαν ετυμολογία του ρήματος, «ρίχνω διαμέσου», ειδικά μέσα από ψεύτικη ή παραποιημένη παρουσίαση γεγονότων. Έτσι, βλέπουμε το Διάβολο ως πηγή μιας αυταπάτης, που δημιουργεί κώλυμα στην παραπέρα ανάπτυξη.
Ο Διάβολος αντιπροσωπεύει τη Σκιά και αυτή η κάρτα αναγγέλλει μια αντιπαράθεση με τη Σκιά μας. Ο Γιούνγκ λέει πως «η σκιά υποδηλώνει οτιδήποτε που το άτομο αρνείται να αναγνωρίσει στον εαυτό του. Ένα γνώρισμά της είναι ότι πάντα επιτίθεται στο άτομο, έμμεσα ή άμεσα, μέσα από τα κατώτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και άλλες ασύμβατες τάσεις. Η σκιά είναι εκείνη η κρυμμένη, καταπιεσμένη στο μεγαλύτερο μέρος της, κατώτερη και απαλλαγμένη από ενοχές προσωπικότητα, που οι ύστατες διακλαδώσεις της φτάνουν πίσω, στο βασίλειο των ζωικών μας προγόνων κι έτσι εμπεριέχει ολόκληρες τις ιστορικές όψεις του ασυνειδήτου».
Υπάρχει μια τάση στη Δυτική παράδοση να θεωρούμε τη σκιά ως πηγή όλων των κακών, αλλά επίσης υπάρχει και η άποψη ότι φανερώνει έναν αριθμό καλών ποιοτήτων και χαρακτηριστικών όπως τα φυσιολογικά ένστικτα, την απαραίτητη αντίδραση, τη ρεαλιστικής επίγνωση, τις δημιουργικές παρορμήσεις, κλπ. Έτσι, η πρόκληση της κάρτας αυτής, δεν είναι να κατανικήσει το Διάβολο μέσα μας, αλλά να τον αντιμετωπίσει και να ενσωματώσει τις δυνάμεις του και την ισχύ του μέσα στον Εαυτό, να τον θέσει δηλαδή, στην υπηρεσία μας. Με τέτοια αντιμετώπιση είναι απαραίτητη, αν θέλομε να γίνομε πραγματικά ανθρώπινοι, μια και αν δεν αναγνωρίσομε τη σκιά μας, θα την προβάλομε στην εξωτερική μας πραγματικότητα, ειδικά πάνω στους άλλους. Δηλαδή, κάνομε κάποιον ή κάτι αποδιοπομπαίο τράγο, κάτι που μας οδηγεί στον Πάνα. Για να ολοκληρωθούμε πρέπει να γίνουν αποδεκτά όλα τα μέρη της ψυχής μας.
Από μόνη της η σκιά δεν είναι ούτε καλή, ούτε κακή, είναι ένας δαίμων, μια θεότητα, μια δύναμη της φύσης, που προηγείται της θνητής φύσης. Αυτό είναι το τυπικό στην Ελληνορωμαϊκή παράδοση, που δεν είναι δυϊστική όπως ο Χριστιανισμός. Οι Θεοί ακολουθούν τις δικές τους επιθυμίες μερικές φορές προς όφελός μας και μερικές φορές εις βάρος μας. Η Ελληνορωμαϊκή παράδοση αναγνωρίζει ότι κάθε θεός έχει μια φωτεινή και σκοτεινή πλευρά, όπως η Σελήνη. Ο Χριστιανισμός αναγνωρίζει μόνο τη φωτεινή πλευρά του θεού του, αλλά ο Γιούνγκ παρατηρεί ότι όσο πιο λαμπερό είναι το φως, τόσο πιο σκοτεινή σκιά ρίχνει. Έτσι, ο Χριστιανισμός πρέπει να έχει επίσης και το γνήσια κακό Σατανά.
Ο Διάβολος παραδοσιακά απεικονίζεται με κέρατα ή διχαλωτές οπλές, μια καρικατούρα του Μεγάλου Θεού Πανός, που είναι η θεότητα της δημιουργίας της Φύσης. Στο Χριστιανισμό εμφανίζεται ως αποδιοπομπαίος τράγος. Τα κτηνώδη σωματικά χαρακτηριστικά του υποδηλώνουν την άγρια, αδάμαστη ζωική φύση και τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του δείχνουν ότι αυτή η κτηνώδης φύση είναι αποδεκτή από την ανθρωπιά μας. Ο Παν είναι ταυτόχρονα άνθρωπος, κτήνος και θεός. Είναι η συμπαντική δύναμη της παραγωγής και της δημιουργικότητας και έτσι οι αρχαίοι έλεγαν ότι το όνομά του σημαίνει και υπονοεί τα «πάντα».
Είναι μια εικόνα του υλικού κόσμου. Πιο γενικά, αντιπροσωπεύει τη νέα ζωή και την πνευματική αναγέννηση. Ως τέτοιος, ο Πάν είναι συνδεδεμένος με άλλα ιθυφαλλικά πνεύματα της φύσης, περιλαμβανομένων του Σιλβάνου της θεότητας των δασών, του Φαύνου, του Πριάπου, των Σατύρων, των Σειληνών και του Αιγυπτιακού θεού Μιν.
Οι Αρκάδες καλούσαν τον Πάνα με τον τίτλο «Τον της Ύλης Κύριον».
Η δημιουργικότητα έχει επίσης τη σκοτεινή πλευρά της. Αν είναι αχαλίνωτη, μπορεί να αποβεί διαβολική. Η αντιπαράθεση με το Διάβολο, μας κάνει να αποκτάμε επίγνωση του κινδύνου, μια και ο Παν ονομάζεται ο Παμφάγος, αυτός που καταβροχθίζει τα πάντα, όπως ο Πανγεννήτωρ, αυτός που γεννάει τα πάντα. Όπως, ο λύκος, απλά ζει τη φύση του.
Ο Παν είναι πέρα από τη λογική. Είναι άλογος, απρόβλεπτος, άνομος και παράλογος. Η ξαφνική, απροσδόκητη εμφάνισή του προκαλεί αχαλίτωτο πανικό, ακόμα και αυτή η λέξη προέρχεται από το όνομά του. Είναι πηγή σύγχυσης, κάτι που δηλώνεται ξεκάθαρα σε αρκετές απεικονίσεις του Διαβόλου: ο συνδυασμός στήθους και φαλλού ή εικόνα μιας νυχτερίδας, που διαγράφεται αχνά στην κοιλιά του.
Τα κέρατα στην 14.Διάβολος είναι σύμβολα της δύναμης της ζωής. Είναι χρυσά για να δηλώσουν τη θεϊκή φωτιά και για να δείξουν την αξία της ενστικτώδους, φυσικής δράσης. Το σπειροειδές σχήμα τους αναφέρεται στην ενέργεια Κουνταλίνι, που συνταυτίζει τη ζωτική δύναμη με τη δημιουργική λίμπιντο. Το Κουνταλίνι με τη σειρά του, όπως και όλα τα ερπετά, είναι σύμβολο της επαναγέννησης. Εδώ βλέπουμε την εξευγενισμένη ενέργεια Κουνταλίνι να αναδύεται από την κορυφή του κεφαλιού, του ανώτερου Τσάκρα.
Στην εικόνα μας, τα κέρατα δείχνουν να είναι κολλημένα στον πίλο κι όχι να είναι ενσωματωμένα στο κεφάλι του Διάβολου. Αυτό δηλώνει ότι η εξευγενισμένη ζωτική δύναμη του Διαβόλου είναι δανεική, δεν αποτελεί μέρος της φύσης του. Στην αρχαία τέχνη, ο Ήφαιστος απεικονίζεται φορώντας ένα σκούρο μπλε πίλο, που αντιπροσωπεύει τον ουράνιο θόλο.   
Εκτός από τον Πάνα, συχνά ο Διόνυσος, ένας θεός που αναστήθηκε, απεικονίζεται με κέρατα κριού, ένα σύμβολο της θεϊκής δύναμης, και ο Δίας όταν ταυτίζεται με τον Άμμωνα, το ίδιο εμφανίζεται. Γενικά, στη Σουμερική και Σημιτική εικονογραφία, τα κέρατα γενικά, είναι σύμβολο θεϊκό. Ο Μωυσής, λέγεται ότι κατέβηκε από το όρος Σινά με κέρατα στο κεφάλι του, όπως βλέπομε στο άγαλμα του Μιχαήλ Αγγέλου. Όμοια ο Διάβολος και το κέρατο είναι αμφισεξουαλικά: από τη μια μεριά φαλλικό και διεισδυτικό και από την άλλη κούφιο και δεκτικό, όπως εξηγεί ο Γιούνγκ.
Η κυριότητα στο πυρ, κοινή στους μάγους και μεταλλουργούς, θεωρείται στη χριστιανική λαογραφία, σαν δουλειά του κακού. Επιπλέον, η αλχημεία είχε την πηγή της στις πνευματικές, αρχικές μεθόδους των μεταλλουργών, που με την τέχνη, τη μαγεία και την δέηση, επιφέρουν το μετασχηματισμό των μετάλλων.
Έτσι, είναι φυσικό, η κάρτα ΧIV.Διάβολος να συνδέεται με τον Ήφαιστο, το Θεϊκό Μεταλλουργό. Είναι ο άρχοντας του πυρός, τόσο σε υλικό, όσο και σε πνευματικό επίπεδο, ελέγχοντας την εξωτερική θερμότητα, που είναι ο πρωταρχικός παράγοντας του αλχημικού μετασχηματισμού των μετάλλων και την εσωτερική θερμότητα που αναδύεται από μια υπερβολική απορρόφηση της Ιερής Δύναμης, που είναι ο παράγοντας του εσωτερικού μετασχηματισμού. Στην Αρχαία Ελλάδα, η λέξη «Ήφαιστος» είχε χρησιμοποιηθεί συχνά ως συνώνυμο του τεχνητού πυρός, του πυρός του μετασχηματισμού εν αντιθέσει με την Εστία, το σπιτικό πυρ και το Ουράνιο Πυρ του Δία. Οι Έλληνες συχνά σύγκριναν το καταστροφικό πυρ του Ήφαιστου και έτσι οι κάρτες XIII.Θάνατος και XIV.Διάβολος αποτελούν ένα ζεύγος συμπληρωματικών δυνάμεων.
Ακριβώς αυτό το πυρ του Ηφαίστου έκλεψε ο Προμηθεύς και το έφερε στην ανθρωπότητα και στη συνέχεια, ήταν ο Ήφαιστος που δέσμευσε τον Προμηθέα στην ψηλότερη κορφή του Καυκάσου. Ο Ήφαιστος είναι επίσης ο Θεός των δεσμών, ένας θεός που παγιδεύει. Έτσι, δένει την Ήρα στον θρόνο της με αόρατα δεσμά και παγιδεύει τη γυναίκα του Αφροδίτη και τον Άρη τον εραστή της, δένοντάς τους πάνω στο παράνομο κρεβάτι του με το αόρατο δίχτυ του, από το οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει.
Σε αυτό το μύθο η Αφροδίτη είναι το υπομόχλιο δύο αλχημικών Συνδέσεων Αντιθέσεων. Πρώτα ο Ήφαιστος, Κύριος του Πυρός, και η Αφροδίτη, η γεννημένη από τον Αφρό της Θάλασσα είναι οι αρχές του αλχημικού Πυρός και Ύδατος. Αυτό το ζεύγος αντικαθίσταται από την Αφροδίτη και τον Άρη, που αντιπροσωπεύουν τον Έρωτα και τη Σύγκρουση, τις αρχές της ένωσης και του διαχωρισμού και των πρωταρχικών κοσμικών δυνάμεων, σύμφωνα με τον Εμπεδοκλή. Ο Ήφαιστος ως άρχοντας του Πυρός, τους δεσμεύει στο κρεβάτι, κι έτσι εκκολάπτονται στο Ερμητικό δοχείο. Το παιδί που δημιουργείται από αυτήν την ένωση είναι η Αρμονία, η αρχή της «ευσταθούς συνένωσης», γιατί αυτό είναι το βασικό νόημα της αρμονίας στα Ελληνικά, το αλχημικό ανδρόγυνο.
Ο Ήφαιστος γνώριζε την τέχνη της αλχημείας, της μαγείας και της μεταλλουργίας από θεότητες της θάλασσας σε ένα νησί. Είναι ο άρχοντας της υλοποίησης ανάμεσα στους Ολύμπιους Θεούς. Έφτιαχνε τα παλάτια τους, τις πανοπλίες τους, τα όπλα και τα κοσμήματά τους. Έφτιαξε και το νυφικό κολιέ της Αρμονίας, που έγινε πηγή κακού για τις μελλοντικές γενεές, δεσμεύοντας και παγιδεύοντάς τις. Ένα παράδειγμα, είναι ότι με αυτό το περιδέραιο δωροδοκήθηκε η Εριφύλη και εξανάγκασε τον άνδρα της Αμφιάραο που σημαίνει «πολύ ιερός», που είχε ορκιστεί να την υπακούει, να πεθάνει. Στην πραγματικότητα, τον κατάπιε η γη, δηλαδή ο Άδης. Έκτοτε, λέγεται ότι πέθανε λόγω του δώρου μιας γυναίκας, αλλά η ιστορία δείχνει πως το πιο ιερό καταβροχθίζεται από την υλική απληστία και την προσκόλληση. Αυτό δεν ήταν το τέλος των καταστροφών που έφερε το κολιέ, επειδή με αυτό σαν όργανό του ο Ήφαιστος εκδικήθηκε την απιστία της Αφροδίτης και την προδοσία του Άρη. Έτσι, βλέπομε τον Ήφαιστο σαν δεσμευμένο στα υλικά αγαθά και την ύλη, γενικότερα. Στην εικόνα μας, το κολιέ της Αφροδίτης είναι η αλυσίδα που πλαισιώνει τους δύο σκλάβους.
Ο Ήφαιστος, ως παράγοντας της υλικής δημιουργίας είναι συνδεδεμένος με το Δημιουργό του Πλάτωνα ή τον θεό τεχνίτη. Στη μετέπειτα γνωστική και νεοπλατωνική σκέψη, που αρνείται τη σπουδαιότητα της ύλης, ο Δημιουργός έγινε κακός θεός, όμοιος προς τον χριστιανικό Διάβολο, που δουλεύει για να εμποδίσει τους ανθρώπους να ανέβουν στα πνευματικά ύψη. Στην πραγματικότητα, οι Καθαροί εξίσωναν το Διάβολο με το Δημιουργό.
Όπως τα κέρατα, έτσι και τα σφυρί είναι ένα σύμβολο δύναμης. Αντιπροσωπεύει τόσο την καταστροφή, όσο και τη δημιουργία, μια και το σφυρί μπορεί αν χρησιμοποιηθεί για να θρυμματίσει πράγματα, αλλά και για να σφυρηλατήσει νέες καταστάσεις. Σαν χαρακτηριστικό του Ηφαίστου, το σφυρί είναι σύμβολο δημιουργίας, η δημιουργική δύναμη του μεταλλουργού Θεού. Το δικέφαλο σφυρί είναι, όπως το δίκοπο σπαθί, ένα αμφίσημο σύμβολο του βουνού του Άρη και της Θυσιαστικής Αναστροφής. Δηλαδή, η δημιουργία γίνεται μέσω σύγκρουσης και θυσίας. Ο θάνατος είναι απαραίτητος προκειμένου να ανοίξει δρόμο στη ζωή. Η αναστροφή αυτή αναφέρεται και στη σχέση ανάμεσα στον πάνω κόσμο της διανοητικής προσωπικότητας και στον κατώτερο κόσμο της υλικής πραγματικότητας. Ο μεταλλουργός θεός ως δημιουργός ή ο Διάβολος ως κυρίαρχος πάνω στην ύλη, υλοποιεί αυτό που εμπνεύστηκε ο νους του με μέσο το σφυρί του. Για παράδειγμα, ο Ήφαιστος έκανε δυνατή τη γέννηση της Αθηνάς χρησιμοποιώντας το σφυρί για να ανοίξει το κεφάλι του Δία.
Ο Ήφαιστος (ΧΙV.Διάβολος) και η Αθηνά (ΧΧ.Δίκη) συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον με ακρετούς τρόπους. Και οι δύο διαθέτουν μήτιν  (m°tiw: boul®, gnÅmh, sænesiw, πανουργία, δεξιότητα, επιδεξιότητα, εξυπνάδα). Είναι επίσης και οι δύο πρωταρχικοί προστάτες της Τεχνουργίας (Τέχνη), δηλαδή της επιδέξιας πράξης και μοιράζονται ένα ναό στην Αθήνα. Όπως η Αθηνά γεννήθηκε από τον Δία, έτσι και ο Ήφαιστος γεννήθηκε μόνο από την Ήρα.
Στον Κριτία ο Πλάτων λέγει πως †Hfaistow d¢ koin¯n kaÜ ƒAyhn fæsin ¦xontew, δηλαδή, πως ο Ήφαιστος και η Αθηνά έχουν την ίδια φύση. Είναι αμφιθαλείς θεοί της τεχνουργίας και συνιδρυτές της Αθήνας. Στον μύθο, ο Ήφαιστος προσπάθησε να βιάσει την Αθηνά, αλλά εκείνη τον απέφυγε με επιδεξιότητα και το φλογερό του σπέρμα έπεσε στη Μητέρα Γη, γεννώντας τον Εριχθόνιο, ένα άνθρωπο ερπετό, που η Αθηνά τον ανέθρεψε και τον έκανε πρώτο βασιλιά της Αθήνας. Αυτός ο εν μέρει απόγονος των δύο τεχνουργών θεών, ξεκίνησε τη γιορτή των Παναθηναίων προς τιμήν της. Οι δύο τεχνουργοί Θεοί συνεργάζονται στη δημιουργία της Πανδώρας. Ο Ήφαιστος χρησιμοποίησε το σφυρί του για να κατασκευάσει το σώμα της και η Αθηνά της δίδαξε την δεξιότητα στις τέχνες. Η Πανδώρα είναι εκείνη που τα Πάντα-δίδει, μια θεά γης που χαρίζει θηλυκές ποιότητες στον άνδρα κι έτσι τον προσαρμόζει στην πλήρη ανθρωπότητα. Ο Ησίοδος λέγει πως η δημιουργία της Πανδώρας είναι συνέπεια του Προμηθέα, που έκλεψε τη φωτιά από τον Ήφαιστο. Στην πραγματικότητα, όταν η ανθρωπότητα απέκτησε τη διαφώτιση του θεϊκού πυρός, ήταν απαραίτητο να τη συμπληρώσει με την κατασκευή του δώρου που προσέφερε η Πανδώρα.
Και οι δύο, ο Ήφαιστος και η Αθηνά απεικονίζονται να κρατάν ένα φαλλικό εργαλείο: ο Ήφαιστος έχει το σφυρί ή τις λαβίδες του, η Αθηνά το σπαθί ή τη λόγχη της. Έτσι, ο Ήφαιστος είναι ο μεταλλουργός Θεός που δημιουργεί και η Αθηνά είναι η πολεμίστρια Θεά που συντηρεί. Όμως, ο Ήφαιστος έχει και αυτός την πολεμική του όψη, μια και σφυρηλατεί πανοπλίες και όπλα, ενώ η Αθηνά έχει και αυτή τη δημιουργική της όψη, αφού είναι η προστάτιδα της ύφανσης και πολλών άλλων οικιακών τεχνών.
Παρόλο που οι δύο Θεοί είναι και οι δύο της Δεξιοτεχνίας, υπάρχει μια σημαντική διαφορά μεταξύ τους. Ο Ήφαιστος συνδέεται με το Διάβολο ενώ η Αθηνά με τη Δικαιοσύνη. Αυτός ασχολείται με την ύλη και καθοδηγείται από την εμφάνιση, ενώ εκείνη ασχολείται με τη σωστή δράση και καθοδηγείται από την κατανόηση. Η διαφορά είναι πως η έμφαση του Ηφαίστου στην υλική δημιουργία δεν είναι ισορροπημένη και χρειάζεται η Αθηνά για να επιτευχθεί αυτή η ισορροπία. Αυτός είναι επίσης ο λόγος που η Αθηνά κρατά όρθιο το σπαθί της Δικαιοσύνης στο δεξί χέρι, ενώ ο Ήφαιστος κρατά στο αριστερό χέρι του μόχθου, το σφυρί του, δηλώνοντας πως χρησιμοποιεί εγωκεντρικά τη δύναμή του.
Η αντιμετώπιση της Σκιάς (Σκιά) μας, που αντιπροσωπεύεται από τον Διάβολο, είναι απαρίτητη για την ανάπτυξή μας. Πρέπει να σπάσει  ασυνείδητη ενοποίηση της ψυχής μας, προκειμένου να δημιουργηθεί μια πιο σταθερή συνειδητή ένωση. Για να το επιτύχομε αυτό πρέπει να αποκτήσομε επίγνωση της ατέλειάς μας και να διδαχτούμε από τη σαφή ισορροπία που αντιπροσωπεύει τη Αθηνά. Ας θυμηθούμε πώς η Αθηνά τιμώρησε την Αράχνη για την αλαζονική υπερηφάνειά της και την έκανε ζώο, σε ένα διαγωνισμό ύφανσης.
Το χιούμορ είναι ένας τρόπος που ελαφρύνει τον εαυτό μας και τους άλλους που υποφέρουν από μια τέτοια διόγκωση. Έτσι, δεν προκαλεί καμία εντύπωση το ότι ο Διάβολος αποτελεί αντικείμενο χλευασμού. Ο Ήφαιστος έκανε τους Ολύμπιους θεούς να γελάν επειδή ήταν κουτσός. Και ο Παν, ο Φαύνος, ο Σειληνός και ο Πρίαπος, όλοι τους θεωρούνταν αστείοι αλλά και δεινοί αντίπαλοι στη μάχη.
Πολλοί λένε πως ο Ήφαιστος εκδιώχθηκε από τον Όλυμπο όταν η μητέρα του Ήρα είδε τα παραμορφωμένα πόδια του, άλλοι ότι ο Ζευς τον έκανε έτσι επειδή υπερασπίστηκε την μητέρα του ενάντια στο Δία και η πτώση του ακρωτηρίασε τα πόδια. Στην αρχαία τέχνη ήταν μερικές φορές τα πόδια του απεικονισμένα γυρισμένα προς τα πίσω. Η ιστορία μας θυμίζει τον Λούσιφερ, τον Εωσφόρο στην Ιουδαϊκή παράδοση που εκδιώχθηκε από τον ουρανό, όταν προκάλεσε τον Ιαβέ και έτσι ταυτίζεται με το Διάβολο. Το όνομά του σημαίνει «αυτός που φέρνει το Φως» και όπως ο Προμηθεύς, έκλεψε τη φωτιά από τον ουρανό, αλλά για δικό του κέρδος. Σαν αρχηγός των δαιμόνων, είναι ο αυθεντικός του Πανδαιμονίου, του ίδιου του Χάους, του πανικού και του αποπροσανατολισμού που ενσταλάζει ο Παν. Παρ’ όλα αυτά, είναι ο αγγελιοφόρος των ουρανών και αναγγέλλει τη φώτιση στους επόμενους Θριάμβους που ακολουθούν.
Υπάρχει μια αιτία να πιστεύεται πως ο Λυκαίος Παν, πρέπει να ερμηνεύεται σαν «Φωτεινός Παν», αναφερόμενος στη «θεϊκή ουσία του φωτός που ενσωματώνεται στη συμπαντική ύλη».
Οι σκλάβοι έχουν μια έλξη, αλλά αν και αφύσικη, μια εμφάνιση επειδή είναι τεχνητοί υπηρέτες, που κατασκευάστηκαν από τον Ήφαιστο σύμφωνα με τον Όμηρο, στην Ιλιάδα 18, 417-421 :
«και ανάλαφρα τον κύριον εστηρίζαν
θεράπαινες ολόχρυσες, σαν ζωντανά κοράσια.
Δύναμιν έχουν και φωνήν, νουν έχουν εις τες φρένες,
και τεχνουργήματα έμαθαν από τους αθανάτους».
Σήμερα, τείνομε να θεωρούμε αυτές τις υπάρξεις ρομπότ ή τεχνητές δημιουργίες, όπως το τέρας του Φρανκεστάιν. Σε κάθε περίπτωση, είναι ρομποτικοί στη συμπεριφορά τους, επειδή όπως λέει ο Γιούνγκ, η ασυνείδητη αυτονομία είναι διαβολική. Σε αυτό το παράδειγμα, όπως και σε άλλα, ο Ήφαιστος εμφανίζει τον εαυτό του ως θεό της αποδέσμευσης και της δέσμευσης.
Στην εικόνα μας, το άρρεν είναι χρυσό και το θήλυ είναι ασημένιο, στα αριστερά και δεξιά του Διαβόλου αντίστοιχα, επειδή αντιπροσωπεύουν τον συνειδητό και ασυνείδητο νου που μπορούν μ ε τον ίδιο τρόπο, να σκλαβωθούν, από την ύλη. Βλέπουμε μια παρόμοια εικόνα και στη δεύτερη πινακίδα του αλχημικού Mutus Liber (1677), όπου ένας Ποσειδώνας με τρίαινα κάθεται σε ένα βράχο που μοιάζει με αμόνι και παρίσταται δύο μορφές, μίας εστεμμένης με ήλιο στα δεξιά του και μιας εστεμμένης με σελήνη, στα αριστερά του.
Όπως ο Διάβολος, έτσι και οι σκλάβοι του έχουν πόδια ζώου, για να δείξουν ότι του κινεί ο κτηνώδης, ενστικτώδης χαρακτήρας τους. Πνεύματα του Κάτω Κόσμου συχνά έχουν πόδια που είναι παραμορφωμένα ή ασυνήθιστα. Αυτό είναι και ο πιο αξιόπιστος τρόπος για να αναγνωρίζουμε τέτοιες θεότητες. Στην πραγματικότητα, στη λαϊκή παράδοση αυτά τα πνεύματα είναι συχνά καταχθόνιοι μεταλλουργοί, κάτι που θυμίζει του Ηφαίστειους ή τα Τέκνα του Ηφαίστου, τα μυστηριακά πνεύματα της μεταλλουργίας της Μεσογειακής παράδοσης: Κάβειροι, Κουρήτες, Δάκτυλοι και Τελχίνες. Ενώ όμως αυτοί δουλεύουν με το σίδηρο, εκείνος δουλεύει με πιο ευγενή μέταλλα, όπως χρυσό, ασήμι και ορείχαλκο. Οι Τελχίνες έφτιαξαν την τρίαινα του Ποσειδώνα. Οι τρεις Ιδαίοι Δάκτυλοι ονομαζόταν …Akmvn, που σημαίνει «αμόνι», Damnameneæw που σημαίνει «σφυρί» και K¡lmiw που σημαίνει πιθανά «εκμαγείο».
Τα πόδια του Ηφαίστου που κοιτούν προς τα πίσω, μας θυμίζουν ότι ο κάβουρας σε περιγραφές της αρχαιότητας περπατούσε προς τα πίσω τόσο καλά, όσο και προς τα μπρος. Οι Καρκίνοι ήταν άνθρωποι-κάβουρες, ένα άλλο όνομα για τους Κάβειρους. Συγκεκριμένα, ο Κάβειρος και η Καβειρίς μπορούν να ταυτιστούν με τους δύο σκλάβους της κάρτας, ο αρχετυπικός γιος και κόρη του Ηφαίστου και της Καβειρούς. Οι Κάβειροι λατρεύονταν ιδιαίτερα στη Λήμνο, όπου προσγειώθηκε ο Ήφαιστος όταν τον πέταξαν από τον Όλυμπο. Σύμφωνα με κάποιους μύθους, από αυτό το πέσιμο έγινε σακάτης ενώ σύμφωνα με άλλους, γεννήθηκε με παραμορφωμένα πόδια. Σε κάθε περίπτωση, είχε ασυνήθιστα πόδια και βάδισμα που παραπαίει, κάτι αναμενόμενο για το θεό της μεταλλουργίας. Επιπλέον, το εργαστήριό του ήταν κοντά σε μια σπηλιά στο ρεύμα του Ωκεανού.
Ο Διάβολος είναι ο Δεύτερος του Πεντάκτινου και έτσι ο κύριος της ύλης και του υλισμού, συμβολίστηκε με τα Πεντάκτινα και το στοιχείο της Γης. Τα υπόλοιπα στοιχεία απεικονίζονται από τα κέρατά του: Χρυσά κέρατα για το Πυρ, βαθύ μπλε καπέλο για τον Αέρα, πράσινο χιτώνα για το Ύδωρ και καφέ πόδια και πάλι για τη Γη. Ο Διάβολος συχνά περιγράφεται στο λαϊκό θρύλο, ντυμένος στα πράσινα.
Το ανεστραμμένο πεντάκτινο είναι μάλλον μια μετέπειτα προσθήκη στην εικονογράφηση της κάρτας του Διαβόλου. Φαίνεται να δηλώνει την ανατροπή μιας πραγματικής κατανόησης της ανθρωπότητας, αλλά ο Πυθαγόρειος Ταρώ έχει μια πιο θετική ερμηνεία: αντιπροσωπεύει την ύλη και τη σκιά, αλλά αυτά τα δύο πρέπει να τα αντιμετωπίσομε και να τα αγκαλιάσομε πριν μπορέσουμε α επιτύχομε την ψυχολογική ολοκλήρωση.
Στον Πυθαγόρειο Ταρώ τα χέρια του Ηφαίστου, του πρώτου αλχημιστή, αντιπροσωπεύουν τις δύο λειτουργίες του αλχημικού ρητού, «Solve et Coagula», δηλαδή «διαχωρισμός και ένωση στο ψυχολογικό επίπεδο». Γενικά, το δεξί χέρι καθρεπτίζει το ανεστραμμένο πεντάκτινο, τα εκτεταμένα δάκτυλα αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα στοιχεία και ο διπλωμένος αντίχειρας αντιπροσωπεύει το πνεύμα σε μια υποδεέστερη θέσης. Τα δάκτυλα είναι χωρισμένα σε δύο και δύο, για να δείχνουν την διευθυντική Διάλυση. Αυτή είναι η πρωταρχική εκδήλωση του XIV.Διαβόλου (διαβολή): είναι η πηγή της σύγκρουσης, αλλά εκείνης που είναι απαραίτητη και αναγκαία, μια και ο Εμπεδοκλής δίδαξε ότι ήταν η Σύγκρουση (Νείκος) που διαχώρισε τα τέσσερα στοιχεία και μορφοποίησε το υλικό σύμπαν. Πιο συγκεκριμένα, τα χωρισμένα δάκτυλα αντιπροσωπεύουν το διαχωρισμό των δύο φύλων, στα αρσενικά στοιχεία Πυρ και Αήρ και τα θηλυκά στοιχεία Γη και Ύδωρ.
Στο αριστερό του χέρι ο Ήφαιστος κρατά ένα φαλλικό σφυρί, που ωστόσο μοιάζει με τον Μινωικό Λάβρυν που θεωρούσαν και θηλυκό αλλά και φαλλικό σύμβολο, και αντιπροσωπεύει την ένωση των φύλων και την αλχημική κατευθυντήρια Πήξη. Αυτή είναι η δύναμη του Έρωτα ή της στοργής (φιλότης), που σύμφωνα με τον Εμπεδοκλή, είναι αυτή που προκαλεί τα στοιχεία να ενωθούν ή να ανακατευθούν. Είναι η αλληλεπίδραση του Έρωτα και της Σύγκρουσης που προκαλεί όλες τις αλλαγές στο υλικό σύμπαν. Στο αρσενικό σφυρί αντιστοιχεί το θηλυκό αμόνι και όπως είπε ο μυημένος στην αλχημεία Γκαίτε « ή αμόνι θα είναι ή σφυρί».  
Ο Γιούνγκ περιέγραψε το αποτέλεσμα της Πήξης σαν κακό, βαρύ και Κρόνιο. Ψυχολογικά η Πήξη είναι η αντιμετώπιση της Σκιάς, η αλχημική Αμαύρωση. Όπως αντιμετωπίστηκε ο θάνατός μας στην κάρτα ΧΙΙΙ.Θάνατος, έτσι η αδιαφορία μας πρέπει να αντιμετωπιστεί στην κάρτα ΧΙV.Διάβολος. αντιστοιχούν στο Θάνατο και τον Ύπνο, τα δίδυμα αδέλφια της ελληνικής μυθοπλασίας. Και οι δύο είναι όψεις της ζωής, που πρέπει να ενσωματωθούν αλλά και να αντιμετωπιστούν για να καταφέρομε να τη ζήσομε πλήρως.
Η κάρτα του Διαβόλου έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τον Κρόνο, δηλαδή περιορισμό, εγκλεισμό σε όρια, αδράνεια και δεσμά. Είναι σύμφωνα με τον Γιούνγκ, η Κρόνια μορφή της Κοσμικής Ψυχής.  Επιπλέον, ο Κρόνος καταβρόχθιζε τα παιδιά του όταν γεννιόνταν, έτσι όπως τα αδρανή και περιοριστικά σύνορα καταβροχθίζουν την αναδυόμενη δημιουργικότητα. Το μέταλλο που συνδέεται με τον Κρόνο είναι ο μόλυβδος, η πρωταρχική ύλη στην αλχημεία, η ύλη στη βασικότερη μορφή, όπου η αδράνεια είναι η χαρακτηριστική της ειδικότητα και επίσης συνδέεται με την κάρτα ΧΙ.Χρόνος. Ο Διάβολος εμπλέκεται με την αυτοσυντήρηση, έτσι η επιρροή του είναι περιοριστική και εμποδίζει το αλχημικό Έργο. Ωστόσο, αντιπροσωπεύει τη σκιώδη πλευρά του Ερμητικού Δίδυμου, του οποίου η δεύτερη πλευρά αντιπροσωπεύεται από τον Ι.Μάγο και τον ΧΙΧ.Άγγελο.
Από τη στιγμή που ο Διάβολος και η Σκιά, ατομική ή συλλογική, συμβολίζει τα δεσμά που προκύπτουν όταν είμαστε σκλαβωμένοι σε οποιοδήποτε συστατικό της ψυχής. Στην προσωπικότητα, που οδηγεί στη διόγκωση του Εγώ, στην ψυχή που οδηγεί σε δυσθυμία ή ασταθή συμπεριφορά, στο σκοπό που οδηγεί σε επιθετικότητα ή άκαμπτη συμπεριφορά ή σε οποιοδήποτε σύμπλεγμα που οδηγεί σε αντίστοιχα ασυνείδητη συμπεριφορά. Σε αυτές τις περιπτώσεις κυριαρχούμαστε από ένα διάβολο, που αντιπροσωπεύει την έμμονη κυριαρχία ενός στοιχείου της ψυχής. Και πάλι αυτό που χρειάζεται είναι ισορροπία. Ο Διάβολος είναι δύναμη δουλείας, είναι κάθε θεός που αρχίζει να απαιτεί ολοκληρωτική υπακοή.
Στο χριστιανικό μύθο, ο Διάβολος θεωρείται ο Μεγάλος Πειρασμός και αυτό είναι επακόλουθο με το ρόλο του εδώ. Σαν ερπετό στον Κήπο της Εδέμ, δελεάζει την Εύα να φάει τον καρπό από το Δένδρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού. Το ερπετό, το πιο συμπαντικού σύμβολο σοφίας, μας δελεάζει να ανεβούμε από το επίπεδο των ζωικών ενστίκτων, στη συνειδητή επίγνωση του καλού και του κακού. Ομοίως, ο Ήφαιστος μας δελεάζει με κατασκευές και αστραφτερά κοσμήματα, όπως ο Πάν μας δελεάζει με ωμή σεξουαλικότητα. Όλοι αυτοί είναι υλικοί πειρασμοί, αλλά η ύλη μπορεί αν αποτελέσει μονοπάτι για την πνευματική φώτιση.
Αυτό είναι το μάθημα του ερπετού Κουνταλίνι, που φέρνει φώτιση όταν σκαρφαλώνει και τυλίγεται γύρω από τον κορμό της σπονδυλικής στήλης. Στην Ταντρική πρακτική μπορεί να ξυπνήσει από τον ύπνο του με τη σεξουαλικότητα, τα θελκτικά στολίδια και το εκλεκτό φαγητό. Αυτά φτιάχνονται από το Ηφαιστειακό Πυρ, που εξαγνίζει αλλά και διαφωτίζει.
Σε πολλές μορφές του Ταρώ, ο Διάβολος απεικονίζεται σαν νυχτερίδα, «εξέχουσα ανάμεσα στα βρωμερά δημιουργήματα της νύχτας». Είναι ένας υπαινιγμός πως ο Διάβολος δουλεύει έξω από το φως του συνειδητού και ότι, όταν το φως της ημέρας (συνειδητό) εμφανίζεται, εκείνος κρύβεται σε υπόγεια και μυστικά βάθη, όπου κοιμάται αναποδογυρισμένος, όπως ο Κρεμαστός Προδότης, ο Προμηθεύς. Η νυχτερίδα, όπως ο Παν, ο Σάτυρος αλλά και οι σκλάβοι, είναι μια άλογη σύνθεση από διάφορα είδη, μια και είναι σαν ποντίκι με φτερά. Τα φτερά, ωστόσο, δείχνουν τη θεϊκή καταγωγή της.
Ο πιο εμφανής αστρολογικός συσχετισμός για αυτήν την κάρτα είναι ο Αιγόκερως, η Αίγα, ο Παν. Είναι γήινος αστερισμός και έτσι αντιπροσωπεύει το υλικό βασίλειο. Επιπλέον, κατοικεί στο Ζενίθ, και έτσι αντιπροσωπεύει την πιο εξυψωμένη μορφή δύναμης της υλικής δημιουργίας. Τελικά, ο Αιγόκερως κυβερνάται από τον Κρόνο, που αντιπροσωπεύει την αλχημική εργασία της Πήξης, η οποία συνδέεται άμεσα με αυτή την κάρτα.
Από την άλλη μεριά, τα πόδια του Διαβόλου μοιάζουν με αετού, για να μας θυμίσουν τη σύνδεσή του με το Σκορπιό, που αντιστοιχεί στον αετό ανάμεσα στα Τέσσερα Θηρία του Χριστιανισμού. Ο Σκορπιός είναι ο αστερισμός του Διαβόλου και απεικονίζει τη σεξουαλικότητα και την αλχημική ένωση. Περαιτέρω, ο Σκορπιός είναι ο νυχτερινός οίκος του Άρη, που μας θυμίζει πως ο Διάβολος (Συκοφάντης) είναι ο σπορέας της σύγκρουσης, όμοια με τον Άρη.
Η αριθμητική αξία της λέξης «Ήφαιστος ο Θεός» είναι 1643, το οποίο μειώνεται σε 3-4+6-1=4 στην Ενδεκάδα. Ομοίως, η αξία της λέξης «Παμφάγος» είναι 895, που μειώνεται σε 5-9+8=4. Τελικά, η αξία της λέξης «Διάβολος ο Θεός» είναι 741, που μειώνεται σε 1-4+7=4. Το τέσσερα είναι φυσικά ο αριθμός της ύλης των τεσσάρων στοιχείων και έχομε δει πολλούς τρόπους που η ύλη διεισδύει στη σημασία αυτής της κάρτας.
Στη μυθοπλασία, ο Ήφαιστος παντρεύτηκε την Αφροδίτη, που είναι τρίτη στην Ενδεκάδα. Αυτό υπονοεί μια σύνδεση ανάμεσα στον XIV.Διάβολο και στον ΙΙΙ.Αυτοκράτωρ. Στην πραγματικότητα είναι και οι δύο τέταρτοι στην ενδεκάδα τους, αντιπροσωπεύοντας την κοινή τους ανάμιξη με το υλικό βασίλειο.
Ο Γιούνγκ εξηγεί πως ο Διάβολος, όταν συνδυαστεί με την Αγία Τριάδα ολοκληρώνει την Αγία Τετράδα: ο Πατήρ είναι η πηγή που χωρίζεται σε Υιό (καλό) και Διάβολο (κακό), που μετά ανασυνθέτονται στο Άγιο Πνεύμα. Αυτήν την αρχετυπική δομή βρίσκομε και στην Πυθαγόρεια αριθμολογία, και στις κάρτες Ταρώ. Το Μηδέν αντιπροσωπεύει το Χάος, την αδόμητη και αδιαίρετη ενότητα. Αντιστοιχεί στο 0.Τρελό, την πηγή και τη ρίζα όλων των υπολοίπων. Από αυτό το χαοτικό υπόβαθρο εκδηλώνεται μια κατευθυνόμενη δύναμη. Είναι ο αριθμός Ένα, που αντιστοιχεί στην πρώτη Επτάδα, το VII.Σωφροσύνη, το Θεϊκό Τέκνο, που καθορίζει μια νέα κατεύθυνση. Το Ένα, ο αριθμός της ενότητας, απαιτεί για την ολοκλήρωσή του το Δύο, τον αριθμό του δυϊσμού, της διαφοροποίησης και της αντίθεσης. Αντιστοιχεί στη Δεύτερη Επτάδα, στο XIV.Διάβολο, τον Εχθρό, τη σκιά που πέφτει από το Φως. Το Ένα και το Δύο ξαναενώνονται στο Τρία, τον αριθμό της αρμονίας, που σφυρηλατεί ένα μονοπάτι ανάμεσα στους πόλους, 1+2=3. το αποτέλεσμα δεν είναι η αρχική χαοτική μονάδα, αλλά η αρμονία, μια δομημένη και διακεκριμένη ενότητα. Αντιστοιχεί στην Τρίτη Επτάδα, XXI.Κόσμος, που είναι η Φωτισμένη Επανένωση όλων των Αντιθέσεων.
Ο αριθμός του Διαβόλου είναι το XIV (14), του οποίου το άθροισμά είναι IV.Αρχιέρεια και X.Τύχη. Ο αριθμός του Διαβόλου επίσης ανάγεται στο 1+4=5, τον αριθμό του Αρχιερέα.
Στο εβραϊκό δένδρο ζωής αντιστοιχεί στη Σεφίρα Νετζάχ (Νίκη).
Ο αλχημιστής της Αναγέννησης, ο συγγραφέας Clovis Hesteau de Nuysemant περιέγραψε την επίκληση του Ορφέα στο Θεό Πάνα:
«Πάν, ο δυνατός, ο ευγενής, ο άρτιος, ο συμπαντικός.
Ο αέρας, το νερό, η γη και το αθάνατο πυρ,
είσαι εσύ που κάθεσαι πάνω στον ίδιο θρόνο με το χρόνο,
στο κατώτερο, το μέσο και στο ανώτερο βασίλειο,
που εγκυμονείς, γεννάς, παράγεις και προστατεύεις τα πάντα.
Πρώτος σε όλα και απ’ όλα, εσύ που έρχεσαι στο τέλος των πάντων,
γόνος πυρός, αέρα, γης και των κυμάτων,
σπουδαίο πνεύμα που αναζωογονείς τους τόπους λησμονιάς του κόσμου,
που κυκλοφορείς από όλες και προς όλες τις μεταβαλλόμενες φύσεις,
που κατοικείς μέσα στα σώματα, σαν συμπαντική ψυχή,
στα οποία δίνεις ύπαρξη και κίνηση και ζωή,
που αποδεικνύεις μέσα από χιλιάδες αποτελέσματα τη δική σου άπειρη δύναμη.»

 

Αναζήτηση

Το πιο ισχυρό μου ατού!

  • Σχετικά με τα αραβικά φυλαχτά Φάιζα Κωδωνά - Δεκέμβριος 28, 2014

    Το θέμα των τάλισμαν και των περιάπτων και εν γένει των φυλαχτών, εμφανίζεται απέραντο στον απλό άνθρωπο, είτε γιατί έχει πολυάριθμες παραλλαγές, είτε γιατί τα στοιχεία είναι ποικίλα, είτε γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος έχει ελάχιστη γνώση για αυτά.

    Περισσότερα...

nooriyavenusLogo blogger blogger facebookgoogle sitesgoogle+pinterest