Hermes TrimegistsΤα γενετικά γραφικά σύμβολα στην αλχημεία είναι γεωμετρικά σχήματα, τα οποία κατάλληλα συνδεδεμένα δίνουν πολύπλοκες ή μη, σειρές νοημάτων και συμβόλων που οι αλχημιστές κατόπιν ειδικής παιδείας (μύησης) γνώριζαν. Ο Πλάτων είχε χρησιμοποιήσει την επιγραφή “Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω”. Θεωρούσε τη Γεωμετρία όχι, σαν απλή επιστήμη και της προσέδιδε μια ιδανική και αινιγματική ταυτόχρονα φύση. Χρησιμοποιεί λοιπόν, η αλχημεία τα γεωμετρικά σχήματα για να καταμετρήσει το άπειρο και τις αφηρημένες ιδέες, το ιδεώδες ή μεταφυσικό διάστημα.

Microcosmus hypochondriacus Τα τέσσερα θεμελιώδη αλχημικά ιδεογράμματα είναι ο κύκλος, ο σταυρός, το τέλειο τρίγωνο και το τετράγωνο. Ο κύκλος συμβολίζει κατά τον Πυθαγόρα τη Μονάδα (Μονάς), που αντιστοιχούσε στον αιθέρα, ο σταυρός τη Δυάδα (Δυάς), που αντιστοιχούσε την ύλη - νερό κι γη, το τρίγωνο την Τριάδα (Τριττύς) που αντιστοιχούσε στο χρόνο και το τετράγωνο την Τετράδα (Τετρακτύς) που αντιστοιχούσε στο χώρο, στον κόσμο.
Η ΛΙΘΟΣ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ, το τέλειο τετράγωνο, παρουσιάζει την εικόνα εκείνου που έχει πετύχει την αρμονία ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη εξουσιάζοντας απόλυτα την φυσική του κατάσταση. Η βασική προϋπόθεση για κάτι τέτοιο ήταν η αποδέσμευση από τα υλικά αγαθά φέρνει την πνευματική ισχύ, κάτι που προκαλεί την αύξηση των πνευματικών ικανοτήτων του ατόμου. Η Λίθος των Σοφών ή Φιλοσοφική Λίθος έχει σαν ιδεόγραμμά της το τετράγωνο εγγεγραμμένο κάτω από το σταυρό..
Η Λίθος αυτή έχει τρεις μορφές, πρώτη συμβολίζει τον προς μύηση, δηλαδή το Μαθητή και έχει εγγεγραμμένο το σταυρό κάτω από το τετράγωνο. Η δεύτερη, ο Κυβικός Λίθος που συμβολίζει κάποιον που συμμετέχει στα Έργα, έχει ιδεόγραμμα το τετράγωνο και τέλος η Φιλοσοφική Λίθος που παρουσιάζεται όπως είπα, πιο πριν.
Όμως, οι εξηγήσεις που μπορούν να δοθούν στα αλχημικά ερμητικά ιδεογράμματα είναι πάρα πολλές και εξαρτάται επιπλέον από τις προσωπικές έρευνες και ανακαλύψεις. Ο ουσιαστικός προορισμός των ιδεογραμμάτων αυτών είναι η πνευματική αφύπνιση και η οδήγηση στην ανακάλυψη της Εσωτερικής Αλήθειας.
Θα πρέπει να διευκρινίσω ότι η αλχημεία δεν είναι δόγμα- άλλωστε το δόγμα άγει σε τυραννική πνευματική υποταγή-, είναι μέθοδος δύσκολης και αυστηρής πνευματικής αγωγής, που έχει σαν γενικό αποτέλεσμα την εσωτερική καταφώτιση. Τελικά, ας μη ξεχνάμε ότι η αλχημεία οικοδόμησε κομμάτι-κομμάτι τις σημερινές επιστήμες.

Αλχημικά σύμβολα1 Η Αλχημεία είναι μια τέχνη που έχει σαν σκοπό τη μετατροπή του ενός χημικού στοιχείου σε ένα άλλο. Κύριος σκοπός των αλχημιστών είναι η κατασκευή ευγενών μετάλλων δηλαδή του χρυσού και του αργύρου από αγενή στοιχείο, όπως σίδηρος, χαλκός κλπ. Μια άλλη επιδίωξη είναι η κατασκευή “της φιλοσοφικής λίθου ή πεμπτουσίας ή μεγάλου ελιξιρίου” η οποία έχει υπερφυσικές ιδιότητες, μεταξύ των οποίων, λέγουν οι αλχημιστές, είναι η παράταση του χρονικού ορίου της ζωής.
Η λέξη “Αλχημεία” απαρτίζεται από δύο συνθετικά, το μόριο “Αλ” - το αραβικό άρθρο - και τη λέξη “χεμ” αιγυπτιακής ρίζας που σημαίνει “μαύρη γη” ή κατ’ άλλους την ελληνική λέξη “χυμός”. Από το 16ο αιώνα και μετά αποβάλλεται το “αλ” και γίνεται η λέξη “η χημεία”.
Η παράδοση ορίζει ότι την αλχημεία εφεύρε ο Θωθ, ο Ερμής των Αιγυπτίων, ο οποίος ήταν γενικά εφευρέτης των τεχνών και της επιστήμης. Εξ αιτίας τούτου, οι αλχημιστές ονομάζουν την τέχνη αυτή “ερμητική τέχνη”. Ήδη από τον 3ο μ.Χ. αιώνα, Αλεξανδρινοί Έλληνες συγγραφείς κάμνουν παραπομπή στα συγγράμματά τους στην αλχημεία, όπως ο Ψευδοδημόκριτος.
Η αλχημεία είναι κατά κάποιο τρόπο η λογική εφαρμογή των αρχαίων μεθόδων των φυσικών επιστημών. Ο Αριστοτέλης, υποστηρίζει ότι το πείραμα δεν κατέχει τόσο εξέχουσα θέση στη φυσική επιστήμη, όσο η εφαρμογή ορισμένων αρχών οι οποίες έχουν προκύψει από την καθημερινή παρατήρηση. Σύμφωνα με αυτό η μεταστοιχείωση δεν ήταν καθόλου απίθανη, καθόσον πίστευε ότι τα διάφορα μέταλλα δεν διαφέρουν ως προς τη βασική ύλη αλλά μόνο ως προς την εξωτερική μορφή. Υποστηρίζει ο Αριστοτέλης, ότι είναι φυσικό να μεταστοιχειώνονται τα στοιχεία με κατάλληλη επίδραση παραγόντων, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν ορισμένες μορφές, όπως τα τέσσερα στοιχεία, δηλαδή, η γη, ο αέρας κι η φωτιά ή τα τρία στοιχεία της αλχημείας της Δύσης, το άλας, το θείο και ο υδράργυρος.
Βασικά αλχημικά σύμβολα
Ο αλχημικός συμβολισμός για ένα δράμι
Ο αλχημικός συμβολισμός μιας σταγόνας, το 1/60 του βάρους από ένα δράμι
Ο αλχημικός συμβολισμός για μια μικρή ποσότητα ουσίας, μια πρέζα
Ο αλχημικός συμβολισμός τους βάρους μιας ουγκιάς, δηλαδή 28,34 γραμμάρια βάρους
Ο αλχημικός συμβολισμός μιας λίβρας, μονάδας βάρους των μετάλλων
Ο αλχημικός συμβολισμός μιας μικρής ποσότητας ή δόσης. Το ελάχιστο βάρος, το ίχνος
Ο αλχημικός συμβολισμός του 1/4 της ποσότητας της ουσίας
Ο αλχημικός συμβολισμός του αθροίσματος
Ο αλχημικός συμβολισμός μιας μοίρας κύκλου. Συμβολίζει ακόμα, την εισαγωγή μέσα από κάτι
Ο αλχημικός συμβολισμός του συμπλεκτικού συμβόλου &. Η πρόσθεση
Ο αλχημικός συμβολισμός τμήματος από κάτι
Ο αλχημικός συμβολισμός του μεγέθους
Ο αλχημικός συμβολισμός του βάρους ενός σώματος. Τα σταθμά
Ο αλχημικός συμβολισμός του φαινομένου της καθίζησης
Ο αλχημικός συμβολισμός του φαινομένου της εξάχνωσης
Ο αλχημικός συμβολισμός της αιωνιότητας, του αθάνατου. Το αιώνιο φυτό
Ο αλχημικός συμβολισμός του αποθέματος. Ακόμα, συμβολίζει τις πρώτες ύλες


Ο αλχημικός συμβολισμός των χημικών στοιχείων
Ο αλχημικός συμβολισμός της Στυπτηρίας
Ο αλχημικός συμβολισμός του Αντιμονίου
Ο αλχημικός συμβολισμός του Ορείχαλκου
Ο αλχημικός συμβολισμός του Κοβαλτίου
Ο αλχημικός συμβολισμός του Χαλκού
Ο αλχημικός συμβολισμός του Χρυσού
Ο αλχημικός συμβολισμός του Σιδήρου
Ο αλχημικός συμβολισμός του Μολύβδου
Ο αλχημικός συμβολισμός του Μαγνησίου
Ο αλχημικός συμβολισμός του Υδραργύρου
Ο αλχημικός συμβολισμός του Νικελίου
Ο αλχημικός συμβολισμός του κράματος Κασσιτέρου και Μολύβδου
Ο αλχημικός συμβολισμός του Λευκόχρυσου
Ο αλχημικός συμβολισμός του Ασημιού
Ο αλχημικός συμβολισμός του ανοξείδωτου Χάλυβα
Ο αλχημικός συμβολισμός του Κασσίτερου
Ο αλχημικός συμβολισμός του Κερουσσίτη (ορυκτός ανθρακικός μόλυβδος)
Ο αλχημικός συμβολισμός του Ψευδάργυρου

Αλχημικά σύμβολα χημικών αντιδράσεων
Ο αλχημικός συμβολισμός του φαινομένου του βρασμού
Ο αλχημικός συμβολισμός του φαινομένου της θραύσης
Ο αλχημικός συμβολισμός του συνδυασμού
Ο αλχημικός συμβολισμός της σύνθεσης
Ο αλχημικός συμβολισμός του φαινομένο της τήξης
Ο αλχημικός συμβολισμός του φαινομένου της απόσταξης
Ο αλχημικός συμβολισμός του συμπυκνωμένου εκχυλίσματος
Ο αλχημικός συμβολισμός του μίγματος
Ο αλχημικός συμβολισμός της σύνδεσης, της δέσμευσης


Ο αλχημικός συμβολισμός της ποσότητας
Ο αλχημικός συμβολισμός του μηδενός. Ακόμα, δείχνει το κατώτατο σημείο,
Ο αλχημικός συμβολισμός του ένα. Ακόμα, παριστά την έννοια του ενιαίου και αδιαίρετου
Ο αλχημικός συμβολισμός του δύο. Η δυάδα
Ο αλχημικός συμβολισμός του τρία. Το τριπλό
Ο αλχημικός συμβολισμός του πέντε. Η πεντάδα
Ο αλχημικός συμβολισμός του δέκα. Ακόμα, συμβολίζει το άπειρο
Ο αλχημικός συμβολισμός της εκατοντάδας
Ο αλχημικός συμβολισμός της χιλιάδας
Ο αλχημικός συμβολισμός του αριθμού πενήντα
Ο αλχημικός συμβολισμός του αριθμού πεντακόσια


Οι πλανήτες και ο αλχημικός συμβολισμός τους
Ο αλχημικός συμβολισμός του Ηλίου είναι ο ίδιος με του πλανήτη και η ημέρα είναι η Κυριακή, Δίνει τη ζωή.
Ο αλχημικός συμβολισμός δηλώνει τη Σελήνη και την ημέρα Δευτέρα.
Ο αλχημικός συμβολισμός δηλώνει τον Ερμή και την ημέρα Τετάρτη.
Ο αλχημικός συμβολισμός δηλώνει την Αφροδίτη, την ημέρα Παρασκευή και το χαλκό.
Ο αλχημικός συμβολισμόςδηλώνει τον Άρη και την ημέρα Τρίτη.
Ο αλχημικός συμβολισμός δηλώνει το Δία και την ημέρα Πέμπτη.
Ο αλχημικός συμβολισμός δηλώνει τον Κρόνο και την ημέρα Σάββατο.
Ο αλχημικός συμβολισμός δηλώνει τον Ουρανό και το χημικό στοιχείο, το Ουράνιο.
Ο αλχημικός συμβολισμός δηλώνει τον Ποσειδώνα και το χημικό στοιχείο, το Ποσειδώνιο.
Ο αλχημικός συμβολισμός δηλώνει τον Πλούτωνα και το χημικό στοιχείο, το Πλουτώνιο.


Τα δώδεκα ζώδια και ο αλχημικός συμβολισμός τους
Το ζώδιο του Κριού συμβολίζεται,
Το ζώδιο του Ταύρου συμβολίζεται,
Το σύμβολο δηλώνει το ζώδιο των Διδύμων και τη σταθεροποίηση.
Το ζώδιο του Καρκίνου και αποσύνθεση, η διάλυση συμβολίζεται,
Το ζώδιο του Λέοντα συμβολίζεται,
Το σύμβολο δηλώνει το ζώδιο της Παρθένου και την απόσταξη, διύλιση.
Το σύμβολο δηλώνει το ζώδιο του Ζυγού, την εξάχνωση, την εξαΰλωση.
Το σύμβολο δηλώνει το ζώδιο του Σκορπιού και το διαχωρισμό, την αποσύνθεση.
Το ζώδιο του Τοξότη συμβολίζεται,
Το σύμβολο δηλώνει το ζώδιο του Αιγόκερω και την ζύμωση.
Το σύμβολο δηλώνει το ζώδιο του Υδροχόου και τα ύδατα.
Το ζώδιο των Ιχθύων, συμβολίζεται,


Ο αλχημικός συμβολισμός των αστρολογικών σημείων
Το σύμβολο της Γης και του Κλήρου Τύχης, παρουσιάζει τη Δημιουργία, την Πλάση
Ο Βόρειος Δεσμός συμβολίζει την αποκάθαρση, τον εξαγνισμό
Το σύμβολο των πύρινων στοιχείων (Κριός, Λέων, Τοξότης), συμβολίζει τη φωτιά, το φως
Το σύμβολο των αέρινων στοιχείων (Δίδυμοι, Ζυγός, Υδροχόος) συμβολίζει τον αέρα, τον αιθέρα
Το σύμβολο των υδάτινων στοιχείων (Καρκίνος, Σκορπιός, Ιχθείς) συμβολίζει το νερό, τη διαύγεια
Το σύμβολο των γήινων στοιχείων (Ταύρος, Παρθένος, Αιγόκερως) συμβολίζει τη γη, τη γαία


Ο αλχημικός συμβολισμός των τεσσάρων εποχών του χρόνου
Ο αλχημικός συμβολισμός του θέρους
Ο αλχημικός συμβολισμός του φθινοπώρου
Ο αλχημικός συμβολισμός του χειμώνα
Ο αλχημικός συμβολισμός της ώρας
Ο αλχημικός συμβολισμός της στιγμής, του ενός λεπτού της ώρας
Ο αλχημικός συμβολισμός του μήνα
Ο αλχημικός συμβολισμός της ημέρας
Ο αλχημικός συμβολισμός της νύχτας

Ζώσιμος, αλχημεία

Καὶ βλέψαι τὸν πίνακα ὃν καὶ Βίτος γράψας, καὶ ὁ τρίσμεγας Πλάτων καὶ ὁ μυριόμεγας Ἑρμῆς, ὅτι Θώυθος ἑρμηνεύεται τῇ ἱερατικῇ πρώτῃ φωνῇ ὁ πρῶτος ἄνθρω πος, ἑρμηνεὺς πάντων τῶν ὄντων καὶ ὀνοματοποιὸς πάντων τῶν σωματικῶν. Οἱ δὲ Χαλδαῖοι καὶ Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἑβραῖοι καλοῦσιν αὐτὸν Ἀδάμ, ᾧ ἐστιν ἑρμηνεία γῆ παρθένος καὶ γῆ αἱματώδης καὶ γῆ πυρρὰ καὶ γῆ σαρκίνη. Ταῦτα δὲ ἐν ταῖς βιβλιοθήκαις τῶν Πτολεμαίων ηὕρηνται ὧν ἀπέθεντο εἰς ἕκαστον ἱερόν, μάλιστα τῷ Σαραπείῳ, ὅτε παρεκάλεσεν Ἀσενᾶν τὸν ἀρχιερέα Ἱεροσολύμων πέμψαντα Ἑρμῆν ὃς ἡρμήνευσε πᾶσαν τὴν Ἑβραΐδα Ἑλληνιστὶ καὶ Αἰγυπτιστί.
Οὕτως οὖν καλεῖται ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ὁ παρ' ἡμῖν Θωὺθ καὶ παρ' ἐκείνοις Ἀδάμ· τῇ τῶν ἀγγέλων φωνῇ αὐτὸν καλέσαντες, οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ συμβολικῶς διὰ τεσσάρων στοιχείων ἐκ πάσης τῆς σφαίρας αὐτὸν εἰπόντες κατὰ τὸ σῶμα. Τὸ γὰρ ἄλφα αὐτοῦ στοιχεῖον ἀνατολὴν δηλοῖ, τὸν ἀέρα· τὸ δὲ δέλτα αὐτοῦ στοιχεῖον δύσιν δηλοῖ, τὴν γῆν, τὴν κάτω δύσασαν διὰ τὸ βάρος· τὸ δὲ μῦ στοιχεῖον μεσημβρίαν δηλοῖ, τὸ μέσον τούτων τῶν σωμάτων πεπαντικὸν πῦρ τὸ εἰς τὴν μέσην τετάρτην ζώνην.
Οὕτως οὖν ὁ σάρκινος Ἀδὰμ κατὰ τὴν φαινομένην περίπλασιν Θωὺθ καλεῖται· ὁ δὲ ἔσω αὐτοῦ ἄνθρωπος ὁ πνευματικὸς καὶ κύριον ἔχει ὄνομα καὶ προσηγορικόν. Τὸ μὲν οὖν κύριον ἀγνοῶν διὰ τὸ τέως· μόνος γὰρ Νικόθεος ὁ ἀνεύρετος ταῦτα οἶδεν. Τὸ δὲ προσηγορικὸν αὐτοῦ ὄνομα Φως καλεῖται, ἀφ' οὗ καὶ φῶτας παρηκο λούθησε λέγεσθαι τοὺς ἀνθρώπους. Ὅτε ἦν Φως ἐν τῷ παραδείσῳ διαπνεόμενος ὑπὸ τῆς εἱμαρμένης, ἔπεισαν αὐτὸν ὡς ἄκακον καὶ ἀνενέργη τον ἐνδύσασθαι τὸν παρ' αὐτῶν Ἀδάμ, τὸν ἐκ τῆς εἱμαρμένης, τὸν ἐκ τῶν τεσσάρων στοιχείων. Ὁ δὲ διὰ τὸ ἄκακον οὐκ ἀπεστράφη· οἱ δὲ ἐκαυχῶντο ὡς δεδουλα γωγημένου αὐτοῦ. Τὸν ἔξω ἄνθρωπον δεσμόν, εἶπεν ὁ Ἡσίοδος, ᾧ ἔδησεν ὁ Ζεὺς τὸν Προμηθέα. Εἶτα μετὰ τὸν δεσμὸν ἄλλον αὐτῷ δεσμὸν ἐπιπέμπει τὴν Πανδώραν ἣν οἱ Ἑβραῖοι καλοῦσιν Εὔαν. Ὁ γὰρ Προμηθεὺς καὶ Ἐπιμη θεὺς εἷς ἄνθρωπός ἐστι κατὰ τὸν ἀλληγορικὸν λόγον, τοῦτ' ἔστι ψυχὴ καὶ σῶμα· καὶ ποτὲ μὲν ψυχῆς ἔχει εἰκόνα ὁ Προμηθεύς, ποτὲ δὲ νοός, ποτὲ δὲ σαρκὸς διὰ τὴν παρακοὴν τοῦ Ἐπιμηθέως ἣν παρήκουσεν τοῦ Προμηθέως τοῦ ἰδίου νοῦ. Φησὶ γὰρ ὁ νοῦς ἡμῶν· ὁ δὲ υἱὸς τοῦ θεοῦ πάντα δυνάμενος καὶ πάντα γινόμενος, ὅτε θέλει, ὡς θέλει, φαίνει ἑκάστῳ.

ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΖΩΣΙΜΟΥ ΠΕΡΙ ΟΡΓΑΝΩΝ ΚΑΙ ΚΑΜΙΝΩΝ ΓΝΗΣΙΑ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ Ω ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ
Τὸ Ω στοιχεῖον στρογγύλον τὸ διμερὲς, τὸ ἀνῆκον τῇ ἑβδόμῃ Κρόνου ζώνῃ, κατὰ τὴν ἔνσωμον φράσιν· κατὰ γὰρ τὴν ἀσώματον ἄλλο τί ἐστιν ἀνερμήνευτον. Ὁ μόνος Νικόθεοσ κεκρυμμένος οἶδεν· κατὰ δὲ τὴν ἔνσωμον τὸ λεγόμενον ὠκεανὸς, θεῶν, φησὶ, πάντων γένεσις καὶ σπορὰ, καθάπερ, φησὶν, αἱ μοναρχικαὶ τῆς ἐνσώμου φράσεως. Τὸ δὲ λεγόμενον μέγα καὶ θαυμαστὸν Ω στοιχεῖον περιέχει τὸν περὶ ὀργά νων ὕδατος θείου λόγον, καὶ καμίνων πασῶν μηχανικῶν καὶ ἁπλῶν καὶ ἁπλῶς πασῶν.
Ζώσιμοσ Θεοσεβείῃ ευηειαει. Αἱ καιρικαὶ καταβαφαὶ, ὦ γῦναι, εἰς χλευασμὸν ἐποίησαν τὴν περὶ καμίνων βίβλον. Πολλοὶ γὰρ εὐμένειαν ἐσχηκότες παρὰ τοῦ ἰδίου δαιμονίου, ἐπιτυγχάνειν τῶν καιρι κῶν ἐχλεύασαν, καὶ τὴν περὶ καμίνων καὶ ὀργάνων βίβλον ὡς οὐκ οὖσαν ἀληθῆ. Καὶ οὐδεὶς λόγος αὐτοὺς ἀποδεικτικὸς ἔπεισεν ὅτι ἀλήθειά ἐστιν, εἰ μὴ αὐτὸς ὁ ἴδιος αὐτῶν δαίμων, κατὰ τοὺς χρόνους τῆς αὐτῶν εἱμαρμένης μεταβληθεὶς, παραλαβόντος αὐτοῦ, κακοποιοῦ δὲ εἰπεῖν· καὶ τῆς τέχνης καὶ τῆς εὐδαιμονίας αὐτῶν πάσης κωλυ- θείσης, καὶ ἐφ' ἑκάτερα τραπέντων τῶν αὐτῶν τύχῃ ῥημάτων, μόλις ἐκ τῶν ἐναργῶν τῆς εἱμαρμένης αὐτῶν ἀποδείξεων, ὡμολόγησαν εἶναί τι, καὶ μετ' ἐκείνων ὧν πρότερον ἐφρόνουν. Ἀλλ' οἱ τοιοῦτοι οὐκ ἀποδεκτέοι οὔτε παρὰ Θεῷ οὔτε φιλοσόφοις ἀνθρώποις· πάλιν γὰρ τῶν χρόνων σχηματισθέντων κατὰ τοὺς λεπτοὺς χρόνους, καλῶς καὶ τοῦ δαιμονίου σωματικῶς αὐτοὺς εὐεργετοῦντος, πάλιν μεταβάλλεται ἐφ' ἑτέραν ὁμολογίαν, τῶν προτέρων ἐναργῶν πραγμάτων πάντων λελησμένοι, πάντοτε τῇ εἱμαρμένῃ ἀκολουθοῦντες, καὶ εἰς τὰς λεγο μένας καὶ εἰς τὰ ἐναντία, μηδὲν ἕτερον τῶν σωματικῶν φανταζόμενοι, ἀλλὰ τὴν εἱμαρμένην. Τοὺς τοιούτους δὲ ἀνθρώπους ὁ Ἑρμῆσ ἐν τῷ περὶ φύσεων ἐκάλει ἄνοας, τῆς εἱμαρμένης μόνους ὄντας πομπὰς, μηδὲν τῶν ἀσωμάτων φανταζομένους, μήτε αὐτὴν τὴν εἱμαρμένην τοὺς αὐτοὺς ἄγουσαν δικαίως, ἀλλὰ τοὺς δυσφημοῦντας αὐτῆς τὰ σωμα τικὰ παιδευτήρια, καὶ τῶν εὐδαιμόνων αὐτῆς ἐκτὸς, ἄλλο φανταζο μένους.
Ὁ δὲ Ἑρμῆσ καὶ ὁ Ζωροάστρησ τὸ φιλοσόφων γένος ἀνώ τερον τῆς εἱμαρμένης εἶπον, τῷ μήτε τῇ εὐδαιμονίᾳ αὐτῆς χαίρειν, ἡδονῶν γὰρ κρατοῦσι, μήτε τοῖς κακοῖς αὐτῆς βάλλεσθαι, πάντοτε ἐναυλίαν ἄγοντες, μήτε τὰ καλὰ δῶρα παρ' αὐτῆς καταδεχόμενοι, ἐπείπερ εἰς πέρας κακῶν βλέπουσιν. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἡσίοδοσ τὸν Προμηθέα εἰσάγει τῷ Ἐπιμηθεῖ παραγγέλλοντα· τίνα οἴονται οἱ ἄνθρωποι πασῶν μείζονα εὐδαιμονίαν; γυναῖκα εὔμορφον, φησὶ, σὺν πλούτῳ πολλῷ, καί φησι· μήτε δῶρον δέξασθαι παρὰ Ζηνὸς Ὀλυμπίου, ἀλλ' ἀποπέμπειν ἐξοπίσω, διδάσκων τὸν ἴδιον ἀδελφὸν διὰ φιλοσοφίας ἀποπέμπειν τὰ τοῦ Διὸς, τουτέστι τῆς εἱμαρμένης δῶρα. Ζωροάστρησ δὲ εἰδήσει τῶν ἄνω πάντων καὶ μαγείᾳ αὐχῶν, τῆς ἐνσώμου φράσεως φάσκει ἀποστρέφεσθαι πάντα τῆς εἱμαρ- μένης τὰ κακὰ, καὶ μερικὰ καὶ καθολικά. Ὁ μέντοι Ἑρμῆσ ἐν τῷ περὶ ἀναυλίας διαβάλλει καὶ τὴν μαγείαν, λέγων ὅτι οὐ δεῖ τὸν πνευ ματικὸν ἄνθρωπον τὸν ἐπιγνῶντα ἑαυτὸν, οὔτε διὰ μαγείας καθορ θοῦν τι, ἐὰν καὶ καλὸν νομίζηται, μηδὲ βιάζεσθαι τὴν ἀνάγκην, ἀλλ' ἐᾶν ὡς ἔχει φύσεως καὶ κρίσεως· πορεύεσθαι δὲ διὰ μόνου τοῦ ζητεῖν, ἑαυτὸν καὶ θεὸν ἐπιγνῶντα, κρατεῖν τὴν ἀκατονόμαστον τρι άδα· καὶ ἐᾶν τὴν εἱμαρμένην ὃ θέλει ποιεῖν, τῷ ἐᾶν τῇ σπηλῷ, τουτέστιν τῷ σώματι. Καὶ οὕτως φησί· Νοήσας καὶ πολιτευσά μενος θεάσῃ τὸν Θεοῦ υἱὸν, πάντα γινόμενον τῶν ὁσίων ψυχῶν ἕνε κεν· ἵνα αὐτὴν ἐκσπάσῃ ἐκ τοῦ χώρου τῆς εἱμαρμένης ἐπὶ τὸν ἀσώματον, ὅρα αὐτὸν γινόμενον πάντα, θεὸν, ἄγγελον, ἄνθρωπον παθη τόν· πάντα γὰρ δυνάμενος πάντα ὅσα θέλει γίνεται, καὶ πατρὶ ὑπα κούει διὰ παντὸς σώματος διήκων, φωτίζων τὸν ἑκάστης νοῦν, εἰς τὸν εὐδαίμονα χῶρον ἀνώρμησεν, ὅπουπερ ἦν καὶ πρὸ τοῦ τὸ σωμα τικὸν γενέσθαι, αὐτῷ ἀκολουθοῦντα καὶ ὑπ' αὐτοῦ ὀρεγόμενον καὶ ὁδηγούμενον εἰς ἐκεῖνο τὸ φῶς.
Καὶ βλέψαι τὸν πίνακα ὃν Κέβητοσ γράψας, καὶ ὁ τρίς μεγας Πλάτων, καὶ ὁ μυριόμεγας Ἑρμῆς, ὅτι Θώυθοσ ἑρμη νεύεται τῇ ἱερατικῇ πρώτῃ φωνῇ, ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἑρμηνεὺς πάντων τῶν ὄντων, καὶ ὀνοματοποιὸς πάντων τῶν σωματικῶν. Οἱ δὲ Χαλδαῖοι καὶ Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἑβραῖοι καλοῦσιν αὐτὸν Ἀδὰμ, ᾧ ἐστιν ἑρμηνεία γῆ παρθένος, καὶ γῆ αἱματώδης, καὶ γῆ πυρά, καὶ γῆ σαρκίνη. Ταῦτα δὲ ἐν ταῖς βιβλιο θήκαις τῶν Πτολεμαίων ηὕρηνται· ὃν ἀπέθεντο εἰς ἕκαστον ἱερὸν, μάλιστα τῷ Σαραπείῳ, ὅτε παρεκάλεσεν Ἀσενὰν τῶν ἀρχιεροσολύ μων πέμψαντα Ἑρμῆν ὃς εἱρμηνεύσε πᾶσαν τὴν Ἑβραΐδαἑλλη νιστὶ καὶ αἰγυπτιστί. Οὕτως οὖν καλεῖται ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ὁ παρ' ἡμῖν Θωΰθ, καὶ παρ' ἐκείνοις Ἀδὰμ, τῇ τῶν ἀγγέλων φωνῇ αὐτὸν καλέσαντες. Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ συμβολικῶς διὰ τεσσάρων στοιχείων ἐκ πάσης τῆς σφαίρας αὐτὸν εἰπόντες κατὰ τὸ σῶμα. Τὸ γὰρ ἄλφα αὐτοῦ στοι χεῖον ἀνατολὴν δηλοῖ, τὸν ἀέρα· τὸ δὲ δέλτα αὐτοῦ στοιχεῖον δύσιν δηλοῖ τὴν κάτω καταδύσασαν διὰ τὸ βάρος· τὸ δὲ Μ στοιχεῖον μεσημβρίαν δηλοῖ, τὸ μέσον τούτων τῶν σωμάτων πεπαντικὸν πῦρ τὸ εἰς τὴν μέσην τετάρτην ζώνην. Οὕτως οὖν ὁ σάρκινος Ἀδὰμ κατὰ τὴν φαινομένην περίπλασιν Θωῢθ καλεῖται· ὁ δὲ ἔσω αὐτοῦ ἄνθρωπος ὁ πνευματικὸς, ὄνι καὶ κύρομα ἐχειον καὶ προσηγορικόν. Τὸ μὲν οὖν κύριον ἀγνοῶν διὰ τὸ τέως· μόνος γὰρ Νικόθεοσ ὁ ἀνεύρετος ταῦτα οἶδεν· τὸ δὲ προσηγορικὸν αὐτοῦ ὄνομα φῶς καλεῖται, ἀφ' οὗ καὶ φῶτας παρηκολούθησε λέγεσθαι τοὺς ἀνθρώπους. Ὅτε ἦν φῶς ἐν τῷ Παραδείσῳ διαπνεόμενος ὑπὸ τῆς εἱμαρ μένης, ἔπεισαν αὐτὸν ὡς ἄκακον καὶ ἀνενέργητον ἐνδύ σασθαι τὸν παρ' αὐτοῦ Ἀδὰμ, τὸν ἐκ τῆς εἱμαρμένης, τὸν ἐκ τῶν τεσσάρων στοιχείων. Ὁ δὲ διὰ τὸ ἄκακον οὐκ ἀπεστράφη. Εἰ δὲ ἐκαυχῶντο ὡς δεδουλαγωγημένου αὐτοῦ τὸν ἔξω ἄνθρωπον, δεσμὸν εἶπεν ὁ Ἡσίοδος, ὃν ἔδησεν ὁ Ζεὺς τὸν Προμηθέα. Εἶτα μετὰ τοῦτον τὸν δεσμὸν, ἄλλον αὐτῷ δεσμὸν ἐπιπέμπει τὴν Πανδώρην ἣν οἱ Ἑβραῖοι καλοῦσιν Εὔαν. Ὁ γὰρ Προμηθεὺς καὶ Ἐπιμηθεὺς εἷς ἄνθρωπός ἐστι κατὰ τὸν ἀλληγορικὸν λόγον, τουτέστι ψυχὴ καὶ σῶμα. Καὶ ποτὲ μὲν ψυχῆς ἔχει εἰκόνα ὁ Προμηθεὺς, ποτὲ δὲ νοός, ποτὲ δὲ σαρκὸς, διὰ τὴν παρακοὴν τοῦ Ἐπιμηθέως ἣν παρήκουσεν τοῦ Προμηθέως τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ· φησὶ γὰρ ὁ νοῦς ἡμῶν· ὁ δὲ υἱὸς τοῦ Θεοῦ πάντα δυνάμενος, καὶ πάντα γινόμενος, ὅτε θέλει, ὡς θέλει φαίνει ἑκάστῳ· Ἀδὰμ προσῆν Ἰησοῦς Χριστὸς ὃσ ἀνήνεγκεν, ὅπου καὶ τὸ πρότερον διῆγον φῶτες καλούμενοι. Ἐφάνη δὲ καὶ τοῖς πάνυ ἀδυνάτοις ἀνθρώποις, ἄνθρωπος γεγονὼς παθητὸς καὶ ῥαπιζόμενος, καὶ λάθρα τοὺς ἰδίους φῶτας συλήσας, ἅτε μηδὲν παθῶν, τὸν δὲ θάνατον δείξας καταπατεῖσθαι, καὶ ἐῶσθαι καὶ ἕως ἄρτι καὶ τοῦ τέλους τοῦ κόσμου τόποισι λάθρα, καὶ φανερὰ συλλῶν τοῖς ἑαυτοῦ, συμβουλεύων αὐτοῖς λάθρα καὶ διὰ τοῦ νοὸς αὐτῶν καταλλαγὴν ἔχειν τοῦ παρ' αὐτῶν Ἀδὰμ, κοπτομένου καὶ φονευομένου παρ' αὐτῶν τυφληγοροῦντος καὶ διαζηλουμένου τῷ πνευματικῷ καὶ φωτεινῷ ἀνθρώπῳ, τὸν ἑαυτῶν Ἀδὰμ ἀποκτείνουσι.
Ταῦτα δὲ γίνεται ἕως οὗ ἔλθῃ ὁ ἀντίμιμος δαίμων, δι' οὗ ζηλού μενος αὐτοῖς καὶ θέλων ὡς τὸ πρώην πλανῆσαι λέγων ἑαυτὸν υἱὸν Θεοῦ, ἄμορφος ὢν καὶ ψυχῇ καὶ σώματι. Οἱ δὲ φρονιμώτεροι γενόμενοι ἐκ τῆς καταλήψεως τοῦ ὄντως υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, δίδουσιν αὐτῷ τὸν ἴδιον Ἀδὰμ εἰς φόνον τὰ ἑαυτῶν φωτεινὰ πνεύματα, σώζοντες ἴδιον χῶρον ὅπουπερ καὶ πρὸ κόσμου ἦσαν. Πρὶν ἢ δὲ ταῦτα τολμῆσαι, τὸν ἀντίμιμον, τὸν ζηλωτὴν, πρῶτον ἀποστέλλει αὑτοῦ πρόδρομον ἀπὸ τῆς Περσίδος, μυθοπλάνους λόγους λαλοῦντα, καὶ περὶ τὴν εἱμαρμένην ἄγοντα τοῦς ἀνθρώπους. Εἰσὶ δὲ τὰ στοιχεῖα τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἐννέα, τῆς διφθόγγου σωζομένης, κατὰ τὸν τῆς εἱμαρμένης ὅρον. Εἶτα μετὰ περιόδους πλέον ἢ ἔλαττον ἑπτὰ, καὶ αὐτὸς ἑαυτῷ φύσει ἐλεύσεται. Καὶ ταῦτα μόνοι Ἑβραῖοι καὶ αἱ ἱεραὶ Ἑρμοῦ βίβλοι περὶ τοῦ φωτεινοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ ὁδηγοῦ αὐτοῦ υἱοῦ Θεοῦ, καὶ τοῦ γηΐνου Ἀδὰμ, καὶ τοῦ ὁδηγοῦ αὐτοῦ ἀντιμίμου τοῦ δυσφημίᾳ λέγοντος ἑαυτὸν εἶναι υἱὸν Θεοῦ πλάνῃ. Οἱ δὲ Ἕλληνες καλοῦσιν γήϊον Ἀδὰμ Ἐπιμηθέα συμβουλευόμενον ὑπὸ τοῦ ἰδίου νοῦ, τουτέστι τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ μὴ λαβεῖν τὰ δῶρα τοῦ Διός. Ὅμως καὶ σφαλεὶς καὶ μετανοήσας καὶ τὸν εὐδαίμονα χῶρον ζητήσας, πάντα ἑρμηνεύει καὶ πάντα συμβου λεύει τοῖς ἔχουσιν ἀκοὰς νοεράς· οἱ δὲ τὰς σωματικὰς ἔχοντες μόνον ἀκοὰς τῆς εἱμαρμένης εἰσὶ, μηδὲν ἄλλο καταδεχόμενοι ἢ ὁμολο γοῦντες.
Ὅσοι τὰς καιρικὰς ποιοῦσι καταβαφὰσ εὐτυχοῦντες οὐδὲν ἕτερον λέγουσι, τῆς τέχνης χλευάζοντες, ἢ τὴν μεγάλην περὶ καμίνων βίβλον· καὶ οὐδὲ τὸν ποιητὴν κατανοοῦσι λέγοντα· ἀλλ' οὕπως ἅμα θεοὶ δόσαν ἀνθρώποισι καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ οὐδὲν ἐνθυμοῦνται οὔτε βλέπουσι τὰς τῶν ἀνθρώπων διαγωγὰς, ὅτι καὶ εἰς μίαν τέχνην ἄνθρωποι διαφόρως εὐτυχοῦσι, καὶ διαφόρως τὴν μίαν τέχνην ἐργάζονται, διὰ τὰ ἤθη καὶ διάφορα σχή ματα τῶν ἀστέρων μίαν τέχνην ποιεῖν. Καὶ τὸν μὲν ἄγων τεχνίτην, τὸν δὲ μόνον τεχνίτην, τὸν δὲ ὑποβεβηκότα, τὸν δὲ χείρονα, τὸν δ' ἀπρόκοπον, οὕτως ἐστὶν εὑρεῖν ἐπὶ πασῶν τῶν τεχνῶν καὶ διαφόροις ἐργαλείοις καὶ ἀγωγαῖς τὴν αὐτὴν τέχνην ἐργαζομένους καὶ διαφόρους ἔχοντας τὸ νοερὸν καὶ ἐπιτευκτικόν. Καὶ μάλιστα ὑπὲρ πάσας τὰς τέχνας, ἐν τῇ ἱερατικῇ ταῦτά ἐστι θεωρῆσαι. Φέρε εἰπεῖν κατεαγότος ὀστέου, ἐὰν εὑρεθῇ ἱερεὺς ὃς τόδε διὰ τῆς ἰδίας δεισιδαιμονίας ποιῶν, κολλᾷ τὸ ὀστοῦν, ὥστε καὶ τρισμὸν ἀκοῦσαι συνερχομένων εἰς ἄλληλα τῶν ὀστέων. Ἐὰν δὲ μὴ εὑρεθῇ ἱερεὺς, οὐ μὴ φοβηθῇ ἄνθρωπος ἀποθανεῖν, ἀλλὰ φέρωνται ἰατροὶ ἔχοντες βίβλους κατὰ ζωγράφους γραμμικὰς σκιαστὰς ἐχούσας γραμμάς· καὶ ὁσαιδηποτοῦν εἰσι γραμμαὶ, καὶ ἀπὸ βιβλίου περι δεσμεῖται ὁ ἄνθρωπος μηχανικῶς καὶ ζῇ χρόνον τινὰ, τὴν ὑγείαν πορισάμενος· καὶ οὐδήπου ἐφίεται ἄνθρωπος ἀποθανεῖν διὰ τὸ μὴ εὑρηκέναι ἱερέα ὀστοδέτην. Οὗτοι δὲ ἀποτυχόντες τῷ λιμῷ τελευτῶσι μὴ καταξιοῦντες τὴν ὀστοδητικὴν τῶν καμίνων διαγραφὴν νοῆσαι καὶ ποιῆσαι, ἵνα μακάριοι γενόμενοι νικήσωσι πενίαν, τὴν ἀνίατον νόσον. Καὶ ταῦτα μὲν ἐπὶ τοσοῦτον.
Ἐγὼ δὲ ἐπὶ τὸ προκείμενον ἐλεύσομαι, ὡς ἔστι περὶ ὀργάνων. Λαβὼν γάρ σου τὰς ἐπιστολὰς ἃς ἔγραψας, εὗρόν σε παρακαλοῦσαν ὅπως καὶ τὴν τῶν ὀργάνων ἔκδοσίν σοι συγγράψω. Ἐθαύμασα δέ σε ὅτιπερ καὶ τὰ μὴ ὀφείλοντα συγγράφεις τυχεῖν παρ' ἐμοῦ, ἢ οὐκ ἤκουσας τοῦ φιλοσόφου λέγοντος ὅτι ταῦτα ἐκὼν παρεσιώπησα διὰ τὸ ἀφθόνως αὐτὰ ἐγκεῖσθαι καὶ ἐν ταῖς ἄλλαις μου γραφαῖς. Σὺ δὲ παρ' ἐμοῦ ταῦτα μαθεῖν ἠβουλήθης· ἀλλὰ μὴ οἴου ἀξιοπιστότερον ἐμὲ τῶν ἀρχαίων ξυγγράψαι. Γίνωσκε ὡς οὐκ ἂν δυναίμην. Ἀλλ' ἵνα καὶ πάντα τὰ παρ' ἐκείνων λαληθέντα νοήσωμεν τοίνυν τὰ παρ' ἐκείνων σοι ὑποθήσω. Ἔχει δὲ οὕτως. Βίκος ὑέλεος, σωλὴν ὀστράκινος μῆκος πήχεως ἑνός. Λωπὰς ἢ ἄγγος στενόστομον ἐν ᾧ ἢ τῷ σωλῆνι τὸ πάχος βικίῳ τῷ στόματι αὐτοῦ. Ὁ δὲ τύπος οὗτοσ. Ἔχειν δὲ δεῖ ἐπίλιθον κρατηρίαν ὕδατος, καὶ παραψᾶν σπόγγῳ τὸ ἄγγος, καὶ ἐπὶ τῶν αἰθαλῶν καὶ τῆς ὑδραργύρου τὸ αὐτό. Ἔξεστι δὲ ἐν τῷ φανῷ καὶ τοῖς ὁμοίοις ὀργάνοις ἔχουσιν ἐγκάθισμα ὡσεὶ δρακοντῶδες πήσσειν τὴν ὑδράργυ ρον, καὶ ξανθὴν αὐτὴν καθιστᾶν διὰ τῆς τοῦ θείου ἀναθυμιάσεως, τῶν ἀρχαίων γραφῶν τοῦτο παρεγγυουσῶν. Ἀμοιροῦντος μὲν τοῦ φανοῦ Κρόνον, καὶ ἐπιθαυμάσεις ἐπὶ ταύτῃ τῇ γραφῇ ὅτι δύο μυς τήρια ἐν αὐτῇ ἐκρύβη φανερὰ, καὶ οὐ ζητοῦμεν [ὅτι] πῶς ἡ τοῦ θείου αἰθάλη λευκαίνουσα τὴν ὑδράργυρον ξανθὴν ἀναδείκνυσιν· μήτι γε καυθείσης αὐτῆς ἐστι τοῦτο· ἔτι δὲ καὶ αὐτὴ λευκὴ οὖσα καὶ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ ὑπὸ λευκοῦ καιομένη καὶ πηγνυμένη, ὅπως ξανθὴ ἔρχεται.
Ἔδει τοίνυν τοὺς νέους πρό γε πάντων ταῦτα ζητεῖν. Τὸ δὲ ἕτερον μυστήριον οἶμαι μὴ μόνην αὐτὴν πήγνυσθαι, ἀλλὰ καὶ μεθ' ὅλου τοῦ συνθέματος. Τὰ μέντοι ὄργανα εἰς ἃ γίνεται καὶ ὕδωρ θείου ἄθικτον, καὶ πῆξις ὑδραργύρου, καὶ μαλαγμάτων ποτίσεις, καὶ βαφὴ μαλαγμάτων, ἐστὶ ταῦτα. Ὅτι ἀπὸ ἀσκιάστου χαλκοῦ ἰὸς γενόμενος ξανθωθεὶς αἰθαλοῦ ται· καὶ ἀποτίθεται ἐν μέλιτι λευκῷ. Ὅτι καὶ τὸ μάλαγμα τὸ ἀπὸ τοῦ ἡμετέρου χαλκοῦ ξανθω θὲν ποιεῖ ἀντ' αὐτοῦ ἧττον δέ· ὅλα δὲ αὐτὰ κεῖται παρὰ Ἀγαθοδαίμονι. Ὅτι καὶ τὸ μάλαγμα τὸ διὰ σκωριδίου βάλε ἐμφανῶς, καὶ πῆξον τῇ αἰθάλῃ τῶν θείων τῶν ἀναθυμιωμένων, ἵνα γένηται ὡς κιννάβαρις. Εἶτα βαλὼν εἰς βούκλας ἢ ληκύθια καὶ ἐκτείνας, χρῶ ὡς ἔχει ὀπίσω. Ὡς φαίνεται οὖν, ὅλα τὰ εἴδη τὰ ἐξ αἰθαλῶν ὁ Ἀγαθοδαί μων, οἷον χρυσόκολλαν, καὶ ἐτήσιον, καὶ χρυσάνθιον, καὶ ἁπλῶς πάντα εἰς τὴν καταβαφὴν τοῦ ἀργύρου κέκραται, ὡς ἔχει αὐτοῦ ἡ ὑστέρα τάξις. Αἰθάλας δὲ βάλλει, ἵνα μὴ σκωριάσῃ ὁ ἄργυρος, ἢ ἀπουσιάσῃ τῶν παχέων σωμάτων καὶ γεωδεστέρων εἰωθότων καίεσθαι καὶ φρύγεσθαι.

Λίγα λόγια για μένα

Ας πω δυό λόγια για μένα..... ... αν και είναι δύσκολο να περιγράψω την πορεία μου στο χώρο της μεταφυσικής και αστρολογίας, θα προσπαθήσω να δώσω μέσα σε λίγες γραμμές μια κάπως εμπεριστατωμένη περιγραφή. Γεννήθηκα το ’56 στη Χίο από γονείς εκπαιδευτικούς, τέλειωσα και το Λύκειο (6ταξειο γυμνάσιο, τότε) εκεί και μετά βρέθηκα στην πόλη των Αθηνών για περαιτέρω σπουδές (φυσιογνωστικό), τις οποίες δεν ολοκλήρωσα. Ξεκίνησα την μάθηση της αστρολογίας στα 20 έτη μου και την αραβική μαγεία στα 24 μου έτη. Στον πρώτο τομέα παρέμεινα περίπου 4 χρόνια, μέχρι την κλασσική ολοκλήρωση των σπουδών. Μετά μελέτησα επί μακρόν αρχαίους Έλληνες και Άραβες συγγραφείς αστρολόγους. Στον τομέα της αραβικής μαγείας, μαθήτευσα περίπου 3 έτη στην κλασσική Αραβική Υψηλή Τέχνη κοντά σε έναν και μοναδικό Δάσκαλο (ο Θεός να είναι μαζί του). Συνέχισα την περαιτέρω μαθητεία για περίπου άλλα 4 έτη, με βασικό τομέα μάθησης τον Αλ Μπούνι. Στο σήμερα, είμαι σε θέση να πω ότι το θέμα της αραβικής μαγείας βρίσκει στο πρόσωπό μου, ένα άριστο εκφραστή. Όμως η μάθηση δεν σταματά ποτέ… Έτσι, παράλληλα με την αραβική μαγεία, από το 2005 μελετώ Ελληνική και Περσική μαγεία. Όλες οι γνώσεις μαζί, αλλά και οι εξειδικευμένες μελέτες σε ένα αρμονικό πάντρεμα, μου έδωσαν την μεγαλύτερη ικανότητα χειρισμού της μεταφυσικής. Αισίως, το 2015 κλείνω τα 33 έτη ενεργητικότητας και πρακτικής σε όλα αυτά τα Θέματα. Θα ήταν βεβαίως, επιπόλαιο εκ μέρους μου να πω πως ο κύκλος της μαθητείας σταματά εδώ. Η Υψηλή Τέχνη δεν έχει λήξη. Στον τωρινό καιρό, ερευνώ ιστορικές κοινές αρχές των πιο πάνω θεωριών, δηλαδή της Ελληνικής, της Αραβικής και Περσικής.

Ωστόσο, δεν έμεινα μόνο σε όλα τούτα. Έμαθα άριστο χειρισμό computer, προγραμματισμό visual basic, java, joomla και λίγο php.

Παροχή Υπηρεσιών

  • Ερμηνευτική αστρολογικού χάρτη
  • Χαρτομαντεία
  • Αραβική μαγεία, φυλαχτά
  • Πολύτιμοι λίθοι

Αναζήτηση

Το πιο ισχυρό μου ατού!

  • Σχετικά με τα αραβικά φυλαχτά Φάιζα Κωδωνά - Δεκέμβριος 28, 2014

    Το θέμα των τάλισμαν και των περιάπτων και εν γένει των φυλαχτών, εμφανίζεται απέραντο στον απλό άνθρωπο, είτε γιατί έχει πολυάριθμες παραλλαγές, είτε γιατί τα στοιχεία είναι ποικίλα, είτε γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος έχει ελάχιστη γνώση για αυτά.

    Περισσότερα...

nooriyavenusLogo blogger blogger facebookgoogle sitesgoogle+pinterest